ตอนที่ 80 อัดเสียงเสร็จสิ้นทั้งสองเวอร์ชัน

"อาจารย์หลินครับ ผมว่าไม่ต้องปรับอารมณ์แล้วล่ะ ตอนนี้อารมณ์ผมกำลังได้เลยครับ!"

โจวเย่พูดอย่างแน่วแน่ "ถ้ามัวแต่รอจนอารมณ์ดรอปลงไป คงเป็นการไม่ให้เกียรติเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เอามาก ๆ พวกเราเริ่มอัดเสียงกันเถอะครับ!"

พอเข้าห้องอัด หลินเย่าก็เริ่มอธิบายให้โจวเย่ฟังว่าท่อนไหนต้องใช้เสียงผู้หญิงร้อง และท่อนไหนต้องใช้เสียงผู้ชาย

เพื่อให้ทั้งสองเสียงช่วยรับส่งกัน และปลุกความรู้สึกแห่งความหวังให้เด่นชัดขึ้นมา

โจวเย่ฟังเทคนิคและวิธีการร้องที่หลินเย่าอธิบายจนหัวแทบระเบิด

ทั้งที่เป็นเพลงเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับดีไซน์การร้องออกมาได้สองแบบที่ต่างกันสุดขั้ว ค่อย ๆ ไล่ระดับอารมณ์เพื่อสื่อถึงทั้งความสิ้นหวังและความหวัง

นักแต่งเพลงคนนี้ ร้ายกาจเกินไปแล้วจริง ๆ

ไม่รู้ทำไม โจวเย่ถึงรู้สึกแวบขึ้นมาว่า ต่อให้เป็นนักแต่งเพลงระดับเหรียญทองมาเอง ก็คงทำได้ประมาณนี้เหมือนกันมั้ง?

ถ้าวันไหนหลินเย่าได้เลื่อนขั้นเป็นระดับเหรียญทองขึ้นมาจริง ๆ จะไม่เก่งจนทะลุฟ้าไปเลยเหรอ?

แต่ทึ่งก็ส่วนทึ่ง เพราะโจวเย่กลับร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันนี้ได้ไม่ดีเอาเสียเลย

ไม่ใช่ว่าทักษะการร้องไม่ถึง แต่ปัญหาคือทุกครั้งที่สลับมาร้องเสียงผู้ชายในท่อน 'เธอชอบกลิ่นอายเค็ม ๆ ของลมทะเล' มันฟังดูพังไม่เป็นท่าเกินไป

ร้องยังไงก็สื่อถึงประกายความหวังไม่ได้สักที ยังคงมีแต่บรรยากาศอึดอัดหม่นหมองแผ่ออกมาอยู่ดี

แบบนี้ใช้ไม่ได้เด็ดขาด

"อาจารย์หลินครับ..." โจวเย่เริ่มสูญเสียความมั่นใจ ทั้งที่ตัวเองเป็นถึงนักร้องแถวหน้าแท้ ๆ ทำไมถึงคุมเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันแห่งความหวังนี้ไม่อยู่กันนะ?

"เรื่องนี้โทษคุณไม่ได้หรอกครับ" หลินเย่าพูดอย่างเข้าใจ "เพราะภาพจำแรกของคุณที่มีต่อเพลงนี้คือความสิ้นหวัง ภาพจำแรกของคนเราสำคัญมาก พอฝังหัวไปแล้วมันก็ยากที่จะสลัดหลุดออกมา"

"ถ้าอย่างนั้น ผมต้องทำยังไงถึงจะร้องคัฟเวอร์เวอร์ชันความหวังนี้ออกมาได้ดีล่ะครับ?" โจวเย่หน้าถอดสี เดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ อาจารย์หลินคงไม่ได้คิดจะเปลี่ยนตัวนักร้องหรอกนะ?

"ไม่ได้นะ เปลี่ยนไม่ได้เด็ดขาด ผมยังไหวครับ!" โจวเย่โพล่งขึ้นมาทันที

หลินเย่าถึงกับสะดุ้ง "อะไรนะครับ?"

โจวเย่พลันฮึดสู้และมั่นใจขึ้นมา "ไม่ต้องเปลี่ยนนักร้องหรอกครับ พวกเรามาลองกันอีกสักรอบเถอะ"

สิบนาทีผ่านไป ผลลัพธ์ก็ยังไม่ได้เรื่องอยู่ดี

ปัญหายังคงอยู่ที่ตอนสลับมาร้องเสียงผู้ชาย ซึ่งยังมีกลิ่นอายความสิ้นหวังเจือปนอยู่ตลอด

"คุณดำดิ่งลึกเกินไปจนปีนกลับขึ้นมาไม่ไหว เมื่อคืนตอนฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" คุณอารมณ์ดิ่งมากเลยใช่ไหมครับ?" หลินเย่าสัมผัสได้ว่าโจวเย่ยังหลุดออกจากภวังค์ไม่ได้จริง ๆ

"อาจารย์หลินรู้ได้ยังไงครับ?" โจวเย่แปลกใจ

เมื่อคืนเขายืนตากลมทะเลอยู่ทั้งคืน อารมณ์ดิ่งวูบลงสู่จุดต่ำสุด อย่าถามเลยว่าทำไม เพราะถ้าถาม คำตอบก็คือมันเยียวยาจิตใจได้สุด ๆ ยังไงล่ะ

"เอาแบบนี้ดีกว่า ท่อนเสียงผู้ชายผมร้องเอง ส่วนเสียงผู้หญิงคุณร้อง" หลินเย่ารู้สึกว่าตัวเองร้องไม่เพี้ยนแล้ว จึงมั่นใจว่าจะลุยได้สบาย ๆ

"อาจารย์หลินจะลงมาร้องเองเลยเหรอครับ?"

"อัดเสียงต่อเถอะ ลองดูผลลัพธ์กันก่อน"

ผ่านไปอีกสิบนาที คราวนี้ผลการอัดเสียงออกมาค่อนข้างดีเลยทีเดียว

แม้ทักษะการร้องของหลินเย่าจะยังมีจุดบกพร่องอยู่มาก แต่เขากลับพัฒนาได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ

อัตราการเพิ่มพูนทักษะการร้องเพลงถึงยี่สิบเท่าไม่ได้มีไว้ประดับเฉย ๆ

"อาจารย์หลินครับ ผมรู้สึกมาตลอดเลยว่าคุณแกล้งทำตัวเป็นหมูหลอกกินเสือ ตอนแรกยังคุมเสียงตะกุกตะกักอยู่เลย ตอนนี้กลับร้องได้คล่องแคล่วแล้ว ฝีมือมันก้าวกระโดดได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

โจวเย่แทบจะสงสัยในชีวิตตัวเอง รู้สึกเหมือนโดนกระทบกระเทือนจิตใจเข้าอย่างจัง

เขาต้องใช้เวลาฝึกฝนตั้งกี่ปีถึงจะมีทักษะการร้องที่แข็งแกร่งขนาดนี้

พอได้มาร้องเพลงร่วมกับอาจารย์หลินถึงได้รู้ว่า การพัฒนาของอีกฝ่ายกลับดุดันยิ่งกว่าเขาเสียอีก

"เพลงที่ผมแต่งขึ้นมาเอง เวลาร้องก็เลยจับจุดได้ง่ายกว่า สมเหตุสมผลดีใช่ไหมล่ะครับ?" หลินเย่าคงบอกไม่ได้หรอกว่าตัวเองเปิดโปรโกงอยู่

"สมเหตุสมผลจริง ๆ ครับ" โจวเย่ไม่ติดใจสงสัยอีก

ในที่สุด ด้วยการร่วมมือกันของทั้งคู่ เพลง "ใต้ผืนสมุทร" เวอร์ชันความหวังก็อัดเสร็จสมบูรณ์จนได้

"ฮู่ว~ ในที่สุดก็อัดเสร็จแล้ว" โจวเย่ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะเอ่ยชวน "อาจารย์หลินครับ คืนนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ ถือว่าฉลองกันหน่อย"

"คืนนี้คงไม่ได้ครับ ผมยังต้องรีบอัดเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อีกเวอร์ชันหนึ่งต่อเลย"

สิ้นเสียงของหลินเย่า โจวเย่ถึงกับยืนอึ้งทำตัวไม่ถูก "อ้าว? ไม่ใช่ว่ามีแค่เวอร์ชันความสิ้นหวังกับความหวังสองเวอร์ชันเหรอครับ? ทำไมยังมี... อีกเวอร์ชันหนึ่งได้ล่ะ?"

นี่มันจะไม่เทพเกินไปหน่อยเหรอ?

หรือว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จะถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ถึงสามแบบเลยงั้นเหรอ?

หลินเย่าพยักหน้าพลางตอบเรียบ ๆ "ครับ"

โจวเย่ถามต่อ "เวอร์ชันที่สามคืออะไรเหรอครับ? ความสิ้นหวังก็มีแล้ว ความหวังก็เพิ่งอัดเสร็จ ผมนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเวอร์ชันที่สามจะเป็นอะไร"

หลินเย่า "การกอบกู้ครับ"

โจวเย่ "การกอบกู้เหรอครับ?"

หลินเย่าพยักหน้า ความจริงแล้วเวอร์ชันการกอบกู้นี้ไม่ได้มีอยู่ตั้งแต่แรก

หลินเย่าคิดขึ้นมาเองตามความรู้สึก เพราะเขารู้สึกว่าเนื้อเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เขียนออกมาได้ดีมาก หากปล่อยออกมาแค่เวอร์ชันความหวังกับความสิ้นหวังคงยังไม่เพียงพอ

ต้องเพิ่มเวอร์ชันการกอบกู้นี้เข้าไปอีกหนึ่งเวอร์ชัน

"อาจารย์หลิน ผมขออยู่ดูคุณอัดเสียงด้วยได้ไหมครับ? ช่วยเป็นลูกมือให้ได้นะ" โจวเย่ไม่กังขาเลยสักนิดว่า หากให้เวลาหลินเย่าสักห้าถึงหกปี ตำแหน่งเทพเนื้อร้องคงไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อมเลย

อยากเกาะขาทองคำก็ต้องรีบเกาะตั้งแต่เนิ่น ๆ!

ก่อนเริ่มอัดเสียง หลินเย่าปรับอารมณ์และความพร้อมของตัวเองให้เข้าที่

ในหัวของเขามีความทรงจำเกี่ยวกับเทคนิคและวิธีร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ครบถ้วนอยู่แล้ว การจะถ่ายทอดอารมณ์ของการกอบกู้ออกมาจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินไป

ตลอดทั้งเพลงยังคงใช้เนื้อร้องชุดเดียวกับเวอร์ชันความหวัง สิ่งเดียวที่ต่างกันคือห้วงอารมณ์ที่ต้องการสื่อออกมา

เวอร์ชันความหวังคือเสียงร้องประสานของสองคนที่ค่อย ๆ ไต่ระดับอารมณ์ขึ้นไปทีละขั้น ส่วนเวอร์ชันการกอบกู้คือเสียงร้องเดี่ยว ที่เติม 'เครื่องปรุงรส' เพิ่มเข้าไปบนพื้นฐานของความหวัง

จึงให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอีกแบบ

ความสิ้นหวัง คือการทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่ใต้ก้นบึ้งทะเลลึก ทั้งหวาดกลัว ตัวสั่น สิ้นหวัง และไร้ซึ่งใครสักคนที่จะช่วยฉุดดึงตัวเองขึ้นมา

ความหวัง คือการฉุดดึงผู้คนขึ้นมาจากโลกใต้ผืนสมุทร ทำให้ไม่เคว้งคว้าง ไม่สิ้นหวัง และไม่อึดอัดทรมานอีกต่อไป

ส่วนอารมณ์ที่เวอร์ชันการกอบกู้ต้องการสื่อออกมานั้น แม้จะอยู่บนพื้นฐานของความหวัง แต่ก็สร้างความกล้าหาญให้คนฟังปีนป่ายขึ้นมาจากโลกใต้ผืนสมุทรได้ด้วยตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร และเชื่อมั่นเสมอว่าตัวเองสามารถกอบกู้ตัวเองได้

ผู้คนที่ต้องดิ้นรนต่อสู้อยู่ในระดับล่างของสังคม จงเชื่อมั่นในตัวเองเสมอว่าคุณคือคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด

พอบันทึกเสียงเสร็จ โจวเย่ก็มองอีกฝ่ายอย่างอึ้ง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความทึ่งจนต้องส่ายหน้าไม่หยุด "เพลงเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับมีตั้งหลายเวอร์ชัน แถมแต่ละเวอร์ชันยังถ่ายทอดอารมณ์ออกมาไม่เหมือนกันเลยสักนิด นี่มันสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยไม่ใช่เหรอครับ?"

เพลงฮิตถล่มทลายเพลงอื่น ๆ ต่อให้มีคนเอามาร้องคัฟเวอร์มากมาย ถ้าไม่ก้าวข้ามต้นฉบับไปเลย อย่างดีก็ทำได้แค่เทียบชั้นต้นฉบับเท่านั้น

แต่พอมาถึงเพลง "ใต้ผืนสมุทร" กลับไม่ใช่แบบนั้น ทั้งสามเวอร์ชันต่างเปล่งประกายในแบบของตัวเอง บุกเบิกเส้นทางเฉพาะตัว และขึ้นแท่นระดับตำนานไปคนละทาง

นอกจากคำว่าสุดยอดแล้วยังจะพูดอะไรได้อีก? แล้วหมอนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย?

"น่าเสียดายที่ทักษะการร้องยังไม่ดีพอจะคุมเวอร์ชันการกอบกู้นี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำได้แค่ร้องไม่ให้เพี้ยน แต่ยังระเบิดอารมณ์ออกมาได้ไม่เต็มที่" ถึงอย่างนั้นหลินเย่าก็ค่อนข้างพอใจแล้ว

"อาจารย์หลิน คุณไม่ได้จบสายร้องเพลงมาโดยตรง การที่พัฒนามาได้ถึงระดับนี้ในเวลาสั้น ๆ ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้วครับ" โจวเย่ถูมือไปมาด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง "อาจารย์หลิน เพลงจะปล่อยเมื่อไหร่เหรอครับ?"

"ผมต้องไปบอกหัวหน้าก่อนน่ะครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นพรุ่งนี้เช้า" หลินเย่าเหลือบมองมือถือและพบว่าเป็นช่วงบ่ายแล้ว

ไม่นึกเลยว่าการอัดเพลงสองเวอร์ชันจะกินเวลานานขนาดนี้

"เริ่มหิวแล้วสิ อาจารย์หลิน ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงมื้อใหญ่เอง"

"อาจารย์โจว เดี๋ยวผมเลี้ยงคุณเองดีกว่าครับ ผมว่ากับข้าวที่โรงอาหารบริษัทอร่อยดีนะ หัวหน้าเลี้ยงผมทุกวันเลย"

"หา? คุณสร้างผลงานให้แผนกแต่งเพลงตั้งขนาดนี้ หัวหน้าเลี้ยงแค่ข้าวโรงอาหารบริษัทเนี่ยนะ? มันควรจะเป็นโรงแรมหรูติดดาวไม่ใช่เหรอครับ?"

"หัวหน้ามีครอบครัวแล้วนะครับ ถ้าขืนเลี้ยงข้าวผมที่โรงแรมหรูทุกวัน เมียหัวหน้าคงคิดว่าเขาแอบไปเลี้ยงเมียน้อยข้างนอกกันพอดี"