ตอนที่ 89 แหงนมองดวงดาวงั้นเหรอ

ทั่วทั้งโรงละครพลันโกลาหลขึ้นมาทันที

นิสัยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านของคนมี่กั๋วไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พอได้ยินข่าวระเบิดระดับนี้ ทุกคนต่างพากันจ้องมองคาโต้ โทระบนเวทีด้วยความโกรธแค้น ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์หลายคนรีบไปยืนดักทางออกไว้แล้ว

ค้ามนุษย์ ลักพาตัวผู้หญิงและเด็ก บังคับขู่เข็ญ ซ่อง บ่อน ยาเสพติดครบวงจร หลักฐานมัดแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด

คาโต้ โทระเห็นท่าไม่ดี คิดจะหันหลังวิ่งหนี

ทว่าโม่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ยกขาขึ้นสูงแล้วเหยียบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง

"ผมบอกแล้วไงว่าหลังจากวันนี้ แกจะต้องไปกินไส้กรอกของพี่เบิ้มในคุก"

...

...

มรสุมลูกใหญ่ผ่านพ้นไป

ผลแพ้ชนะในการประลองศาสตร์แห่งชา ย่อมกระจ่างชัดในสายตาทุกคน

เกอิชาหลายสิบคนที่ได้รับการช่วยเหลือ จะถูกส่งตัวกลับประเทศอย่างปลอดภัยด้วยเครื่องบินเช่าเหมาลำ

สองพี่น้องตระกูลคาโต้ถูกส่งตัวเข้าคุก พวกเขาต้องเผชิญกับโทษจำคุกนับร้อยปีและการทรมานไม่รู้จบจากบรรดาพี่เบิ้มขาใหญ่ข้างในนั้น

ส่วนกรรมการเหล่านั้น ซึ่งก็คือกลุ่มคนที่มีเอี่ยวในธุรกิจอันโสมมกับสองพี่น้องตระกูลคาโต้ ก็ถูกเหล่าหวังจับกุมตัวไว้ทั้งหมดเช่นกัน

ฮาชิโมโตะเลือกที่จะอยู่บรอดเวย์ต่อ เธอกลายเป็นนักเต้นธรรมดา ๆ คนหนึ่งเหมือนกับกุหลาบน้อย

ดูเหมือนจะเป็นตอนจบอันสมบูรณ์แบบ ทว่าตอนที่โม่เฉินเดินออกมาจากโรงละคร กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เขาอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

เมื่อเห็นสตีฟกำลังกุมมือเกอิชาสาวคนที่เคยนั่งกินซูชิเป็นเพื่อนเขาเมื่อคราวก่อน

ท่าทางของทั้งสองคนดูหวานชื่น ราวกับกลายเป็นคู่รักกันไปแล้วจริง ๆ

"เจ้าอ้วน นายกับ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย" โม่เฉินถาม

สตีฟยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ฮิ ๆ เธอชื่อยูริ ฮารุโกะ ตอนนี้เป็นแฟนผมแล้วครับ"

"หา?"

ฮารุโกะก้มหัวคำนับโม่เฉินอย่างลึกซึ้งด้วยความเหนียมอาย ขอบตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา

สตีฟยักไหล่พลางพูดว่า "เธอเป็นผู้หญิงที่ดี ผมรู้สึกว่าเธอเป็นคนที่กล้าหาญมาก ผมไม่แคร์อดีตของเธอหรอก อีกอย่างอดีตของผมก็ไม่ได้น่าภาคภูมิใจอะไรนักหนาเหมือนกัน"

จากนั้นเขาก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูโม่เฉินเบา ๆ "ชู่ว ผมเจอรักแท้แล้ว กะว่าจะหาโอกาสขอเธอแต่งงานในอีกไม่ช้านี้"

โม่เฉินรู้สึกยินดีกับสตีฟและฮารุโกะจากใจจริง

"ฮิ ๆ พี่ชาย ถ้างั้นต่อไปนายก็คงมาสั่งเซี่ยงจี้กินที่ร้านผมบ่อย ๆ ไม่ได้แล้วสิ"

สตีฟทำสีหน้าจริงจัง "แน่นอนอยู่แล้ว เวลาผมมีความรักน่ะรักเดียวใจเดียวจะตาย แต่ว่าเซี่ยงจี้ก็ยังต้องกินอยู่ดีนะ ก็แหม ฮารุโกะสวยขนาดนี้นี่นา"

ทุกคนเดินออกจากโรงละครด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความชื่นมื่น

วันรุ่งขึ้น สื่อใหญ่ทุกสำนักต่างพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งเกี่ยวกับคดีอาชญากรรมข้ามชาติครั้งนี้

ส่วนเรื่องที่หลงจือเว่ยและศาสตร์แห่งชาของประเทศหลงเป็นฝ่ายชนะในการประลอง รวมถึงการแสดงละครเวทีอันยอดเยี่ยม ก็แพร่สะพัดไปทั่วนิวยอร์ก

คนที่มาต่อแถวซื้อชาที่ร้านหลงจือเว่ยมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โด่งดังเป็นพลุแตกจนไม่มีใครเทียบได้

[ภารกิจสำเร็จ รางวัล: ตกแต่งร้านสไตล์ใหม่ ยุคราชวงศ์ซ่ง]

โม่เฉินพลันได้รับข้อความจากคุณปู่

"หลานรักสุดที่รักของปู่ เจ้าไปทำอะไรข้างบนน่ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้สะสมแต้มบุญให้ตระกูลโม่ของพวกเราเยอะขนาดนี้? บรรพบุรุษกับปู่รวยเละขึ้นมาทันตาเห็นเลย!"

โม่เฉินตอบกลับด้วยสีหน้าทะเล้น "ชอบช่วยเหลือคนอื่น จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ทำเพื่อชาติเพื่อประชาชน เพื่อสันติภาพของโลกยังไงล่ะครับ ฮ่า ๆ ๆ"

"หลานรัก ทำดีมาก ตระกูลโม่ทุกคนข้างล่างนี้พร้อมสนับสนุนเจ้าเต็มที่"

[สูตรอาหารใหม่]

[ระดับงานเลี้ยงแห่งชาติ จิ่วจ่วนต้าฉาง]

[ระดับงานเลี้ยงแห่งชาติ ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหู]

[ระดับงานเลี้ยงแห่งชาติ หงซาวซือจื่อโถว]

โม่เฉินนอนอยู่ในรถบุโรทั่งมือสามของตัวเองพลางมองดูภาพที่ปรากฏขึ้นในหัว

ได้รับรางวัลสไตล์ตกแต่งร้านใหม่ในคราวเดียว แถมยังได้สูตรอาหารใหม่อีกสามอย่าง รวยแล้ว รวยแล้วจริง ๆ

เนื่องจากช่วงสองสามวันนี้ทางร้านต้องปิดปรับปรุง เขาจึงทำได้แค่นอนค้างคืนในรถ

หลังจากร้านอาหารฝั่งตรงข้ามถูกยึด ก็เริ่มเปิดให้ประมูลขายทอดตลาด แต่ไม่รู้ว่ากลัวร้านหลงจือเว่ยหรือเพราะเศรษฐกิจตกต่ำกันแน่ ชั่วคราวนี้จึงยังหาคนซื้อไม่ได้

ทว่าร้านเล็ก ๆ ข้าง ๆ โม่เฉินที่มีขนาดสิบกว่าตารางเมตรดันประกาศเซ้งพอดี โม่เฉินจึงตัดสินใจเอาเงินทั้งหมดที่หามาได้ในช่วงนี้มาใช้ขยายร้าน

แล้วให้บรรดาคุณลุงช่างตกแต่งจากยมโลกช่วยรีโนเวทไปพร้อมกันทีเดียวเลย

กลับมาเป็นยาจกถังแตกอีกรอบ

เรื่องซื้อบ้านคงต้องพักเก็บไว้ข้างทางก่อนชั่วคราว

ขณะที่กำลังเรียนรู้ขั้นตอนของสูตรอาหารใหม่อยู่ในรถ โม่เฉินก็สังเกตเห็นปัญหาหนึ่งขึ้นมาทันที

คราวนี้คุณปู่ไม่ได้กำหนดราคาขายมาให้เลยสักนิด!

แถมยังไม่มีข้อจำกัดในการใช้อะไรเลย วัตถุดิบแต่ละชนิดมีให้วันละหนึ่งร้อยที่ ตราบใดที่ไม่ใช่การทำภารกิจ ก่อนที่คุณปู่จะเรียกเก็บคืน เขาก็สามารถนำไปใช้ได้อย่างอิสระตามใจชอบ

"อืม ดูท่าคุณปู่คงจะวางใจในตัวผมมากแล้วสินะ คงคิดว่าผมเป็นเชฟที่มีฝีมือเข้าขั้นแล้วจริง ๆ"

แม้ว่าตอนนี้จำนวนเมนูเด็ดที่เขาทำเป็นจะยังน้อยกว่าพวกพ่อครัวรุ่นเก๋าอยู่มาก ทว่าอาหารแต่ละจานที่โม่เฉินทำได้ล้วนอยู่ในระดับราชาทั้งสิ้น

"ไม่เลวเลย คราวนี้ผมตั้งราคาเองได้แล้วสินะ อิๆ..."

"ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหู จิ่วจ่วนต้าฉาง หัวสิงโตน้ำแดง ควรตั้งราคาเท่าไรดีนะ"

"ลองดูวัตถุดิบก่อนดีกว่า"

โม่เฉินเปิดดูในหัวครู่หนึ่ง ก็พบสูตรและเครื่องปรุงของอาหารใหม่ทั้งสามจาน

จิ่วจ่วนต้าฉาง: คัดสรรไส้ใหญ่สดจากหมูดำไอบีเรีย หนึ่งในสามสุดยอดสายพันธุ์หมูของโลก พร้อมเครื่องปรุงรสชั้นเลิศ

ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหู: ปลาเฉาจากทะเลสาบซานโพ มณฑลหูหนาน อายุสิบปีขึ้นไป ตัวละสี่สิบชั่ง

หัวสิงโตน้ำแดง: เนื้อหมูดำไอบีเรียบดในอัตราส่วนเนื้อแดงแปดส่วนมันสองส่วน แห้วกุ้ยหลิน หน่อไม้ฤดูหนาวลั่วเคิงจากชิงหยวนในกวางตุ้ง และเห็ดหอมกู่เถียนจากฝูเจี้ยน

"ยอดเยี่ยมจริง ๆ ดูจากวัตถุดิบพวกนี้แล้ว ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูหนักสี่สิบชั่ง จานเดียวก็พอให้ครอบครัวสามคนกินอิ่ม สองร้อยเก้าสิบเก้าดอลลาร์น่าจะสมเหตุสมผล"

"จิ่วจ่วนต้าฉางกับหัวสิงโตน้ำแดง ปริมาณน้อยลงมาหน่อย ร้อยเก้าสิบเก้าก็น่าจะไม่มีปัญหา"

"เอาตามนี้แหละ"

ราคาที่โม่เฉินตั้งก็ไม่ได้ต่างจากที่คุณปู่เคยตั้งไว้เท่าไรนัก นับเป็นพรสวรรค์ที่สืบทอดกันทางสายเลือดโดยแท้

ตอนนี้หลงจือเว่ยเริ่มมีชื่อเสียงในแมนฮัตตันบ้างแล้ว แม้ขนาดร้านจะธรรมดา ทว่าคุณภาพวัตถุดิบและฝีมือการปรุงนั้นเพียงพอที่จะเทียบชั้นกับร้านมิชลินทั่วไปได้สบาย

ร้านอาหารที่คิดค่าบริการเฉลี่ยคนละหนึ่งพันดอลลาร์ในแมนฮัตตันนั้นมีเกลื่อนกลาดราวกับขนวัว

หากเทียบกับร้านหรูหราอย่างของเชฟโรยเกลือแล้ว หลงจือเว่ยก็แทบจะเรียกว่าเป็นของดีราคาถูกเลยทีเดียว

ขณะที่โม่เฉินกำลังแอบชื่นชมความสามารถในการตั้งราคาของตัวเองอยู่ในใจ เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ภารกิจใหม่ คิดค้นเมนูด้วยตนเอง: มองลงสู่นรก]

[ข้อกำหนดภารกิจ: คิดค้นเมนูที่ผสมผสานอาหารดั้งเดิมด้วยตนเอง ต้องสอดคล้องกับชื่อเมนู ต้องเป็นอาหารพิสดารสายมืดและมีรสชาติอร่อย]

[รางวัลภารกิจ: รวมสุดยอดวิธีปรุงอาหารประเภทปู (ระดับเทพ)]

"นี่มันอะไรกันอีกล่ะเนี่ย"

"มองลงสู่นรก?"

"ชื่อบ้าบออะไรกัน แถมยังต้องเป็นอาหารสายมืด แล้วยังต้องอร่อยอีกเนี่ยนะ"

แม้ว่าภารกิจจะพิลึกพิลั่นมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเงื่อนไขผูกมัดอื่นใดเพิ่มเติมอีกแล้ว

ขอเพียงทำออกมาได้สำเร็จ ก็สามารถรับรางวัลได้ทุกเมื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น สกิลรวมสุดยอดวิธีปรุงอาหารประเภทปูระดับเทพนี้ ยังเป็นทักษะที่ร้ายกาจเอาเรื่องเลยทีเดียว

มี่กั๋วเป็นประเทศที่มีการบริโภคปูทะเลรายใหญ่ของโลก ทว่าเมื่อเทียบกับปูน้ำจืดของประเทศหลงแล้ว รสชาติความอร่อยย่อมมีเอกลักษณ์กันไปคนละแบบ

หากเชี่ยวชาญทักษะการปรุงปูทุกประเภท เขาก็จะสามารถคิดค้นเมนูอาหารจากปูที่มีรสชาติหลากหลายได้ด้วยตัวเอง

แต่เงื่อนไขเบื้องต้นก็คือ ต้องคิดให้ตกก่อนว่าไอ้ 'มองลงสู่นรก' นั่นมันคือตัวบ้าอะไรกันแน่

ในช่วงสองสามวันที่พวกคุณปู่ใต้ดินกำลังตกแต่งร้านอยู่นั้น โม่เฉินก็ได้ไปดูการแข่งขันของเดฟกับหวัง กังเถี่ยที่รัฐเคนทักกีอยู่สองสามนัด

ยามที่ทั้งสองคนปะทะกันอีกครั้ง มันช่างดุเดือดราวกับดาวอังคารพุ่งชนโลก

พอว่าง ๆ โม่เฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถอ่านข่าว

"ช่วงนี้สภาพอากาศร้อนจัด จำนวนนักท่องเที่ยวในเมืองต่าง ๆ แถบชายฝั่งตะวันตกของรัฐแคลิฟอร์เนียพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"ซานฟรานซิสโกจัดงานเทศกาลอาหารแปลกใหม่ระดับโลก โดยมีบริษัทเฟซบุ๊ก (ปัจจุบันคือเมตา) เป็นสปอนเซอร์และผู้จัดงานหลัก ผู้ชนะอันดับหนึ่งจะได้รับเงินรางวัลสูงถึงห้าแสนดอลลาร์สหรัฐ"

ในผลการโหวตล่วงหน้าทางอินเทอร์เน็ต พ่อครัวยอดนิยมสามอันดับแรกในปัจจุบัน ได้แก่

อัสสัม ชาร์มา จากอินเดีย มาพร้อมกับเมนูที่คิดค้นขึ้นเอง: กิ้งก่าย่างแกงกะหรี่

บากามากา บุตรแห่งสิงโต จูเลียน จากมาดากัสการ์ มาพร้อมกับเมนูที่คิดค้นขึ้นเอง: ทัณฑ์สวรรค์จุติ

เอียนส์ ไฮมันน์ นอร์มัน จากอังกฤษ มาพร้อมกับเมนูที่คิดค้นขึ้นเอง: แหงนมองดวงดาว

พอเห็นข่าวนี้เข้า โม่เฉินก็หลุดขำออกมา

"จะเล่นท่ายากกันใช่ไหม เรื่องอาหารสายมือนี่ประเทศหลงไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว อะไรนะแหงนมองดวงดาวเหรอ เจอมองลงสู่นรกของผมหน่อยเป็นไง!"