ตอนที่ 88 กลิ่นอายแห่งชา ความลุ่มลึกของประวัติศาสตร์

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น

คาโต้ โทระโบกมือ เกอิชาแห่งประเทศโวหลายสิบคนก็ค่อย ๆ ก้าวเยื้องย่างออกมา

คลอเคล้าด้วยเสียงเครื่องดนตรีชากุฮาจิและซามิเซ็ง เหล่าเกอิชาเริ่มร่ายรำอย่างอ่อนช้อยตามท่วงทำนองแบบประเทศโว

ผู้ชมและคณะกรรมการต่างรับชมกันอย่างเพลิดเพลิน พลอยโยกศีรษะเคาะจังหวะเบา ๆ ตามเสียงดนตรี

ท่ามกลางเพลงร่ายรำ นิ้วมือขาวผ่องของเหล่าเกอิชาก็เริ่มขยับชงชาด้วยอุปกรณ์ในมือ

น้ำชาใสกระจ่างถูกส่งไปถึงมือของเหล่ากรรมการและผู้ชมทีละถ้วย

คาโต้ โทระยืนบรรยายอยู่บนเวทีอย่างภาคภูมิใจ

นี่คือชาเขียวชั้นเลิศที่ส่งตรงมาจากประเทศโวเป็นพิเศษ พวกเขาเรียกอีกอย่างว่าชาเขียวหยกลอยน้ำ กรรมวิธีในการผลิตชานั้นประณีตซับซ้อนอย่างยิ่ง

คาโต้ โทระบรรยายอย่างคล่องแคล่วไม่ขาดสาย ผู้คนต่างพยักหน้า หรี่ตาลิ้มรสชาติของชาเขียวหยกลอยน้ำ

"อืม ดี ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

"นี่สินะ คงจะเป็นรสชาติแบบตะวันออกแท้ ๆ ใช่ไหม?"

"ถูกต้อง ทั้งน่ารื่นรมย์ตา ทั้งหอมอบอวลไปทั้งปากเลย!"

ไม่ว่าจะเป็นกรรมการหรือผู้ชม ต่างก็ชื่นชมชาเขียวหยกลอยน้ำของประเทศโวกันยกใหญ่

ตอนนี้เผิงเผิงที่อยู่ในวงดนตรีเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา

ครั้งนี้สมาคมวัฒนธรรมหาได้เพียงคุณตากลุ่มวัยเกษียณสิบกว่าคน ถือซอเอ้อร์หู ผีผา ซัวน่า และเครื่องดนตรีอื่น ๆ มารวมเป็นวงดนตรีเท่านั้น

ทว่าไม่มีนางรำอย่างเกอิชาของประเทศโวเลยแม้แต่คนเดียว

พิธีชงชาเดิมทีก็เป็นประสบการณ์ทางสายตา หากปราศจากนักชงชาที่สวยงามและมีความเป็นมืออาชีพ ประเทศหลงคงต้องเสียเปรียบเป็นแน่

เธอเอ่ยกระซิบกับโม่เฉินว่า "ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ให้ฉันขึ้นไปช่วยเสริมไหมคะ อย่างน้อยเต้นรำธรรมดา ๆ แล้วค่อยชงชาก็ยังพอไหวอยู่"

โม่เฉินส่ายหน้าอย่างมีเลศนัย

จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้วงดนตรี เริ่มบรรเลงเพลง

ท่ามกลางเสียงดนตรีอันทรงเสน่ห์โบราณของประเทศหลง โม่เฉินค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาบนเวที

"ทำไมถึงเป็นผู้ชายล่ะ?"

"เขาเต้นรำเป็นด้วยเหรอ? ชาที่ชงออกมาคงไม่หอมเท่าสาวสวยชงหรอกมั้ง"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน โม่เฉินกวักมือเรียกไปทางหลังเวที

"เชี่ย ทำไมมีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ขึ้นมาอีกสองคนวะเนี่ย?"

"พวกเขากำลังจะทำอะไรกันน่ะ?"

"ไม่สิ ดูหน้าดี ๆ นี่มันผู้หญิงไม่ใช่เหรอวะแม่มเอ๊ย?"

ภาพที่เห็นคือ หวัง กังเถี่ยกับเดฟกำลังช่วยกันเข็นกลองศึกขนาดยักษ์แบบประเทศหลงขึ้นมาบนเวที

ตึง!

ตึง ตึง...

ระบบเก็บเสียงอันยอดเยี่ยมของโรงละครบรอดเวย์ ผสานเข้ากับเสียงกลองกึกก้อง สั่นสะเทือนจนทุกคนในงานใจเต้นระทึกขวัญผวา

หญิงแกร่งทั้งสองอย่างหวัง กังเถี่ยและเดฟออกแรงทุบกลองศึกอย่างดุดัน

ทุกครั้งที่เสียงกลองดังขึ้น ร่างกายของผู้คนต่างก็สะท้านไหวตามไปโดยไม่รู้ตัว

เผิงเผิงถึงกับอึ้งไปเลย

ท่วงทำนองเพลงของเหล่าคุณตา จู่ ๆ ก็เปลี่ยนจาก "สายน้ำไหลจากเขาสูง" กลายเป็น "สิบทิศซุ่มดักยิง"

เธอจึงรีบปรับเปลี่ยนทำนองเพลงตาม ทั่วทั้งโรงละครบรอดเวย์พลันอบอวลไปด้วยบรรยากาศการเข่นฆ่าอันเยียบเย็นทันที

ผู้คนต่างเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว ด่ำดิ่งไปกับพลังสะกดใจของเครื่องดนตรีและบทเพลงโบราณโดยไม่รู้ตัว

โม่เฉินไม่ได้คิดจะพล่ามบรรยายไม่รู้จบเหมือนอย่างคาโต้ โทระ

ความหมายที่แท้จริงทั้งหมด ล้วนแฝงอยู่ในบทเพลงแล้ว

เขาเริ่มลงมือชงชาด้วยตัวเอง

หยิบของรางวัลจากภารกิจออกมา ชุดน้ำชาของลู่ยวี่

ทันทีที่ชุดน้ำชาอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายโบราณนั้นปรากฏขึ้น ถังหยวนหมิงและหลิ่วจงซ่านกับคนอื่น ๆ ก็รีบหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมทันควัน

"เหล่าถัง เจ้าหนุ่มนี่ซ่อนคมไว้จริง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีชุดน้ำชาแบบนี้ด้วย!"

ถังหยวนหมิงรู้สึกว่าร่างกายที่เพิ่งจะฟื้นตัวของตนเริ่มจะแย่อีกแล้ว

"เหล่าหลิ่ว คุณดูให้ละเอียดที ชุดน้ำชานั่น พวกเราเคยได้ยินมาจากบันทึกในตำราโบราณใช่ไหม?"

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง หัวใจผมชักจะไม่ค่อยดีแล้วสิ..."

ชาต้าหงเผาต้นแม่แห่งเขาอู่หยี, ชาหลงจิ่งสิบแปดต้นหน้าที่ประทับของเฉียนหลง, ชาไท่ผิงโหวขุยแห่งลิ่วไป่หลี่, ชาเจิ้งซานเสี่ยวจ่งถงมู่

ชาที่ผลิตจากประเทศโวร้อยละเก้าสิบล้วนเป็นชาเขียว ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงทุ่มเทสมาธิอยู่กับชาเขียว และฝืนจำแนกชาเขียวออกมาเป็นชื่อเรียกสารพัดนับสิบชนิด

ทว่าวัฒนธรรมชาของประเทศหลงนั้นกว้างใหญ่และลึกซึ้ง ทั้งชาแดง ชาเขียว ชาอูหลง ชาขาว และชาดำ ต่างก็มีจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

โม่เฉินชงชาชั้นยอดทั้งสี่กานี้เสร็จเรียบร้อย โดยไม่ได้ใช้ท่วงท่าลีลาแพรวพราวอะไรเลย

มีเพียงแค่ชาชั้นเลิศระดับเทวะ บวกกับชุดน้ำชาระดับเทวะ และแหล่งน้ำชั้นยอดเท่านั้น

ต่อหน้าพลังฝีมือที่แท้จริง ทุกลวดลายกลเม็ดล้วนไร้ประโยชน์

เนื่องจากมีปริมาณจำกัด ผู้ชมจึงได้รับเพียงชาหลงจิ่งเก็บก่อนฝนและชาไท่ผิงโหวขุยรุ่นธรรมดาเท่านั้น โดยน้ำชาแบบใส่แก้วถูกนำไปเสิร์ฟตรงหน้าพวกเขา

"เอ๊ะ ร้อนจังเลย"

"แก้วของฉันเป็นแบบเย็น งั้นเราเอามาเทผสมกันดื่มก็สิ้นเรื่อง"

กุหลาบน้อยกับแม่ผมแดงก็นั่งอยู่ในกลุ่มฝูงชน คอยเฝ้ามองดูบนเวทีด้วยความเพลิดเพลินใจเช่นกัน

ในช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังจิบน้ำชาเข้าปากนั่นเอง

เสียงซัวน่าก็นำขบวนเปิดฉากบุกตะลุยขึ้นมา

หวัง กังเถี่ยกับเดฟเร่งจังหวะรัวกลองให้กระชั้นถี่

เพลง "ดักซุ่มสิบทิศ" พลิกเปลี่ยนทำนองกลายเป็นเพลง "คำสั่งแม่ทัพ"

"กลศึกร้อยคราฝ่าทรายเหลืองจนเกราะทองขาดทะลุ หากไม่ตีโหลวหลานให้แตกพ่ายย่อมไม่หวนคืน!"

"แม่ทัพผ่านร้อยศึกตายดับ ชายฉกาจสิบปีจึงได้คืนเหย้า!"

ขณะที่ชาวมี่กั๋วกำลังลิ้มรสสัมผัสกลิ่นอายแห่งชา ท่วงทำนองอันฮึกเหิมเร้าใจก็ผสานเข้ามาจนพวกเขารู้สึกราวกับว่า เบื้องหน้าได้ปรากฏภาพกองทัพม้าศึกหุ้มเกราะเหล็กนับหมื่นแสน พร้อมเสียงกู่ร้องสังหารกึกก้องสะเทือนฟ้า ชวนให้ผู้ได้ยินต้องอกสั่นขวัญแขวน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ชมผู้โชคดีที่ได้ดื่มชาสกัดเย็น พวกเขากลับรู้สึกเหมือนม้าศึกและทวนยาวของชาวประเทศหลง กำลังจะพุ่งเข้ามาแทงทะลุลำคอของตนในชั่วพริบตา

ท้ายที่สุด โดยมีเสียงกู่เจิงของเผิงเผิงคอยนำท่วงทำนองหลัก บทเพลงก็แปรเปลี่ยนอีกคราเข้าสู่เพลง "หิมะขาววสันต์อันอบอุ่น"

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องเคียงคู่นกเป็ดน้ำเดียวดาย สายน้ำฤดูสารทกลมกลืนเป็นสีเดียวกับท้องฟ้าอันกว้างไกล เสียงลำนำยามค่ำคืนจากเรือหาปลาแว่วหวาน...

แตงคู่ผลไม้ พลัมคู่ท้อ ลูกหมาคู่ลูกแกะ

ชุนเฟินคู่เซี่ยจื้อ สายธารหุบเขาคู่ระลอกคลื่นแห่งขุนเขา...

ภาพเบื้องหน้าของชาวมี่กั๋วพลันแปรเปลี่ยนจากสนามรบโบราณอันเกรียงไกรในประวัติศาสตร์ กลายมาเป็นผืนแผ่นดินอันอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิที่สรรพชีวิตฟื้นตื่นขึ้นมาใหม่

ชาวนาที่กำลังก้มหน้าไถพรวน เด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นหยอกล้อ ทั้งคนชราผมขาวและเด็กเล็กต่างเปี่ยมล้นด้วยความสุขสำราญใจ

กองทัพหาญกล้าอันเกรียงไกรแห่งราชวงศ์ฮั่น ความรุ่งโรจน์แห่งราชวงศ์ถังที่นานาแคว้นทั่วทุกสารทิศเดินทางมานอบน้อม แสงสียามราตรีแห่งเมืองเปี้ยนเหลียงในยุคราชวงศ์ซ่งที่เจริญรุ่งเรืองไม่ต่างจากยุคปัจจุบัน...

แต่ละฉากแต่ละตอนผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดไม่ขาดสาย

นั่นคือช่วงเวลานับพันปีก่อน ในยุคที่บรรพบุรุษของพวกเขายังต้องอดมื้อกินมื้ออยู่เลยด้วยซ้ำ

สิ้นสุดเสียงดนตรี ชาก็หมดถ้วย

โรงละครทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบสงัด

จากนั้น เสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องประหนึ่งคลื่นยักษ์ซัดสาดก็ระเบิดขึ้น

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะได้สัมผัสถึงความหนักแน่นลึกซึ้งแห่งประวัติศาสตร์จากรสชาติของชาประเทศหลงเช่นนี้!

การประลองจบสิ้นลงแล้ว

ผู้ชมทุกคนต่างจับจ้องไปที่คณะกรรมการตัดสินทั้งหลาย

การประลองในครั้งนี้ ภายในใจของผู้ชมล้วนมีคำตอบอยู่แล้ว

มันคือการบดขยี้อย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นรสชาติของชาหรือกลิ่นอายที่แฝงอยู่ภายใน ล้วนไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้แม้แต่น้อย

ทว่าสองพี่น้องคาโต้กลับยังคงมีสีหน้าราบเรียบ พลางมองไปยังโม่เฉินด้วยท่าทีลำพองใจ

คณะกรรมการปรึกษาหารือกันแบบแกล้งทำเป็นพิธีอยู่ครู่หนึ่ง

และในท้ายที่สุด กรรมการสามคนกลับเลือกพิธีชงชาของประเทศโว ส่วนอีกสองคนเลือกพิธีชงชาของประเทศหลง!

"เชี่ยเอ๊ย! นี่มันโกงกันชัด ๆ!"

"มีลับลมคมในชัวร์!"

ผู้ชมที่โกรธเกรี้ยวเริ่มขว้างปาแก้วน้ำไปยังทิศทางของคณะกรรมการ แม้แต่พวกสื่อมวลชนเองก็ยังงุนงงสับสนเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เมื่อครู่นี้ฝ่ายที่ควรชนะก็ต้องเป็นประเทศหลงสิ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีกรรมการสามคนเลือกประเทศโวไปได้?

ทว่าคณะกรรมการเหล่านี้ล้วนไม่ใช่บุคคลธรรมดาสามัญ คำตัดสินของพวกเขา ต่อให้คิดจะคัดค้านก็คัดค้านไม่ได้

คาโต้ โทระก้าวขาป้อมสั้นเดินเข้าไปหาโม่เฉินด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง พลางถอดรองเท้าของตนออก

"มาสิ เริ่มได้แล้ว"

โม่เฉินส่ายหน้าอย่างขบขัน เขายกไมโครโฟนในมือขึ้นมาแล้วหันหลังพลางกล่าวว่า "เริ่มได้"

"เริ่มอะไรกัน?" คาโต้ โทระชะงักไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น โดยมีฮาชิโมโตะเป็นผู้นำ เกอิชาหลายสิบคนก็พากันเดินขึ้นมาบนเวที

ต่อหน้าการถ่ายทอดสดของสื่อมวลชน ฮาชิโมโตะหันหน้าเข้าหากล้องแล้วเอ่ยขึ้น "คาโต้ โทระ ตอนนี้ฉันจะขอเปิดโปงคดีความผิดทั้งหมดของคุณ!"

คาโต้ โทระหน้าถอดสีทันที เขาร้องตะโกนลั่น "รปภ. รปภ. อยู่ไหนกันหมด รีบมานี่เร็วเข้า!"

ทว่าไม่มีใครสนใจไยดีเขาเลยแม้แต่คนเดียว ฮาชิโมโตะกับเหล่าเกอิชาหลายสิบคนนำหลักฐานมัดตัวแน่นหนาที่แอบรวบรวมมานานหลายปี ออกมาตีแผ่ต่อหน้าสื่อมวลชนทั้งหมดจนหมดสิ้น