ตอนที่ 86 เรื่องราวไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดไว้เลย

"ยังมีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ"

สตีฟเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมร้านที่อาหารรสชาติธรรมดาขนาดนี้ ถึงเปิดร้านปุ๊บก็ฮิตติดลมบนปั๊บ

การตกแต่งในร้านดูวิจิตรตระการตา ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าการร่ายรำ รูปร่างหน้าตาของเหล่าเกอิชา หรือแม้แต่ฝีมือในการชงชาตามพิธีชงชา ล้วนเรียกได้ว่าอยู่ในระดับยอดเยี่ยม

มีเพียงอาหารเท่านั้นที่สวมเปลือกนอกของซูชิ แถมยังลากเอาชื่อหลงจือเว่ยลงมาเอี่ยว ทั้งหมดล้วนเป็นขยะรสชาติห่วยแตก

แต่คาดว่าลูกค้าประจำที่จะกลับมาเยือนร้านนี้ในวันข้างหน้า ส่วนใหญ่คงไม่ได้มุ่งหน้ามากินอาหารเป็นแน่

คาโต้ เฮียว น้องชายของคาโต้ โทระ เปิดโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่นอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากแถวนี้

"ท่านคะ ร้านเรายังมีบริการสไตล์ญี่ปุ่นแบบพิเศษด้วยนะคะ สนใจไปออกเดตกับน้องไหมคะ" เกอิชากัดใบหูของสตีฟเบา ๆ

สตีฟแค่นหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง

"หึหึ มโนธรรมของพวกคุณล่ะ ศีลธรรมของพวกคุณล่ะ แล้วที่อยู่ของพวกคุณอยู่ที่ไหนกัน"

...

...

จนกระทั่งช่วงค่ำใกล้เวลาปิดร้าน สตีฟถึงได้เดินหมดเรี่ยวหมดแรงกลับมาที่หลงจือเว่ย

โม่เฉินเห็นสีหน้าท่าทางเขาดูไม่ดี จึงถามด้วยความห่วงใยว่า "เป็นอะไรไปต้าสื่อ โดนใครเขาจับต้มมารึไง"

สตีฟยิ้มเจื่อนพลางส่ายหัว "เฮ้อ โดนคนเขากัดมาน่ะสิ"

เขายกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง "เร็วเข้า โม่ เอาเซตเซี่ยงจี๊มาช่วยชีวิตผมที ขอสือเฉวียนต้าปู่ทังอีกที่ แล้วก็ชาสกัดเย็นสองแก้ว"

"ทำไมวันนี้สั่งแค่นิดเดียวล่ะ"

สตีฟถอนหายใจ "เฮ้อ ช่วงนี้หุ้นตกไปตั้งเยอะ วันนี้ยังไปรูดที่ร้านซูชิบ้าบอนั่นรวดเดียวอีกสามพันดอลลาร์"

"ซูชิมันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ" โม่เฉินอุทานด้วยความประหลาดใจ

"แพงน่ะแพงจริง แต่มันไม่ได้แพงที่วัตถุดิบกับรสมือหรอกนะ มันแพงที่บริการ บริการนั่นอย่างน้อย ๆ ก็คุ้มค่าไปสองพันแล้ว"

โม่เฉินอ้าปากค้าง "สองพัน! บริการอะไรกัน"

"บริการครบวงจร"

ครู่ต่อมา หวัง กังเถี่ยก็ยกอาหารออกมาเสิร์ฟพลางถามขึ้นว่า "เป็นไงบ้าง ให้แกไปสืบข่าว ทำไมกลับมาเอาป่านนี้เนี่ย"

สตีฟพูดด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า "นั่นมันใช่ร้านอาหารที่ไหนกันเล่า ถ้าพูดตามภาษาประเทศหลงของพวกคุณละก็ แม่งคือซ่องชัด ๆ!"

"ให้ตายสิ!"

แม้มี่กั๋วจะไม่สามารถเปิดซ่องอย่างโจ่งแจ้งได้ แต่การกำกับดูแลค่อนข้างหละหลวม

คนพวกนี้ใช้การกินข้าวบังหน้าเพื่อเรียกลูกค้า จากนั้นก็ใช้ข้ออ้างเรื่องการออกเดตหาเพื่อนไปเปิดห้องพักที่โรงแรม

ค่าใช้จ่ายทั้งหมดถูกรวมเข้าไปในบิลค่าอาหาร เรื่องที่มีขอบเขตคลุมเครือแบบนี้ ตำรวจมี่กั๋วขี้เกียจจะยื่นมือเข้ามาวุ่นวายอยู่แล้ว

ตัวเจ้าของร้านอย่างคาโต้ โทระ แต่เดิมก็ไม่ใช่ศิษย์ของเทพเจ้าซูชิอะไรจริงจังหรอก แค่ยืมชื่อเสียงมาอ้างเท่านั้น

จริง ๆ แล้วหมอนี่เคยเป็นผู้กำกับภาพยนตร์มาก่อน ตอนนี้ย้ายมาหาลู่ทางเติบโตที่มี่กั๋ว

"เถี่ยเถี่ย ไปซื้อซูชิกับเจียนปิ่งกั่วจึที่มันเลียนแบบเราจากฝั่งตรงข้ามมาหน่อย เดี๋ยวฉันจะลองชิมดู" โม่เฉินพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง

พอหวัง กังเถี่ยเดินเข้าไป ท่าทางของเธอคือลูกค้าที่มากินข้าวร้อยเปอร์เซ็นต์ จึงไม่มีเกอิชาคนไหนกล้าเข้ามาต้อนรับขับสู้ เพียงไม่กี่นาทีเธอก็วิ่งกลับมา

"พี่ใหญ่ นี่จ้ะ"

"อืม"

โม่เฉินหยิบซูชิขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

แล้วโยนทิ้งไปทันที

จากนั้นก็ชิมเจียนปิ่งไปอีกคำ แล้วโยนลงพื้นกระทืบซ้ำจนแหลก

"พี่ใหญ่ ห้าร้อยดอลลาร์ปลิวไปแล้วนะ!" หวัง กังเถี่ยพูดด้วยความเสียดาย

"ภายในหนึ่งเดือน ฉันจะทำให้มันไสหัวไปให้ได้" สีหน้าของโม่เฉินยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

ปกติหวัง กังเถี่ยเคยเห็นแต่พี่ใหญ่ยิ้มแย้มแจ่มใส ยังไม่เคยเห็นเขาโมโหรุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย

ตอนที่เชฟโรยเกลือขัดแข้งขัดขาตั้งสารพัด หลงจือเว่ยยังไม่เคยเป็นฝ่ายเปิดฉากตอบโต้ก่อนเลย วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"หมอนั่นไม่เพียงแต่ดูหมิ่นอาหารของประเทศหลง แต่มันยังดูหมิ่นวงการอาหารทั้งหมดด้วย" โม่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

เดฟตบต้นขาฉาดใหญ่พลางแสดงท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ จะมีเรื่องตีกันแล้วเหรอ!"

โม่เฉินตวัดสายตาค้อนใส่เธอ "พวกเราเป็นพ่อครัว ไม่ใช่ทีมอเวนเจอร์ส"

วันรุ่งขึ้น กิจการของร้านฝั่งตรงข้ามยิ่งทวีความคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของทุกคนที่เดินออกมาต่างประดับด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยปริศนา

กึก กึก กึก... เสียงรองเท้าส้นสูงประณีตกระทบพื้นดังอย่างเสนาะหู

กุหลาบน้อยเดินหมดเรี่ยวแรงเข้ามาในร้านหลงจือเว่ย

"โม่ เอาเซตเซี่ยงจี๊ให้ฉันที่หนึ่ง แล้วก็สือเฉวียนต้าปู่ทังอีกที่ ขอสูตรผู้ใหญ่นะคะ"

ช่วงนี้ลูกค้าผู้ชายในร้านดูเหมือนจะสั่งเมนูคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด แม้กระทั่งกุหลาบน้อยก็ยังสั่งเซตบำรุงไตกับเขาด้วย

โม่เฉินมองกุหลาบน้อยด้วยความประหลาดใจพลางเอ่ยขึ้นว่า "คนสวย ทำไมคุณถึงร่างกายอ่อนเพลียไปด้วยล่ะครับเนี่ย"

"เฮ้อ ก็มันเหนื่อยนี่คะ เพิ่งจะไปลองสัมผัสซูชิสไตล์ญี่ปุ่นมาเมื่อกี้นี้เอง"

"??? คุณ..." โม่เฉินตกใจจนอ้าปากค้าง

"โธ่ รีบทำอาหารเถอะค่ะ ผู้ชายผู้หญิงก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละน่า"

ชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์เดินมึนงงกลับเข้าไปทำอาหารในครัวหลังร้าน

จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่ร้านซูชิคาโต้เปิดกิจการ ยอดขายของหลงจือเว่ยก็พุ่งสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

ทว่า จะปล่อยให้ร้านที่ดูหมิ่นอาหารแบบนี้มาเปิดอยู่ตรงข้ามร้านตัวเองต่อไปไม่ได้เด็ดขาด

"กังเถี่ย เดฟ"

"อยู่ อยู่จ้ะ!"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เลิกจับปลา แล้วลากโต๊ะอาหารนอกร้านไปตั้งชิดฝั่งตรงข้ามให้หมด"

"รับทราบ!"

"พรุ่งนี้ทำเต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นออกมาเป็นชุดใหญ่ แล้วก็ทำชาสกัดเย็นน้ำแข็งหยินออกมาเป็นชุดใหญ่ด้วย!"

"น้อมรับคำสั่ง!"

หวัง กังเถี่ยกล่าวว่า "จริงสิลูกพี่ ถ้าตั้งโต๊ะชิดฝั่งตรงข้ามเกินไป มันจะเกินขอบเขตพื้นที่ทำการค้าของเรานะ เดี๋ยวจะมีคนมาหาเรื่องเอาได้"

"เธอก็มีรูปถ่ายคู่กับเหล่าเท่ออยู่ไม่ใช่เหรอ พิมพ์ออกมาแล้วแขวนไว้ที่คอสิ"

"แล้วก็บอกให้เหล่าเฝิงไปหาคนไร้บ้านมาสักหลายสิบคน ไปนั่งกินเต้าหู้เหม็นเกรียนแตกอยู่หน้าประตูร้านคาโต้"

"น้อมรับคำสั่ง!"

กุหลาบน้อยนั่งกินอาหารอยู่ข้าง ๆ ถึงแม้จะฟังภาษาประเทศหลงที่พวกเขาคุยกันไม่เข้าใจ แต่ก็พอเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ

"ว้าว โม่ นี่คิดจะเปิดศึกชนกับฝั่งตรงข้ามแบบแตกหักเลยเหรอคะ"

"อืม"

"ฉันสนับสนุนนะคะ"

"คุณสนับสนุนเหรอ เดี๋ยวก็ขัดจังหวะการไปสัมผัสบริการของคุณหรอก"

"ไม่ ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่ลองไปสัมผัสดูเฉย ๆ ผู้หญิงพวกนั้น ที่จริงก็น่าสงสารกันทุกคนนั่นแหละ"

"หมายความว่ายังไง"

"เฮ้อ เมื่อวานนี้จริง ๆ แล้วฉันกะจะยอมจ่ายเงินเดือนสองปีเพื่อเรียกคุณฮาชิโมโตะคนนั้นมาปรนนิบัติ แต่เธอกลับนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น เรื่องราวรายละเอียดเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้หรอก ไว้มีโอกาสคุณลองไปถามเธอเองแล้วกันนะคะ"

"ตกลง"

โม่เฉินพยักหน้า เขารู้สึกมาตลอดว่าสิ่งที่สองพี่น้องคาโต้ทำ ไม่ได้ถูกต้องตามกฎหมายอย่างที่เห็นภายนอก

ประจวบเหมาะกับที่ฮาชิโมโตะซึ่งแต่งหน้าลุคกวางน้อยแสนประณีตเพิ่งจะเดินออกมาจากร้านพอดี

ลิปสติกสีแดงมะเขือเทศของอาร์มานี ผสานเข้ากับพวงแก้มขาวเนียนของเธอ ชวนให้รู้สึกน่าทะนุถนอมเป็นอย่างยิ่ง

ผู้ชายที่เดินผ่านข้างกายเธอ มักจะเกิดความรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาในใจเสมอ

"เฮ้ คุณฮาชิโมโตะ มาทางนี้หน่อยครับ" โม่เฉินร้องเรียกเธอ

"นานิ?"

ฮาชิโมโตะเดินเข้ามา เงยหน้าขึ้นกะพริบตากลมโตมองโม่เฉิน

น้ำหอมที่เธอฉีดมาในวันนี้น่าจะเป็นเบอร์เบอร์รี่ วีกเอนด์ ซึ่งเป็นน้ำหอมผู้ชายธรรมดากลิ่นหนึ่ง ดูแล้วน่าจะเป็นเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองดูยั่วยวนเกินไป

โม่เฉินดึงตัวเธอเข้ามาในร้าน

"เชิญนั่งครับ"

"เอ๊ะ?" ฮาชิโมโตะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กุหลาบน้อยจ้องมองเธอพลางยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยขึ้นว่า "คนสวย เมื่อวานนี้เธอร้องไห้ทำไมเหรอจ๊ะ"

"เอ๊ะ เรื่อง...เรื่องนี้พูดไม่ได้ค่ะ"

ฮาชิโมโตะหันหลังคิดจะเดินหนี แต่กลับพบว่ามีภูเขายักษ์สองลูกยืนขวางอยู่ตรงหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก มีเรื่องคับแค้นใจอะไรก็พูดออกมาเถอะ เถ้าแก่โม่คนนี้น่ะ ชอบเผือกเรื่องชาวบ้านที่สุดเลย"

โม่เฉินถลึงตาใส่กุหลาบน้อยทีหนึ่ง "เผือกอะไรกัน นี่เขาเรียกว่ามิตรแท้ของสตรี ทูตแห่งความยุติธรรมต่างหาก"

ฮาชิโมโตะเป็นคนประเภทที่อ่อนโยนไปถึงกระดูก ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวใด ๆ ทั้งสิ้น และไม่ถนัดการปฏิเสธคนอื่นเป็นอย่างยิ่ง

ภายใต้การซักไซ้ไล่เลียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าของพวกโม่เฉิน ในที่สุดเธอก็บอกความจริงออกมา