ตอนที่ 94 อย่าเพิ่งรีบ รอดูว่าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนจะว่ายังไง

กู้หรันรู้ซึ้งถึงนิสัยเสียตอนนอนของตัวเองดี

โดยเฉพาะช่วงเพิ่งตื่นนอน เขาไม่มั่นใจในมารยาทของตัวเองเอาเสียเลย

"ไม่เป็นไร" ติงอีกล่าว "งีบหลับไปหน่อย รู้สึกสดชื่นขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ"

"ครับ สดชื่นขึ้นเยอะเลย"

กู้หรันไม่ได้แปลกใจกับการมาของติงอี

เรื่องเดียวที่แปลกใจคือ คณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลับมาถึงก่อนสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเสียอีก

ดูท่ากระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนี้จะกระตือรือร้นยิ่งกว่าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเสียอีก

"ไลฟ์สดเมื่อวานผมดูแทบจะตลอดทั้งช่วงเลยนะ" ติงอีพยักหน้าเบาๆ "แค่สงสัยอยู่อย่างหนึ่ง สิ่งที่คุณพูดพวกนั้น คุณไปเรียนรู้มาจากไหนเหรอ"

กู้หรันคาดไว้แล้วว่าจะต้องถูกถามคำถามนี้ จึงตอบตามตรง "อ่านเจอจากวารสารวิชาการต่างๆ ครับ พออ่านเยอะเข้า ปัญหาที่พบก็เยอะขึ้นตามไปด้วย มันก็อดไม่ได้ที่จะต้องขบคิด พอคิดแล้วก็เลยได้สิ่งเหล่านี้ออกมา"

ติงอีถามด้วยความสงสัย "วารสารเหรอ วารสารอะไรบ้าง แล้วคุณอ่านเข้าใจด้วยเหรอ"

"Nature, Science, Communications, Cell, Physical Society, Physical Review Letters, Advances in Physics อะไรพวกนี้เคยอ่านหมดครับ ช่วงแรกๆ อาจจะทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่เรื่องการเรียนรู้มันก็เป็นแบบนี้แหละครับ พอผมอยากจะเข้าใจมัน ผมก็หาวิธีทำความเข้าใจมันจนได้อยู่ดี"

เมื่อเห็นท่าทางเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของกู้หรัน ติงอีก็รู้สึกชื่นชมอยู่ในใจ "คุณพอจะจำได้ไหมว่าอ่านไปมากแค่ไหน"

กู้หรันตอบแทบจะไม่ต้องคิด "อ่านหมดแล้วครับ"

ปรี๊ด...

นมในมือติงอีพุ่งเลอะแขนเสื้อตัวเองไปแถบหนึ่ง แต่เขาก็ไม่สนใจจะเช็ด "อ่านหมดเลยเหรอ"

กู้หรันนึกทบทวนครู่หนึ่ง "วิทยานิพนธ์สองหมื่นกว่าฉบับในช่วงสิบปีที่ผ่านมาของสามวารสารระดับนานาชาติอย่าง Cell, Nature, Science อ่านไปเกือบหมดแล้วครับ ส่วนที่เก่ากว่านั้นที่มีอิมแพกต์แฟกเตอร์สูงๆ ก็อ่านเกือบหมดแล้วเหมือนกัน ไม่นับรวมพวกวารสารย่อยนะครับ วารสารย่อยบางฉบับมีน้ำเยอะไปหน่อย ของสมาคมฟิสิกส์ก็เปิดอ่านจนครบหมดแล้ว Physical Review A ก็ดูไปเกือบหมด ส่วน Communications Physics อ่านจบแล้ว..."

เลขาช่วยเช็ดคราบนมบนแขนเสื้อให้ติงอี ส่วนติงอีได้แต่มองกู้หรันที่กำลังหักนิ้วนับแจกแจงอย่างคล่องแคล่วด้วยสายตาเหม่อลอย

ทั่วทั้งห้องทำงาน นอกจากเสียงพูดเบาๆ ของกู้หรันแล้ว ก็ไม่มีเสียงรบกวนอื่นใดอีกเลย

ผ่านไปเกือบห้านาที กู้หรันถึงจะรายงานจบ

"ขอแค่เคยอ่าน ผมก็ยังจำได้อยู่ คุณถามได้เลยครับ ให้ท่องจำมาพูดเป๊ะๆ ทุกคำคงทำไม่ได้ แต่ถ้าให้อธิบายด้วยคำพูดของตัวเอง คิดว่าไม่มีปัญหาครับ"

ติงอีพินิจพิจารณาสีหน้าของกู้หรันอย่างละเอียด

แววตาสีหน้าบ่งบอกถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่มีอาการลนลานหรือประหม่าแม้แต่น้อย

แทบไม่ต้องตั้งคำถามทดสอบแล้ว

ไลฟ์สดเมื่อวานก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดแล้ว

เพียงแต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ขอบเขตความรู้ความเข้าใจของกู้หรันจะน่ากลัวเกินกว่าที่เขาประเมินไว้เสียอีก

"ผมเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ว่าจะทำอะไรก็เน้นเรื่องประสิทธิภาพเป็นหลัก เพราะงั้นคงไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรกับคุณมากแล้วล่ะนะ"

หลังจากติงอีเกริ่นเสร็จ ก็เผยจุดประสงค์ในการมาทันที "ตรรกะความคิดและการอนุมานไอเดียของคุณ โดยส่วนตัวแล้วผมค่อนข้างชื่นชมมาก"

"ตอนนี้กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกำลังแบกรับหน้าที่สำคัญในการสร้างนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการขับเคลื่อนฟิสิกส์เชิงทฤษฎี ตามหลักแล้วถ้าคิดจะเข้ามา เกณฑ์การคัดเลือกถือว่าเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง"

"แต่ผมมองเห็นศักยภาพในตัวคุณเป็นอย่างมาก จึงฝ่าฟันเสียงคัดค้านทั้งหมด และยินดีที่จะมอบโอกาสให้คุณได้เข้ามาทำงานในกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี"

"คุณลองพิจารณาดู ถ้าเต็มใจจะมาคณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ก็ให้คำตอบผมตอนนี้เลย"

ประโยคเหล่านี้ ติงอีเรียบเรียงความคิดอยู่นาน

แถมยังซักซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วนระหว่างทางมาซื่อเฟิง

แม้เนื้อหาจะไม่ยาว แต่ผลลัพธ์โดดเด่นอย่างยิ่ง

เริ่มจากแสดงความชื่นชม จากนั้นจึงอธิบายถึงภาระหน้าที่ที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแบกรับ

ไม่เพียงพูดเนื้อหาที่ควรพูดจนครบถ้วน แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือด้านอารมณ์ยังให้ความรู้สึกที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปเป็นขั้นๆ

ตัวอย่างเช่น ระหว่างสองประโยคที่ว่า "เกณฑ์การคัดเลือกถือว่าเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง" กับ "ผมฝ่าฟันเสียงคัดค้านทั้งหมด" นั้นรับส่งกันได้อย่างกลมกลืน

นอกจากจะอธิบายถึงความยากลำบากของคนธรรมดาในการเข้าสู่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้อย่างตรงไปตรงมาแล้ว

ยังถ่ายทอดความรู้สึกที่ว่า "เพื่อจะพาคุณมายังคณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ผมต้องทุ่มเทความพยายามไปมากขนาดไหน" ออกมาได้อย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อสื่อความหมายว่า "โอกาสนี้ไม่ได้มาง่ายๆ" ออกไปแล้ว

ประโยคสุดท้ายก็ปิดท้ายด้วย "ตอนนี้ก็ตอบผมมาได้แล้ว"

ใช้น้ำเสียงที่ค่อนข้างแข็งกร้าว เพื่อบีบให้กู้หรันต้องตัดสินใจทันที

...

ซุนเจ้าฝานที่ยืนอยู่ด้านข้าง ยามนี้สับสนจนทำอะไรไม่ถูกไปหมดแล้ว

กู้หรันไปอ่านวิทยานิพนธ์มากมายขนาดนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี... มาเชิญกู้หรันเนี่ยนะ

นี่เธอยังไม่ตื่น หรือว่าสองปู่หลานคู่นี้ยังไม่ตื่นกันแน่

โลกใบนี้มันชักจะดูไม่สมจริงขึ้นทุกทีแล้วนะ

เมื่อเห็นกู้หรันยังคงลังเล แม้ในหัวของเธอจะยุ่งเหยิงราวกับสายระโยงระยาง แต่ก็ยังรีบแสดงท่าทีของตัวเองออกมาในทันที

"ทางฝั่งบริษัทจะยกเลิกสัญญาให้ฝ่ายเดียว เธอไม่ต้องกังวลหรอก"

...

กู้หรันย่อมไม่ได้กังวลเรื่องสัญญาอยู่แล้ว

คณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเอย สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเอย

ทันทีที่ก้าวเข้าไปยังสถานที่เหล่านี้ เงินตราก็กลายเป็นเพียงหน่วยวัดหน่วยหนึ่ง ไม่ได้มีความหมายอะไรอีกต่อไป

สิ่งที่ทำให้เขาลังเลอย่างแท้จริงก็คือ ท่าทีการเชิญชวนแบบนี้ของติงอีทำให้เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง

ตาแก่นี่วางมาดเกินไปแล้ว

นั่งอยู่ตรงนั้น

สีหน้าก็ไม่มี

น้ำเสียงก็ไม่มี

พูดได้เลยว่า ความจริงใจระดับนี้ทำเอาค่อนข้างผิดหวังทีเดียว

กู้หรันเอ่ยถาม "ถ้าไปกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จะให้ห้องปฏิบัติการเดี่ยวกับผมได้ไหมครับ ผมสามารถเริ่มโครงการอุตสาหกรรมทหารได้ทันทีเลยไหม แล้วจะจัดสรรคนกลุ่มหนึ่งมาให้ผมเพื่อบุกเบิกระบบฟิสิกส์ใหม่ได้หรือเปล่า"

คำถามสามข้อติดๆ กันพ่นพรวดออกมา ทำเอาติงอีถึงกับไปต่อไม่ถูกในทันที

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากู้หรันจะตอบโต้กลับมาแบบนี้

ช่วงที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก่อตั้งขึ้นใหม่ๆ ราชบัณฑิตทุกคนในแผนกแทบจะเป็นเขาที่ออกหน้าไปเทียบเชิญด้วยตัวเองทั้งนั้น

ตอนนั้นในสถาบัน ราชบัณฑิตทุกคนต่างตั้งตารอคอยกันทั้งนั้น

พอได้รับคำเชิญแล้ว ก็ไม่มีใครลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แล้วทำไมพอมาถึงกู้หรัน ถึงได้เล่นนอกตำราขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่เขาลองคิดทบทวนคำถามทั้งสามข้อของกู้หรันในตอนนี้ แต่ละข้อล้วนตอบยากยิ่งกว่าอะไรดี!

ห้องปฏิบัติการเดี่ยวเหรอ

อย่างน้อยก็ต้องเป็นหัวหน้าโครงการให้ได้ก่อน ถึงจะพอมีทางเป็นไปได้

โครงการอุตสาหกรรมทหารเหรอ

นี่ไม่เพียงแต่ต้องอาศัยศักยภาพการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น ลำพังแค่การตรวจสอบประวัติสถานะก็ต้องใช้เวลาครึ่งค่อนปีแล้ว

ระบบฟิสิกส์ใหม่เหรอ

อย่างน้อยก็ต้องสั่งสมประสบการณ์ไปอีกสักสิบหรือยี่สิบปี สะสมชื่อเสียงในแวดวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ให้ได้ก่อนไม่ใช่หรือไง

คงไม่ถึงขั้นที่ว่าเด็กหนุ่มอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีในตอนนี้ พอเพิ่งเข้ากระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ได้ห้องปฏิบัติการเดี่ยว วันต่อมาก็ได้เข้าร่วมโครงการลับสุดยอดของอุตสาหกรรมทหาร จากนั้นก็นำทีมราชบัณฑิตที่อายุแก่กว่าตัวเองหลายรอบไปปฏิวัติวงการฟิสิกส์หรอกนะ

นี่มันไม่ไร้สาระไปหน่อยเหรอ

ติงอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เรื่องพวกนี้ รอให้เธอเข้ามาที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก่อน ด้วยความสามารถของเธอแล้ว ฉันเชื่อว่าค่อยๆ ไปเดี๋ยวก็มีทุกอย่างเอง"

กู้หรันขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

วาดวิมานในอากาศงั้นเหรอ

ตอนนั้นที่เขาเริ่มดำเนินการวิจัยและการประยุกต์ใช้เศษแฟรนเซียม พวกเขาก็ใช้ข้ออ้างพรรค์นี้มาบ่ายเบี่ยงปัดสวะให้พ้นตัวเหมือนกัน

ตอนนี้เขาไม่มีทางหลงกลมุกเดิมๆ พวกนี้อีกเด็ดขาด

ติงอีกล่าวต่อ "มาที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก่อนเถอะ นี่คือเลขหนึ่ง เรื่องอื่นๆ ข้างหลังต่อให้มีมากแค่ไหนก็เป็นศูนย์ มีเลขหนึ่งแล้ว ศูนย์ที่วาดตามหลังเหล่านั้นถึงจะมีความหมาย"

ซุนเจ้าฝานเองก็ร้อนใจแทนกู้หรัน เด็กคนนี้ทำไมถึงแยกแยะไม่ออกนะว่าใครเป็นใคร!

อดีตผู้อำนวยการติงอีมาเอ่ยปากชวนเข้ากระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้วยตัวเองเชียวนะ โอกาสที่หาได้ยากยิ่งขนาดไหนกัน!

ทว่ากู้หรันกลับส่ายหน้า "ถ้างั้นก็รอก่อนแล้วกันครับ รอให้ทางสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมาก่อน ค่อยดูว่าพวกเขาจะว่ายังไง"