ตอนที่ 75 บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาของพี่คนขับ

ช่วงพักเที่ยง ที่แผนกแต่งเพลงค่ายจ้านฟ่าง

"วันนี้รองประธานบอกผมว่า โบนัสเดือนนี้ของทุกคนในแผนกแต่งเพลงจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณอาเย่าเลยนะ"

หัวหน้าไล่หัวเราะร่า ยิ่งมองก็ยิ่งอยากรับหลินเย่ามาเป็นลูกบุญธรรม

เจ้าหนุ่มคนนี้ มีพรสวรรค์ด้านการแต่งเนื้อร้องและทำนองเหลือล้นเกินไปแล้ว

หัวหน้าไล่ถึงกับรู้สึกว่า เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ต่อให้ส่งไปแข่งในศึกชาร์ตจูเสิน ก็ยังมีศักยภาพพอจะคว้าแชมป์ได้สบาย

"อาเย่า รองประธานบอกว่าจะให้เธอพักร้อนครึ่งเดือน แถมยังอนุมัติงบเที่ยวให้อีกก้อน ถึงเวลาออกไปเที่ยวพักผ่อนให้สบายใจได้แล้ว"

หลินเย่าได้ยินหัวหน้าพูดแบบนั้นก็ไม่คิดจะปฏิเสธ "ก็ควรไปพักผ่อนจริง ๆ นั่นแหละครับ"

ความจริงแล้วเขาไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลยสักนิด ชีวิตที่มีโปรโกงนี่มันช่างสุขสบายดีแท้

"ถึงรายได้ของ "ใต้ผืนสมุทร" จะถูกหักไปทำการกุศลหลายส่วน แต่ก็ยังคุ้มค่าแก่การฉลองอยู่ดี ไปเถอะ มื้อนี้หัวหน้าเลี้ยงข้าวที่โรงอาหารบริษัทเอง"

หัวหน้าไล่พูดจบก็เดินกลับเข้าห้องทำงาน โพสต์ข้อความแสดงความยินดีไปหนึ่งสเตตัส ก่อนจะพาลูกน้องตรงไปยังโรงอาหารบริษัท

โรงพยาบาลเมืองลั่วเฉิง

หลี่ฮั่นเซิงเอ่ยถามคุณหมอ "หมอครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ"

คุณหมอวางอุปกรณ์วัดความดันโลหิตลงพลางเอ่ย "ความดันค่อนข้างสูงนะครับ เดี๋ยวหมอจะจ่ายยาลดความดันให้ พอกลับไปแล้วคุณต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดี อย่าโมโหง่ายอีกล่ะ คราวหน้าอาจจะไม่ใช่แค่กินยาลดความดันง่าย ๆ แบบนี้แล้วนะ"

"ได้ครับหมอ ช่วงนี้ผมจะระวังเรื่องอารมณ์ครับ" หลี่ฮั่นเซิงมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาก็ไม่ได้อยากโมโหสักหน่อย แต่ละครั้งโดนพวกหัวหน้าแผนกยั่วประสาททั้งนั้น

ยิ่งพวกซุนเชียนกับจางเชวียที่ขยันสรรหาสารพัดวิธีกวนประสาท ต่อให้เป็นคนใจเย็นแค่ไหนก็คงฟิวส์ขาดเหมือนกัน

"ระวังแค่ช่วงนี้ไม่ได้หรอกครับ ความดันของคุณถือว่าค่อนข้างสูงแล้ว ต้องระวังอยู่ตลอดเวลา" คุณหมอกำชับซ้ำ

หลี่ฮั่นเซิงพยักหน้ารับ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามต่อ "คุณหมอครับ เมื่อกี้ผมเดินผ่านแผนกจิตเวช เห็นคนแน่นเอี้ยดเลย เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

ปกติแผนกจิตเวชก็มีคนมารับการรักษาไม่น้อยอยู่แล้ว แต่วันสองวันนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเสียหน่อย ไม่น่าจะมีคนมาหาหมอเยอะขนาดนี้

พอได้ยินคำถาม คุณหมอก็ส่ายหน้าถอนหายใจทันที "สืออีคนที่กำลังดังเปรี้ยงปร้างในเน็ตช่วงนี้ เมื่อคืนปล่อยเพลงใหม่ออกมาเพลงหนึ่ง ดูเหมือนจะชื่อ "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้มันก็เยียวยาจิตใจได้ดีจริง ๆ นั่นแหละ แต่มีข้อแม้ว่าต้องเป็นคนที่สิ้นหวังมาก ๆ นะ ส่วนคนที่อารมณ์สดใสร่าเริง พอได้ฟังเพลงนี้เข้าไปก็พากันซึมเศร้าหดหู่ไม่มากก็น้อย วันนี้แผนกจิตเวชก็เลยคิวแน่นเอี้ยดอย่างที่เห็นนี่แหละ"

หลี่ฮั่นเซิงถึงกับอึ้ง "...แค่เพลงเพลงเดียว มันจะเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

แม้เมื่อคืนเขาเองจะได้ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เหมือนกัน แต่อย่างมากก็แค่ออกไปยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียง ผ่านไปคืนเดียวก็ทนผ่านมาได้แล้ว

หมอพยักหน้า "จริง ๆ ก็ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นหรอกครับ พอดีผู้อำนวยการโรงพยาบาลเป็นแฟนคลับของสืออี เพื่อฉลองให้เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ตลอดสามวันนี้ใครที่มาปรึกษาปัญหาโรคซึมเศร้าที่แผนกจิตเวชเลยได้ตรวจฟรีทั้งหมด เนี่ย วันนี้มีอินฟลูเอนเซอร์คนดังที่เป็นบล็อกเกอร์สายซึมเศร้าพาแฟนคลับแห่กันมาหาหมอยกใหญ่เลย"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..." หลี่ฮั่นเซิงกลอกตาไปมา ดูเหมือนเขาจะคิดวิธีเล่นงานค่ายจ้านฟ่างออกแล้ว

"ขอบคุณมากครับหมอ"

หลังรับยาเสร็จ หลี่ฮั่นเซิงก็เดินออกจากโรงพยาบาลพลางพึมพำ "บางทีอาจใช้เรื่องนี้เล่นงานได้แฮะ คนตั้งเยอะแยะต้องมาโรงพยาบาลเพราะเพลงเพลงเดียว นี่เป็นความจริงที่เถียงไม่พ้นเลยไม่ใช่เหรอ ถ้าเอาเรื่องนี้ไปร้องเรียนกับสื่อทางการ ร้อยทั้งเก้าสิบแปดคงสั่งแบนเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ได้แน่"

ไม่ว่าจะแบน "ใต้ผืนสมุทร" ได้จริงหรือไม่ แต่สรุปคือหลี่ฮั่นเซิงแค่อยากหาที่ระบายความแค้นในใจเท่านั้น

ช่วงนี้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างอึดอัดคับแค้นใจเกินไปจริง ๆ แถมเมื่อคืนยังโดน 'เยียวยา' ไปตลอดทั้งคืนอีก

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทันที หลี่ฮั่นเซิงโบกแท็กซี่หน้าโรงพยาบาล หวังจะรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบ

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ เขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นหูดังขึ้น

"...นายอีกแล้วเหรอ" พอพี่คนขับหันมาเห็นหน้าหลี่ฮั่นเซิง ในใจก็พลันเตลิดเปิดเปิงเหมือนม้าพยศหลุดจากบังเหียน

สายตาของหลี่ฮั่นเซิงสบเข้ากับพี่คนขับพอดี "อ้าว คุณอีกแล้วเหรอครับ บังเอิญเกินไปไหมเนี่ย โบกเจอรถคุณสามครั้งติดแล้ว นี่มันคือพรหมลิขิตใช่ไหมครับ"

พี่คนขับสบถด่าในใจ พรหมลิขิตพ่องสิ

อุตส่าห์ยอมทิ้งทำเลทองอย่างถนนสิงสู่แล้วถ่อมารับลูกค้าแถวโรงพยาบาลแท้ ๆ ไหงยังต้องมาเจอไอ้บ้าประสาทแดกนี่อีกวะเนี่ย?

ถึงในใจจะเดือดดาลแค่ไหน แต่เงินก็ยังต้องหาอยู่ดี เมื่อเห็นว่าวันนี้หลี่ฮั่นเซิงดูปกติดี พี่คนขับจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เอ่ยถามไปคำหนึ่ง "ไปถนนสิงสู่ใช่ไหมครับ"

บางทีนี่อาจจะเป็น... ชะตากรรมของพี่คนขับล่ะมั้ง?

"ไม่ไปถนนสิงสู่ครับ กลับตึกชูซิง" รอยยิ้มของหลี่ฮั่นเซิงยิ่งกว้างขึ้น เขารู้สึกว่าวันนี้โชคเข้าข้างตัวเองจริง ๆ

ทั้งจับจุดตายของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จนเอาไปร้องเรียนสื่อทางการได้ แถมยังได้มาเจอพี่คนขับที่มีวาสนาต่อกันอีก

วันนี้ฤกษ์งามยามดีเหมาะกับการออกจากบ้านจริง ๆ

ระหว่างทาง หลี่ฮั่นเซิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่น ไม่นานก็เห็นโพสต์อัปเดตสเตตัสของไอ้งูหน้าด้านไล่

ดูเหมือนจะเพิ่งโพสต์ไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ตอนนั้นพอหัวหน้าไล่โพสต์เสร็จก็พาพนักงานออกไปกินข้าวทันที

[ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ยอดผู้ติดตามบัญชีทางการของค่ายจ้านฟ่างเราพุ่งจาก 3.41 ล้านคนเป็น 5.68 ล้านคนแล้ว ส่วนบัญชีทางการของสืออีก็ทะลุ 3 ล้านคนเช่นกัน]

[สร้างสถิติแบบนี้ได้ก็ด้วยเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพียงเพลงเดียวแท้ ๆ]

[ทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมวงการหลายท่านที่ช่วยเป็นบันไดส่งเสริม]

[ขอขอบคุณหัวหน้าซุนเชียนและหัวหน้าจางเชวียทั้งสองท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณสองคน อาเซิงแห่งค่ายชูซิงจะติด 'กับดัก' ของพวกเราได้ยังไงกัน?]

[แต่ไม่ว่าจะยังไง ผมว่าผู้ชนะตัวจริงในวันนี้ไม่ใช่ค่ายจ้านฟ่างหรอกครับ แต่เป็นพี่อาเซิงต่างหาก]

[ถึงพี่เขาจะบริจาคแค่หนึ่งแสน แต่ได้คำชมไปล้นหลาม ภาพลักษณ์ดูดีขึ้นมาทันตาเห็นเลยทีเดียว]

[คุณธรรมอันสูงส่งแบบนี้ ต่อให้ทุ่มเงินเป็นล้านก็สร้างไม่ได้ ในโอกาสนี้ พวกเราชาวจ้านฟ่างทุกคนขอแสดงความยินดีกับพี่อาเซิงด้วยนะครับ]

พอหลี่ฮั่นเซิงอ่านจบ ตาก็แทบลุกเป็นไฟ

"ไปตายซะมึง!"

ความดันโลหิตที่เพิ่งลดลงของหลี่ฮั่นเซิงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบ "ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้โง่ซุนกับไอ้ระยำจาง มึงคิดว่าไอ้งูหน้าด้านอย่างมึงจะมีปัญญาวางแผนเล่นใหญ่ได้ขนาดนี้เหรอวะ? บัดซบเอ๊ย!!"

"ผู้ชนะพ่อมึงสิ ยินดีกับเตี่ยมึงเถอะ กูจะไปซื้อพลั่วมาขุดสุสานบรรพบุรุษมึงเดี๋ยวนี้แหละ!"

ตรงที่นั่งคนขับ พี่คนขับผ่อนคันเร่งชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด ตัวสั่นเทาจนสังเกตได้ มือขวาเอื้อมไปเปิดช่องเก็บของหน้ารถโดยไม่รู้ตัวแล้วหยิบประแจอันเล็กออกมา

พวกคนป่วยจิตเวชนี่ต้องอยู่ให้ห่างไว้จริง ๆ เพราะไม่มีทางรู้เลยว่าวินาทีถัดไปเขาจะคุ้มคลั่งทำอะไรขึ้นมา

"อ้าว พี่คนขับ หยิบประแจออกมาทำไมเหรอครับ รถเสียเหรอ" หลังจากได้ระบายอารมณ์ ความดันของหลี่ฮั่นเซิงก็ค่อย ๆ ลดลงมาหน่อย

กูหยิบประแจมาทำไม มึงไม่สำเหนียกตัวเองบ้างเลยเหรอวะสัส!

ก็เอาไว้ป้องกันชีวิตตัวเองน่ะสิ!

พี่คนขับกำประแจแน่นพลางตอบเสียงอ่อย "ไม่มีอะไรครับ ถือประแจขับรถแล้วมันรู้สึกปลอดภัยดี"

หลี่ฮั่นเซิง "นี่มันรสนิยมแปลกประหลาดอะไรกันครับเนี่ย"

พอส่งหลี่ฮั่นเซิงถึงตึกชูซิง พี่คนขับก็เหยียบคันเร่งมิด ขับเผ่นหนีออกจากตรงนั้นทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาจอดรถเทียบข้างทางตรงหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง หยิบมือถือขึ้นมาเปิดกลุ่มแชตแล้วกดส่งข้อความเสียง

"เหล่าจาง จำได้ว่านายรู้จักหมอดูคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ รีบส่งวีแชตเขามาให้ฉันที ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโดนของเข้าแล้วว่ะ"

หนึ่งนาทีต่อมา ในกลุ่มพูดคุยของคนขับแท็กซี่ คนที่ชื่อเหล่าจางก็ส่งข้อความเสียงตอบกลับมา "โดนของ? เหล่าหวัง นายเป็นบ้าอะไรไปวะ ขับแท็กซี่อยู่ดี ๆ มันจะไปโดนของได้ยังไง"

พี่คนขับเหล่าหวังทำหน้าอมทุกข์ กดส่งข้อความเสียงต่อ "ยังจำผู้โดยสารโรคจิตที่ฉันเคยเล่าให้ฟังคราวก่อนได้ไหม แม่งเอ๊ย ตะกี้เพิ่งเจอมาอีกรอบ นี่เป็นครั้งที่สามแล้วนะเว้ย ฉันสงสัยว่าตัวเองจะโดนของจริง ๆ ช่วงนี้ขับกะดึกบ่อยด้วย สงสัยต้องให้หมอดูตรวจดวงชะตาหน่อยแล้วล่ะ รู้สึกเหมือนช่วงนี้จะมีเคราะห์หนักว่ะ"

เหล่าจาง "ซวยขนาดนั้นเลยเหรอวะ เจอติดต่อกันตั้งสามครั้งเนี่ยนะ"

เหล่าหวังพะอืดพะอมเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว "เชี่ยเอ๊ย นายไม่รู้หรอกว่าคนบ้ามันน่ากลัวขนาดไหน ข่าวคนโรคจิตฆ่าคนมีออกเกลื่อน ตอนนั้นถ้ามันมีมีดอยู่ในมือนี่ ฉันไม่สงสัยเลยว่ามันคงแทงกูตายตรงนั้นไปแล้ว!"