ตอนที่ 97 ชีวิตดีขึ้นทันตา ควบสองตำแหน่งไปเลย

ติงอีอธิบายว่า "คุณเป็นบุคคลสาธารณะ ผ่านการไลฟ์สดมาไม่กี่ครั้ง ตอนนี้คุณกลายเป็นจุดสนใจที่คนบนอินเทอร์เน็ตพูดถึงกันอย่างแน่นอน"

"ตอนนี้มีสายตากี่คู่จับจ้องมาที่คุณ ถ้าคุณเข้ากระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ ไปดื้อ ๆ แบบนี้ คุณลองจินตนาการดูสิว่ากระแสสังคมจะมีปฏิกิริยายังไง"

หูอันก็รีบพูดขึ้นว่า "อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่คุณต้องไลฟ์สดเลย ต่อให้ในอนาคตจะเปิดโครงการวิจัยจริง ๆ และได้เข้าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนแล้ว ฉากหน้าคุณก็ยังต้องไลฟ์สดอยู่ดี"

"งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์จำเป็นต้องรักษาความลับในระดับหนึ่ง จะเป็นที่สะดุดตาเกินไปไม่ได้"

ติงอีรีบเสริม "คุณต้องเข้าใจนะว่าการจะเข้าคณะกรรมาธิการอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้นั้น เกณฑ์สูงมาก แม้แต่ราชบัณฑิตหลายคนยังไม่มีคุณสมบัติเลย สถานการณ์ของคุณถ้าคนภายนอกรู้เข้า จะเป็นปัญหาทั้งกับตัวคุณและกับคณะกรรมาธิการฯ"

หูอันแย่งพูดต่อ "อันที่จริงผมแนะนำว่า ช่วงนี้ระหว่างที่คุณไลฟ์สด ก็เอาชื่อไปแขวนไว้ที่จงเคอต้าด้วย บอกคนภายนอกไปว่ากำลังเรียนอยู่ที่จงเคอต้า"

"พอเป็นแบบนี้ ถึงเวลาเข้าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนขึ้นมาจริง ๆ จะได้ไม่มีข้อกังขามากนัก"

ทั้งสองคนผลัดกันเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีประโยคต่อประโยค ทว่าทั้งในที่แจ้งและที่ลับกลับฟาดฟันกันไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

แต่กู้หรันรู้สึกเพียงแค่ปวดหัว

ที่ปวดหัวก็เพราะสิ่งที่ทั้งสองคนพูดดูเหมือนจะมีเหตุผลทั้งคู่

"แต่ผมแค่อยากทำวิจัยนี่ครับ"

ติงอีและหูอันผายมือออกอย่างจนปัญญา

"ก้าวพลาดไปแล้วก็ช่วยไม่ได้นี่นะ"

"พวกเราก็อยากให้คุณไม่ได้เป็นบุคคลสาธารณะเหมือนกัน แบบนั้นคุณก็สะดวก พวกเราก็สะดวก"

"แต่ลูกศรที่ยิงออกจากแล่งไปแล้วย่อมย้อนกลับไม่ได้ คุณเลือกเป็นไอดอลเองนี่นา"

......

การประชุมรอบโต๊ะน้ำชานี้ดำเนินยาวไปจนถึงเที่ยงวัน

ข้อสรุปเรื่องแผนการต่อไปของกู้หรันจึงถือว่าลงตัวในระดับพื้นฐาน

การไลฟ์สดยังคงดำเนินต่อไป

ในระดับสายตาสาธารณชน ยังคงรักษาภาพลักษณ์ฐานะศิลปินเอาไว้

เพียงแต่ต้องบอกคนภายนอกว่าเขากำลังศึกษาต่อที่จงเคอต้า เพื่อสร้างภาพจำแก่สาธารณชนว่าเขากำลังพึ่งพาพรสวรรค์และตั้งใจเรียนอย่างหนัก

วนเวียนไปมา จากวงการบันเทิงสู่วงการวิทยาศาสตร์

ก็กลับมาตั้งคาแรกเตอร์สร้างภาพจำใหม่อีกจนได้

ส่วนเรื่องที่ว่าจะเลือกระหว่างสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนหรือกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนั้น

ท้ายที่สุดการตัดสินใจที่กู้หรันให้ไว้ก็คือ แบ่งรับให้เท่าเทียมกันทั้งสองฝ่าย

ทำการสำรวจระบบฟิสิกส์ที่กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ทำการวิจัยเศษแฟรนเซียมที่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน

ถึงอย่างไรก็เป็นงานพาร์ตไทม์อยู่แล้ว

ทำที่เดียวก็ควบ

ทำสองที่ก็ควบเหมือนกัน

ติงอีกับหูอันครุ่นคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าพอรับได้

เพียงแต่หูอันได้ทำข้อตกลงเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัวกับติงอี

ของขวัญที่สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเปย์เกินไปนั้น กระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ ต้องชดเชยคืนให้ และยังต้องสร้างบัญชีสำรองในนามของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเพื่อเปย์ของขวัญอีกด้วย

เมื่อวานนี้ ยอดเปย์ของขวัญรวมของบรรดาผู้อำนวยการสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนเกือบเป็นห้าเท่าของหูอัน

พอกลับไป แต่ละคนก็โดนคนในบ้านสวดยับจนดึกดื่นค่อนคืน ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงเถียงสักคำ

ทว่าวันนี้กลับยังไม่ได้สิทธิ์ผูกขาดตัวกู้หรันไว้คนเดียว ในใจของเหล่าราชบัณฑิตจึงย่อมมีความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

แต่ติงอีกลับตอบรับอย่างใจป้ำ ได้บุคลากรชั้นยอดระดับนี้มา เสียเงินเล็กน้อยย่อมเป็นเรื่องที่สมควร

......

หลังจากกู้หรันกลับไป ติงอี หูอัน และคนอื่น ๆ ก็ได้กำชับความกับซุนเจ้าฝานสั้น ๆ

จะเล่นละครก็ต้องเล่นให้เนียนจนจบ อย่างน้อยก่อนที่กู้หรันจะสร้างผลงานในวงการวิทยาศาสตร์ได้

ข่าวเรื่องที่เขาทำงานวิจัยในกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ และสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ไม่ควรปรากฏบนโลกออนไลน์จะดีที่สุด

และหากต้องการปิดบังทุกคนให้มิด ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ต้องมีบทบาทสำคัญด้วย

ซุนเจ้าฝานยืนอยู่ตรงหน้าผู้อำนวยการอาวุโสทั้งสองท่าน เมื่อได้ยินว่ากู้หรันได้รับสถานะผู้เชี่ยวชาญพิเศษชั่วคราวของทั้งกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ และสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนแล้ว ในหัวของเธอก็อื้ออึงไปหมด

แม้จะยังตั้งรับไม่ทันอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังให้คำมั่นอย่างจริงจัง "ซื่อเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะให้ความร่วมมือในการปกปิดตัวตนของสหายกู้หรันอย่างเต็มที่ค่ะ!"

ติงอีและหูอันได้ยินคำนี้แล้ว ก็รู้สึกแปร่ง ๆ อยู่บ้าง

แต่ก็บอกไม่ถูกอย่างเจาะจงว่ามันแปลกตรงไหน

"นอกจากปกปิดตัวตนแล้ว พวกคุณก็ลองดูแล้วกันว่าจะทำยังไงให้ภาพลักษณ์ของกู้หรันดูมีความเป็นวิชาการมากขึ้น" ติงอีกล่าว "เอาแบบที่ถึงเวลาหากเขาเข้าสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนกับกระทรวงอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์ฯ แล้วจะไม่ดูขัดหูขัดตา ในด้านนี้พวกคุณเชี่ยวชาญกว่าพวกเรา"

ซุนเจ้าฝานพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ยาก

โลกอินเทอร์เน็ตมีทั้งจริงและเท็จปะปนกัน คนที่ไม่มีความรู้อะไรผ่านการปั้นแต่งก็ยังกลายเป็นปัญญาชนชั้นสูงได้

ยิ่งกับคนที่มีความรู้รอบตัวกว้างขวางและภูมิปัญญาลึกซึ้งอย่างกู้หรัน ย่อมง่ายดายกว่าอย่างแน่นอน

"ได้ค่ะ ฉันจะหาทางดู"

......

หลังจากกำชับรายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ติงอีกับหูอันและคนอื่น ๆ ก็เตรียมตัวกลับ

เมื่อเห็นผู้อาวุโสทั้งสองคนผลัดกันหาวหวอด ๆ โงนเงนจนแทบจะนั่งไม่ไหวแล้ว

ซุนเจ้าฝานจึงรีบพาเลขาฯ ไปส่งบรรดาเสาหลักของชาตินี้ขึ้นรถ

เพิ่งจะส่งราชบัณฑิตทั้งสามท่านไป

เพื่อนจากฝ่ายวิชาการของชิงหวา เป่ยต้า ก็โทรเข้ามาทันที

พอกดรับสาย ปลายสายก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจเล็กน้อย

"ประธานซุนครับ เรื่องของคุณผมคุยกับพวกผู้ใหญ่แล้ว ทางนี้ยังรู้สึกว่าจัดการค่อนข้างยากครับ"

"ช่วงนี้ชิงหวา เป่ยต้า คุมเข้มเรื่องกฎระเบียบมาก โดยเฉพาะกรณีขอเทียบโอนเข้าเรียนจากภายนอก ก็เข้มงวดเป็นพิเศษด้วย..."

"หรือคุณลองดูมหาวิทยาลัยอื่นดูดีไหมครับ"

ซุนเจ้าฝานยิ้มเจื่อน "รบกวนแล้วค่ะ คงไม่ต้องใช้แล้วล่ะ..."

เธออยากให้กู้หรันไปเรียนต่อหาความรู้เพิ่มเติมที่มหาวิทยาลัยสักแห่งอย่างจริงจังอยู่หรอก

แต่กู้หรันดันเก่งกาจถึงขั้นเหยียบเรือสองแคมไปแล้ว

......

โลกอินเทอร์เน็ตในวันนี้คึกคักกว่าวันวานมาก

หลังจากเรื่องราวบ่มเพาะมาตลอดทั้งวัน

การแสดงฝีมือระดับเทพเจ้าของกู้หรันในการไลฟ์สดเมื่อวานก็กลายเป็นที่รู้กันทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว

ข้อสันนิษฐานบางอย่างเกี่ยวกับอารยธรรมและตรรกะได้จุดชนวนให้เกิดการถกเถียงกันอย่างกว้างขวางบนโลกออนไลน์ในเวลานี้

โดยเฉพาะประเด็นเรื่องจิตสำนึกแห่งการหลอกลวง ยิ่งสะกิดใจและสร้างความรู้สึกร่วมให้ผู้คนนับไม่ถ้วน

ภาพลักษณ์ศิลปินที่มีมลทินซึ่งเคยถูกกระแสวิพากษ์วิจารณ์ด้านลบถาโถมใส่ในอดีต อาศัยกระแสดังกล่าวนี้ชะล้างออกไปจนหมดจดอย่างสิ้นเชิง

คาเฟ่คุยรอบดึกมียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นสะสมตั้งแต่ก่อนเริ่มไลฟ์สดเมื่อวานจนถึงตอนนี้นับแปดล้านกว่าคน

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดผู้กดจองเพื่อชมไลฟ์สดในค่ำคืนนี้ยังทะลุเจ็ดล้านคนไปแล้ว

ก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นหนึ่งในบัญชีระดับแถวหน้าทันที

หากจะกล่าวว่า คาเฟ่คุยรอบดึกกลายเป็นรายการไลฟ์สดที่ทำเงินและทรงอิทธิพลที่สุดบนแพลตฟอร์มสื่ออินเทอร์เน็ตทั้งหมดในเวลานี้ ก็ไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย

การติดต่อประสานงานเชิงพาณิชย์จากแบรนด์นับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

ทว่าโจวอี๋หรันที่มองดูตัวเลขเสนอราคาชวนตะลึงเหล่านั้น กลับไม่มีแก่ใจจะสนใจแม้แต่น้อย

"กี่โมงแล้ว"

จื้อหมินเลื่อนแถบสถานะบนหน้าจอมือถือลงมาดู "สามทุ่มยี่สิบแล้ว"

โจวอี๋หรันถอนหายใจ "ดูท่ากู้หรันคงไม่มาจริง ๆ แล้วล่ะ"

เหล่าหม่าถามขึ้น "แล้ววันนี้พวกเราจะไลฟ์ไหม"

ทุกคนต่างพากันเงียบกริบ

โจวอี๋หรันมองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังซึมเซาแล้วเอ่ยให้กำลังใจ "ไลฟ์เถอะ คิดเสียว่าเขาไม่เคยมาก็แล้วกัน"

จื้อหมินเล่นเกมมือถือพลางพึมพำ "จะเป็นไปได้ยังไงกัน พลังของเขาแรงขนาดนั้น มาทีหนึ่งก็ลบร่องรอยไม่ออกแล้ว"

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองตำแหน่งที่กู้หรันเคยนั่งในห้องไลฟ์สด รู้สึกโหวงเหวงในใจ

ราวกับว่าห้องไลฟ์สดทั้งห้องได้สูญเสียวิญญาณไปแล้ว

"ฉันเต้นเหมือนเดิมดีกว่า" โจวอี๋หรันกล่าว "เหล่าหม่า นายช่วยชี้แจงสถานการณ์กับฝั่งสปอนเซอร์หน่อย แล้วคอนเฟิร์มกับพวกเขาอีกที ถ้ายังอยากร่วมงานอยู่ เราก็รับ แต่ถ้าไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องไปฝืน"

"คืนหนึ่งจะได้คาร์นิวัลสักอันหรือสองอัน นั่นก็คือระดับความสามารถที่แท้จริงของพวกเรา จะมายึดติดอยู่บนที่สูงที่ไม่ใช่ของเรา เพียงเพราะกู้หรันเคยพาเราขึ้นไปถึงจุดนั้นไม่ได้หรอกนะ"

เธอตบบ่าจื้อหมินกับเหล่าหม่าด้วยความมองโลกในแง่ดี "เป้าหมายคืนนี้ คาร์นิวัลห้าอัน~"

"ลุยโลด!"

บรรยากาศค่อย ๆ ถูกโจวอี๋หรันปลุกเร้าขึ้นมา

เธอเริ่มทบทวนท่าเต้นที่ตัวเองทิ้งไปหลายวัน

เหล่าหม่าเริ่มประสานงานกับบรรดาลูกค้าธุรกิจต่าง ๆ

ส่วนจื้อหมินก็นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ฝ่ายปฏิบัติการ เริ่มล้างการตั้งค่าข้อความของไลฟ์สดสองรอบก่อนหน้านี้

ทุกคนต่างคาดเดาได้ว่า ค่ำคืนนี้จะต้องเป็นศึกหนักอย่างแน่นอน

ความรู้สึกของการร่วงจากจุดสูงสุดลงสู่ก้นเหวในชั่วข้ามคืน คงจะเจ็บแสบถึงใจพิลึก

......

ส่วนทางด้านกู้หรัน

เวลานี้ยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่

ตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง เขาเคยลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือรอบหนึ่ง

นึกว่าฟ้ายังไม่สว่าง เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วก็คลุมโปงหลับต่อยาว