ตอนที่ 90 อ่าวซานฟรานซิสโก มหกรรมรวมพลคนคลั่ง

การรีโนเวตครั้งนี้เนื่องจากขยายขนาดร้านให้ใหญ่ขึ้น จึงต้องใช้เวลานานขึ้นอีกหน่อย

พอดีกับที่ทีมมหาวิทยาลัยเคนทักกีและทีมมหาวิทยาลัยโคลัมเบียมีคิวแข่งกระชับมิตรที่แคลิฟอร์เนียช่วงนี้พอดี

โม่เฉินจึงพาสองสาวเดินทางล่วงหน้ามายังซานฟรานซิสโก

"ว้าว ทริปพักร้อนฤดูร้อน เริ่มต้นขึ้นแล้ว!"

หวัง กังเถี่ยกับเดฟกระโดดตู้มลงทะเลไปติด ๆ กัน ทำเอาคนเดินผ่านไปมาพากันหยุดยืนมุงดู

อ่าวย่านซานฟรานซิสโก คือไข่มุกอันเปล่งประกายเจิดจรัสแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย

อ่าวที่นี่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเล น้ำทะเลสีครามสดใส ท่าเรือคึกคักจอแจ

หากจะบอกว่าคนรวยจากทั่วโลกชอบไปช็อปปิ้งที่แมนฮัตตัน สถานที่พักตากอากาศที่พวกเขาโปรดปรานที่สุด หนึ่งในนั้นก็คืออ่าวซานฟรานซิสโกแห่งนี้

ทางทิศเหนือของอ่าวซานฟรานซิสโก ก็คือซิลิคอนวัลเลย์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งเทคโนโลยีขั้นสูงระดับโลกอันเลื่องชื่อ

ดังนั้น บริษัทเฟซบุ๊กที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในซิลิคอนวัลเลย์ จึงคว้าสิทธิ์การเป็นเจ้าภาพจัดงานไปครองได้อย่างสมศักดิ์ศรี

บริษัทจากซิลิคอนวัลเลย์ที่เข้าร่วมชิงสิทธิ์เจ้าภาพในครั้งนี้ มีทั้งหมดห้าบริษัท ได้แก่ แอปเปิล กูเกิล ไมโครซอฟท์ อินเทล และเฟซบุ๊ก

เงินรางวัลรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งล้านดอลลาร์ สำหรับพวกเขาแล้วมันก็แค่ค่าใช้จ่ายเล็กน้อยในชีวิตประจำวันเท่านั้น

แต่ทว่าบรรดาผู้บริหารระดับสูงและผู้นำของบริษัทเหล่านี้ ช่วงนี้ต่างได้กลิ่นกระแสลมบางอย่าง

นั่นคือทั้งเหล่าเติงและเหล่าเท่อ ต่างก็เกิดความสนใจในธุรกิจร้านอาหารขึ้นมาอย่างมาก

อาจเป็นเพราะเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตเศรษฐกิจมาหมาด ๆ เพื่อกระตุ้นการบริโภค เหล่าเติงที่อยู่ในตำแหน่งตอนนี้จึงออกนโยบายอุดหนุนเงินก้อนโตให้กับธุรกิจร้านอาหารเป็นชุด

บริษัทอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีขั้นสูงที่เชี่ยวชาญการจับกระแสลมที่สุด ย่อมไม่ยอมตกขบวน ขอแค่มีโอกาสสร้างกระแสให้เป็นที่รู้จัก พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด

ทว่าครั้งนี้ซักเคอร์เบิร์กแย่งชิงสิทธิ์เจ้าภาพมาได้ด้วยเหตุผลกลใดแน่ชัดก็ยังไม่มีใครทราบ

เทศกาลอาหารนานาชาติในครั้งนี้ คาดว่าจะดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกมายังซานฟรานซิสโกได้ถึงสามแสนคน ซึ่งจะสร้างรายได้อย่างมหาศาล

เพื่อแสดงถึงความสำคัญ ในวันเปิดงาน ซักเคอร์เบิร์ก ซีอีโอของบริษัทเฟซบุ๊ก และอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ อดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย จะมาร่วมเป็นประธานเปิดงานและทำหน้าที่เป็นกรรมการตัดสินด้วย

บนชายหาดอ่าวซานฟรานซิสโกอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ในยามนี้เนืองแน่นไปด้วยนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก

รวมทั้งของกินเล่นจากทั่วทุกมุมโลกเช่นกัน

แน่นอนว่าในจำนวนนี้ยังมีของกินเล่นจากประเทศหลงอย่าง ขนมจีนปิ้งย่าง ปิงเฝิ่น หูล่าทัง เครื่องในวัว ซาลาเปาเสี่ยวหลงเปา และอื่น ๆ อีกมากมาย

ในเทศกาลอาหารครั้งนี้ แผงขายของกินเล่นทอดยาวเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร แทบจะรวบรวมของกินเล่นมากกว่าครึ่งหนึ่งของโลกมาไว้ที่นี่เลยทีเดียว

เมื่อเห็นผู้คนเนืองแน่นคึกคัก โม่เฉินก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาจนทนแทบไม่ไหว

"ปู่ครับปู่ อยู่ไหมครับ ขนคลังวัตถุดิบของผมมาที่นี่ได้ไหม ผมก็อยากมาตั้งแผงขายที่นี่เหมือนกัน!"

[หลานชายคนโต คลังวัตถุดิบของเจ้าน่ะ ขนย้ายให้ได้อยู่หรอก แต่เจ้าต้องหาที่แช่เย็นเอาเองนะ]

"นั่นสินะ"

โม่เฉินคิดดูแล้ว คงจะให้ปู่ส่งวัตถุดิบเสกขึ้นมาจากความว่างเปล่าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงมีคนตกใจตายกันพอดี

ถ้าพักโรงแรม ทางนั้นก็คงไม่มีตู้แช่ขนาดใหญ่ให้ใช้ มีแต่ต้องไปเช่าห้องเย็นเก็บของเอาเอง

แต่เงินของเขาก็ไม่พอเสียแล้ว เงินทั้งหมดถูกทุ่มไปกับการขยายร้านหมด

หวัง กังเถี่ยกับเดฟสองคนนี้ แค่ค่าอาหารวันเดียว โม่เฉินก็แทบจะแบกรับไม่ไหวอยู่แล้ว

"เฮ้อ รู้งี้ขายนายเทสลามือสามคันนั้นทิ้งก่อนค่อยมาเที่ยวก็ดีหรอก"

ที่ริมชายหาด โม่เฉินเจอแผงลอยของประเทศหลงที่ขายหลัวซือเฝิ่นเข้าพอดี

เจ้าของร้านเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศหลงสามคน เป็นชายสองคน หญิงหนึ่งคน

เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา พวกเขาก็ต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้น

"เฮ้ พ่อหนุ่ม ลองชิมอาหารประเทศหลงดูไหมครับ"

โม่เฉินพยักหน้า "พี่ชาย ผมก็คนประเทศหลงเหมือนกัน ขอหลัวซือเฝิ่นชามหนึ่งครับ"

"ว้าว คนบ้านเดียวกันนี่นา หลัวซือเฝิ่นชามเดียวจะคิดเงินทำไม เอาไปกินเลยครับ"

หลังจากปฏิเสธกันไปมาหลายรอบ โม่เฉินก็ไม่อาจต้านทานความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายได้ อีกอย่างหลัวซือเฝิ่นชามหนึ่งก็แค่ห้าดอลลาร์ โม่เฉินจึงไม่ได้ปฏิเสธต่อ

เมื่อเปิดกล่องอาหารออก โม่เฉินแค่ดมกลิ่นก็รู้ทันทีว่า นี่น่าจะเป็นหลัวซือเฝิ่นแบบซองสำเร็จรูปทั่วไปที่สั่งซื้อมาจากอินเทอร์เน็ตโดยตรง

เทียบกับหลัวซือเฝิ่นรสแท้สูตรเคี่ยวเองของร้านหลงจือเว่ยไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มันคนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง

แต่เพื่อรักษามารยาท โม่เฉินก็ยังคงตักกินไปเกือบครึ่งชาม

"ฮิๆ เป็นไงบ้างพี่ชาย คิดถึงรสชาติของประเทศหลงล่ะสิ?"

"อืมๆ ใช่แล้ว แล้วพวกนายขายหลัวซือเฝิ่นเป็นไงบ้างล่ะ?"

ในบรรดานักศึกษาทั้งสามคน คนตัวสูงชื่อเกาเทียนอวี่ คนเตี้ยกว่าชื่อหลี่ฮ่าวหรัน ส่วนผู้หญิงชื่อหลิวจื่อเซวียน

เกาเทียนอวี่หัวเราะเจื่อน "เฮ้อ จริงๆ ก็แค่มาเอาบรรยากาศน่ะ ไม่ปิดบังนายหรอกนะ ทั้งเช้านี้เพิ่งขายได้แค่สองชามเอง แถมเป็นคนประเทศหลงเราทั้งคู่ที่ซื้อด้วย"

หลิวจื่อเซวียนก็ถอนหายใจพลางพูด "ช่วยไม่ได้นี่คะ ฝรั่งเขาคิดว่ากลิ่นมันแปลกๆ ไม่มีใครกล้าลองง่ายๆ หรอก"

หลี่ฮ่าวหรันยิ้มพลางพูด "ไม่เป็นไรหรอก แต่ผลงานเราไม่ใช่บ๊วยสุดนะ ดูอาบังฝั่งตรงข้ามสิ ขายซุปแกงกะหรี่เปิบมือ แถมไม่มีช้อนส้อมให้ด้วย วันนี้ยังเปิดบิลไม่ได้สักคนเลย"

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังคุยกัน เสียงปังก็ดังขึ้น ลุงชาวสวีเดนคนหนึ่งเปิดปลากระป๋องเฮร์ริงหมักขนาดยักษ์ออก

บรรดานักท่องเที่ยวต่างแตกฮือวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

"เฮ้ๆ อย่าเพิ่งไปสิ นี่คืออาหารที่หอมที่สุดของสวีเดนพวกเราเลยนะ!" ลุงตะโกนอย่างจนปัญญา

หนุ่มแอฟริกันคนหนึ่งยิงฟันขาวสะอาด มือชูปูดำตัวใหญ่ขึ้นสูง

แกร๊ก เสียงหักปูเป็นๆ ดังขึ้น เขาเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยทั้งเปลือกทั้งเนื้อ ฝูงชนส่งเสียงฮือฮากันอีกระลอก

"น่าสนใจดีแฮะ"

โม่เฉินมองดูภาพความโกลาหลประหลาดพิสดารบนชายหาดแล้วจมเข้าสู่ความคิด

ถ้าอยากจะโดดเด่นในงานแข่งอาหารสุดพิสดารระดับโลกแบบนี้ คงต้องทุ่มเทความคิดสักหน่อยแล้วจริงๆ

เมื่อเห็นท่าทางของโม่เฉิน เกาเทียนอวี่ก็ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "ว่าไงพี่ชาย นายก็อยากมาตั้งแผงด้วยเหรอ?"

"หือ?"

"งั้นก็มาด้วยกันสิ นายสั่งซื้อพวกหัวกระต่ายหม่าล่าทางเน็ตมาขายสิ รับรองว่าทำให้พวกฝรั่งตกใจตาค้างแน่"

"ผมอยากทำเองน่ะ แค่ยังหาครัวที่เหมาะๆ ไม่ได้"

หลิวจื่อเซวียนกะพริบตาปริบๆ "ทำเองเหรอคะ พี่ชายคงไม่ได้อยากจะลงแข่งในเทศกาลอาหารหรอกนะ?"

"ใช่ คิดไว้แบบนั้นพอดี"

หลี่ฮ่าวหรันส่ายหน้าพูดว่า "ไม่ได้หรอก แค่ค่าสมัครก็ตั้งห้าร้อยดอลลาร์แล้ว แถมในนั้นยังมีพวกระดับแนวหน้า เป็นเชฟมืออาชีพกันทั้งนั้น พวกเราไปก็มีแต่จะเสียค่าสมัครเปล่าๆ"

"อืม แต่ผมก็ยังอยากลองดูอยู่ดี"

ทั้งสามคนเห็นว่าโม่เฉินไม่ยอมฟังคำเตือน ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เกาเทียนอวี่ชี้ไปยังแผงร้านค้าที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งมีฝูงชนล้อมรอบอยู่แน่นขนัด

"ดูตรงนั้นสิ นั่นคือแผงของยอดเชฟอินเดีย อัสสัม ผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งของการแข่งรอบนี้เลยนะ เนื้อกิ้งก่าย่างแกงกะหรี่ ครึ่งกิโลขายตั้ง 200 ดอลลาร์ แต่คนก็ยังแย่งกันซื้อเป็นพรวน"

โม่เฉินพึมพำ "ถูกจังแฮะ"

เกาเทียนอวี่ฟังไม่ถนัด "หา? นายว่าอะไรนะ?"

"ไม่มีอะไรครับ"

จากการแนะนำของนักศึกษาทั้งสามคน ทำให้โม่เฉินได้รู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้มีผู้เข้าแข่งขันระดับบิ๊กเนมมาร่วมประลองฝีมือจริงๆ

เมนูอาหารมืดที่ดูเหมือนจะทำเอาฮา แท้จริงแล้วต่างมีสูตรเด็ดเคล็ดลับเฉพาะตัว ไม่ใช่สิ่งที่แผงลอยมือสมัครเล่นพวกนั้นจะเทียบชั้นได้เลย

แม้นักศึกษาทั้งสามคนจะพยายามเกลี้ยกล่อม แต่โม่เฉินก็ยังคงจ่ายเงิน 500 ดอลลาร์เพื่อสมัครแข่งขันอยู่ดี

"นั่นมันตั้ง 500 ดอลลาร์เลยนะพี่ชาย!" หลี่ฮ่าวหรันพูดอย่างเสียดายเงินแทน

หลิวจื่อเซวียนขมวดคิ้วพูดเช่นกัน "จ่ายค่าสมัครไปแล้ว แต่นายไม่มีแม้แต่อุปกรณ์ทำครัวเลย จะแข่งยังไงล่ะคะ คนอื่นเขาพาทีมงานมืออาชีพมาด้วยทั้งนั้นนะ"

"อุปกรณ์ทำครัวเหรอ ตอนนี้ผมมีแม้กระทั่งครัวแล้วด้วยซ้ำ"

โม่เฉินชี้ไปยังที่ไกลๆ

หนุ่มผิวดำคนหนึ่งท่ามกลางวงล้อมของฝูงชน กำลังแจกลายเซ็นไปพลาง เหล่สาวสวยไปพลาง