ตอนที่ 77 เสี่ยงทำคนจิตตก

แวบหนึ่ง หลินเย่ารู้สึกว่าระบบพูดถูกเหมือนกัน

เพลง "ใต้ผืนสมุทร" นี้มันเยียวยาจิตใจเกินไปจริง ๆ ถึงได้ทำเอาคนฟังที่กำลังอารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ พากันดิ่งไปตาม ๆ กัน

สรุปคือตอนนี้หลินเย่ารู้แล้ว เรื่องที่คนฟังบางส่วนจะได้รับการเยียวยาไหมเขาไม่แน่ใจ แต่ที่ฟันธงได้แน่ ๆ คือมีคนฟังกลุ่มหนึ่งจิตตกไปเรียบร้อยแล้ว

ถ้าทิ้งช่วงไปสักพักแล้วปล่อยเพลง "โชคดีจงมา" ออกมา อารมณ์ก็คงกลับมาเบิกบานได้ทันควัน

นับเป็นเพลงสายเยียวยาสไตล์รื่นเริงเฉลิมฉลองจริง ๆ ไม่มีอะไรผิดเพี้ยน

"แต่ช่วงนี้ยังไม่ค่อยเหมาะจะปล่อยเพลงเท่าไหร่ เดือนพฤศจิกายนมีเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" แล้ว ส่วนเดือนธันวาคมเป็นฤดูกาลจูเสิน ทราฟฟิกมหาศาลมาก นักแต่งเพลงรุ่นใหญ่หลายคนก็ลงแข่งชาร์ตกัน ถึงตอนนั้นผมกะว่าจะใช้เพลง "สิบปี""

หลินเย่าลองคำนวณดูแล้ว กว่าจะได้ปล่อยเพลง "โชคดีจงมา" ก็คงต้องรอถึงปีหน้า

ระบบ: [ยังเหลือชาร์ตตรุษจีนอยู่อีกไม่ใช่หรือ ถึงตอนนั้นค่อยปล่อยเพลง "โชคดีจงมา" ออกไปให้เข้ากับบรรยากาศ]

หลินเย่าคิดว่าเข้าท่า เพลง "โชคดีจงมา" เหมาะกับบรรยากาศช่วงชาร์ตตรุษจีนจริง ๆ ทั้งรื่นเริงและครึกครื้น

"เดี๋ยวก่อน ผมสงสัยว่านายกำลังแก้แค้นส่วนตัวอยู่หรือเปล่า"

ระบบ: [ฉันไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นสักหน่อย อย่างมากก็แค่อารมณ์ร้อนไปนิด]

หลินเย่า: "ผมไม่เชื่อหรอก นอกเสียจากว่านายจะรับซื้อการ์ดทดลองแต่งทำนองระดับเหรียญเงินคืนไป"

ระบบ: [???]

หลินเย่า: "การ์ดทดลองแต่งทำนองระดับเหรียญเงินใบนี้ให้ผมมาก็ไม่มีประโยชน์ ไร้ค่าสิ้นดี สู้ขายแลกเอาค่าชื่อเสียงสักหน่อยยังดีกว่า"

ระบบ: [ขายได้แค่ 500 ค่าชื่อเสียงเท่านั้น]

หลินเย่า: "ขาย!"

ผ่านไปสักพัก หลินเย่าก็ถามต่อว่า "เมื่อไหร่จะปลดล็อกฟังก์ชันสั่งแต่งเพลงตามใจชอบล่ะ"

ระบบ: [ระดับเหรียญทอง]

หลินเย่าพยักหน้า อีกไม่นานก็น่าจะถึงระดับเหรียญทองแล้ว

สิ่งที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้คือฟังก์ชันสั่งแต่งเพลง

ขืนมัวแต่หวังพึ่งการเปิดหีบสมบัติ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ผลงานที่ตัวเองต้องการ

หลังเสร็จธุระ หลินเย่าก็ใช้ [การ์ดพัฒนาทักษะการร้อง] เพื่อลองความเร็วในการเพิ่มพูนประสบการณ์ยี่สิบเท่า

เดิมทีเขาวางแผนจะปล่อยเพลง "สิบปี" ในฤดูกาลจูเสิน แล้วค่อยหานักร้องคนอื่นมาร้อง

แต่ตอนนี้เขาไม่คิดแบบนั้นแล้ว ถ้าร้องเองก็จะได้ไม่ต้องจ่ายส่วนแบ่งเพิ่มให้นักร้อง

หลินเย่าร้องเพลงในแอปคาราโอเกะจนถึงตีสี่กว่าๆ ถึงได้เข้านอน

สาเหตุหลักก็เพราะสถานะที่ช่วยยกระดับทักษะการร้องเพลงได้อย่างเห็นผลชัดเจนนี้มันสะใจสุดๆ

ถ้าไม่ติดว่าง่วง หลินเย่าคงร้องยาวโต้รุ่งไปแล้ว

กระทั่งช่วงสาย ราวสิบโมงเช้า

หลินเย่าตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย หลังจากแปรงฟันเสร็จก็เริ่มวางแผนท่องเที่ยวตลอดครึ่งเดือนข้างหน้า "ไม่เคยได้ไปเที่ยวจริงจังเลย คราวนี้สบโอกาสมีเวลาพอดี แถมบริษัทยังให้งบเที่ยวมาอีกก้อนด้วย"

พอกินมื้อเช้าข้างนอกเสร็จ เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับอยู่หลายสาย

เป็นสายจากหัวหน้านั่นเอง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย" หลินเย่ารู้สึกว่าแผนเที่ยวท่าจะล่มไม่เป็นท่าเสียแล้ว

ทุกครั้งที่หัวหน้าโทรมา แปดในสิบส่วนมักจะมีเรื่องแน่นอน

ไม่นานนัก เขาก็กดโทรกลับไปหาหัวหน้า

รออยู่สองสามวินาทีปลายสายก็รับ "หัวหน้าครับ โทรหาผมแต่เช้าตั้งหลายสาย มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ"

หัวหน้าไล่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน "พ่อคุณทูนหัว ในที่สุดก็โทรกลับมาได้เสียที รีบมาที่บริษัทเดี๋ยวนี้เลย เจ้าหลี่ฮั่นเซิงก่อเรื่องป่วนขึ้นมาอีกแล้ว"

คุยกันได้ไม่กี่ประโยคก็วางสายไป เนื่องจากหลินเย่าชอบมากินก๋วยเตี๋ยวหลอดที่ร้านอาหารเช้าห่างออกไปสามกิโลเมตร เขาจึงโบกแท็กซี่ริมถนน มุ่งหน้าไปยังตึกจ้านฟ่างซึ่งอยู่ตรงข้ามกับตึกชูซิง

ชูซิงกับจ้านฟ่างตั้งอยู่ในย่านเดียวกัน จึงอยู่ใกล้กันมาก

"พี่ครับ ไปตึกจ้านฟ่างครับ" หลินเย่าขึ้นรถแล้วนั่งลงที่เบาะหลัง

"ตึกจ้านฟ่างเหรอ" พี่คนขับมองกระจกหลังด้วยสีหน้าพิลึก พลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "น้องชาย ถามอะไรหน่อยสิ"

สิ้นเสียงพูด เสียงเครื่องยนต์ก็คำรามดังกระหึ่ม

หลินเย่ายิ้มพลางพยักหน้า "ครับพี่ ถามมาได้เลยครับ"

พี่คนขับ: "ตรงข้ามตึกจ้านฟ่างของพวกเธอคือตึกชูซิง เธอรู้ไหมว่าตึกนั้นมีคนประสาทอยู่น่ะ"

หลินเย่าตกใจ "อ้าว ที่ชูซิงมีคนประสาทด้วยเหรอครับ"

เขาคุ้นเคยกับชูซิงเป็นอย่างดี แม้จะเป็นค่ายเพลงขนาดใหญ่ แต่ช่วงสองสามเดือนมานี้กลับพัวพันขับเคี่ยวกับจ้านฟ่างมาโดยตลอด

พี่คนขับพยักหน้ายืนยัน "จริงสิ ฉันรับไอ้คนบ้านั่นมาตั้งสามรอบแล้ว นี่ก็โทรแจ้งโรงพยาบาลบ้าไปแล้วด้วย ไม่รู้ว่าโดนจับตัวกลับไปหรือยัง"

หลินเย่าแทบจะหลุดขำ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คนบ้าคนเดิมเนี่ยนะจะเจอตั้งสามรอบ?

มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยแล้ว... ควรเรียกว่าพรหมลิขิตหรือชะตากรรมดีล่ะเนี่ย

"สงสัยคงเป็นคนไข้หนีออกจากโรงพยาบาลบ้ามั้งครับ" หลินเย่าชวนคนขับคุยสัพเพเหระ

"นั่นสิ! ตอนนั้นฉันก็ไม่เห็นด้วยเลยที่จะปล่อยคนบ้านั่นออกมา ขึ้นรถมาก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย เธอไม่รู้หรอก ถ้าตอนนั้นในมือมันถือมีดสั้นอยู่ คอฉันคงโดนปาดไปแล้วมั้ง"

พี่คนขับเป็นพวกช่างคุยอยู่แล้ว เลยเปิดประเด็นต่อทันที "เมื่อคืนฉันรีบไปหาหมอดูมา ท่านดูดวงให้ฉัน บอกว่าช่วงนี้ไม่มีเคราะห์ร้ายอะไร แถมปีหน้าจะมีโชคลาภทางการเงิน มีโอกาสพลิกชีวิตกับเขาด้วย บอกให้ฉันคว้าโอกาสไว้ให้ดี"

"มีโชคลาภทางการเงินเหรอครับ ถ้างั้นก็ยินดีด้วยนะครับพี่คนขับ" หลินเย่าเอ่ยแสดงความยินดี

คุยกันได้ไม่นาน รถแท็กซี่ก็แล่นมาถึงแถวตึกจ้านฟ่าง หลินเย่าจ่ายเงินแล้วลงจากรถ เดินเข้าตึกแล้วกดลิฟต์ขึ้นไปยังแผนกแต่งเพลงที่ชั้น 10

แผนกแต่งเพลง

หลินเย่าเดินเข้ามาในโซนออฟฟิศ เห็นเพื่อนร่วมงานต่างกำลังง่วนอยู่กับงานของตัวเอง ถ้าไม่นั่งเขียนเนื้อเพลงก็กำลังประสานงานกับนักร้องอยู่

ภายในห้องประชุม มีเพียงหัวหน้ากับโปรดิวเซอร์ระดับเหรียญเงินไม่กี่คนนั่งอยู่

"หัวหน้า มีเรื่องสำคัญอะไรรึเปล่าครับถึงเรียกผมมา" หลินเย่าเคาะประตูห้องประชุมแล้วเอ่ยถาม

"อาเย่า นายมาพอดีเลย มาดูคลิปวิดีโอสัมภาษณ์นี้สิ" หัวหน้าไล่ที่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องประชุมอยู่นาน เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นหลินเย่ามาถึง

พลางเลื่อนโน้ตบุ๊กไปให้หลินเย่าดูทันที

บนหน้าจอเป็นคลิปสัมภาษณ์ของนักข่าวคนหนึ่ง ผู้ถูกสัมภาษณ์คือหญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบสามถึงยี่สิบสี่ปี ภายในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว เธอนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยสีหน้าซีดเซียวอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

นักข่าวที่ไปสัมภาษณ์เปิดฉากยิงคำถามแทงใจดำทันที "ขอถามหน่อยนะคะคุณผู้หญิง ได้ยินมาว่าที่คุณเกิดอาการหดหู่จนสภาพจิตใจพังทลายต้องหามส่งโรงพยาบาลกลางดึก เป็นเพราะฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ใช่ไหมคะ"

ช่างร้ายกาจจริง นักข่าวคนนี้ไม่พูดถึงเรื่องความเหนื่อยล้าสะสมจากการอดนอนเลยสักนิด แต่จงใจสร้างประเด็นดราม่าขึ้นมาแทน

คนไข้หญิงคนนั้นลังเลไปชั่วครู่ เหมือนเพิ่งนึกถึงเรื่องเงินขึ้นมาได้จึงพยักหน้ารับทันที "ใช่ค่ะ ผลงานเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้ มันมืดมนเกินไป"

นักข่าวหญิง: "รบกวนคุณช่วยเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างละเอียดด้วยค่ะ ทางเราจะรายงานข้อเท็จจริงสู่สังคมอย่างตรงไปตรงมา"

คนไข้หญิง: "เมื่อคืน อารมณ์ของฉันก็แย่อยู่แล้ว เลยกะว่าจะฟังเพลงสายเยียวยาสักสองสามเพลงเพื่อผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ หลังจากฟังเพลง "ของหวานยามดึก" อารมณ์ของฉันก็ดีขึ้นมาก แต่พอฉันฟัง "ใต้ผืนสมุทร" จบ อารมณ์ก็แทบจะพังทลายเลยค่ะ"

นักข่าวหญิง: "ถ้าอย่างนั้น เพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้ก็ไม่ใช่เพลงสายเยียวยาอย่างที่อ้าง แต่เป็นเพลงมืดมนที่ทำให้คนฟังจิตตกงั้นเหรอคะ"

คนไข้หญิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น พลางแสร้งไอแรงๆ สองสามที ก่อนจะพูดว่า "ถ้าคนปกติฟัง "ใต้ผืนสมุทร" จบก็อาจจะไม่รู้สึกอะไร หรือคิดแค่ว่าเพราะดี แต่ถ้าเป็นคนที่เป็นโรคซึมเศร้า ต่อให้เพิ่งเริ่มเป็น พอฟังจบแล้วอารมณ์ก็ดิ่งได้ง่ายๆ เลย แล้วลองคิดดูสิคะว่าในประเทศเรามีคนเป็นโรคซึมเศร้าอยู่มากแค่ไหน"

นักข่าวหญิงรีบรับลูกทันที "เยอะมากจริงๆ ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณเองก็คิดว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" มีความเสี่ยงที่จะทำให้จิตตกใช่ไหมคะ"

คนไข้หญิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล "เพลงพรรค์นี้ไม่ควรมีอยู่ด้วยซ้ำ ควรจะถูกแบนไปซะ ไม่อย่างนั้นคงมีคนเป็นโรคซึมเศร้าจิตใจพังทลายกลางดึกอีกเพียบ แล้วมันจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเอาได้ง่ายๆ"

คำพูดของเธอเมื่อประกอบกับสีหน้าที่ดูอิดโรยทรุดโทรม ยิ่งทวีความน่าเชื่อถือขึ้นมาทันตา จนทำให้ไม่มีใครนึกสงสัยเคลือบแคลงเลยสักนิด