ตอนที่ 66 มีชีวิตอยู่ การมีชีวิตอยู่คือการอดทนอดกลั้น

นอกเหนือจากการเปิดรับสมัครงานตามมหาวิทยาลัยในสเกลมหึมาแล้ว งานรับสมัครบุคคลทั่วไปของฝ่ายบุคคลซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็ดำเนินไปพร้อม ๆ กันด้วย

บนแพลตฟอร์มหางานหลัก ๆ ทุกแห่งในเมืองอี๋เฉิง ต่างก็ลงประกาศรับสมัครงานของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไว้ทั้งหมด

ยังคงเหมือนเดิม ในช่องสวัสดิการและค่าตอบแทนมีเพียงคำสองคำว่า [ตกลงกันในการสัมภาษณ์]

...

เวลา 17.50 น. ภายในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งในเขตใจกลางเมืองอี๋เฉิง

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบนาทีก่อนเลิกงาน จางเหว่ยเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว

สัปดาห์ก่อนพ่อของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องเข้าโรงพยาบาล ทุกวันหลังเลิกงานจางเหว่ยจึงต้องรีบเดินทางไปที่นั่นให้เร็วที่สุดเพื่อช่วยแม่ดูแลพ่อ

หลังจากยืนยันว่างานของวันนี้จัดการเสร็จสิ้นหมดแล้ว จางเหว่ยก็จ้องมองเวลาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเบื่อหน่าย พลางนึกเป็นห่วงอาการของพ่ออยู่ในใจ

ทว่าเมื่อเข็มนาฬิกาเดินมาถึงเวลา 17.58 น.

แกร๊ก!

ประตูห้องทำงานของผู้จัดการทั่วไปก็ถูกผลักเปิดออก เถ้าแก่ลงพุงวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเดินหน้าบึ้งตึงออกมา ก่อนจะตะโกนใส่ทุกคน

"งานในมือหยุดไว้ก่อน มาประชุมกันหน่อย"

จากสีหน้าของพนักงานรอบข้างดูออกได้ไม่ยากเลยว่า การเรียกประชุมตอนใกล้หมดเวลาเลิกงานแบบนี้เป็นเรื่องปกติสามัญที่เจอจนชินชาไปแล้ว

ตรงกันข้ามกับจางเหว่ยที่กำลังลังเลว่าจะบอกเถ้าแก่ดีหรือไม่ว่าตนเองกำลังรีบไปโรงพยาบาล

ทว่าหลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที จางเหว่ยก็ยังคงหยิบสมุดบันทึกของตัวเองขึ้นมา แล้วเดินตามคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน

อย่างไรเสีย เมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะเรื่องที่พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาก็ได้ล่วงเกินเถ้าแก่ไปรอบหนึ่งแล้ว และตอนนี้เถ้าแก่ก็กำลังผูกใจเจ็บเขาอยู่

วันที่พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์คือบ่ายวันพุธสัปดาห์ก่อน

ในตอนนั้นจางเหว่ยที่ได้รับข่าวรีบร้อนวิ่งไปขอลาหยุดกับเถ้าแก่ แต่เถ้าแก่กลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเฉยเมยออกมาประโยคหนึ่ง

"สถานการณ์เป็นยังไงแน่ นายยังไม่ทันรู้เรื่องรู้ราวก็มาขอลาหยุดแล้วเหรอ ถ้าทุกคนเป็นเหมือนนายกันหมด งานการมันจะเดินหน้าต่อไปได้ยังไง"

"ไม่ใช่ว่ายังมีแม่ของนายอยู่อีกคนเหรอ ก็ไม่ได้ไร้คนดูแลเสียหน่อย"

"จุดโฟกัสของนายควรจะอยู่ที่เรื่องงาน เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันมาคอยสั่งสอนอีกหรือไง"

"บ้านคนอื่นเขาไม่มีเรื่องมีราวกันเลยหรือไง ดูสิว่าทำไมคนอื่นไม่เห็นจะลาหยุดกัน พอมาถึงตานายทีไรถึงได้มีเรื่องเยอะแยะทุกวันแบบนี้"

จางเหว่ยที่กำลังร้อนใจในตอนนั้นจึงตอกกลับเถ้าแก่ไปสองสามประโยคกลางห้องทำงาน พอเห็นว่าเรื่องราวชักจะบานปลายใหญ่โต เถ้าแก่จึงยอมอนุมัติวันลาให้จางเหว่ยด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

ผลปรากฏว่าในวันถัดมา เถ้าแก่ก็หักเงินโบนัสโปรเจกต์ของเดือนที่แล้วของจางเหว่ยไปครึ่งหนึ่งทันที

ด้วยเหตุผลที่ว่า ตอนที่โปรเจกต์อยู่ในช่วงปิดงาน ฝั่งผู้ว่าจ้างไม่ยอมรับผลงานของจางเหว่ย

หึ...หาเรื่องใส่ความแท้ ๆ

สู้บอกว่าจางเหว่ยใช้เท้าซ้ายก้าวเข้าประตูบริษัทจนทำลายฮวงจุ้ยของบริษัทยังจะฟังดูเข้าท่ากว่า

แม้ในใจจะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่จางเหว่ยก็ทำได้เพียงกัดฟันอดทน

มันไม่มีทางเลือกอื่นเลย ตัวเขาอายุ 28 ปีเข้าไปแล้ว บ้านยังไม่มีซื้อ แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง เงินเก็บยังไม่ถึงสองหมื่นหยวนด้วยซ้ำ

แล้วผลจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อในครั้งนี้ ฝั่งพ่อยังเป็นฝ่ายรับผิดชอบรองอีก

ค่ารักษาพยาบาลหลังจากหักเบิกประกันต่าง ๆ แล้ว สรุปออกมาพอดีเป๊ะที่สองหมื่นหยวน ราวกับว่าโชคชะตาจงใจเล่นตลกกับชายหนุ่มคนนี้อย่างไรอย่างนั้น

ลิขิตให้เขาต้องยากจนข้นแค้นและใช้ชีวิตอย่างไร้ความหมายไปวัน ๆ

แล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ ถ้าเป็นช่วงที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ หากต้องมาเจอเถ้าแก่ปัญญาอ่อนพรรค์นี้ จางเหว่ยคงไม่แม้แต่จะชายตามองแล้วสะบัดก้นเดินหนีไปนานแล้ว

ทว่าในตอนนี้ จางเหว่ยในวัย 28 ปี ได้สูญสิ้นความห้าวหาญในวันวานไปหมดสิ้นแล้ว และมองเห็นความเป็นจริงอันโหดร้ายของสังคมอย่างทะลุปรุโปร่ง

ที่ไหนจะมีคนจากตระกูลยากจนก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่เป็นโตได้มากมายขนาดนั้น ที่ไหนจะมีปาฏิหาริย์และความเจริญรุ่งเรืองรวดเร็วปานนั้น

สำหรับคนที่เกิดในชนบทห่างไกลอย่างเขา

เกิดมาเป็นวัวเป็นควาย ทั้งชีวิตก็เป็นได้แค่วัวเป็นควาย

โลกมนุษย์นี้ไม่คุ้มค่าที่จะอยู่เลยสักนิด...

เหมือนอย่างที่อวี๋หัวเคยกล่าวไว้

[การมีชีวิตอยู่ การมีชีวิตอยู่คือการอดทนอดกลั้น มีเพียงความตายเท่านั้นที่จบสิ้นทุกสิ่ง]

สิ่งที่น่าเวทนาที่สุดก็คือ จางเหว่ยกระทั่งความกล้าที่จะตายยังไม่มีเลย

เพราะเขายังมีพ่อแม่ที่ตรากตรำลำบากเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ยังมีครอบครัวที่รักเขา เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังเหล่านั้น สิ่งที่จางเหว่ยทำได้ มีเพียงแค่การอดทนอดกลั้น

ภายในห้องประชุม เถ้าแก่วัยสี่สิบต้น ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ราวกับฮ่องเต้ผู้สูงส่งกำลังว่ากล่าวตักเตือนเหล่าขุนนาง หรือประหนึ่งแลนด์ลอร์ดในยุคโบราณที่กำลังสั่งสอนคนงานรับจ้างในบ้านเพราะไม่พอใจผลผลิตของปีนี้

หากจะกล่าวว่า บรรดานายทุนที่แสวงหาแต่ผลกำไร ไม่อาจเทียบเคียงได้กับผู้ประกอบการเพื่อประชาชนที่มีมโนธรรมอย่างซูไป๋

เช่นนั้นแล้วในหลงกั๋ว ความจริงยังมีเถ้าแก่อีกมากมายที่กระทั่งนายทุนก็ยังเป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพราะนายทุนคิดแค่จะกอบโกยเงินจากคุณ แต่สำหรับเถ้าแก่บริษัทเอกชนจำนวนมาก นอกจากคุณจะต้องช่วยเขาหาเงินแล้ว เขายังเรียกร้องให้คุณต้องซาบซึ้งในบุญคุณของเขาอีกด้วย

โดยเนื้อแท้แล้ว เถ้าแก่บริษัทเอกชนรายย่อยพวกนี้ยังคงมีความคิดแบบเจ้าทาสในยุคศักดินา

ในสายตาของพวกเขา ในเมื่อจ่ายเงินเดือนให้คุณแล้ว คุณก็ต้องว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังเขาทุกอย่างเหมือนทาสหรือคนรับใช้ระยะยาว

พอเห็นคุณว่างไม่มีอะไรทำ เขาจะไม่คิดหรอกว่าคุณทำงานมีประสิทธิภาพหรือทำได้เร็ว เขาจะคิดแค่อย่างเดียวว่าแบ่งงานให้คุณทำน้อยเกินไป

ในฐานะพนักงาน นอกจากจะต้องช่วยเจ้านายหาเงินแล้ว สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือคุณต้องคอยซัพพอร์ตคุณค่าทางอารมณ์ให้เขาด้วย

ทำให้เขาได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่อยู่สูงส่งเหนือใคร ได้ชี้นิ้วสั่งการและบัญชาการทุกสิ่งทุกอย่าง

ไม่อย่างนั้นจะมีบริษัทตั้งมากมายที่เอะอะก็เน้นย้ำเรื่องการบริหารแบบทหารหรือวัฒนธรรมแบบฝูงหมาป่าหรืออย่างไร

อย่างเช่นในตอนนี้ ประชุมกันมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เถ้าแก่พล่ามน้ำท่วมทุ่งมาตั้งนาน แต่กลับไม่พูดถึงเรื่องงานจริงจังสักเรื่อง

ทว่าทุกคนรวมถึงจางเหว่ยต่างก็ต้องถือปากกาแสร้งทำเป็นจดบันทึกอย่างตั้งอกตั้งใจ

แน่นอน คุณจะไม่แกล้งทำก็ได้ แต่ผลที่ตามมาคือ

[แกคิดว่าตัวเองฉลาดนักเหรอ คนอื่นเขาจดกันหมด มีแกคนเดียวที่ไม่จด]

[มิน่าล่ะถึงทำงานเสร็จไม่ดีสักที หลายครั้งต้องหัดทบทวนตัวเองดูบ้างนะว่าปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันแน่]

หากคุณทำงานได้ดีและเจ้านายอารมณ์ดี แต่คุณดันอยากขอขึ้นเงินเดือน มันก็จะกลายเป็นอีกข้ออ้างหนึ่งทันที

[เธอยังอายุน้อย อย่าเพิ่งคิดแต่จะสุขสบายตั้งแต่เริ่ม ต้องรู้จักสั่งสมประสบการณ์และบ่มเพาะตัวเองก่อนสิ]

[ขนมปังก็จะมี นมก็จะมี ทั้งบริษัทนี้ฉันมองเห็นแววในตัวเธอมากที่สุดแล้ว]

[ที่ฉันยังไม่ยอมขึ้นเงินเดือนให้เธอ ก็เพราะว่าฉันกำลังทดสอบเธออยู่ต่างหาก...]

ถ้าเช่นนั้น...การที่มีเจ้านายแบบนี้ เงินเดือนของจางเหว่ยคงจะสูงมากสินะ

ถูกต้องแล้ว สาเหตุที่ทำให้จางเหว่ยยอมทนอยู่ได้ ก็เพราะงานนี้ให้เงินเดือนเขาเดือนละห้าพันหยวน

ห้าพันหยวนไม่ได้สูงอะไรเลย หากเอาไปเทียบในโลกอินเทอร์เน็ตที่คนคุยโวว่ามีรายได้ปีละเป็นล้าน ก็ถือว่าไม่มีค่าอะไรสักนิด

ทว่าในเมืองระดับสามอย่างเมืองอี๋เฉิง เงินห้าพันหยวนถือว่าแซงหน้ารายได้ของคนส่วนใหญ่ไปแล้ว

...

หนึ่งทุ่มครึ่ง ในที่สุดการประชุมก็สิ้นสุดลง

ท่ามกลางแสงไฟนีออนระยิบระยับ จางเหว่ยที่เดินออกจากอาคารสำนักงานมาถึงริมถนน ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูแพลตฟอร์มหางานเจ้าต่าง ๆ ระหว่างรอรถเมล์

ความคิดเรื่องเปลี่ยนงาน จางเหว่ยมีมาตั้งนานแล้ว

เขาไม่ได้คาดหวังว่าการย้ายงานจะช่วยให้ได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น เขาแค่หวังว่าจะได้เปลี่ยนไปเจอเจ้านายที่ไม่บั่นทอนจิตใจคนขนาดนี้

เพียงแค่นั้นจริง ๆ

ยังคงเป็นคำเดิม เป็นวัวเป็นควายรับใช้ ก็ต้องมีจิตสำนึกของการเป็นวัวเป็นควาย

ขณะที่เลื่อนดูไปเรื่อย ๆ ประกาศรับสมัครงานตำแหน่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาของจางเหว่ย

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่?

พอกดเข้าไปดู บริษัทลูกของต้าหมี่เทคโนโลยีงั้นเหรอ

ต้าหมี่เทคโนโลยีรุกเข้าสู่ธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ต จะมาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตที่เมืองอี๋เฉิงแล้วเหรอเนี่ย

แถมยังมีตำแหน่งที่เปิดรับสมัครมากมาย ทั้งพนักงานแนะนำสินค้า แคชเชียร์ ฝ่ายบริการลูกค้า พนักงานคัดแยกสินค้า เจ้าหน้าที่รปภ....

เมื่อดูจากประวัติการทำงานและสาขาที่เรียนมาของจางเหว่ย ย่อมไม่เหมาะกับตำแหน่งแบบนี้อย่างเห็นได้ชัด งานดี ๆ ไม่ทำ เงินเดือนห้าพันไม่เอา จะวิ่งโร่ไปทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ

ทว่าจางเหว่ยกลับรู้สึกหวั่นไหวและสนใจขึ้นมาจริง ๆ

สิ่งที่ทำให้เขาหวั่นไหวไม่ใช่ตำแหน่งงาน แต่เป็นตัวตนของซูไป๋ และบริษัทอย่างต้าหมี่เทคโนโลยีต่างหาก

ในฐานะคนบ้านเดียวกันชาวเมืองอี๋เฉิง จางเหว่ยก็เป็นผู้ติดตามโต่วอินของซูไป๋เช่นกัน เขาปักใจเชื่อมั่นว่า ภาพลักษณ์ของซูไป๋ไม่ได้มาจากการจัดฉากตามบท

ไม่มีคนเขียนบทหน้าไหนกล้าสั่งให้ประธานบริษัทระดับแสนล้านไปช่วยจับหมูกดล็อกหรอก

แม้เงินเดือนของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อาจจะไม่ได้สูงไปกว่างานปัจจุบันของเขา แต่เจ้านายของที่นั่นเป็นคนดีนี่นา

เอาอย่างไรดี จะลองเสี่ยงเดิมพันดูสักตั้งไหม

ทิ้งงานปัจจุบัน แล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ตัวเขาอายุยี่สิบแปดปี ยังหนุ่มแน่น ขอแค่ขยันและพยายาม ย่อมต้องมีโอกาสก้าวหน้าแน่นอน

อาศัยจังหวะที่รถเมล์แล่นมาเทียบป้ายแล้วเปิดประตู จางเหว่ยที่กำลังจะก้าวขึ้นรถก็ตัดใจ กัดฟันแน่น แล้วกดนิ้วลงไป

[ส่งเรซูเม่เรียบร้อยแล้ว...]