ตอนที่ 67 หางาน คุยตรงกับเถ้าแก่เลยเนี่ยนะ

วันจันทร์ที่ 21 เมษายน

นับถอยหลังอีกเก้าวันก่อนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะเปิดให้บริการ...

เช้าตรู่ทางตอนเหนือของเมืองอี๋เฉิง

จางเหว่ยเดินลงจากรถเมล์ เขามองการนำทางบนหน้าจอมือถือพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัยสุดขีด

"ที่นี่มันสนามบินหนานเฉียวเก่านี่นา? ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะมาตั้งอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน"

เดิมทีจางเหว่ยคิดว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่น่าจะตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองที่พลุกพล่าน เพราะเมืองอี๋เฉิงมีขนาดแค่นี้ มีเพียงย่านใจกลางเมืองเท่านั้นที่มีคนสัญจรไปมาหนาแน่น

ทว่ายิ่งรถเมล์แล่นออกนอกเมืองไปไกลเท่าไร ใจของจางเหว่ยก็ยิ่งกระสับกระส่ายมากขึ้นเท่านั้น

ใครเขาเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตนอกเมืองกันล่ะแบบนี้ แบบนี้จะมีคนมาเดินเหรอ?

ในเวลานี้หัวใจของจางเหว่ยเต้นไม่เป็นส่ำ ในหัวยังคงก้องไปด้วยคำพูดของเจ้านายเก่าตอนที่เขาลาออก

"สภาพอย่างมึงเนี่ยนะ ชาตินี้ก็เจริญได้แค่นี้แหละวะ"

"ใบลาออกข้าอนุมัติให้ แต่วันไหนที่คิดจะคลานกลับมาขอร้องล่ะก็ หึ ๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินเดือนเท่าเดิมเลย"

ทางถอยไม่มีอีกต่อไปแล้ว

จางเหว่ยในวัยยี่สิบแปดปีได้เอาอนาคตทั้งหมดของตัวเองเป็นเดิมพัน เขาไม่มีทางให้ถอยกลับได้อีก

ขณะที่จางเหว่ยกำลังสับสนว่าการมาซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่นั้นถูกหรือผิด

พอก้าวพ้นหัวมุมถนน เขาก็ต้องอ้าปากค้างกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า

อาคารผู้โดยสารของอดีตสนามบินหนานเฉียวบัดนี้เปลี่ยนโฉมไปจนจำแทบไม่ได้ ตัวอาคารภายนอกเป็นโทนสีเทาขาว ออกแบบด้วยรูปทรงเรขาคณิตแบบหลายเหลี่ยมมุม

เมื่อมองจากระยะไกล มันดูเหมือนบล็อกตัวต่อสีเทาขาวขนาดยักษ์สองก้อนวางซ้อนชิดกัน สร้างความตื่นตาตื่นใจทางสายตาอย่างทรงพลัง

ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกจากสถาปนิกระดับปรมาจารย์

จางเหว่ยไม่ได้มีความรู้ด้านศิลปะวรรณกรรมสูงส่งอะไร ถ้าจะให้เขาบรรยายออกมา คงมีเพียงคำเดียวคือ ทันสมัยไฮโซสุด ๆ

พูดได้เลยว่าทั่วทั้งเมืองอี๋เฉิงไม่มีสิ่งก่อสร้างไหนที่ดูโมเดิร์นหรูหราขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ยกไปตั้งไว้ที่เมืองหรงเฉิง ก็ยังถือเป็นระดับหัวแถวได้อย่างสบาย

และตรงด้านหน้าของตัวอาคาร ตัวอักษรขนาดใหญ่หลายตัวก็โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

[ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่]

พออ่านตัวอักษรคำว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้ชัดเจน จางเหว่ยก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว

ถึงกับดัดแปลงสนามบินหนานเฉียวทั้งแห่งให้กลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตเลยเนี่ยนะ?

สมแล้วที่เป็น... โปรเจกต์บิ๊กเบิ้มระดับตำนาน

จางเหว่ยที่ยังคงมีสีหน้าตกตะลึงเดินตรงไปยังประตูทางเข้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ถึงได้พบว่าพนักงานที่มารายงานตัวในวันนี้มีจำนวนเยอะจนน่าตกใจ

เมื่อดูจากสีหน้าของแต่ละคนก็เดาได้ไม่ยากว่า ทุกคนล้วนรู้สึกเหมือนเขา นั่นคือทั้งประหม่าและตื่นเต้นกับการได้มาทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้

เมื่อเดินมาถึงห้องฝ่ายบุคคล เขายื่นผลการตรวจสุขภาพและพูดคุยสอบถามข้อมูลเบื้องต้น ดูออกเลยว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสาวสวยค่อนข้างพอใจในประวัติการทำงานของจางเหว่ยมาก

เพราะสำหรับตำแหน่งพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว ข้อกำหนดไม่ได้สูงขนาดนั้น ด้วยประสบการณ์การทำงานของจางเหว่ย การมาเป็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตดูจะเสียของไปด้วยซ้ำ

ในช่วงจังหวะที่เว้นว่างจากการพูดคุย จางเหว่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอด

"พอจะสอบถามเรื่องเงินเดือนและสวัสดิการของตำแหน่งนี้ได้ไหมครับ"

แม้จางเหว่ยจะมาเพราะชื่อเสียงของต้าหมี่เทคโนโลยีและซูไป๋ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ใส่ใจเรื่องค่าตอบแทน

อีกอย่าง... ในประกาศรับสมัครงานก็เขียนเอาไว้ว่า [ตามตกลง]

ใครจะไปคิดว่าพอได้ยินคำถามนี้ เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสาวกลับไม่ได้ตอบเขาตรง ๆ

"ขออภัยด้วยนะคะ เรื่องผลตอบแทนและสวัสดิการของคุณ ไม่ได้คุยกับทางเราค่ะ"

ไม่ได้คุยกับฝ่ายบุคคล?

แล้วต้องคุยกับใครล่ะนั่น

ในขณะที่จางเหว่ยกำลังยืนงง เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสาวก็ยิ้มแล้วพูดเสริมขึ้นมา

"เรื่องผลตอบแทน ท่านประธานซูจะเป็นคนคุยกับคุณด้วยตัวเองค่ะ"

ท่านประธานซู?

"ท่านประธานซูที่คุณพูดถึง คงไม่ใช่ว่า..."

"ใช่ค่ะ ท่านประธานซูไป๋นั่นแหละค่ะ"

พอได้ยินชื่อซูไป๋ จางเหว่ยก็ถึงกับสติหลุดไปเลย

ผมมาสมัครเป็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตนะเว้ย ไม่ได้มาสมัครเป็นซีอีโอของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่สักหน่อย!

พวกคุณแน่ใจนะว่าไม่ได้จำผิดคนน่ะ?

เงินเดือนเต็มที่ก็แค่ไม่กี่พันหยวน ให้บอสใหญ่ระดับท่านประธานซูมาคุยกับผมตัวต่อตัวเนี่ยนะ?

ไม่ใช่แล้ว... นี่มัน...

นี่มันสโลแกนหางานคุยตรงกับเถ้าแก่ เป็นระบบคุยตรงกับบอสของแท้เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย?

ตามคำแนะนำของฝ่ายบุคคล จางเหว่ยเดินลงมาชั้นล่างไปยังลานจอดรถด้านหลังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ที่บอกว่าเป็นลานจอดรถ จริง ๆ แล้วก็คือรันเวย์เดิมของสนามบินหนานเฉียวที่ถูกตีเส้นแบ่งช่องจอดรถเอาไว้จนกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

การเอารันเวย์สนามบินมาทำเป็นช่องจอดรถแบบนี้ คิดว่าทั่วทั้งโลกคงมีแค่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งเดียวเท่านั้นแหละ

บนลานจอดรถในเวลานี้ มีคนหน้าใหม่มารายงานตัวรวมกันนับพันคนแล้ว ดูท่าทุกคนคงเหมือนกับจางเหว่ย ที่ได้รู้ข่าวว่าซูไป๋จะมาคุยเรื่องค่าตอบแทนกับพวกเขาด้วยตัวเอง

ดูจากทรงนี้แล้ว คงไม่ใช่การคุยแบบตัวต่อตัวแน่นอน แต่เป็นซูไป๋คุยพร้อมกันกับทุกคนทีเดียว

ต้องยอมรับเลยว่า วิธีคุยเรื่องค่าตอบแทนสุดพิสดารแบบนี้ จางเหว่ยเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก

พอเดินเข้าไปในแถว เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็ดังแว่วเข้ามา

"กูนี่ประสบความสำเร็จในชีวิตชิบหาย ได้คุยเรื่องสวัสดิการทำงานกับท่านประธานระดับแสนล้านโดยตรงเลยเนี่ยนะ..."

"พูดตามตรงนะ ฉันมาเพราะท่านประธานซูล้วน ๆ อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตสำนึก ไม่เหมือนเถ้าแก่คนก่อนของฉัน แม่งไม่เห็นพนักงานเป็นคนเลยสักนิด"

"ฉันก็เหมือนกัน ยุคนี้ไปที่ไหนเงินเดือนก็ต่ำทั้งนั้น ฉันไม่ได้หวังจะได้เงินเดือนสูง ๆ จากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่หรอก แค่มีเจ้านายอย่างท่านประธานซูอยู่ อย่างน้อยก็คงไม่ทรมานคนทำงานขนาดนั้นมั้ง"

"ฉันกลับมองว่าเบื้องหลังของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เนี่ย อย่างน้อยก็มีท่านประธานซูคอยหนุนหลัง คงไม่เหมือนพวกบริษัทเล็ก ๆ ที่ทำไปแค่ครึ่งปีก็เจ๊งแล้วปลดพนักงานหรอก แถมโอกาสเติบโตในสายงานก็เยอะด้วย"

ดูออกเลยว่า คนส่วนใหญ่ก็เหมือนกับจางเหว่ย ที่พากันมาสมัครเพราะชื่อของซูไป๋

ต่อให้เริ่มต้นเงินเดือนจะน้อย หรือมีจุดสตาร์ตที่ต่ำ ทุกคนก็ยังเต็มใจที่จะทำงานกับซูไป๋

ขณะที่ฝูงชนเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลาเดียวกัน... ณ โซนสำนักงานชั้นบนสุดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ซูไป๋กำลังนั่งขีด ๆ เขียน ๆ ลงบนกระดาษ A4 ตรงหน้าอยู่ภายในห้องทำงาน

วันนี้คือวันที่ 21 เมษายน เหลือเวลานับถอยหลังอีกเพียง 9 วัน ก่อนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ

และเมื่อสองวันก่อน ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็เพิ่งจะผ่านการตรวจรับมอบงานอย่างเป็นทางการ แม้แต่ปัญหาสารฟอร์มาลดีไฮด์ที่ซูไป๋กังวลมากที่สุด จ้าวเสี่ยวเฟิงก็ยังสรรหาสารพัดวิธีจนสามารถลดปริมาณลงมาให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยได้สำเร็จ

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า พลังอำนาจของผู้ว่าจ้าง ช่างเกินจินตนาการจริง ๆ

เพียงแต่ว่า ตอนจ้าวเสี่ยวเฟิงมาถึงเมืองอี๋เฉิง เขามีน้ำหนัก 167 จิน แต่ตอนจากไป น้ำหนักเหลือเพียง 135 จิน

ไม่มีใครรู้เลยว่าตลอดช่วงเวลาสามเดือนนี้ เขาต้องผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง

นอกจากนี้ เฝิงจวินยังปฏิบัติตามแนวทางการใช้คนของซูไป๋ ด้วยการทุ่มเงินเดือนสูงกว่าปกติถึงสองเท่า เพื่อฟอร์มทีมจัดซื้อที่มีสมาชิกมากกว่าหนึ่งร้อยคนขึ้นมา

เจ้าหน้าที่จัดซื้อกลุ่มนี้ต่างกระตือรือร้นจนตาเป็นประกาย พวกเขาไปกว้านเจรจาดึงซัพพลายเออร์ของแบรนด์ดังระดับประเทศมาแทบจะครบทุกเจ้าแล้ว

เรียกได้ว่าลงแรงขุดกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครยอมใครเลยทีเดียว

จนถึงปัจจุบัน จำนวน SKU สินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ได้บรรลุเป้าหมายหนึ่งหมื่นหกพันรายการตามที่คาดการณ์ไว้ครบถ้วนสมบูรณ์

ในแต่ละวัน มีรถบรรทุกขนส่งสินค้าที่ติดป้ายทะเบียนจากทั่วทุกสารทิศ วิ่งเข้าสู่ศูนย์คลังสินค้าและโลจิสติกส์ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างไม่ขาดสาย

อีกทั้งระบบสารสนเทศแบบบูรณาการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ภายใต้การโหมงานหนักทั้งวันทั้งคืนของเหล่าโปรแกรมเมอร์นับพันชีวิต ในที่สุดก็ส่งมอบและตรวจรับงานเสร็จสิ้นเช่นกัน

การตกแต่งปรับปรุงอาคาร——เสร็จสมบูรณ์!

ระบบการจัดหาและซัพพลายสินค้า——เสร็จสมบูรณ์!

ระบบสารสนเทศ——เสร็จสมบูรณ์!

สายตาของซูไป๋หยุดอยู่ที่จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

คน!

เหมือนอย่างที่ซูไป๋เคยบอกกับเฝิงจวินไว้ บุคลากรนี่แหละคือขีดความสามารถในการแข่งขันหลักของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ด้วยเหตุนี้ในครั้งนี้ ซูไป๋ผู้เป็นบอสใหญ่จึงต้องออกโรงด้วยตัวเอง เพื่อเปิดเวทีคุยตรงกับบอสอย่างแท้จริง

สองนาทีต่อมา เสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขาก็เคาะประตูห้องทำงาน

"ท่านประธานซูครับ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วครับ"

ซูไป๋วางปากกาในมือลงพลางนวดข้อมือที่เมื่อยล้าเบา ๆ

"มีกี่คน"

"ตามที่คุณต้องการ รวมบุคลากรสำรองแล้ว มีทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยคนพอดีครับ"

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ซูไป๋ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนเก้าอี้ พลางเอ่ยถามเลขาเสี่ยวหลิว

"เสี่ยวหลิว นายรู้ไหมว่าในฐานะเจ้านาย ควรจะคุยเรื่องค่าตอบแทนยังไง"

เสี่ยวหลิวที่กอดแท็บเล็ตอยู่ส่ายหน้าด้วยความสงสัย ส่วนซูไป๋ที่สวมเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้วก็ดึงจัดคอเสื้อเล็กน้อย

"ง่ายมาก ให้เงินเดือนสูง ๆ ให้ได้สูงเท่าไหร่ก็ให้ไปเท่านั้น เอาให้สูงจนพนักงานรู้สึกกลัวไปเลย"

"กลัวเหรอครับ?"

"ใช่ กลัวนั่นแหละ กลัวจะตกงาน กลัวจะเสียเงินเดือนก้อนนี้ไป เขายิ่งกลัวมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทุ่มเททำงานหนักมากเท่านั้น"

พูดจบ ซูไป๋ก็พาเสี่ยวหลิวมุ่งหน้าตรงไปยังลิฟต์

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพานายไปขู่ให้พวกนั้นตกใจเล่นสักหน่อย"