ตอนที่ 95 ขุนเขาลูกใหม่กำลังจะปรากฏ

สีหน้าของติงอีกระตุกเล็กน้อย

ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด กู้หรันคิดจะทำอะไร เขามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

ก็แค่คิดจะรอให้ทางสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนมาถึง แล้วบีบให้กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกับสถาบันวิทยาศาสตร์แข่งกันเพิ่มข้อเสนอเพื่อแย่งตัวเขาก็เท่านั้น

เจ้าเด็กคนนี้อายุน้อยก็จริง แต่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก

ยังโชคดีที่เขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

สถาบันวิทยาศาสตร์จะไม่มาที่นี่เด็ดขาด

เขาตกลงกับซุนเจ้าฝานไว้ก่อนแล้วว่าจะให้เธอสกัดคนของสถาบันวิทยาศาสตร์ไว้

แผนการเล็กๆ ของกู้หรันคงต้องล่มไม่เป็นท่า

ติงอีนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไร้กังวล เขาก้มมองนาฬิกา "สิบโมงสามสิบสี่ ผมจะรอถึงสิบเอ็ดโมงแล้วค่อยกลับ ให้คำตอบผมก่อนสิบเอ็ดโมงแล้วกันครับ"

……

ในเวลาเดียวกัน

ณ โถงชั้นหนึ่งของตึกซื่อเฟิงเทคโนโลยี

หูอันกับจ้าวเหิงกำลังปีนข้ามประตูกั้นทางเข้า

พนักงานต้อนรับตรงล็อบบี้ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ "ถ้าไม่มีการนัดหมายล่วงหน้าต้องรอถึงช่วงบ่ายจริงๆ ค่ะ... ต้องขออภัยด้วยนะคะ"

"แล้วติงอีขึ้นไปได้ยังไง เขามีนัดงั้นเหรอ"

"เขาเพิ่งรู้จักกู้หรันเมื่อวานนี้เองนะ!"

"แถมฉันยังเป็นคนแนะนำให้เขารู้จักด้วยซ้ำ!"

จ้าวเหิงโมโหจนควันออกหู ส่วนหูอันที่ใจร้อนกว่าก็เตรียมยกขาปีนข้ามที่กั้นเข้าไปตรงๆ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแถวนั้นพากันเหวอไปหมด

ราชบัณฑิตทั้งสองท่านนี้เป็นปราชญ์ของแผ่นดินผู้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ประเทศชาติ อย่าว่าแต่สะดุดล้มเลย แค่ขาเป็นตะคริวขึ้นมา พวกเขาก็คงต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต

กฎก็คือกฎ แต่ผู้เฒ่าทั้งสองท่านนี้ล้ำค่าเกินไป ทั้งยังดื้อรั้นเอาเรื่อง พวกเขาจึงไม่อาจขวางไว้ได้เลย

พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์รีบต่อสายหาเลขาฯ ทันที

จากนั้นเลขาฯ จึงรีบรายงานสถานการณ์ให้ซุนเจ้าฝานฟังอย่างร้อนรน "ท่านประธานซุนคะ ราชบัณฑิตสองท่านจากสถาบันวิทยาศาสตร์อยู่ชั้นล่าง บอกว่าต้องการพบกู้หรันค่ะ เสี่ยวชิวบอกว่าขอให้รอถึงช่วงบ่ายก็ไม่ยอม ถ้าไม่ยอมให้ขึ้นไปพวกเขาจะปีนที่กั้นขึ้นมาแล้วค่ะ"

ซุนเจ้าฝานได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจนหน้าถอดสี

พลางคิดว่าหากสองราชบัณฑิตเล่นแผลงๆ ปีนประตูกั้นขึ้นมาจริงๆ แข้งขากระดูกกระเดี้ยวคนแก่คงไม่ปลอดภัยแน่

จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ประธานหูจากสถาบันวิทยาศาสตร์กับผู้อำนวยการจ้าวจากสถาบันวัสดุศาสตร์ก็มาถึงแล้วเหมือนกัน ดูท่าคงรอถึงช่วงบ่ายไม่ไหวแล้ว..."

กู้หรันจึงพูดขึ้นว่า "มาหาผมเหรอครับ หาผมไม่ต้องนัดหรอก ตอนนี้ผมว่างอยู่พอดี"

ซุนเจ้าฝานมองติงอีด้วยความรู้สึกผิดเต็มประดา

"งั้นก็ให้ราชบัณฑิตทั้งสองท่านขึ้นมาก่อน... ดีไหมคะ"

เธอไม่อาจล่วงเกินติงอีได้ แต่ก็ไม่กล้าปล่อยให้ราชบัณฑิตสองท่านปีนประตูกั้นในบริษัทจริงๆ เช่นกัน

เมื่อราชบัณฑิตทั้งสองได้รับอนุญาตให้ขึ้นมา ท่าทีของกู้หรันก็ยิ่งดูผ่อนคลายขึ้น

ติงอีนั่งกระสับกระส่ายเหมือนอยู่บนเบาะหนาม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมผ่อนปรน "เรื่องห้องปฏิบัติการอิสระ ผมจะลองหาทางจัดการให้คุณก่อนได้"

"แล้วเรื่องอื่นล่ะครับ"

"เรื่องอื่นมันก็ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิ!"

"ค่อยเป็นค่อยไปไม่ได้ครับ"

กู้หรันปฏิเสธกลับอย่างเด็ดขาด "ไอดอลของผมเคยกล่าวไว้ว่า มีดาบแล้วไม่ใช้ กับไม่มีดาบอยู่ในมือ มันคนละเรื่องกัน"

"สิทธิอำนาจเหล่านี้ ผมอาจจะไม่ได้ใช้เลยตลอดช่วงเวลายาวนานหลังจากนี้ แต่ถ้าถึงเวลาที่จำเป็นต้องใช้ ผมก็ไม่อยากให้ความคืบหน้าต้องสะดุดลงเพียงเพราะขาดสิทธิ์การอนุมัติ"

"งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์หยุดไม่ได้ และโครงการวิจัยที่สามารถหยุดชะงักได้เป็นระยะๆ ก็ย่อมไม่มีวันสร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันออกมาได้แน่นอน"

"ผมไม่อนุญาตให้พลังงานและสมาธิของผมต้องสูญเปล่าไปกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นครับ"

ติงอีขมวดคิ้วมองกู้หรัน

เจ้าเด็กคนนี้เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองผ่านวารสารวิชาการ แต่ไม่รู้ทำไม น้ำเสียงของเขาถึงแฝงความขมขื่นและเจ็บปวดอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล่านักวิจัยที่เคยล้มเหลวในก้าวสุดท้ายก่อนถึงเส้นชัยออกมาได้

คิดไปเองงั้นเหรอ

ยังไม่ทันที่ติงอีจะได้คิดไตร่ตรอง เสียงของหูอันกับจ้าวเหิงก็ดังแว่วมาจากนอกห้อง

"ติงอี แกเป็นคนสั่งให้คนกันพวกเราไว้ข้างล่างใช่ไหม!"

"คนดีๆ ที่ไหนเขาทำเรื่องพรรค์นี้กันวะ!"

ติงอีโบกมือพลางพูดว่า "เลิกเอะอะได้แล้ว กู้หรันเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่เราคิดไว้เยอะ"

ผู้เฒ่าทั้งสองได้ยินเช่นนั้น ความขุ่นเคืองบนใบหน้าก็ลดลงไปมาก ต่างพากันถลึงตาใส่ติงอีอย่างเย็นชา แล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาเงียบๆ

แม้ว่าราชบัณฑิตสองท่านจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนจะมาถึงแล้ว

แต่ภาพที่สองฝ่ายเปิดศึกแย่งชิงกันเสนอราคาอย่างที่กู้หรันจินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น

เรื่องนี้ทำให้เขาผิดหวังอยู่ไม่น้อย

"หมายความว่ายังไงครับ ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วพวกคุณจะไม่เอาเหรอ"

ติงอีส่ายหน้า

เมื่อวานนี้ ทั้งเขาและเหล่าราชบัณฑิตแห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนยังมองกู้หรันเป็นเพียงต้นกล้าชั้นดีสำหรับงานวิจัยวิทยาศาสตร์เท่านั้น

ตอนนั้นพวกเขาคิดเพียงแค่อยากจะดึงตัวมา แล้วค่อยๆ ฟูมฟักสั่งสอนไป

แต่คำพูดบางประโยคของกู้หรันเมื่อครู่สะกิดความสนใจของติงอี

ทำให้เขารู้สึกว่ากู้หรันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น

ไม่ว่าจะเป็นกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหรือสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

การปฏิบัติต่ออัจฉริยะวัยไม่ถึงยี่สิบปีที่มีความคิดแปลกใหม่และมีความรู้กว้างขวาง

กับการปฏิบัติต่อนักอุดมคตินิยมที่มีความมุ่งมั่นอันสูงส่งต่องานวิจัยทางวิทยาศาสตร์

ย่อมมีท่าทีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เงื่อนไขสามข้อที่กู้หรันเสนอมานั้น

หากเป็นแค่อัจฉริยะ เขาไม่มีทางตอบตกลงเด็ดขาด

แต่สำหรับนักอุดมคตินิยมคนนั้นแล้ว ก็ไม่แน่เสมอไป

"การปฏิรูปกระบวนการทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ก็เป็นส่วนหนึ่งของขอบเขตงานในกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเช่นกัน"

ติงอีกล่าว "และผม ก็คือคนที่กำหนดกฎเกณฑ์และอนุมัติสิทธิ์เหล่านั้น"

"พูดตามตรง ผมคิดว่าคุณเหมาะกับกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมาก และผมก็หวังจากใจจริงว่าคุณจะมาร่วมงานกับเรา"

"แต่คุณก็ต้องเข้าใจด้วยว่า กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคือส่วนต่อขยายของเจตจำนงแห่งรัฐ เป็นตัวแทนของผลประโยชน์ของชาติ ย่อมไม่อาจยอมตามใจคุณไปเสียทุกเรื่องเพียงเพราะความชอบส่วนตัวของผม"

"ทว่า หน้าที่หลักของกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็คือการสนับสนุนการพัฒนานวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สิ่งที่ต้องทำจึงเป็นการตอบสนองทุกความต้องการเช่นเดียวกัน"

"ข้อเรียกร้องสามข้อที่คุณเสนอมา ผมให้คุณไม่ได้ แต่บางทีกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาจให้ได้"

"พอดีว่าทั้งผมและหูอันก็อยู่ที่นี่ทั้งคู่ ขอแค่คุณโน้มน้าวเราสองคนได้ สิทธิ์และอำนาจทั้งหมดที่โครงการของคุณต้องการ กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะอนุมัติให้ทั้งหมด"

"ผมรับรองกับคุณได้ว่าจะไม่ทำให้คุณต้องเสียเวลากับเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับโครงการอย่างที่คุณพูดแน่นอน"

"แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิทธิพิเศษของคุณ แต่เป็นสิทธิพิเศษที่นักวิจัยวิทยาศาสตร์ทุกคนมีมานับตั้งแต่ก่อตั้งกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี"

"แต่มีข้อแม้ว่า คุณต้องโน้มน้าวพวกเราให้ได้"

กู้หรันหุบยิ้มทะเล้นลงแล้วหันไปมองซุนเจ้าฝาน "บอสครับ ผมขอคุยกับพวกเขาลำพังหน่อย"

"ได้ คุยกันตามสบายนะ..." ซุนเจ้าฝานเอ่ยทักทายติงอีกับหูอันคำหนึ่ง แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานไปทันที

เวลานี้ ภายในห้องทำงาน

ตรงหน้าโต๊ะน้ำชาตัวเล็ก ติงอี หูอัน และจ้าวเหิงต่างมองตรงไปยังกู้หรันด้วยความคาดหวัง รอรับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เศษแฟรนเซียมไม่ได้เป็นแค่วัสดุชนิดใหม่ครับ"

กู้หรันกล่าว "ในตัวมันยังมีความลับอีกมากมายซ่อนอยู่ ซึ่งอาจมีมูลค่ามากกว่าตัววัสดุที่มีคุณสมบัติยอดเยี่ยมนี้เสียอีก"

ติงอีขมวดคิ้วถาม "อย่างเช่นอะไรล่ะ"

"ระบบฟิสิกส์ชุดใหม่ทั้งหมดครับ"

พวกหูอันและจ้าวเหิงต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

ทว่าบนใบหน้าของกู้หรันไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย "ผมพูดจริงครับ และสหรัฐฯ ที่ค้นพบเศษแฟรนเซียมเป็นแห่งแรก ก็น่าจะเริ่มลงมือไปแล้วด้วย"

ติงอีรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "นี่เธอเคยเห็นข้อมูลของแอเรีย 51 จริงๆ หรือ"

"ไม่มีทางอยู่แล้วครับ ที่ผมพูดแบบนั้นในไลฟ์ก็แค่เพื่อสร้างกระแส" กู้หรันยิ้มพลางส่ายหน้า

"แล้วทำไมเธอถึงเดาว่าทางสหรัฐฯ อาจจะเริ่มแล้วล่ะ"

กู้หรันกล่าว "ที่ผมคำนวณหาเศษแฟรนเซียมได้ ความจริงมีจุดเริ่มต้นมาจากการเปิดอ่านเอกสารลับที่ถูกปลดล็อกของปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษ แล้วไปเจอในวิทยานิพนธ์ฉบับหนึ่งของดิแรก พูดอีกอย่างก็คือ ผู้ค้นพบเศษแฟรนเซียมไม่ใช่ทั้งผมและไม่ใช่แอเรีย 51 ของสหรัฐฯ แต่เป็นดิแรกครับ"

ติงอีส่ายหน้า "แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ความเชื่อมโยงระหว่างเศษแฟรนเซียมกับระบบฟิสิกส์ชุดใหม่ได้อยู่ดี"

"พอล ดิแรก, มักซ์ บอร์น, แวร์เนอร์ ไฮเซินแบร์ก, มักซ์ พลังค์, แอร์วีน ชเรอดิงเงอร์, วอล์ฟกัง เพาลี..."

กู้หรันเอ่ยรายชื่อยาวเหยียดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

พวกติงอีและหูอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะฟังชื่อเหล่านั้นก็พลางครุ่นคิดถึงจุดร่วมของคนกลุ่มนี้ไปด้วย

คนเหล่านี้ถ้าไม่เป็นชาวเยอรมัน

ก็เป็นชาวออสเตรีย บ้านเกิดของนักเรียนศิลปะสอบตก

มีเพียงพอล ดิแรกเท่านั้นที่เป็นคนนอก แต่ก็ไม่พ้นที่จะเดินทางไปเมืองเกิททิงเงินของเยอรมนีในปี 1927

หากพูดถึงจุดร่วม มันก็ชัดเจนมาก

พวกเขาทั้งหมดต่างมีภูมิหลังอันเลื่องชื่อในวงการฟิสิกส์ นั่นคือสำนักโคเปนเฮเกน

นอกจากนี้ ยังมีตำแหน่งที่โด่งดังยิ่งกว่า นั่นคือผู้ให้กำเนิดกลศาสตร์ควอนตัม

ในช่วงต้นทศวรรษ 1920

ยามที่วิหารแห่งฟิสิกส์ยุคใหม่ถูกประกาศว่าสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว และจะไม่มีผู้ใดสั่นคลอนมันได้อีก

คนกลุ่มนี้กลับสร้างวิหารฟิสิกส์แห่งกลศาสตร์ควอนตัมขึ้นมาเคียงข้างวิหารหลังนั้นอย่างฉับพลัน

ชั่วพริบตานั้น

เสียงของติงอีและหูอันต่างเริ่มสั่นเครือขึ้นมาเล็กน้อย "นายหมายความว่า แท้จริงแล้วกลศาสตร์ควอนตัมคือ..."