ตอนที่ 76 ค่ายชูซิงเตรียมเล่นตุกติก

พอหลี่ฮั่นเซิงกลับมาถึงตึกชูซิง เขาก็รีบตรงดิ่งขึ้นไปชั้นสิบแปดเพื่อรายงานสถานการณ์ให้ผู้อำนวยการกวนทราบทันที

พอได้ฟังรายงานจบ ผู้อำนวยการกวนก็ใจหายวาบ "มีคนเข้าโรงพยาบาลเพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ คุณแน่ใจนะ"

"ผมไปถามหมอมาด้วยตัวเองเลยครับ วันนี้คนไข้แผนกจิตเวชเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวจริง ๆ"

หลี่ฮั่นเซิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผู้อำนวยการครับ ถึงคนที่เข้าโรงพยาบาลเพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เราเอาเรื่องนี้มาเล่นใหญ่ได้นะ ไปร้องเรียนกับสื่อทางการ แล้วฉวยโอกาสนี้ปั่นกระแสให้เรื่องมันบานปลายไปเลย"

ผู้อำนวยการกวนขมวดคิ้ว "ผมว่ายากนะ คนของสื่อทางการไม่ได้โง่ ถ้าไม่ใช่เพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทำให้คนซึมเศร้าจนฆ่าตัวตาย คงสั่งแบนไม่ได้หรอก อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีคนเกิดเรื่องร้ายแรงเพราะเพลงนี้จริง ๆ เสียก่อน"

"คนเข้าโรงพยาบาลกันตั้งเยอะขนาดนี้ ยังไม่พออีกเหรอครับ" ถ้าไม่มีโอกาสก็ว่าไปอย่าง แต่ในเมื่อโอกาสมาอยู่ตรงหน้าแล้ว หลี่ฮั่นเซิงไม่มีทางปล่อยโอกาสทองที่สวรรค์ประทานให้หลุดมือเด็ดขาด

"ไม่พอหรอก ลำพังแค่คนไปหาหมอมันพิสูจน์อะไรไม่ได้ อย่างมากก็บอกได้แค่ว่าคนพวกนั้นเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว" ผู้อำนวยการกวนตบบ่าเขาพลางถอนหายใจ "ผมรู้ว่าช่วงนี้คุณลำบากมาเยอะ..."

"ฉันมีพยานค่ะ" จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะคำพูดของผู้อำนวยการกวน

ไม่นึกเลยว่าเจียงซินซินจะมายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน

"คุณหนูเจียง? ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ล่ะครับ" ผู้อำนวยการกวนแสดงสีหน้าประหลาดใจ

"เพิ่งลงมาจากห้องคุณพ่อน่ะค่ะ ตอนแรกกะว่าจะไปหาหัวหน้าหลี่เพื่อปรึกษาธุระสักหน่อย พอถามดูก็เลยรู้ว่าเขามาหาผู้อำนวยการที่นี่" ใบหน้าสวยหมดจดของเจียงซินซินฉายแววเย็นชา

"คุณหนูเจียง มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ" หลี่ฮั่นเซิงถาม

"ตอนแรกกะว่าจะคุยเรื่องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" กับหัวหน้าสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าพวกคุณเองก็กำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่" เจียงซินซินเอ่ย

"หืม?" หลี่ฮั่นเซิงเหมือนจะเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง

ผู้อำนวยการกวนถามต่อ "คุณหนูเจียงหมายความว่ายังไงหรือครับ"

เจียงซินซินไม่อยากพูดอ้อมค้อม จึงบอกตรง ๆ "เมื่อคืนเพื่อนสนิทของฉันฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จนไม่ได้นอนทั้งคืน เช้าวันนี้ก็เลยต้องเข้าโรงพยาบาลค่ะ"

ผู้อำนวยการกวนมีสีหน้าตกใจ "ฟังเพลงจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยเนี่ยนะ"

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

โลกนี้มีเรื่องฟังเพลงจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยงั้นเหรอ

หลี่ฮั่นเซิงก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน แม้คำพูดนี้จะหลุดมาจากปากของเจียงซินซินก็ตาม

"ผลตรวจออกมาหรือยังครับ" ผู้อำนวยการกวนถามอีก

"เหนื่อยล้าสะสมจนเกินขีดจำกัดค่ะ" เจียงซินซินตอบเสียงเรียบ

"เหนื่อยล้าสะสม... ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าไม่เกี่ยวกับเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เลยไม่ใช่เหรอครับ" หลี่ฮั่นเซิงนึกว่าเพื่อนสนิทของคุณหนูเจียงเข้าโรงพยาบาลเพราะดิ่งจนซึมเศร้าเสียอีก

ถ้าเป็นแค่เหนื่อยล้าเกินไป มันก็พอจะฟังขึ้นอยู่

"อะแฮ่ม เหนื่อยล้าสะสมเนี่ย มันไม่น่าจะเกี่ยวกับเพลงเท่าไหร่เลยนะครับ" ผู้อำนวยการกวนเอ่ยขึ้น

"มันเกี่ยวข้องกันทางอ้อมค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เธอก็คงไม่เปิดฟังทั้งคืนจนจิตใจหดหู่ แล้วร่างกายก็คงไม่ทรุดโทรมจนวูบหมดสติไปหรอก"

เจียงซินซินเผยเป้าหมายของตัวเองออกมา "สิ่งที่เราต้องทำก็คือ ทุ่มทรัพยากรทั้งหมดของค่ายชูซิง ตอกฝาโลงตราหน้าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ว่าเป็นเพลงที่ 'ทำให้คนจิตตกซึมเศร้า' ให้ได้ ขอแค่เรื่องมันบานปลายใหญ่โต ยังไงสื่อทางการก็ต้องยื่นมือเข้ามาจัดการแน่"

หลี่ฮั่นเซิง "..."

ผู้อำนวยการกวน "..."

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างมองเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย

นี่มันกำลังจะบานปลายกลายเป็นศึกระหว่างค่ายเลยงั้นเหรอ

"ฉันคุยกับเพื่อนสนิทเรียบร้อยแล้วค่ะ ถึงเวลาฉันจะจัดคิวสัมภาษณ์ ให้เธอออกมาเป็นพยานยืนยันว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" มีส่วนทำให้เกิดภาวะซึมเศร้า"

เจียงซินซินเองก็กลืนความอัปยศครั้งนี้ไม่ลงเหมือนกัน ตำแหน่งราชาน้องใหม่ถูกเจ้าหลินเย่านั่นแย่งสปอตไลต์ไปก็แล้วไปเถอะ

แต่การประชันเพลงรอบนี้เธอยังพ่ายแพ้อย่างหมดรูป จนแทบไม่มีหน้าจะไปพบติงหยวนอีก

ซ้ำร้ายชื่อเสียงของเธอยังต้องมาป่นปี้ ถูกตราหน้าว่า 'ต้องให้พี่อาเซิงมารับเคราะห์แทน'

เธอจะยอมทนให้ชื่อเสียงของตัวเองเน่าเหม็นแบบนี้ได้ยังไง

เมื่อเห็นผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกเงียบไป เจียงซินซินก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "พวกคุณไม่กล้าเหรอคะ"

"ทำสิครับ!" หลี่ฮั่นเซิงได้สติ รีบตอบกลับด้วยความตื่นเต้นดีใจ "ในเมื่อคุณหนูเจียงเตรียมการไว้หมดแล้ว ผมในฐานะหัวหน้าแผนกแต่งเพลงจะถอยหนีได้ยังไงกัน!"

ผู้อำนวยการกวนส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเอ่ยตกลง "แล้วต่อไปต้องทำยังไง"

เจียงซินซินเอ่ย "ผู้อำนวยการคะ อำนาจในมือคุณเยอะ ให้แผนกประชาสัมพันธ์โหมกระแสได้เลย ฉันนัดสัมภาษณ์เช้าพรุ่งนี้ไว้แล้ว ส่วนหัวหน้า คุณมีหน้าที่แค่จุดประเด็นเรื่องนี้ในเน็ตให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งกวนน้ำให้ขุ่นได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีค่ะ"

ผู้อำนวยการกวนถามทิ้งท้ายอีกประโยค "เรื่องนี้ท่านประธานรู้หรือเปล่าครับ"

เจียงซินซินพยักหน้า "พ่อฉันยอมรับโดยปริยายแล้วค่ะ"

ผู้อำนวยการกวนกับหลี่ฮั่นเซิงถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

อย่างไรเสียก็มีคุณหนูคนนี้คอยออกหน้า แถมท่านประธานยังรู้เห็นเป็นใจ ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นมาก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ตกดึก หลินเย่าที่กลับถึงบ้านรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในหัววูบหนึ่ง มั่นใจว่าระบบต้องมีความเคลื่อนไหวอะไรแน่ จึงรีบเข้ามาดูสถานการณ์

"เปิดหน้าต่างระบบ"

ชื่อ: หลินเย่า (นามแฝงในวงการ: สืออี)

อายุ: 21

ระดับ: เงิน III (เลื่อนขั้นรอบถัดไป เงิน II)

ฟังก์ชัน: สามารถซื้อหีบสมบัติเงินได้ (หีบละ 10,000 แต้มค่าชื่อเสียง)

อาชีพ: โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญทองแดง

ค่าชื่อเสียง: 8,491 แต้ม

การันตี: เปิดหีบสะสม +5 (ครบ +10 การันตีรับรางวัล)

ไอเทม: "สิบปี" ×1, "การ์ดทดลองแต่งทำนองระดับเหรียญเงิน" ×1, "หีบสมบัติเงิน" ×1

"ระบบเลื่อนขั้นเป็นระดับเงินแล้วเหรอ" หลินเย่าดีใจจนออกนอกหน้า "ระบบ ถามหน่อยสิ พอถึงระดับเงินแล้วมีฟังก์ชันอื่นเปิดเพิ่มไหม"

ระบบ: "ระดับทองถึงจะทยอยปลดล็อกฟังก์ชันอื่น"

หลินเย่าสังเกตเห็นปัญหาข้อหนึ่ง "ทำไมหีบสมบัติเงินถึงแพงขนาดนี้ล่ะ"

ระบบ: "แพงคุณก็ไม่ต้องซื้อสิ"

หลินเย่า "..."

ช่างมันเถอะ พอเลื่อนขั้นก็ได้หีบสมบัติเงินแถมมาใบหนึ่ง เปิดดูข้างในก่อนดีกว่าว่าจะมีสมบัติอะไรบ้าง

"หีบสมบัติเงินจะสุ่มได้เพลงคุณภาพสูงขึ้นไหม" หลินเย่าเอ่ยถาม

ระบบ: "เปิดหีบสมบัติเงินครั้งแรก มีเซอร์ไพรส์การันตีขั้นต่ำ"

"เปิด"

หลินเย่าไม่ลังเลเลยสักนิด

"ยินดีด้วยกับโฮสต์ เปิดหีบสมบัติเงินสำเร็จ!"

[ได้รับ "การ์ดพัฒนาทักษะการร้อง" ×1 (ถาวร)]

[ได้รับ ลิขสิทธิ์เพลง "โชคดีจงมา" ×1]

[หมายเหตุ: หลังจากโฮสต์ใช้การ์ดพัฒนาทักษะการร้อง จะเพิ่มทักษะการร้องของตัวเองขึ้นยี่สิบเท่า ระยะเวลา: ถาวร]

"ยี่สิบเท่า? แถมยังถาวรด้วยเนี่ยนะ?" หลินเย่าถึงกับตะลึง นี่มันไม่เท่ากับมีการ์ดคูณค่าประสบการณ์ยี่สิบเท่าหรอกเหรอ

แบบนี้ดีกว่าไอ้การ์ดทดลองกาก ๆ ตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง

มาได้การ์ดพัฒนาทักษะการร้องในจังหวะนี้ หรือว่าระบบอยากให้ผมเริ่มร้องเพลงเองแล้ว

เดี๋ยวนะ!

หลินเย่าเพิ่งจะตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงข้อหนึ่งขึ้นมาได้ ""โชคดีจงมา" เนี่ยนะ? ระบบ นายเอาจริงดิ?"

ระบบ: "นี่เป็นเพลงเยียวยาสายมงคลรื่นเริง"

หลินเย่า "ที่ผมจะสื่อคือ หีบสมบัติเงินมันห่วยขนาดนี้เลยเหรอ ขนาดหีบสมบัติทองแดงยังเปิดได้เพลง "สิบปี" เลย รางวัลเปิดหีบเงินครั้งแรกอย่างน้อยก็ควรจะเป็นพวก "เพลงราตรี", "เครื่องลายคราม" หรือ "ตำรายาสมุนไพร" สิ?"

ระบบ: "คุณดูถูกเพลงโชคดีจงมารึไง"

หลินเย่า "ก็ไม่ได้ดูถูกหรอก แต่เพลงนี้มันติดดินเกินไป ไม่เหมาะจะปล่อยออกมาในช่วงนี้ของผมน่ะสิ"

ระบบ: "ฉันคิดว่ามันเหมาะกับสถานการณ์ของคุณตอนนี้มากเลยต่างหาก"

หลินเย่า "ทำไมคิดงั้นล่ะ"

ระบบ: "คุณลองคิดดูสิ หลังจากเพลง "ใต้ผืนสมุทร" รอบนี้ หลายคนเริ่มมีปมฝังใจกับ 'สไตล์เยียวยา' ของคุณแล้ว ถ้าผ่านไปสักพักค่อยโหมโปรโมตว่าเป็นสุดยอดบทเพลงสายเยียวยาอีกระลอก รอจนคนฟังเตรียมใจรับความเศร้ากันเต็มที่ แล้วจู่ๆ เพลงนี้ดังขึ้นมา ท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงมงคลขนาดนั้น คนฟังต้องได้รับการเยียวยาจิตใจอย่างแน่นอน"

หลินเย่ารู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เจ้าระบบนี่มันชักจะเจ้าเล่ห์ร้ายลึกเกินไปแล้วนะ

ทำแบบนี้เดี๋ยวคนฟังก็จิตเตลิดกันพอดี

คนฟังเขาอุตส่าห์ตั้งใจมารอฟังเพลงสายเยียวยาของคุณแท้ๆ

พอเสียงเพลงดังขึ้นมาปุ๊บ... โชคดีจงมา ขอให้โชคดีจริงๆ เข้ามาหา...

หลินเย่าแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ถ้าภาพนั้นเกิดขึ้นจริง สีหน้าของบรรดาชาวเน็ตจะเด็ดดวงสะใจขนาดไหน