ตอนที่ 64 แบบนี้ก็... ได้เหรอเนี่ย

ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าซูไป๋เป็นบอสใหญ่ได้ยังไง วงจรสมองกับวิธีคิดแบบนี้ ใครจะไปตามทัน

จริง ๆ แล้วมันเข้าใจได้ง่ายมาก

ในชีวิตประจำวันยุคนี้ ไม่ว่าจะบนอินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ หรือวิทยุ ล้วนเต็มไปด้วยโฆษณาถล่มทลายของแบรนด์ดังและบริษัทยักษ์ใหญ่

ที่คอยบอกคุณว่าถ้าจะซื้อของก็ต้องซื้อของพวกเขา ของพวกเขาดีที่สุด ส่วนเจ้าอื่นเป็นแค่เศษขยะ

มันเหมือนการล้างสมองที่คอยปลูกฝังความคิดนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคของคุณ

ก็เหมือนกับต้าหมี่เทคโนโลยีในตอนนี้ ซูไป๋สามารถใช้วิธีสารพัดเพื่อขึ้นราคามือถือต้าหมี่ได้สบาย ๆ ไม่ต้องขึ้นเยอะหรอก แค่บวกเพิ่มสักสองร้อยหยวน อัตรากำไรก็พุ่งขึ้นเท่าตัวแล้ว

หรือต่อให้ขึ้นราคาหนึ่งพันหยวน ซูไป๋ก็ไม่กลัวว่าจะขายไม่ออก

ข้อแรกคือคุณภาพของมือถือต้าหมี่ไว้ใจได้จริง ๆ เดิมทีอัตรากำไรก็ต่ำอยู่แล้ว ความคุ้มค่าจึงสูงลิ่วจนเหลือเชื่อ

ข้อสองคือ... ต้าหมี่เทคโนโลยีกลายเป็นเบอร์หนึ่งในวงการมือถือของหลงกั๋วไปแล้ว ในอุตสาหกรรมนี้ เขาคือผู้ชี้ขาด

ถ้าเปลี่ยนเป็นวงการอื่นก็มักจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ทุ่มเงินตัดราคาเพื่อยึดครองตลาดและบีบไล่คู่แข่ง จนกระทั่งฮุบส่วนแบ่งตลาดได้หมดและคู่แข่งล้มหายตายจากไปเกือบหมด

จากนั้นก็พลิกฝ่ามือขึ้นราคาแบบหน้าตาเฉย

เล่นตุกติกแบบพลิกลิ้นไม่ไว้หน้าใคร

ไม่อย่างนั้นทำไมคนถึงพูดกันว่า กลอุบายในเมืองหลวงมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนจนอยากหนีกลับบ้านนอกล่ะ

ซูไป๋เข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี เพราะตัวเขาเองก็เป็นคนในวงการ เขายืนอยู่บนจุดที่สูงกว่า จึงมองเห็นได้ไกลกว่า

ในทางกลับกัน เฝิงจวินกลับเริ่มตามจังหวะความคิดของซูไป๋ไม่ทัน

"บอสซูครับ โบราณว่าไว้ คุณภาพตามราคา ผู้บริโภคจำนวนมากยังคงปักใจเชื่อมั่นในแบรนด์อยู่นะครับ"

ซูไป๋ส่ายหน้าทันที

"ตัวอย่างที่ง่ายที่สุด ว่านเจียอี๋ ยักษ์ใหญ่ด้านสินค้าเคมีภัณฑ์ระดับนานาชาติ นับเป็นแบรนด์ดังได้ใช่ไหม"

"คุณกล้าพูดไหมล่ะว่าของพวกเขาคุณภาพตามราคาจริง?"

"หรืออย่างโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ โรงงานเคมีภัณฑ์แถวสองที่ปีที่แล้วยังไม่มีใครรู้จัก คุณกล้าพูดไหมว่าของพวกเขาไม่คุ้มค่าคุ้มราคา?"

"ประโยคที่ว่าคุณภาพตามราคาน่ะไม่ผิดหรอก แต่ที่ผิดคือคุณเอาคำนี้ไปผูกติดกับแบรนด์"

"และเข้าใจผิดไปเองว่า ต้องเป็นแบรนด์ดังเท่านั้นถึงจะคุ้มค่าสมราคา"

แม้เฝิงจวินจะยอมรับว่าซูไป๋พูดมีเหตุผล แต่ทว่า...

"แต่บอสซูครับ ต่อให้โรงงานเล็ก ๆ หรือแบรนด์เล็ก ๆ จะมีสินค้าคุณภาพดีมีคุณธรรมจริง แต่ผู้บริโภคก็แยกแยะไม่ออกอยู่ดีนะครับ"

ซูไป๋หัวเราะพลางเอ่ย

"แล้วคุณคิดว่าตอนนี้พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ"

พูดจบ ซูไป๋ก็ลุกขึ้นยืนแล้วหยิบถ้วยชาบนโต๊ะทำงานขึ้นมา

"เหตุผลที่ผู้บริโภคเชื่อมั่นในแบรนด์ดัง ก็เพราะเมื่อก่อนพวกเขาเห็นแก่ของถูก แล้วโดนสินค้าห่วย ๆ หลอกจนเข็ดขยาด"

"ถึงจะต้องยอมจ่ายแพงขึ้นอีกหน่อย แต่ก็เพื่อซื้อความมั่นใจ ซื้อความสบายใจ"

"พูดให้ชัดก็คือ สิ่งที่เรียกว่าแบรนด์ดัง มันก็คือเครื่องการันตีนั่นแหละ"

ซูไป๋เดินกลับมานั่งลงตรงข้ามกับเฝิงจวินอีกครั้ง

"ในเมื่อแบรนด์ดังเป็นหลักประกันได้ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของเราก็เป็นได้เหมือนกัน"

"เรารับประกันว่าสินค้าทุกชิ้นในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ จะเปี่ยมไปด้วยคุณภาพและได้มาตรฐาน แถมราคายังถูกกว่าแบรนด์ดัง"

"สินค้าที่ไม่ใช่ของใช้สิ้นเปลือง เรารับประกันคืนเงินภายในเจ็ดวัน เปลี่ยนสินค้าภายในสิบสี่วัน และมีประกันซ่อมตามระยะเวลาที่กำหนด"

"เหตุผลที่ผมบอกว่าไม่จำเป็นต้องไปวิ่งหาแบรนด์ดัง"

"ก็เพราะว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของเราคือแบรนด์อยู่แล้ว"

"ผมต้องการให้ผู้บริโภคทุกคนรู้ว่า"

"สินค้าที่ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ต้องเป็นสินค้าคุณภาพเยี่ยมแน่นอน"

พูดเปิดอกชัดเจนขนาดนี้แล้ว ถ้าเฝิงจวินยังไม่เข้าใจว่าควรทำอย่างไรต่อไป ซูไป๋คงต้องรีบเปลี่ยนคนให้ไว

ราวกับได้ยินคำสั่งสอนอันลึกซึ้งจนตาสว่าง เฝิงจวินรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะประโยคที่ว่า

[ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่น่ะเป็นแบรนด์ในตัวเองอยู่แล้ว!]

มันทำเอาเลือดในกายของเฝิงจวินพลุ่งพล่านจนเดือดปุด ๆ

เสียทีที่เขาเคยเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตมาก่อน แม้แต่หลักการแค่นี้ยังคิดไม่ตก

ก็นั่นสิ คนเป็นเถ้าแก่ ใคร ๆ ก็มัวแต่มองหาแต่ตัวเงินทั้งนั้น

วิธีไหนทำเงินได้มากที่สุด ก็เลือกทำวิธีนั้น

จะมีสักกี่คนกันที่มองปัญหาจากมุมมองของคนธรรมดาได้อย่างซูไป๋

บางที นี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างนายทุนกับผู้ประกอบการเพื่อประชาชน

"เข้าใจแล้วครับบอสซู ผมรู้แล้วว่าจากนี้ต้องทำยังไงต่อไป"

"ผมขอลงทัณฑ์บนให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าคุณเลยครับ ถ้าวันที่หนึ่งพฤษภาคมจำนวน SKU ไม่ได้ตามเป้าจนเปิดร้านไม่ได้ คุณมาเอาเรื่องผมได้เลย"

เมื่อเห็นเฝิงจวินลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ซูไป๋จึงโบกมือปราม

"ไม่ต้องทำเป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้น มาเอาเรื่องอะไรกันเล่า"

"ถึงตอนนั้นคุณก็ตัดหัวตัวเองมาพบผมแล้วกัน"

คำพูดล้อเล่นประโยคนี้ กลับทำให้เฝิงจวินที่แบกรับความกดดันมหาศาลรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

"จริงสิ ผมมีไอเดียจะแนะนำ แม้คุณจะไม่ต้องไปง้อพวกแบรนด์ใหญ่ แต่คุณสามารถจ้องเลาะฐานพวกแบรนด์ใหญ่ได้นะ"

เมื่อได้ยินคำนี้ เฝิงจวินก็เลิกคิ้วขึ้น

"คุณหมายถึง... ให้ไปจับมือร่วมมือกับพวกซัพพลายเออร์ของแบรนด์ใหญ่เหรอครับ"

ถูกต้อง

ผ่านเรื่องของว่านเจียอี๋มาได้ ซูไป๋ก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ความจริงแล้วแบรนด์ใหญ่ที่ว่ากันทั้งหลายไม่ได้มีโรงงานของตัวเองหรอก ล้วนแต่จ้างโรงงาน OEM ผลิตสินค้าให้ทั้งนั้น จากนั้นค่อยแปะตราแบรนด์ของตัวเองเพื่ออัปราคาขายเอากำไรส่วนเกิน

เสื้อผ้าคุณภาพเกรดเดียวกัน ต้นทุนไม่ถึงห้าสิบหยวน พอแปะป้ายแบรนด์ก็ขายได้แปดเก้าร้อย

อย่างเช่นแบรนด์ N... แบรนด์ A...

ยังมีสินค้าอีกมากที่เกี่ยวข้องกับสิทธิบัตรทางเทคโนโลยี คุณคิดว่าโรงงานผู้ผลิตพวกนั้นไม่มีสิทธิบัตรเทคโนโลยีหรือไม่มีสินค้าของตัวเองงั้นเหรอ

ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าพวกรถเบนซ์เปลี่ยนกระดองมันมาจากไหนกันล่ะ

พอได้ยินว่าจะให้ไปเลาะฐานพวกแบรนด์ใหญ่ เฝิงจวินก็ชักจะมือไม้อ่อนทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

"บอสซูครับ พวกเราเล่นไปขุดเจาะฐานเขาโต้ง ๆ แบบนี้ แถมยังทำสินค้าทดแทนราคาประหยัดอีก มันจะไม่เป็นการไปล่วงเกินคนเยอะเกินไปเหรอครับ"

ได้ยินดังนั้น ซูไป๋ก็ยักไหล่

"คนที่ไปล่วงเกินคนอื่นคือผม นายจะกลัวอะไรเล่า"

ทีพวกคุณอัปราคาค่าแบรนด์ได้ แล้วไม่ยอมให้พวกเราทำสินค้าทดแทนราคาประหยัดรึไง

เอาเถอะ ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงคอยค้ำไว้ เฝิงจวินยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ

"ได้ครับบอสซู ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อีกหนึ่งชั่วโมงมีไฟลต์บินไปมณฑลเจ้อ"

ซูไป๋พยักหน้า พลางมองรอยคล้ำใต้ตาของเฝิงจวิน

"ตอนนี้นายคือซีอีโอของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แล้ว อำนาจการตัดสินใจผมให้ไปหมดแล้ว ต้องรู้จักใช้ให้เป็น"

"ถ้าต้องลงมือทำเองทุกเรื่อง ต่อให้นายยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น วัน ๆ หนึ่งจะจัดการอะไรได้สักกี่อย่างกัน"

"เรื่องไหนควรรับคนเพิ่มก็รับซะ ไม่ต้องไปกลัวเรื่องต้นทุนค่าแรง"

"ใช้วิธีที่ผมสอนไปนั่นแหละในการรับสมัครคน รับรองว่าโคตรจะได้ผลชัวร์"

...

เฝิงจวินเพิ่งจะก้าวเท้าพ้นประตูไป เสียงของเลขาเสี่ยวหลิวก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงาน

"บอสซูครับ ผู้จัดการเหอเซี่ยวข่ายจากโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ขอจองเวลาคุยสายกับคุณครับ..."

เมื่อได้ยินคำว่าโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ ซูไป๋ก็เดินกลับมาหลังโต๊ะทำงานแล้วกดปุ่มรับสายทันที

"ไม่ต้องจองเวลาหรอก ตอนนี้ผมว่างอยู่ โอนสายเข้ามาได้เลย"

"รับทราบครับ อยู่สายหนึ่งครับ"

...

ความจริงแล้ว ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ต่อติด เหอเซี่ยวข่ายก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

คิดจะไปเกลี้ยกล่อมให้บอสซูเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นไร้สาระหรอกเรอะ

อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ก่อตั้งมือถือต้าหมี่อันเกรียงไกร แบกรับภารกิจผ้าอนามัยของพี่น้องผู้หญิงทั้งประเทศ แถมยังเป็นประธานใหญ่แห่งพันธมิตรมาตรฐานต้าหมี่อีก

อีกไม่นานก็จะได้ป้ายทองคำอย่าง 'ผู้ประกอบการเพื่อประชาชน' มาประดับบารมีเพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่ง

ด้วยสถานะและเกียรติยศระดับนี้

นอนนั่งไขว่ห้างเสวยสุขสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรือไง

ทำไมจะต้องมาฟัดตายถวายชีวิตกับวอลมาร์ตอันดับหนึ่งของโลก เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของแกอย่างเหอเซี่ยวข่ายด้วย

มีหน้าใหญ่มาจากไหนกันเชียว

แต่ในเมื่อสายต่อติดแล้ว จะให้กดวางใส่บอสซูก็ใช่ที่

"ฮัลโหล ผมซูไป๋ครับ"

เมื่อได้ยินเสียงของซูไป๋จากปลายสาย หัวใจของเหอเซี่ยวข่ายก็แทบจะกระดอนออกมานอกลำคอ

มาถึงขั้นนี้แล้ว ยื่นหัวไปก็โดนฟัน หดหัวอยู่ก็โดนฟันอยู่ดี

เบอร์ก็โทรไปแล้ว จะกลัวอะไรอีกล่ะ

โดนปฏิเสธก็แค่โดนปฏิเสธสิ ผู้ชายคนไหนบ้างล่ะที่ไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน

หลังจากเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของโรงงานโหย่วอี้เคมีภัณฑ์ให้ซูไป๋ฟังคร่าว ๆ แล้ว เหอเซี่ยวข่ายจึงเอ่ยเปรยกับซูไป๋อย่างสุภาพนุ่มนวล

"บอสซูครับ ผมแค่คิดว่า... ถ้าหากคุณออกหน้ามาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตสักแห่งล่ะก็"

"พวกเราคนในวงการเคมีภัณฑ์ทั้งวงการ พร้อมจะสนับสนุนคุณอย่างเต็มที่แน่นอนครับ"

ส่วนที่ปลายสายด้านนั้น เมื่อฟังคำบอกเล่าของเหอเซี่ยวข่าย ซูไป๋เองก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

เหตุผลที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ให้เฝิงจวินไปติดต่อผู้ผลิตเคมีภัณฑ์พวกนี้ก่อน ก็เพราะว่าตอนนี้พันธมิตรมาตรฐานต้าหมี่เก็บความลับอะไรไม่อยู่เลยน่ะสิ

แค่โรงงานเดียวรู้ว่าซูไป๋จะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ทั้งวงการก็เป็นอันรู้กันหมด

และถ้าทั้งวงการรู้เรื่องเข้า ก็คาดว่าคงได้รู้กันไปทั่วทั้งหลงกั๋วแน่

จนถึงตอนนี้ ซูไป๋พยายามซ่อนตัวอยู่หลังม่านมาโดยตลอด โดยใช้เฝิงจวินที่เป็นซีอีโอเป็นระเบิดควันเบี่ยงเบนความสนใจ

เดิมทีตั้งใจจะเก็บผู้ผลิตเคมีภัณฑ์พวกนี้ไว้คุยเป็นกลุ่มสุดท้าย นึกไม่ถึงเลยว่าพวกนั้นจะวิ่งโร่มาหาถึงที่เองเสียอย่างนั้น

ช่างเป็น... คุณมีรองเท้าเบอร์ไหน ผมก็มีเท้าขนาดนั้นพอดีเลยจริง ๆ สินะ

ซูไป๋มองปฏิทินบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ นี่ก็กลางเดือนมีนาคมแล้ว คาดว่าเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คงปิดไว้ได้อีกไม่นาน

ยังไงก็แค่เรื่องของเวลา ช้าเร็วต่างกันไม่กี่วัน ถึงพูดตอนนี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมาก

...

ครึ่งนาทีต่อมา เหอเซี่ยวข่ายก็วางสายไป เขายืนถือโทรศัพท์ค้างอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้ามึนงง... แววตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าใสซื่อ

เหอฉงโจวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะ

"โดนปฏิเสธมาล่ะสิ บอกแกแต่แรกแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย แกโทรไปครั้งนี้นี่หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ"

ทว่าเหอเซี่ยวข่ายกลับยังคงยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม

"พ่อครับ ประธานซูบอกว่า เขาจะลองพิจารณาดู"

"อืม พิจารณาดู... แกพูดว่าไงนะ?"

"เขาบอกว่า เรื่องเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต เขาจะลองพิจารณาดูครับ"

เหอฉงโจวลุกพรวดขึ้นมาทันที เขามองสำรวจลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แบบนี้ก็... ได้เหรอ?

คนทั้งโลกรู้ว่าซูไป๋ฟังคำแนะนำ

แต่เหอฉงโจวคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าประธานซูจะฟังคำแนะนำถึงขนาดนี้!