ตอนที่ 91 พิธีเปิดเทศกาลสุดยิ่งใหญ่

เกาเทียนอวี่มองไปไกลๆ พลางตะโกนออกมาด้วยความดีใจ "เชี่ย ดูแรนต์นี่หว่า!"

"เร็วเข้า รีบไปขอลายเซ็นกัน!"

"ไปๆๆ"

ทั้งสามคนไม่ได้สนใจสิ่งที่โม่เฉินพูดเลย ช่วงหลายวันนี้มีคนดังแวะเวียนมาแถวชายหาดไม่น้อย

แต่คนดังที่ยอมโผล่มาเที่ยวเล่นที่หาดสาธารณะมีไม่มากนัก จะมีก็แค่ซูเปอร์สตาร์ที่ไม่แคร์สายตาใครอย่างดูแรนต์เท่านั้นที่กล้ามา

ทั้งสามคนยังไม่ทันได้เบียดเข้าไปในฝูงชน ก็ได้ยินเสียงโม่เฉินตะโกนขึ้นมาจากด้านหลัง

"เสี่ยวตู้ เสี่ยวตู้!"

ดูแรนต์ที่กำลังแอบเหล่สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่เดินมาขอลายเซ็น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

"เฮ้ โม่! นายมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย!"

ดูแรนต์เดินแหวกฝูงชนออกมาแล้วชนหมัดทักทายกับโม่เฉิน

พวกเกาเทียนอวี่ทั้งสามคนยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ มองดูภาพเหตุการณ์อันน่าประหลาดนี้ตาค้าง

โม่เฉินลดเสียงลงถาม "พวก นายมีบ้านอยู่แถวนี้บ้างไหม"

"มีสิ มีแน่นอน เคอร์รีทุ่มเงินกว่าสามสิบล้านซื้อบ้านแถวนี้ ผมก็เลยอยากได้บ้าง เพิ่งจ่ายไปห้าสิบล้านสอยมาได้เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง"

"รวยจริงว่ะ แล้วบ้านนายมีครัวกับตู้แช่แข็งไหมล่ะ"

"มีสิ! มีตั้งสี่ครัว ส่วนตู้แช่แข็งจะสั่งทำเพิ่มเมื่อไหร่ก็ได้"

โม่เฉินถามอย่างเกรงใจ "ขอยืมสักสองสามวันได้ไหม ไว้ผมหาเงินได้แล้วจะจ่ายค่าเช่าคืนให้"

ตาของดูแรนต์เป็นประกายขึ้นมาทันที "โม่ นายจะมาลงแข่งเหรอ"

"ใช่แล้ว"

"ดีเลยๆ นายเอาไปใช้ตามสบายเลย ยังไงผมซื้อมาปีหนึ่งก็อยู่แค่ไม่กี่วันอยู่แล้ว"

"เอ่อ ผมอาจจะทำอะไรที่มีกลิ่นแปลกๆ ออกมาหน่อยนะ เรื่องนี้..."

แววตาของดูแรนต์ยิ่งเปล่งประกายกว่าเดิม "ยอดไปเลยสิครับ ผมขอยืนสูดกลิ่นข้างๆ ให้ฟินหน่อย นายคงไม่ว่าอะไรนะ"

พอได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากตู้เสี่ยวซ่วย ปัญหาเรื่องครัวและตู้แช่แข็งก็คลี่คลายลง

โม่เฉินเดินเล่นบนชายหาดอยู่พักหนึ่ง กะว่าจะหาแรงบันดาลใจจากอาหารเลิศรสที่มาจากทั่วทุกมุมโลกสักหน่อย

เวลานี้อ่าวซานฟรานซิสโกเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย แม้จะมีอาหารพิสดารมากมาย แต่ที่อร่อยจริงๆ กลับมีเพียงหยิบมือเดียว

"อืม กลับไปจัดการเตรียมเมนูสำหรับแข่งพรุ่งนี้ก่อนดีกว่า"

การแข่งขันแบ่งออกเป็นสามวัน ผู้เข้าแข่งขันหนึ่งพันคนต้องประชันฝีมือกัน เพื่อคัดเลือกสามสุดยอดเมนูรสชาติแปลกใหม่ที่ดีที่สุดในท้ายที่สุด

รอบคัดเลือกแบ่งเป็นสามช่วง ช่วงแรกจะคัดคนออกเก้าร้อยคน หลังจากช่วงที่สองจะเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงแค่สิบคนเท่านั้น

คนส่วนใหญ่ในนี้มาเพื่อความสนุกสนาน โม่เฉินจึงไม่ได้กังวลอะไรมาก การแข่งขันวันแรกเขาแค่นำหลัวซือเฝิ่นระดับเทพเจ้ามาร่วมแข่งเท่านั้น

การต้มน้ำซุปหลัวซือเฝิ่นในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตู้เสี่ยวซ่วย ทำให้ดูแรนต์สูดดมกลิ่นจนสาแก่ใจไปเลยทีเดียว

"โม่ นายยังมีอาหารรสจัดกว่านี้อีกไหม หลัวซือเฝิ่นกับเต้าหู้เหม็นเนี่ย ช่วงนี้ผมกินไปเยอะเกินแล้วนะ" ตู้เสี่ยวซ่วยลูบท้องพลางพูดขึ้น

"วางใจเถอะ อีกเดี๋ยวจะเปิดตัวเมนูเด็ดขึ้นชื่อจากอาหารหลู่ของประเทศหลงเรา รับรองกินแล้วผู้ชายต้องนิ่งอึ้งผู้หญิงต้องหลั่งน้ำตาแน่"

"จริงเหรอเนี่ย ตั้งตารอเลยนะ"

โม่เฉินให้กังเถี่ยกับเดฟช่วยจัดหน้าร้าน ส่วนตัวเขาก็ยกชามหลัวซือเฝิ่นเดินตรงไปยังริมชายหาด

เส้นก๋วยเตี๋ยวต้มสุกและผึ่งแห้งเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว เพียงแค่ลวกน้ำร้อนอีกครั้ง แล้วราดน้ำซุปหอยขมรสเลิศที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จลงไปก็พร้อมเสิร์ฟทันที

เบื้องหน้าอ่าวซานฟรานซิสโกอันงดงาม คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเนืองแน่น

ชายผู้มีใบหน้านิ่งเฉยราวกระบอกหุ่นยนต์กับชายร่างยักษ์สูงวัย เดินขึ้นสู่เวทีที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของฝูงชน

ชวาร์เซเน็กเกอร์ อดีตผู้ว่าการรัฐ สวมเสื้อเชิ้ตรัดรูปลายดอกแขนสั้นสไตล์แคลิฟอร์เนียกับกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ แม้อายุจะล่วงเลยเข้าวัยหกสิบกว่าปีแล้ว แต่ในฐานะตัวแทนคนเหล็กพันธุ์อึดแห่งมี่กั๋ว มัดกล้ามเนื้อของเขายังคงสวยงามไร้ที่ติ

ดาราใหญ่แห่งฮอลลีวูดผู้นี้หยิบไมโครโฟนขึ้นมา แล้วตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงกังวานทรงพลัง

"สวัสดีทุกคน ยินดีต้อนรับสู่แคลิฟอร์เนีย!"

"ที่นี่คืออ่าวที่งดงามที่สุดของแคลิฟอร์เนีย อ่าวซานฟรานซิสโก ขอให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่ไปเลยนะครับ!"

ซักเคอร์เบิร์กรับไมโครโฟนที่ชวาร์เซเน็กเกอร์ยื่นให้ แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ผมซักเคอร์เบิร์ก ต่อไปนี้ขอเริ่มการแข่งขันอาหารรสชาติแปลกใหม่ ณ บัดนี้"

บนชายหาด ผู้คนต่างสวมชุดว่ายน้ำแฟชั่นหลากสีสัน จมดิ่งสู่วังวนแห่งความสุขสำราญ

การแข่งขันในวันแรกนั้นเรียบง่ายและไม่เป็นทางการเท่าใดนัก ทางผู้จัดงานจะคัดเลือกหนึ่งร้อยร้านค้าที่มียอดขายสูงสุดผ่านเข้าสู่รอบต่อไป

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากคิดจะโกงก็ง่ายนิดเดียว แค่จ้างญาติสนิทมิตรสหายมาซื้อให้เยอะหน่อยก็พอแล้ว

ทว่าเชฟฝีมือฉกาจตัวจริงย่อมไม่ลดตัวลงมาทำเรื่องพรรค์นี้ ส่วนพวกที่มาแข่งเล่น ๆ ถึงจะโกงไปก็ไม่มีทางเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศได้อยู่ดี ดังนั้นจึงถือว่ายังมีความยุติธรรมและโปร่งใสพอสมควร

โม่เฉินเริ่มจัดแจงตั้งหม้อหลัวซือเฝิ่นที่หน้าร้าน กลิ่นเหม็นอันเป็นเอกลักษณ์พลันลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณทันที

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ในที่นี้ล้วนเป็นพวกมือสมัครเล่นที่มาหาความสนุก โม่เฉินจึงไม่กังวลเรื่องจะถูกคัดออกเลยสักนิด เขานั่งเอกเขนกมองสาวงามริมชายหาดอย่างสบายอารมณ์

หลัวซือเฝิ่นกลิ่นเย้ายวนที่มีอานุภาพทำลายล้างไกลหลายร้อยเมตร เปลี่ยนสายลมทะเลเค็มปะแล่มให้กลายเป็นกลิ่นหอมประหลาดอันเข้มข้นในชั่วพริบตา

คุณลุงชาวสวีเดนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองมาด้วยสีหน้าไม่ยอมแพ้

"ไอ้หนุ่ม นี่คิดจะมาประลองความเหม็นกับฉันงั้นเหรอ"

โม่เฉินหัวเราะร่า "ถ้าเทียบเรื่องความเหม็น เราก็กินกันไม่ลงหรอกครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องมิติของรสชาติตอนกินล่ะก็ คุณลุงยังเป็นรองผมอยู่ขั้นหนึ่งนะ"

"ฉันไม่ยอมหรอก ไอ้ของของเธอเนี่ยราคาเท่าไหร่ จัดมาให้ฉันสักที่ซิ"

"หนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ครับ"

"เช็ดเข้ ไอ้หนุ่ม แกนี่มันหน้าเลือดกว่าฉันอีก ฉันนึกว่าปลากระป๋องเฮอร์ริงของฉันขายกระป๋องละเก้าสิบเก้าดอลลาร์ที่นี่ก็ว่าฟันหัวแบะแล้วนะ เหนือฟ้ายังมีฟ้าจริง ๆ"

ลุงชาวสวีเดนยอมใช้ปลากระป๋องเฮอร์ริงสองกระป๋อง แลกกับหลัวซือเฝิ่นของโม่เฉินหนึ่งชาม

ทั้งสองคนต่างลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

"อ้วก..."

"แหวะ..."

คนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครรอดพ้นสักราย

เมื่อกลิ่นเหม็นโชยตามลมทะเลเข้าจมูก ทุกคนต่างก็พากันพะอืดพะอมจนแทบจะอาเจียน

โม่เฉินชิมปลากระป๋องเฮอร์ริงของลุงไปหนึ่งกระป๋อง รสชาติทั้งสดทั้งเค็มกลมกล่อม กลิ่นเหม็นและรสหอมส่งเสริมซึ่งกันและกันได้อย่างลงตัว ถ้ามีหมั่นโถวสักลูกคงเจริญอาหารไม่น้อย

เขายกนิ้วโป้งให้พลางเอ่ยชม

"ใช้ได้เลยครับลุง ปลากระป๋องเฮอร์ริงของลุงนี่น่าจะเป็นสูตรลับเฉพาะของตระกูลใช่ไหมครับ"

ลุงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "มันแน่อยู่แล้ว นี่เป็นฝีมือที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ปู่ของปู่ฉันเริ่มทำปลากระป๋องเฮอร์ริงมาตั้งแต่ยุคนั้น ไอ้ที่ขายตามร้านค้าน่ะเทียบไม่ติดหรอก"

"ไอ้หนุ่ม บะหมี่ที่แกเรียกว่าหลัวซือเฝิ่นนี่ โคตรจะถูกปากคนสวีเดนอย่างพวกเราเลยว่ะ!"

ลุงชาวสวีเดนไม่ได้รังเกียจกลิ่นประหลาดของหลัวซือเฝิ่นเลย ทีแรกเขานึกว่ามันจะเป็นแค่บะหมี่กลิ่นเหม็น ๆ หอม ๆ ทั่วไป

แต่พอตักเข้าปาก น้ำมันพริก หน่อไม้ดอง ถั่วฝักยาวดอง ทั้งเผ็ดหอม ทั้งเปรี้ยวเหม็น และรสสดหวาน มิติแห่งรสชาติค่อย ๆ ซ้อนทับเพิ่มระดับขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังมีถั่วลิสงกรอบ ๆ กับฟองเต้าหู้ทอดกรุบกรอบอีก...

รสสัมผัสอร่อยล้ำจนแทบระเบิดในปาก!

ยิ่งกินก็ยิ่งหยุดไม่ได้เอาเสียเลย!

"เฮ้อ ทั้งคนสวีเดนทั้งคนประเทศหลงนั่นพากันเป็นบ้าไปหมดแล้ว ไม่มีใครซื้อของของพวกเขา ก็เลยต้องมานั่งอวยกันเองแบบนั้น"

"ทำไปจะมีประโยชน์อะไร ดูเชฟเอียนส์เจ้าของเมนูแหงนมองดวงดาวสิ ป่านนี้ขายพายราชวงศ์อังกฤษไปได้ตั้งหลายร้อยชิ้นแล้ว"

"ช่างเถอะน่า ทุกคนก็แค่มาสนุก ๆ กันทั้งนั้น คนที่ตั้งใจมาแข่งจริง ๆ ก็มีแค่เชฟมืออาชีพไม่กี่คนนั่นแหละ"

ฝูงชนต่างพากันยืนมุงดูศึกประลองความเหม็นระหว่างโม่เฉินกับลุงชาวสวีเดน ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้ามาลิ้มลองเลยสักคน

เกาเทียนอวี่กับเพื่อนทั้งสามคนเดินตระเวนกินตามชายหาดจนทั่ว พอเห็นตรงนี้มีคนมุงเยอะจึงเดินเข้ามาดู

"อ้าว พี่โม่เฉิน พี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับ"

"หลัวซือเฝิ่น? พี่ก็มาขายหลัวซือเฝิ่นเหมือนกันเหรอเนี่ย"

โม่เฉินพูดอย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะ อาจจะมาแย่งลูกค้าพวกนายซะแล้ว"

"ไม่เป็นไรเลยครับ พวกผมเก็บร้านไปตั้งนานแล้ว ขายไม่ออกเลยสักชาม"

"แต่อย่าหาว่าผมพูดตรง ๆ เลยนะพี่ ของอย่างหลัวซือเฝิ่นเนี่ย อยู่ที่นี่น่าจะขายยากจริง ๆ"

ตอนนี้พวกเขาไม่รู้สึกเสียดายค่าสมัครห้าร้อยดอลลาร์แทนโม่เฉินอีกแล้ว เพราะเมื่อวานเห็นกับตาว่าเขาสนิทสนมกับดูแรนต์ขนาดไหน ดูทรงแล้วคงไม่ใช่คนขัดสนเรื่องเงินทองอะไร

หลิวจื่อเซวียนพลันร้องอุทานขึ้นมา "ว้าว พี่ชายคะ สีน้ำซุปหลัวซือเฝิ่นชามนี้มัน...

"สวรรค์ นี่พี่เคี่ยวเองเลยเหรอคะเนี่ย"