ตอนที่ 79 เวอร์ชันแห่งความหวังเพลงนี้ โคตรเจ๋ง

""ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันอื่นเหรอ"

ทุกคนในห้องประชุมต่างหันมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

หรือว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จะมีเวอร์ชันอื่นอยู่อีกจริง ๆ?

"คงไม่ใช่เวอร์ชันที่สิ้นหวังกว่าเดิมหรอกนะ" จางเต๋อหัวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ไม่ใช่ครับ" หลินเย่าส่ายหน้า "เป็นเวอร์ชันแห่งความหวังครับ แล้วผมก็กะว่าจะทำเวอร์ชันแห่งการไถ่บาปควบคู่กันไปด้วย"

"ทำนองเดียวสองเนื้อร้อง หรือว่ายังไง" จินหยางหมิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่เชิงว่าเป็นทำนองเดียวสองเนื้อร้องหรอกครับ เวอร์ชันแห่งความหวังเป็นการดัดแปลงเล็กน้อยจากเวอร์ชันสิ้นหวัง แต่อารมณ์และสารหลักที่ต้องการสื่อจะต่างกันออกไป"

พี่สาวถังเถียนเป็นนักแต่งเนื้อร้องระดับขุมทรัพย์จริง ๆ เธอต้องเป็นคนที่เข้มแข็งขนาดไหนกัน ถึงมองหาประกายแห่งความหวังในชีวิตท่ามกลางความสิ้นหวังได้

หลินเย่าเองก็หวังว่า "ใต้ผืนสมุทร" ทั้งสองสามเวอร์ชันนี้ จะได้เปล่งประกายในแบบของมันที่นี่เช่นกัน

"แล้วเวอร์ชันแห่งความหวังนั่น นายคิดว่าใครร้องได้" สิ่งที่หัวหน้าไล่สนใจมากกว่าคือเรื่องนี้

ก่อนหน้านี้ในเวอร์ชันสิ้นหวัง ถ้าไม่ได้โจวเย่กลับมาที่บริษัททันเวลา เกรงว่าจนถึงเวลาประชันเพลงก็อาจจะยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ให้อาจารย์โจวมาร้องเถอะครับ" หลินเย่ามองว่าทักษะการร้องของโจวเย่แน่นมาก มีฝีมือระดับราชาเพลง และที่สำคัญคือเขาสามารถสลับโทนเสียงได้หลากหลาย

เพราะเวอร์ชันแห่งความหวังต้นฉบับร้องโดยวงเฟิ่งหวงฉวนฉี ขืนให้เขาไปตามหาวงคู่ดูโอชายหญิงที่ร้องเพลงเก่งไม่แพ้กันในตอนนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น

โจวเย่คนเดียวสามารถรับบทสองตัวละคร คุมได้อยู่หมัดทั้งเสียงชายและเสียงหญิง

"ได้ เดี๋ยวฉันรีบไปบอกเหล่าจางเดี๋ยวนี้" เรื่องนี้สำคัญมาก หัวหน้าไล่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกลับเข้าห้องทำงานไปโทรศัพท์ทันที

สีหน้าของติงหยวนเต็มไปด้วยความกังขา "แต่อาเย่า ต่อให้เวอร์ชันแห่งความหวังออกมาแล้ว ถ้าสื่อทางการยืนยันเรื่องนั้นจริง ๆ เพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันสิ้นหวังก็ยังหนีข้อครหาเรื่อง 'ทำคนจิตตก' ไม่พ้นอยู่ดีนะ"

เรื่องทำจิตตกหรือไม่ ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ประเด็นคือมีคนตั้งใจเล่นใหญ่กับเรื่องนี้ และดันมีคนเข้าโรงพยาบาลเพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จริง ๆ นี่สิคือจุดสำคัญ

"คนคิดแผน ฟ้าลิขิต สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คืออัดเวอร์ชันแห่งความหวังออกมาก่อนครับ" หลินเย่าไม่ได้คิดอะไรมาก พอเป็นเรื่องสงครามธุรกิจที่ยืดเยื้อ เขาก็ปวดหัวตึ้บ

แผนกเซ็นสัญญาศิลปิน

ภายในห้องทำงานส่วนตัวห้องหนึ่ง

โจวเย่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องมองคอมเมนต์บนโลกออนไลน์ โดยเฉพาะเรื่องงี่เง่าที่ไอ้งั่งหลี่ฮั่นเซิงปลุกปั่นขึ้นมา ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดใจ

เขาไม่ได้อัดเพลงใหม่มานานมาก อุตส่าห์ปล่อยซิงเกิลเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ออกมาได้แท้ ๆ กลับถูกคนจ้องเล่นงานจนต้องเสี่ยงโดนแบน

มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

แถมปีนี้ราชาเพลงของค่ายจ่านหมางคนนั้นยังขโมยซีนไปหมด ไม่เพียงแย่งสถานที่จัดแสดงของโจวเย่ไป แต่ยังเชิญหัวหน้าแผนกแต่งเพลงกับแผนกเซ็นสัญญาของจ่านหมางไปดูคอนเสิร์ตอีก

"บัดซบเอ๊ย ยิ่งคิดยิ่งแค้น!"

หน้าอกของโจวเย่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ยิ่งนึกถึงไอ้ราชาเพลงงี่เง่าของค่ายจ่านหมางก็ยิ่งอยากจะด่ากราด

"ช่องว่างระหว่างฉันกับมันเริ่มห่างขึ้นเรื่อยๆ แล้ว..." โจวเย่รู้สึกหดหู่อยู่บ้าง ถึงจะไม่ชอบขี้หน้าราชาเพลงของค่ายจ่านหมาง แต่ถ้ามองอย่างเป็นกลาง ทักษะการร้องของอีกฝ่ายก็เหนือกว่าเขาอยู่นิดหน่อยจริงๆ

ไม่อย่างนั้น ตอนที่เขากำลังจะคว้าแชมป์สามสมัยซ้อน ทั้งที่กระแสความนิยมพุ่งแตะจุดสูงสุดขนาดนั้น

ภายใต้แรงหนุนของกระแสระดับนั้น อีกฝ่ายยังสามารถสกัดกั้นแชมป์สามสมัยซ้อนของโจวเย่ได้ นั่นก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกอย่างแล้ว

"ดูท่าฉันคงต้องเริ่มเตรียมตัวสำหรับฤดูกาลจูเสินแล้วสิ ไว้ต้นปีหน้าค่อยลองชิงแชมป์สามสมัยซ้อนดูอีกรอบ"

ระหว่างที่โจวเย่กำลังตั้งใจแน่วแน่ หัวหน้าจางก็เคาะประตูห้องทำงานของเขา "พี่โจว ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ"

โจวเย่ส่ายหน้า "โดนค่ายชูซิงป่วนจนหัวหมุนขนาดนี้ จะไปมีกะจิตกะใจยุ่งอะไรได้"

หัวหน้าจางกล่าว "ดูเหมือนพี่จะอารมณ์บูดอยู่นะ แต่ผมมีข่าวดีมาบอก อาจารย์หลินให้พี่ขึ้นไปอัดเพลงข้างบนครับ"

พอได้ยินแบบนั้น ตาของโจวเย่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "หลินเย่าเขาเขียนเพลงใหม่ออกมาอีกแล้วเหรอ"

เขากำลังจะเอ่ยปากชมว่าโคตรเจ๋ง หัวหน้าจางก็ส่ายหน้า "เหล่าไล่บอกว่าเพลงที่จะอัดยังคงเป็นเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อยู่ เพียงแต่ครั้งนี้เป็นเวอร์ชันแห่งความหวังครับ"

ได้ฟังแบบนั้น แววตาที่เป็นประกายของโจวเย่ก็หม่นลงเล็กน้อย "ที่แท้ก็ไม่ใช่เพลงใหม่หรอกเหรอ อีกเวอร์ชันหนึ่งสินะ? ก็ได้ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ขอแค่เพลงดังเปรี้ยงปร้าง คนก็แห่กันมาร้องคัฟเวอร์ เวอร์ชันต่างๆ ก็จะผุดตามขึ้นมาเรื่อยๆ

เรื่องแบบนี้สำหรับโจวเย่แล้ว ไม่นับว่าเป็นข่าวดี แต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องร้ายอะไร

ชั้นยี่สิบ โซนห้องอัดเสียง

โจวเย่ขึ้นลิฟต์มา พอเดินออกมาก็เห็นหลินเย่านั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่ที่โซนพักผ่อน

ในมือดูเหมือนจะถือกระดาษเนื้อเพลงไว้แผ่นหนึ่ง

"หลินเย่า... อาจารย์หลิน" โจวเย่คิดดูแล้ว เรียกอาจารย์น่าจะเหมาะกว่า

"อาจารย์โจว หัวหน้าน่าจะบอกเรื่องกับคุณแล้ว วันนี้เพลงที่เราจะอัดไม่ใช่เพลงใหม่ แต่เป็นอีกเวอร์ชันหนึ่งของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ครับ"

หลินเย่ายื่นกระดาษที่มีเนื้อเพลงพิมพ์อยู่เต็มแผ่นให้ "จริงๆ แล้วเนื้อเพลงก็ใกล้เคียงกัน แค่ดัดแปลงไปไม่กี่ท่อน เพื่อใช้วิธีการร้องอีกแบบสื่ออารมณ์ที่ต่างออกไปให้คนฟังครับ"

โจวเย่รับมาพลางพยักหน้า "อืม ขอดูหน่อยนะ"

พอกวาดตาดูคร่าวๆ โจวเย่ก็แปลกใจเล็กน้อย "ดัดแปลงเนื้อเพลงได้ดีเลยนะ ถึงจะไม่ใช่การแก้ใหม่หมด แต่ร้องตั้งแต่ต้นจนจบแล้วไม่ได้สิ้นหวังเท่าเวอร์ชันก่อนเลย แล้วอาจารย์หลิน เวอร์ชันนี้ต้องการสื่อแบบไหนเหรอครับ"

โจวเย่ยังไม่รู้ว่าเวอร์ชันนี้ต้องการสื่อถึงความหวัง เมื่อครู่จึงยังคิดด้วยวิธีการร้องแบบสิ้นหวังอยู่

"เวอร์ชันก่อนที่คุณร้องคือความสิ้นหวังที่จมดิ่งลงใต้ทะเล แต่เวอร์ชันนี้คือความหวังที่ลอยขึ้นสู่ฝั่งครับ"

หลินเย่ากระแอมปรับเสียงพลางพูดว่า "เดี๋ยวผมร้องให้ฟังท่อนหนึ่งก่อนนะ"

แม้ตอนนี้ทักษะการร้องของเขาจะยังไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่ด้วยผลของค่าประสบการณ์ทักษะการร้องเพลงยี่สิบเท่าแบบถาวร ร้องออกมาจึงไม่เพี้ยนแล้ว

พอหลินเย่าร้องจบไปรอบหนึ่ง โจวเย่ก็ฟังจนเคลิ้มตาม สิ่งที่ทำให้เขาหลงใหลไม่ใช่เรื่องที่ทักษะการร้องของอีกฝ่ายพัฒนาเร็วขนาดนี้ แต่เป็นอารมณ์ความรู้สึกอันแตกต่างที่เวอร์ชันนี้ถ่ายทอดออกมา

อันหนึ่งคือความสิ้นหวัง อีกอันหนึ่งคือความหวัง

"เดี๋ยวนะ... นี่มันเพลงเดียวกันจริงดิ" โจวเย่เป็นนักร้องสายพลังเสียงตัวจริง จึงเข้าใจความหมายของเวอร์ชันแห่งความหวังที่หลินเย่าร้องออกมาได้เป็นอย่างดี

นี่เป็นเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อีกเวอร์ชันที่ไม่ด้อยไปกว่าเวอร์ชันสิ้นหวังเลยสักนิด!

นี่มันไม่น่าจะนับเป็นการคัฟเวอร์แล้วมั้ง

มันคือก้าวข้ามไปอีกขั้นเลยต่างหาก!

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ก้าวข้าม แต่เป็นการเบิกเส้นทางใหม่ เส้นทางที่ยืนอยู่บนระดับความสูงเดียวกับเวอร์ชันสิ้นหวังต่างหาก

เรียกได้ว่า ความหวังกับความสิ้นหวัง ช่างเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ!

"เพลงเดียวกันจริงๆ ครับ แค่ปรับนิดหน่อย" หลินเย่าตอบ

"ปรับแค่นิดเดียวก็จริง แต่อารมณ์ที่ร้องออกมามันเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลยนะ!" โจวเย่แสดงสีหน้าประหลาดใจสุดขีด

ตอนที่หัวหน้าบอกให้โจวเย่มาอัดเสียง เขายังคิดอยู่เลยว่าการอัดเพลงเดิมซ้ำสองรอบมันไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด

ตอนนี้เขาแค่อยากจะพูดคำเดียว... ด่วนตัดสินไปเองจริงๆ!

โคตรจำเป็นเลยต่างหาก!

จำเป็นแบบสุดๆ เพราะเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้สื่อถึงความหวัง ถ้าร้องออกมาได้ดี กระแสตอบรับคงไม่แพ้เวอร์ชันสิ้นหวังแน่นอน!

"อาจารย์โจว อย่าเพิ่งตื่นเต้นครับ" หลินเย่ามองใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของอีกฝ่ายพลางเอ่ย "คุณปรับอารมณ์ให้พร้อมก่อน เดี๋ยวเราค่อยเริ่มอัดกัน"

หลินเย่าอยากจะบอกเหลือเกินว่า ถ้าอาจารย์โจวไว้ผมยาวแล้วแต่งหญิง จะดูดีขนาดไหนกันนะ

ผู้ชายที่หน้าตาดีขนาดนี้ดันไม่ไว้ผมยาว น่าเสียดายจริงๆ