ตอนที่ 92 ลำไส้... ของหมูเหรอ

พอได้ยินหลิวจื่อเซวียนร้องเรียกแบบนั้น เกาเทียนอวี่กับหลี่ฮ่าวหรันก็รีบขยับเข้ามาดูด้วย

ในฐานะคนประเทศหลง แค่ใช้จมูกดมเบา ๆ ก็แยกออกได้ทันทีว่าหลัวซือเฝิ่นของโม่เฉินกับหลัวซือเฝิ่นกึ่งสำเร็จรูปแบบซองของพวกเขามันต่างกันลิบลับ

"หลัวซือเฝิ่นรสชาติต้นตำรับขนาดนี้ หาทานในมี่กั๋วยากมากเลยนะพี่ เอามาให้พวกเราสามชามเร็วเข้าครับ"

"ราคาเท่าไหร่เหรอครับ"

โม่เฉินยิ้มเจื่อน "ช่างเถอะ เป็นคนบ้านเดียวกันทั้งนั้น ยกให้พวกคุณกินฟรีเลยแล้วกันครับ"

ทว่าทั้งสามคนกลับส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่เอาครับไม่เอา พวกเราซื้อสามชาม จะได้ช่วยเพิ่มยอดให้พี่ด้วย เผื่อจะติดท็อปร้อยจริง ๆ ไง ราคาเท่าไหร่ครับ"

"หนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ครับ"

"!!!!!"

ราคานี้ทำเอานักศึกษาทั้งสามคนถึงกับอึ้งตะลึงงัน

พวกเขาสอบชิงทุนมาได้ด้วยผลการเรียนอันยอดเยี่ยม ไม่ได้มาจากครอบครัวร่ำรวยอะไร สำหรับพวกเขาแล้ว เงินหนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ ถ้าประหยัดหน่อยก็อยู่ได้สบาย ๆ ทั้งสัปดาห์เลยทีเดียว

การมาเที่ยวครั้งนี้ก็ใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว พวกเขาไม่มีปัญญาซื้อหลัวซือเฝิ่นราคาหนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ไหวจริง ๆ

โม่เฉินตักหลัวซือเฝิ่นจนเต็มสามชาม แล้วราดน้ำซุปหอยขมรสเข้มข้นลงไปอีกหลายกระบวย "เอาไปเถอะครับ ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก เรื่องเล็กน้อยน่า"

ขอแค่วัตถุดิบมีพอทำภารกิจ ตอนนี้ปู่ก็ปล่อยให้โม่เฉินลุยได้เต็มที่แล้ว

นักศึกษาทั้งสามคนถือชามหลัวซือเฝิ่นไว้ด้วยความรู้สึกประหม่าและเกรงใจ

แม้ของราคาหนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ทั้งสามชามนี้จะดูมีมูลค่าสูงมาก แต่ในใจพวกเขากลับคิดว่า บางทีโม่เฉินอาจจะแค่ตั้งราคาให้สูงเว่อร์ไปเองเฉย ๆ

ก็แหม พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีหลัวซือเฝิ่นที่ราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้

หลิวจื่อเซวียนใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นมาชิมก่อนหนึ่งคำ ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกายวับ

"ว้าว ในฐานะคนกว่างซี ฉันขอบอกเลยนะคะว่า แม้แต่อยู่ในประเทศก็ยังไม่เคยได้ซดน้ำซุปที่เข้มข้นขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับ... เหมือนกับเคี่ยวจนเปลือกหอยขมละลายกลายเป็นน้ำไปเลยค่ะ!"

เมื่อเห็นหลิวจื่อเซวียนกินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น หลี่ฮ่าวหรันกับเกาเทียนอวี่ก็รีบยกชามขึ้นมาซดเส้นตามทันที

รสชาตินานาชนิดผสมผสานกลมกลืนอยู่ในน้ำซุปเข้มข้น กลิ่นเหม็นสะใจ กลิ่นหอมแทรกซึมลึกเข้าถึงกระดูก!

"เชี่ย นี่มันหลัวซือเฝิ่นเทพสร้างมาจากไหนเนี่ย อร่อยกว่าแบรนด์ดัง ๆ ทุกยี่ห้อที่ผมเคยกินมาทั้งชีวิตเลย!"

"ฟินสุดยอด!!"

โม่เฉินมองท่าทางตอนกินของพวกเขาด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

หลัวซือเฝิ่นกึ่งสำเร็จรูปแบบซอง ย่อมไม่มีทางเทียบกับของที่ปรุงสด ๆ ใหม่ ๆ ตรงหน้าได้อยู่แล้ว

ต่อให้เป็นร้านเล็ก ๆ ทั่วไปในเมืองหลิ่วโจว ก็ยังสามารถตบสั่งสอนหลัวซือเฝิ่นกึ่งสำเร็จรูปแบรนด์ดังได้ทุกเจ้าอย่างสบาย ๆ

เมื่อเห็นว่าฝั่งของโม่เฉินเริ่มมีคนแวะเวียนเข้ามาเรื่อย ๆ คุณลุงชาวสวีเดนก็ถอนหายใจออกมา

"เฮ้อ มีคนบ้านเดียวกันเยอะนี่มันดีจริง ๆ นะ ตัวฉันมาคนเดียวโดดเดี่ยวแบบนี้ ดูท่าวันนี้คงต้องตกรอบแหง ๆ"

"ไม่หรอกครับ ไม่ได้มีแค่คนบ้านเดียวกันหรอกนะ" โม่เฉินชี้ไปยังมุมหนึ่งของซุ้มอาหาร

ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาซดเส้นอย่างบ้าคลั่ง

"พระเจ้า ดูแรนต์นี่!"

ผู้คนที่เห็นดูแรนต์ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมเพื่อขอลายเซ็น ทว่าเขากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ยังคงก้มหน้าก้มตาดื่มด่ำกับหลัวซือเฝิ่นต่อไป

"คุณดูแรนต์ครับ ของสิ่งนี้มันอร่อยจริง ๆ เหรอครับ"

"ซู้ด ซู้ด" ดูแรนต์ยังคงไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตากินต่อไป

อันที่จริงโม่เฉินไม่จำเป็นต้องพึ่งดูแรนต์มาช่วยโปรโมตเลยสักนิด

การมาอยู่ท่ามกลางหมู่บ้านเด็กใหม่อะไรแบบนี้ สำหรับเขามันคือการลงมาไล่เชือดเล่นชัด ๆ

ส่วนดูแรนต์เองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาช่วยโปรโมตอะไรหรอก เขาแค่หิวจริง ๆ เท่านั้น

ทว่าอิทธิพลของซูเปอร์สตาร์แห่งวงการเอ็นบีเอนั้นมหาศาลอย่างยิ่ง แฟนคลับตัวยงจึงรีบเข้ามาต่อแถวซื้อหลัวซือเฝิ่นของโม่เฉินกันในทันที

คนที่ออกมาเที่ยวแถมยังมาร่วมงานเทศกาลอาหาร ย่อมไม่ใส่ใจกับเงินแค่ร้อยสองร้อยดอลลาร์อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังได้ตามรอยไอดอลคนโปรดอีกด้วย

ฝูงชนเริ่มตั้งแถวยาวเหยียดขึ้นที่หน้าซุ้มอาหารของโม่เฉิน

"เพื่อน พวกนายต่อแถวซื้ออะไรกันอยู่น่ะ"

"บะหมี่กลิ่นเหม็นของประเทศหลงน่ะ"

"อ๋อ ราคาเท่าไหร่เหรอ"

"หนึ่งร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์"

"แพงขนาดนั้นเลยเหรอ? คนขายบะหมี่นั่นเป็นเชฟระดับห้าดาวจากที่ไหนกันล่ะเนี่ย"

"ไม่รู้สิ แต่ดูแรนต์กำลังกินอยู่ ฉันก็เลยอยากกินแบบเดียวกันบ้าง"

"อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันเอาด้วยชามหนึ่ง"

ในตอนแรก มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่ตัดสินใจซื้อเพราะเห็นดูแรนต์กำลังนั่งกินโชว์อยู่ตรงนั้น

แต่หลังจากที่พวกเขาได้ลองกินเข้าไปแล้ว คำชื่นชมที่บอกต่อกันปากต่อปากรวมถึงสีหน้าตื่นตะลึง ก็ดึงดูดเหล่านักกินตัวจริงเสียงจริงเข้ามาอีกเป็นจำนวนมาก

ของอย่างหลัวซือเฝิ่นนี้ก็เหมือนกับเต้าหู้เหม็น คนที่ชอบก็จะหลงรักมันจนหัวปักหัวปำ ส่วนคนที่ไม่ชอบก็แทบจะวิ่งหนีให้ไกล

พวกฝรั่งต่างชาติเองก็เช่นกัน บางคนกินเข้าไปคำเดียวแล้วก็หยุดไม่ได้อีกเลย

แต่บางคนพอกินเสร็จก็รีบถอดเสื้อตัวนอกออก หวังจะสลัดกลิ่นประหลาดนั้นทิ้งไปให้พ้นตัว

ตูม ตูม...

เริ่มมีคนกระโดดลงไปในน้ำทะเลอย่างต่อเนื่อง

เพราะกลิ่นเหม็นของหลัวซือเฝิ่นชามนี้นั้นติดทนนานเหลือเกิน

เดิมทีก็ใส่แค่ชุดว่ายน้ำอยู่แล้ว ถอดอะไรเพิ่มไม่ได้อีก เพื่อจะสลัดกลิ่นที่อบอวลไม่ยอมจางนี้ทิ้งไป จึงได้แต่ต้องกระโดดลงไปว่ายน้ำสักรอบ

จากระยะไกล ชวาร์เซเน็กเกอร์ชายร่างยักษ์ชี้ไปยังจุดที่ฝูงชนรวมตัวกันหนาแน่น

"ซักเคอร์ ตรงนั้นเขาขายอะไรน่ะ ทำไมคนถึงเยอะขนาดนั้น?"

บนใบหน้าของซักเคอร์เบิร์กปรากฏรอยยิ้มพิลึกพิลั่นที่หาดูได้ยาก

"คนนั้นคือหนึ่งในตัวเต็งของการแข่งขันครั้งนี้น่ะครับ"

ชวาร์เซเน็กเกอร์ชะงักไปเล็กน้อย "หือ? ใครกัน? ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเลย?"

ทั้งสองเดินตรงไปยังฝั่งของโม่เฉิน ฝูงชนก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที

"ว้าว นั่นท่านอดีตผู้ว่าฯ นี่นา! หล่อจัง แก่ตัวลงแล้วก็ยังมีเสน่ห์ขนาดนี้!"

"มนุษย์หุ่นยนต์ที่อยู่ข้างๆ นั่นก็คือซักเคอร์เบิร์กใช่ไหม?"

ทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้แผงของโม่เฉินภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ดหลายคน

"โอ้ พระเจ้า นี่มันกลิ่นอะไรเนี่ย!" ชวาร์เซเน็กเกอร์เอามือบีบจมูก

เขามองซักเคอร์เบิร์กด้วยความประหลาดใจ ในใจคิดว่า

คนที่ทำของพิลึกแบบนี้ออกมาได้ เป็นตัวเต็งจริงหรือเนี่ย?

ซักเคอร์เบิร์กชี้ไปยังบูทของอัสสัม เอียนส์ และบากามากาที่อยู่ไกลออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

ชวาร์เซเน็กเกอร์ยิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ

จริงด้วย ตัวเต็งของการแข่งขันเทศกาลอาหารครั้งนี้ ดูเหมือนผลงานชิ้นเอกของแต่ละคนจะแหวกแนวกันทั้งนั้น

"รับสักชามไหมครับ?" ซักเคอร์เบิร์กถาม

ชวาร์เซเน็กเกอร์ส่ายหน้า "ช่างเถอะ ถึงฉันจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังคงเล่นเวตออกกำลังกายอยู่ ของแบบนี้ดูส่วนประกอบซับซ้อนเกินไป ฉันไม่กินดีกว่า"

จบวันแรก ผลการคัดเลือกหนึ่งร้อยอันดับแรกก็ออกมา โม่เฉินผ่านเข้ารอบได้อย่างราบรื่นแน่นอน

ทว่าวันที่สองจะคัดเลือกผู้ชนะเพียงสิบคนเท่านั้น ย่อมไม่สามารถทำแบบขอไปทีได้อีกแล้ว

แต่เช้าตรู่ โม่เฉินหยิบไส้ใหญ่หมูสดๆ ออกมา กำลังล้างคราบเลือดและสิ่งสกปรกด้านบน

พอล้างเสร็จก็แขวนห้อยไว้สูงๆ ตรงหน้าแผงทันที

เทศกาลอาหารสุดพิลึกนี้ทำให้นักท่องเที่ยวเริ่มด้านชากับการเห็นอาหารน่าสยดสยองไปแล้ว

หางลิงย่าง โหนกอูฐย่าง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต้มน้ำแม่น้ำคงคา ยำหอยทากยักษ์แอฟริกัน...

นักท่องเที่ยวครั้งนี้มาแล้วคุ้มค่าจริงๆ พอกลับไปแต่ละคนคงน้ำหนักลดลงไปหลายกิโลกรัมเป็นแน่

พ่อค้าแม่ค้าในนี้ส่วนใหญ่ความจริงก็แค่มาเอาฮา ของแปลกประหลาดพอตัวอยู่หรอก แต่รสชาตินี่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ยกเว้นเชฟมืออาชีพไม่กี่คนนั้น และโม่เฉิน

ในรอบแรกเมื่อวาน หลัวซือเฝิ่นกลิ่นเย้ายวนช่วยให้โม่เฉินได้แฟนคลับชาวต่างชาติมาไม่น้อย

ในรอบที่สองเวลานี้ เหลืออยู่เพียงหนึ่งร้อยแผง ผู้คนก็ยิ่งมารุมล้อมกันมากขึ้นเรื่อยๆ

"โม่ คุณกำลังล้างอะไรอยู่น่ะ?"

ลุงชาวสวีเดนก็ผ่านเข้ารอบสองเมื่อวานเช่นกัน วิ่งกระดี้กระด้าเข้ามาถาม

"ไส้ใหญ่หมูครับ" โม่เฉินตอบโดยไม่เงยหน้า

"หมู? ไส้ใหญ่?" ลุงฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ

"Pork intestine (ลำไส้หมู)" โม่เฉินแยกพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

บนใบหน้าของลุงชาวสวีเดนเต็มไปด้วยความตกตะลึงขีดสุด

"หมูที่คุณพูดถึง คือเจ้าพิก (pig)? ตัวที่ร้องอู๊ดๆ ค่อกๆ แฮ่กๆ นั่นน่ะเหรอ?" ลุงพูดพลางทำเสียงหมูเลียนแบบ

โม่เฉินพยักหน้า "ใช่ครับ ตัวนั้นแหละ เปปป้า (Peppa)"

"ลำไส้...ของหมูเนี่ยนะ?"

"ใช่ครับ!"