ตอนที่ 87 ประลองศาสตร์แห่งชา

เดฟยกกาชาหลงจิ่งอวี้เฉียนขึ้นมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมชื่นใจของน้ำชาทำให้ในที่สุดฮาชิโมโตะก็ค่อย ๆ ยอมเปิดใจ

ที่แท้บรรดาเกอิชาในร้านเกือบทั้งหมดล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกสองพี่น้องคาโต้ล่อลวงมารวมตัวกัน เพื่อช่วยพวกเขาทำธุรกิจสีเทาที่เปิดเผยไม่ได้

ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวด หากคิดหลบหนี ชะตากรรมของพวกเธอก็รังแต่จะเลวร้ายลงไปอีก

เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบจากทางการในประเทศ สองพี่น้องคาโต้จึงพาสาว ๆ มาที่นิวยอร์ก และใช้การเปิดร้านบังหน้าเพื่อหาเงินให้พวกเขาต่อไป

แม้ตอนนี้ฮาชิโมโตะจะกลายเป็นดาราดังแล้ว แต่ความจริงก็ยังเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่สองพี่น้องคาโต้สร้างขึ้นมา เส้นเลือดใหญ่หลายสายของเธอยังคงตกอยู่ในกำมือของพวกเขา

"มิน่าล่ะ น้องสาวคนนั้นของผมเมื่อคืนถึงแอบเช็ดน้ำตาอยู่คนเดียวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย" สตีฟพยักหน้าพลางครุ่นคิด

ฮาชิโมโตะถอนหายใจ "เพราะฉันมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ตอนนี้ก็เลยมีอิสระมากกว่าคนอื่น พี่น้องคนอื่น ๆ ลำบากกว่าฉันเยอะเลยค่ะ"

หวัง กังเถี่ยทุบกำปั้นหนัก ๆ ลงบนโต๊ะจนโม่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ใจหายวาบ เจ็บปวดแทนโต๊ะขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ ฉันเพิ่งบรรลุนิติภาวะพอดี ไปหาอาวุธแล้วบุกเข้าไปฆ่าพวกมันกันเถอะ!"

โม่เฉินกระโดดขึ้นมาแจกตบกะโหลกหวัง กังเถี่ยไปหนึ่งฉาด

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำอะไรวู่วาม เธอมีอาทำงานอยู่สถานีตำรวจไม่ใช่เหรอ เอาเรื่องนี้ไปคุยกับเหล่าหวังก่อนสิ พวกเราค่อย ๆ รวบรวมหลักฐานกันไป"

"อ๋อ!"

เขาหันไปมองฮาชิโมโตะ อารินะ

"คุณฮาชิโมโตะ คุณอยากได้อิสรภาพไหมครับ"

"แน่นอนค่ะ แต่ว่า... อิทธิพลเบื้องหลังของพวกเขามันยิ่งใหญ่มาก ในแมนฮัตตันดูเหมือนจะมีร่มเงาคุ้มกะลาหัวอยู่ด้วย"

เดฟกับหวัง กังเถี่ยสบตากันแล้วยิ้ม "เรื่องขี้ผงน่า ใครบ้างจะไม่มีเพื่อนฝูงกันล่ะ"

ฮาชิโมโตะมองกลุ่มคนที่เปี่ยมด้วยความยุติธรรมตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เถ้าแก่คะ ถ้าฉันได้รับอิสรภาพแล้ว ฉันไม่อยากเป็นนักแสดงอีกแล้วค่ะ ฉันอยากมาทำงานที่ร้านของคุณ"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ชายร่างเตี้ยสองคนก็เดินหน้าหลังตามกันเข้ามาทางประตู

คนแรกที่เดินเข้ามาถึงก็ปรี่เข้าผลักโม่เฉินอย่างกร่าง ๆ ทันที

แต่ผลักไม่เขยื้อน เขาจึงหันไปผลักหวัง กังเถี่ยอีกที

แล้วก็พบว่ามือเอื้อมถึงแค่แผ่นหลังของอีกฝ่ายเท่านั้น

ชายทั้งสองคนนี้ก็คือสองพี่น้องคาโต้ เฮียวและคาโต้ โทระนั่นเอง

คาโต้ เฮียวผู้ไว้หนวดเคราสั้นกระชากตัวฮาชิโมโตะไว้ทันที

"ไป กลับไปกับกู มึงเริ่มมีชื่อเสียงหน่อยก็คิดจะปีกกล้าขาแข็งแล้วเรอะ? ยังมีเวลาว่างมานั่งจิบชาอีกเหรอวะ?"

ส่วนคาโต้ โทระกลับมองสำรวจไปรอบ ๆ ร้านหลงจือเว่ยด้วยสีหน้ามืดมน

"เจ้าหนุ่ม อาศัยแค่ร้านเล็ก ๆ แค่นี้ นายคิดว่าจะรุ่งเรืองไปถึงไหนได้เชียว? เห็นว่าฝีมือนายก็ไม่เลว สู้มาตามฉันดีกว่าไหม?"

โม่เฉินเองก็ยิ้มออกมา "ที่ร้านผมยังขาดสัตว์ลากเกวียนอยู่ตัวหนึ่งพอดี สู้คุณมาตามผมดีกว่าไหมล่ะครับ?"

คาโต้ โทระไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมา "ฉันเป็นนักธุรกิจที่ถูกกฎหมาย ไม่คิดจะใช้กำลังกับพวกคนเถื่อนชาวประเทศหลงอย่างพวกนายหรอก ลาก่อน"

พูดจบ ทั้งสองคนก็พาตัวฮาชิโมโตะกลับไปยังร้านซูชิคาโต้

เดฟและหวัง กังเถี่ย "motherfucker, asshole! บัดซบเอ๊ย ขอให้โลงศพบรรพบุรุษมึงแตกกระจายไปเลยไป๊!"

โม่เฉินต้องออกแรงเท่าที่มีเพื่อรั้งขุนเขาขนาดยักษ์ทั้งสองลูกนี้เอาไว้

ถ้าตอนนี้ไปอัดสองพี่น้องคาโต้เข้า พวกเขาจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบและตกเป็นรองทันที

วันต่อมา โม่เฉินรีบทำเต้าหู้เหม็นและหลัวซือเฝิ่นออกมาหลายสิบชาม

เนื่องจากเมนูพวกนี้ไม่ใช่อาหารในภารกิจ และวัตถุดิบสดใหม่ของวันนั้นก็เพิ่งรีเฟรชออกมา โม่เฉินจึงยกทั้งหมดนี้ไปมอบให้กองทัพคนไร้บ้านที่นำโดยเหล่าเฝิง

บรรดาคนไร้บ้านรู้ราคาเดิมของอาหารพวกนี้ดี เมื่อได้รับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้มา แน่นอนว่าจะต้องช่วยทำงานตอบแทน

คนหลายสิบคนจึงพากันไปนั่งเรียงรายอย่างเอิกเกริกอยู่หน้าประตูร้านซูชิคาโต้ มีทั้งหลัวซือเฝิ่น เต้าหู้เหม็น แล้วตบท้ายด้วยชาสกัดเย็นอีกก้อน

เรอออกมาจนขนลุกไปทั้งตัวด้วยความอิ่มหนำ จากนั้นก็นอนแผ่หลับกันอยู่ตรงหน้าประตูร้านเสียเลย

ลูกค้าของร้านคาโต้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานั้นแน่นขนัดทุกรอบ กิจการรุ่งเรืองถึงขีดสุด

ทว่าเมื่อถูกกลุ่มคนไร้บ้านเข้ามาป่วนเช่นนี้ ลูกค้าจำนวนมากต่างก็พากันเอามือปิดจมูกแล้วถอยหนีกลับไป

คาโต้ เฮียวกับคาโต้ โทระรีบแจ้งตำรวจทันที แต่ทว่าทางตำรวจเองก็ไม่มีวิธีจัดการที่ดีเหมือนกัน

ในบรรดาคนไร้บ้านกลุ่มนี้ ไม่เพียงแต่มีคนที่มีความรู้สูงและภูมิหลังแน่นหนา แต่ยังมีทั้งคนผิวเหลือง คนผิวขาว คนผิวดำ คนแก่ ผู้หญิง ผู้ชาย คนพิการ หรือแม้กระทั่งเยาวชนอายุสิบหกสิบเจ็ดปี

เรียกได้ว่าเป็นศูนย์รวมของกลุ่มเปราะบางอย่างแท้จริง

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นยอดขุนพลที่เหล่าเฝิงคัดสรรมาเป็นอย่างดี

หากตำรวจมี่กั๋วกล้าทำอะไรเกินกว่าเหตุไปสักนิด ก็จะจุดชนวนประเด็นอ่อนไหวทางสังคมขึ้นมาได้ทันที

เมื่อมองดูกลุ่มคนไร้บ้านเหล่านี้ พวกเขาก็หมดปัญญาจะจัดการเช่นกัน

โม่เฉินยอมทุ่มทุนไม่อั้น ขอเพียงไม่ใช่อาหารที่ติดภารกิจ และวัตถุดิบในแต่ละวันมีเพียงพอ ของที่เหลือทั้งหมดเขาแจกฟรีไม่มีกั๊ก

เหตุผลที่เขาโกรธจัดขนาดนี้ ยังมีอีกสาเหตุหนึ่งซ่อนอยู่

ประเทศโวย่อมมีอาหารเลิศรส และมีเชฟรุ่นเก๋าฝีมือเยี่ยมอยู่จริง แต่สองพี่น้องคาโต้คู่นี้ กลับเหยียบย่ำคำว่าศาสตร์แห่งการทำอาหารจนป่นปี้

บริเวณหน้าร้านหลงจือเว่ยและร้านซูชิคาโต้ มีคนไร้บ้านมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ได้กินเลี้ยงโต๊ะจีนบุฟเฟต์ประเทศหลงติดต่อกันถึงสามวันเต็ม

"อ๊าก ฟัค ตีนไก่นี่มันทำไมถึงอร่อยขนาดนี้วะ!"

"อย่าเพิ่งทิ้งสิพวก กระดูกนี่แหละยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม เปลือกกุ้งเครย์ฟิชนั่นก็ส่งมาให้ฉันด้วย"

"ถึงใจจริง ๆ ดื่มชาสกัดเย็นนี่เข้าไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนมีรถไฟวิ่งแล่นผ่านหัวไปเลย สะใจชะมัด!"

"ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณความเมตตาของร้านหลงจือเว่ย!"

รับเงินเขามาก็ต้องช่วยปัดเป่าเคราะห์ให้ พอคนไร้บ้านมาปักหลักเอะอะโวยวายแบบนี้ ตลอดสามวันที่ผ่านมา ลูกค้าของร้านคาโต้จึงลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงวันสุดสัปดาห์ โม่เฉินพาหวัง กังเถี่ยและเดฟเดินทางมายังบรอดเวย์ เพื่อเริ่มจัดเตรียมสถานที่จัดงานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมดั้งเดิม

ถังสื่อฟางทุ่มเงินก้อนโตเช่าสถานที่ในบรอดเวย์ เพื่อตอบแทนบุญคุณที่โม่เฉินช่วยชีวิตพ่อของตน รวมถึงแสดงความกตัญญูต่อผู้เป็นพ่อด้วย

งานแลกเปลี่ยนในวันนี้ หัวใจหลักเน้นไปที่พิธีชงชา

ซึ่งเป็นการประชันศาสตร์แห่งชาระหว่างประเทศหลงและประเทศโว

สองพี่น้องคาโต้ทำหน้าที่เป็นตัวแทนฝ่ายประเทศโว ส่วนโม่เฉินเป็นตัวแทนฝ่ายประเทศหลง

ไม่นานนัก ถังหยวนหมิง หลิ่วจงซ่าน และผู้เชี่ยวชาญชาวมี่กั๋วในวงการอาหารและเครื่องดื่มของนิวยอร์กก็เดินทางมาถึงกันครบทุกคน

คาโต้ โทระเดินเข้ามาใกล้โม่เฉินและถังหยวนหมิง ก่อนจะเปรยขึ้นมาราวกับพูดคนเดียว "คนประเทศหลงในนิวยอร์กหมดสิ้นแล้วหรือไง ถึงได้ส่งไอ้หนูเมื่อวานซืนมาประลองเนี่ย"

ถังหยวนหมิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณคาโต้ พวกเรามาประลองชากัน ไม่ได้มาประลองหน้าตาคน อีกอย่างเสี่ยวโม่ของเรา ดูสง่างามผึ่งผายกว่าคุณตั้งเยอะไม่ใช่เหรอครับ"

"เหอะ" คาโต้ โทระแค่นเสียงเย็นชาแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างกร่อย ๆ

ทีมงานของทั้งสองฝ่ายมากันพร้อมหน้าแล้ว

คณะกรรมการตัดสินเป็นชาวมี่กั๋วห้าคน ล้วนเป็นผู้ทรงอิทธิพลจากหลากหลายวงการในสังคม และดูท่าทางจะสนิทสนมคุ้นเคยกับพวกคาโต้เป็นอย่างดี

นักข่าวสื่อมวลชนและผู้ชมเริ่มทยอยเข้าสู่พื้นที่ งานแลกเปลี่ยนพิธีชงชาที่ดูผิวเผินเหมือนงานทั่วไป แท้จริงแล้วคือศึกชิงความเป็นหนึ่งทางวัฒนธรรมระหว่างประเทศหลงกับประเทศโวในมหานครนิวยอร์ก

ศาสตร์แห่งชาของประเทศโวนั้นได้รับความนิยมในนิวยอร์กมาโดยตลอด ส่วนร้านหลงจือเว่ยก็เพิ่งจะผงาดขึ้นมาด้วยเครื่องดื่มชา ทั้งสองฝ่ายจึงเปรียบเสมือนน้ำกับไฟที่เข้ากันไม่ได้

เห็นได้ชัดว่า ผู้ชนะจะได้รับการประโคมข่าวใหญ่โตจากสื่อมวลชน เพื่อประกาศศักดาให้ศาสตร์แห่งชาของตนเอง

กติกาการแข่งขันเรียบง่ายมาก ทั้งสองฝ่ายต่างนำสุดยอดใบชาของตนออกมา แสดงศาสตร์แห่งการชงชา แล้วให้คณะกรรมการทั้งห้าคนร่วมกันชิมและประเมินผล

ฝ่ายที่ได้คะแนนโหวตมากกว่าจะเป็นผู้ชนะ

ในฐานะตัวแทนของทั้งสองฝ่าย คาโต้ โทระและโม่เฉินได้จับมือกันตามมารยาท

คาโต้ โทระกดเสียงต่ำพูดว่า "มาพนันกันหน่อยไหมล่ะ ถ้าฉันชนะ แกต้องเลียหัวแม่ตีนฉันต่อหน้ากล้อง"

โม่เฉินตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "คงต้องทำให้ผิดหวังแล้วละ เพราะไม่ว่าจะยังไง พ้นวันนี้ไป แกก็ต้องไปเลียไส้กรอกให้พวกพี่เบิ้มในคุกอยู่ดี"