ตอนที่ 85 ร้านเพื่อนบ้านใหม่เปิดกิจการแล้ว

น้ำแข็งหยินที่เอามาจากยมโลกไม่ได้เป็นของสกปรกที่แปดเปื้อนไอผีแต่ประการใด

เพียงแค่แฝงไอหยินเข้มข้นเอาไว้บ้าง จึงทำให้คนหนาวสะท้านไปทั้งตัวหรือเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ยิ่งใจเสาะเท่าไร ผลลัพธ์ก็ยิ่งอยู่นานขึ้นเท่านั้น

ทว่าไอหยินไม่ได้มีพิษมีภัย พลังหยินและหยางล้วนเป็นไอแห่งฟ้าดินตามธรรมชาติทั้งสิ้น

ภายใต้แสงแดดแผดจ้าตอนเที่ยงวัน ไอหยินที่เกินมาเพียงครู่เดียวก็จะสลายไป

พอกัวจุยต่อแถวเสร็จอีกรอบ เขาก็รู้สึกว่าตามร่างกายไม่ค่อยหนาวแล้ว

คราวนี้เขาสลับหน้าที่กับตากล้อง

พอตากล้องดื่มเข้าไปก็รู้สึกหนาวเหน็บจริงๆ เหมือนหลุดจากฤดูร้อนเข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงในพริบตา

กัวจุยกับตากล้องสบตากัน

พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้สึกว่าร้านหลงจือเว่ยแห่งนี้ มีเรื่องให้ต้องค้นหาความลับอีกเพียบเลยจริงๆ

ถ้าเอาไปทำเป็นรายการซีรีส์ยาวๆ รับรองว่าจะต้องดังเปรี้ยงปร้างในประเทศหลงอย่างแน่นอน

คราวหน้าถ้าร้านหลงจือเว่ยออกเมนูใหม่ จะต้องรีบมาเป็นคนแรกๆ ให้ได้

ปฏิกิริยาของทุกคนล้วนเหมือนกันหมด หลังจากดื่มชาสกัดเย็นไปหนึ่งแก้ว ก็อยากจะเบิ้ลชาร้อนต่ออีกแก้วทันที

พอดื่มไปมากๆ เข้า ผู้คนกลับรู้สึกว่าน้ำชาที่ไม่ใส่น้ำตาลนั้น อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อเสียอย่างนั้น

แม้จะยังไม่แพร่หลายไปทั่วนิวยอร์กในวงกว้าง แต่นักท่องเที่ยวในย่านธุรกิจแมนฮัตตันที่เดินผ่านไปมาแถวนี้ ต่างก็ต้องแวะมาซื้อเครื่องดื่มชากันคนละแก้ว

ขณะเดียวกันนั้นเอง ร้านซูชิที่อยู่ตรงข้ามร้านหลงจือเว่ยก็เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ว

ในฐานะศิษย์ของปรมาจารย์ซูชิโอโนะ จิโร คาโต้ โทระไม่ได้ยึดติดกับธรรมเนียมของอาจารย์ไปเสียทุกเรื่อง

ร้านซูชิสุดหรูขนาดแปดร้อยตารางเมตรแห่งนี้ มีขนาดใหญ่กว่าร้านของโอโนะ จิโรตั้งหลายเท่า

ด้านในไม่ได้ขายแค่ซูชิอย่างเดียว แต่ยังมีเทมปุระสไตล์ญี่ปุ่น สาเก ชาเขียว รวมไปถึงเกอิชาที่ร้องเล่นเต้นระบำเก่งกาจอีกด้วย

วันนี้ตรงกับวันเปิดร้านซูชิคาโต้พอดี เหล่าเกอิชาในชุดกิโมโนกลุ่มหนึ่งจึงออกมาร่ายรำระบำพื้นเมืองอยู่ที่หน้าร้าน

ผู้คนที่กำลังต่อแถวซื้อชาอยู่หน้าร้านของโม่เฉิน ต่างก็พากันแห่ไปดูฝั่งตรงข้ามกันหมด

ชาวเอเชียที่ชาวมี่กั๋วชื่นชอบมากที่สุดก็คือชาวนีฮอน เพราะอย่างไรเสียก็มีสายสัมพันธ์ทางสายเลือดกันอยู่

บนถนนเนืองแน่นไปด้วยชาวมี่กั๋ว ทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเกอิชากำลังร่ายรำ

งานเปิดร้านซูชิคาโต้ในวันนี้ ยังมีแขกรับเชิญคนสำคัญระดับแนวหน้าที่เชิญตัวมาจากประเทศโวโดยเฉพาะอีกด้วย

เธอคือนักแสดงชื่อดัง ผู้เคยคว้ารางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเวทีออสการ์สายดาร์กมาแล้วอย่างฮาชิโมโตะ อารินะ

ฮาชิโมโตะที่มีส่วนสูงเกือบ 170 เซนติเมตร มีเรียวขายาวสวยไร้เทียมทานคู่หนึ่ง

เธอยืนอยู่แถวหน้าสุดของบรรดาเกอิชา แม้ท่วงท่าการร่ายรำจะดูธรรมดา แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมองจนหมดสิ้น

รวมถึงโม่เฉินด้วย

หวัง กังเถี่ยกอดอกพลางเบะปากแล้วเอ่ยว่า "ลูกพี่ ผู้หญิงคนนี้ดังมากเหรอ เคยเล่นหนังเรื่องอะไรบ้างล่ะ"

โม่เฉินส่ายหน้า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ไม่รู้จริงเหรอ แล้วนายมองอะไรอยู่น่ะ"

"ผมเคยได้ยินเพื่อนคนหนึ่งเล่าให้ฟังน่ะ เธอเคยเล่นเป็นทั้งครู พยาบาล ผู้พิพากษา ตำรวจหญิง เล่นได้สารพัดอาชีพเลย เป็นนักแสดงที่ทุ่มเทกับงานมากๆ คนหนึ่ง"

"อ๋อ"

การปรากฏตัวของฮาชิโมโตะ อารินะ ดึงดูดหนุ่มโอตาคุชาวมี่กั๋วมาเป็นฝูงใหญ่

ร้านซูชิคาโต้พลันแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน

นอกจากตอนเดินขบวนประท้วงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่โม่เฉินได้เห็นคนเยอะขนาดนี้ในมี่กั๋ว

เมื่อเทียบกับร้านคาโต้ฝั่งตรงข้ามแล้ว ร้านหลงจือเว่ยในวันนี้จึงดูเงียบเหงาเป็นพิเศษ

หวัง กังเถี่ยกับเดฟที่เพิ่งส่งน้ำกลับมาต่างรู้สึกไม่พอใจและขุ่นเคืองขึ้นมาบ้าง

"ลูกพี่ จะทำยังไงกันดีล่ะ"

"ลูกพี่ ให้ฉันกับเถี่ยเถี่ยไปเต้นคู่หน้าร้านพวกเขาดีไหม"

โม่เฉินหัวเราะพลางโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องๆ คนประเทศหลงเราทำการค้า เน้นความปรองดองนำพาโชคลาภ เขาไม่มาระรานเรา เราก็ไม่ไปยุ่งกับเขาก็พอ"

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่สองพนักงานผู้จงรักภักดีอย่างหวัง กังเถี่ยกับเดฟก็ยังอดเป็นห่วงกิจการของร้านหลงจือเว่ยไม่ได้อยู่ดี

หวัง กังเถี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก

"ฮัลโหล ต้าสื่อเหรอ นายอยู่ที่ไหนน่ะ"

สตีฟกดรับสาย "คุณกังเถี่ย สวัสดีครับ ผมกำลังอยู่ระหว่างทางไปร้านหลงจือเว่ยพอดี"

"นายยังไม่ต้องมาร้านหลงจือเว่ย ฉันมีภารกิจจะมอบหมายให้ทำ"

สตีฟที่นั่งอยู่ในรถพลันปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "ร้านหลงจือเว่ยคือความศรัทธาของผม ภารกิจที่มอบหมายมา ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้ครับ!"

"ดีมาก ฝั่งตรงข้ามมีร้านใหม่ของประเทศโวมาเปิด อีกเดี๋ยวนายลองไปสืบดูหน่อย"

"เยสมาดาม โนพรอบเล็ม!"

ทันทีที่สตีฟลงจากรถ เขาก็รีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังร้านซูชิคาโต้ทันที

ในฐานะแฟนคลับตัวยงอันดับหนึ่งของโม่เฉิน ตอนนี้เวลาเขากินอาหารของประเทศอื่น รสชาติก็จืดชืดไร้รสราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง

ร้านที่เซ้งต่อมาจากเชฟโรยเกลือนั้น บัดนี้ได้เปลี่ยนโฉมกลายเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีกลิ่นอายแบบประเทศโวไปอย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่ทำให้สตีฟรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ แขกทุกคนพอเดินพ้นประตูเข้ามาก็ต้องถอดรองเท้าทันที

"ไม่ได้เข้าไปในห้องส่วนตัวก่อนถึงค่อยถอดเหรอครับ" สตีฟเองก็เคยไปร้านสไตล์ประเทศโวมาไม่น้อย แต่เพิ่งจะเคยเจอร้านที่ต้องถอดรองเท้าตั้งแต่โถงทางเข้าแบบนี้เป็นครั้งแรก

"ท่านผู้มีเกียรติคะ นี่เป็นกฎของทางเราค่ะ" เกอิชาสาวสวยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

สตีฟพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า "แต่ว่า เท้าผมเหม็นมากนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่าน ผู้น้อยคิดว่าเท้าของท่านดูดีมากเลยนะคะ"

"เอ่อ แบบนี้ก็..."

หญิงสาวช่วยสตีฟถอดรองเท้าด้วยตัวเอง ทั้งยังประคองรองเท้าไว้แนบอกราวกับเป็นของล้ำค่า ก่อนจะนำไปเก็บไว้ในตู้เก็บของส่วนตัว

จากนั้นเธอก็จูงมือสตีฟเดินไปยังห้องเสื่อทาทามิสไตล์ประเทศโว

ภายในร้านนอกจากโถงทางเข้าแล้ว ก็ไม่มีพื้นที่ส่วนกลางอื่นใดอีก แขกแต่ละคนจะถูกพาเข้าไปยังห้องส่วนตัว ความเป็นส่วนตัวจึงยอดเยี่ยมมาก

สตีฟสั่งสาเกและซูชิมาหนึ่งชุด เกอิชาสาวผู้นั้นก็ขยับบิดส่ายเรือนร่างอย่างอ่อนช้อย พลางขับร้องบทเพลงแผ่วเบาอยู่ข้างหูเขา

นั่งกินไปพลางชมการร่ายรำของเกอิชาไปพลาง

สตีฟที่เป็นนักชิมระดับเซียน ย่อมเคยไปร้านของโอโนะ จิโรมาแล้ว

เมื่อเทียบกับซูชิปั้นมือของจิโรแล้ว สิ่งที่ศิษย์คนนี้ทำออกมากลับดูเหมือนของจากสายพานโรงงานผลิตไม่มีผิด

แต่ว่ากันตามตรง ซูชิของโอโนะ จิโร นอกจากความสดของวัตถุดิบกับฝีมือของช่างผู้ช่ำชองแล้ว มันก็ไม่ได้วิเศษเลอเลิศเหมือนที่ภายนอกประโคมข่าวกันขนาดนั้น

ส่วนซูชิของคาโต้ โทระผู้นี้ เรียกว่าขยะยังจะเหมาะกว่า

ของพรรค์นี้สตีฟกินไม่มีทางอิ่ม และไม่มีอารมณ์จะกินด้วย

พอดื่มเหล้าเข้าไปบ้าง มือของสตีฟก็เริ่มอยู่ไม่สุข

สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายคือ เกอิชาผู้นั้นกลับไม่ปฏิเสธเลยสักนิด

"คนสวย เธอลองจับท้องผมดูสิ ยังไม่อิ่มเลยนะ ร้านพวกเธอไม่มีของอร่อยอย่างอื่นแล้วเหรอ"

เกอิชาวางมือลูบไล้หน้าท้องของสตีฟอย่างอ่อนโยน พลางกระซิบว่า "ร้านเรายังมีเมนูอื่นอีกนะคะ"

"หืม? ถ้างั้นผมตื่นเต็มตาเลยนะเนี่ย" สตีฟทำท่าเหมือนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ทว่าหญิงสาวคนนั้นกลับหยิบเมนูอาหารของจริงอีกเล่มหนึ่งออกมา

พอสตีฟก้มมองดู ก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทันที

เจียนปิ่งกั่วจึ หลัวซือเฝิ่น หัวปลานึ่งพริกสับ กุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดหมาล่า ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสม...

มีแต่เมนูของร้านหลงจือเว่ยทั้งนั้น แถมราคายังแพงกว่าอีกต่างหาก!

สตีฟรู้สึกปวดใจไม่น้อยแต่ก็ยอมสั่งไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมราคา 688 ดอลลาร์มาหนึ่งที่ ไม่นานนักเกอิชาก็ยกไก่ขึ้นมาเสิร์ฟ

"หิวจะตายอยู่แล้ว ขอลองชิมหน่อยสิ..."

"ถุย..."

"นี่มันตัวบัดซบอะไรกันวะเนี่ย!" สตีฟโมโหเดือดดาล

แม้ชื่อจะเหมือนกัน รูปลักษณ์ภายนอกก็เลียนแบบได้ใกล้เคียงถึงแปดเก้าส่วน แต่รสสัมผัสนั้นกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

เนื้อไก่นั้นพอกัดเข้าไปคำเดียวก็ฟันธงได้ทันทีว่าเป็นไก่เนื้อทั่วไปที่เร่งโต คาดว่าคงรับตรงมาจากซัพพลายเออร์ของเคเอฟซีแน่ ๆ แตกต่างจากไก่เบรสส์ของร้านหลงจือเว่ยราวฟ้ากับเหว

ของพรรค์นี้ยังกล้าตั้งราคาแพงกว่าร้านหลงจือเว่ยอีกเรอะ?

เกอิชาสังเกตเห็นโทสะของสตีฟ แต่กลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เธอแอบกระซิบข้างหูสตีฟเบา ๆ ว่า "ท่านคะ เดี๋ยวพอกินเสร็จแล้ว น้องกลับบ้านไปกับท่านได้นะคะ"

"วางใจเถอะค่ะ ไม่ต้องจ่ายค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มทั้งนั้น"