ตอนที่ 68 คุณซู คุณเอาจริงดิ

บนลานจอดรถรันเวย์ขนาดมหึมา มีพนักงานใหม่จำนวน 1,200 คนที่มารายงานตัวรวมตัวกันอยู่พร้อมหน้า

ไม่ต้องรอนานเลย แถวเพิ่งจะจัดเสร็จ ซูไป๋ในชุดลำลองก็เดินขึ้นมาบนโพเดียม

การปรากฏตัวของซูไป๋ทำให้เกิดเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานทันที

ต้องยอมรับว่าภาพลักษณ์คนดีที่คอย "ฟังคำแนะนำ" บนโลกออนไลน์ของซูไป๋นั้น ได้ใจและสร้างความประทับใจให้แก่ประชาชนทั่วไปอย่างล้นหลาม

มือถือต้าหมี่ที่เขาผลิตขึ้นมา ด้วยความคุ้มค่าระดับสุดยอด ทำให้มันกลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งของชาวบ้านตาดำๆ

มาตรฐานต้าหมี่ที่เขาจุดประกายขึ้นมา ก็สร้างประโยชน์ให้แก่ผู้คนแทบทุกครัวเรือน

เดิมทีเขาควรจะได้อยู่สูงส่ง อยู่บนแท่นบูชาที่ผู้คนยกย่อง ชื่นชมดอกไม้และเสียงปรบมือ

แต่เขากลับกระโดดลงมาจากแท่นบูชานั้นด้วยตัวเองผ่านการไลฟ์สดกดหมูไม่อยู่ จนสร้างมีมและมุกฮิตบนโลกออนไลน์ไว้ให้ทุกคนนับไม่ถ้วน

และยังทำให้ทุกคนตระหนักได้ว่า คุณซูคนนี้ไม่ได้อยู่สูงส่งจนเอื้อมไม่ถึงแต่อย่างใด

เขาก็เหมือนกับทุกคน ขับรถเก๋งธรรมดาๆ พลอยกลับบ้านเกิดในชนบทไปฉลองปีใหม่ และถึงขั้นที่ว่า... กดหมูไม่อยู่เหมือนกัน

นี่สิถึงจะเป็นผู้ประกอบการเพื่อประชาชน ถึงจะเป็นภาพลักษณ์ที่ทุกคนคาดหวัง

ทันทีที่ซูไป๋ก้าวขึ้นเวที พนักงานใหม่แถวหน้าที่ใจกล้าหน่อยก็เริ่มส่งเสียงแซวขึ้นมา

"คุณซูครับ ปีใหม่คราวหน้าผมไปช่วยคุณกดหมูนะ รับรองกดทีเดียวอยู่ หมูไม่กล้าร้องสักแอะแน่นอน"

"คุณซู แม่ฉันเป็นแฟนคลับคุณนะ ทั้งบ้านฉันเป็นแฟนคลับคุณหมดเลยค่ะ"

"โย่วฮ่อ คุณซูสุดยอดไปเลยเว้ย!"

ทว่าก็มีคนไม่น้อยที่แอบกังวลว่า การล้อเล่นกับคุณซูแบบนี้จะทำให้เขาโกรธหรือเปล่า

เพราะยังไงโลกออนไลน์ก็คือโลกออนไลน์ โลกความจริงก็คือโลกความจริง

เหมือนกับดาราดังหลายคนที่ปกติอยู่หน้ากล้องจะมีมารยาทดีเลิศ แต่นอกจอกลับทำตัวเย่อหยิ่ง วางก้ามใส่คนอื่น เอะอะก็โมโหด่ากราด

แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ ซูไป๋ไม่เพียงแต่ไม่โกรธ ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"ผมเชื่อว่าทุกคนคงทราบจากฝ่ายบุคคลแล้วว่า วันนี้ผมจะมาคุยเรื่องสวัสดิการและค่าตอบแทนกับทุกคนด้วยตัวเอง"

ทันทีที่ซูไป๋ถือไมโครโฟนเอ่ยปาก บริเวณนั้นก็พลันเงียบสงบลงทันตา

"แต่ว่า... ก่อนจะคุยเรื่องค่าตอบแทน ผมเชื่อว่าทุกคนน่าจะคุ้นเคยกับภาพลักษณ์ของผมเป็นอย่างดีใช่ไหมครับ"

สิ้นเสียง พนักงานคนหนึ่งใต้เวทีก็ตะโกนตอบเสียงดัง

"ฟังคำแนะนำ!"

วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะครืนก็ดังขึ้นจากฝูงชน

ไม่ผิดเลย ภาพลักษณ์ของซูไป๋ก็คือการฟังคำแนะนำจริงๆ

เพราะฟังคำแนะนำ ถึงได้มีมือถือต้าหมี่

เพราะฟังคำแนะนำ ถึงได้มีผ้าอนามัยต้าหมี่

เรียกได้ว่า ฟังคำแนะนำ ก็คือคำจำกัดความของซูไป๋นั่นเอง

"ถูกต้อง ดูเหมือนทุกคนจะรู้กันดีนะว่าผมเป็นคนที่ฟังคำแนะนำมาก"

"เพราะฉะนั้น เรื่องค่าตอบแทนในวันนี้ ผมก็จะยังคงใช้วิธีฟังคำแนะนำมาคุยกับทุกคนเช่นเดิม"

"พูดอีกอย่างก็คือ เกี่ยวกับเรื่องค่าตอบแทนของทุกคน ผมอยากฟังความเห็นของพวกคุณเองดูหน่อยครับ"

ทันทีที่พูดจบ ทั่วทั้งลานก็พลันเงียบกริบ ทุกคนต่างทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ยังมีคน... ฟังคำแนะนำขนาดนี้อยู่อีกเหรอ?

ค่าตอบแทนของพนักงาน ปกติไม่ใช่ว่าเจ้านายเป็นคนกำหนดหรอกเหรอ?

คุณดันมาถามพวกเราเนี่ยนะ?

กลายเป็นว่า จะให้พวกเรากำหนดค่าตอบแทนกันเองงั้นสิ?

ในแถวนั้น จางเหว่ยที่ได้ยินวิธีนี้ก็มึนตึ้บไปเหมือนกัน ยังไม่ทันที่เขาจะทำความเข้าใจสถานการณ์ หนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชะโงกหน้าเข้ามาหา

"พี่ชาย นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย ค่าตอบแทนเสนอเองได้ด้วยเหรอ?"

เหลียงเหวินเชาที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมทำงานเป็นครั้งแรก รีบเอ่ยถามจางเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ทันที

"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็เพิ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

อย่าว่าแต่จางเหว่ยเลย เกรงว่าพนักงานใหม่ทั้ง 1,200 คนที่อยู่ที่นี่ คงไม่มีใครเคยเจอเรื่องพรรค์นี้มาก่อน ทุกคนต่างหันไปซุบซิบกระซิบกระซาบ ชะเง้อชะแง้มองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าคุณซูคนนี้จะมาไม้ไหนอีก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูไป๋จึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากเปิดประเด็นขึ้นมาเอง

"เอาแบบนี้แล้วกัน ทุกคนลองบอกมาหน่อยว่า เงินเดือนที่พวกคุณคาดหวังไว้คือเท่าไหร่"

พอมีคำถามที่ชัดเจน คราวนี้ก็คุยง่ายขึ้นเยอะ

ไม่นานนัก ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า

"คุณซูครับ ผมมาสมัครตำแหน่งรปภ. ที่มาก็เพราะชื่นชอบคุณซู ไม่ได้กะว่าจะได้เงินเดือนสูงอะไร ขอแค่สามพันนิดๆ ก็พอแล้วครับ"

พอมีคนแรกเปิดปาก ก็ย่อมมีคนที่สองและคนที่สามตามมาโดยธรรมชาติ

"คุณซูครับ ผมเคยทำงานซูเปอร์มาร์เก็ตมาก่อน มีประสบการณ์ ผมขอสัก 3,800 หยวน ให้เท่าที่เดิมก็พอครับ"

"คุณซูครับ ผมไม่มีประสบการณ์เท่าไหร่ ที่มาก็เพราะตามคุณซูนี่แหละครับ เรื่องเงินเดือนยังไงก็ได้ คงไม่น้อยไปกว่าที่อื่นหรอก ขอแค่อย่างเดียว เวลาหัวหน้าด่า อย่าด่าลามไปถึงพ่อแม่บุพการีก็พอครับ"

ฟังความต้องการของทุกคนแล้ว ซูไป๋ถึงกับพูดไม่ออก

อย่าด่าลามถึงพ่อแม่เนี่ยนะ? แบบนี้ก็นับเป็นข้อเรียกร้องด้วยเหรอ?

หลังจากสอบถามเงินเดือนที่คาดหวังคร่าวๆ แล้ว ส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่ที่ประมาณสามถึงสี่พันหยวน คนที่ขอเกินสี่พันถือว่ามีน้อยมาก

ซูไป๋ที่ถือไมโครโฟนยืนอยู่บนเวทีกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะค่อยๆ ยกมุมปากยิ้ม

"โอเค เข้าใจแล้ว ดูเหมือนทุกคนอยากได้เงินเดือนราวๆ สี่พันหยวนกันสินะครับ ในเมื่อทุกคนอยากได้เท่านี้ งั้น...ผมจะให้ตามนี้จริงๆ แล้วนะ"

คำพูดของซูไป๋จุดกระแสฮือฮาขึ้นมากลางฝูงชนในทันที

เดี๋ยวนะ คุณซู เอาจริงดิ

จะมาฟังคำแนะนำจริงๆ เหรอเนี่ย?

พวกเราบอกเท่าไหร่ ก็ให้เท่านั้นเลยเรอะ?

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

"แน่ใจนะว่าอยากได้แค่นี้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นผมจะฟังคำแนะนำตามนี้จริงๆ แล้วนะครับ"

เมื่อซูไป๋พูดกระตุ้นอีกนิด ในที่สุดก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งยกมือขึ้นตะโกน

"คุณซูครับ ผมอยากได้เดือนละห้าพันหยวนครับ!"

ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ซูไป๋ยกมือชี้ไปทางชายหนุ่มคนนั้น แล้วเอ่ยประโยคอมตะออกมา

"รับทราบ จัดไป!"

"ทีมงานฝ่ายบุคคล จดชื่อเขาไว้ เงินเดือนห้าพัน"

"มีใครอีกไหม ผมบอกแล้วนะว่าวันนี้ผมมาฟังคำแนะนำ ช้าหมดอดไม่มีอีกแล้วนะ"

ชายหนุ่มที่เพิ่งยกมือไปเมื่อครู่ทำหน้าเหวอ ประมาณว่าฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

ตูกลั้นใจตะโกนขอห้าพัน คุณซูก็ให้จริงๆ เลยเหรอวะ?

แบบนี้ก็มีด้วยเรอะ?

การกระทำสุดปั่นของซูไป๋ ทำเอาทุกคนในงานอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

พอเห็นว่าไอ้หนุ่มนั่นขอห้าพันก็ได้ห้าพันจริงๆ คนอื่นๆ ก็เริ่มอยู่ไม่สุขทันที

มีคนรีบยกมือขึ้นอีกคนทันควัน

"คุณซูครับ ผมขอหกพัน ถ้าให้ผมเดือนละหกพันหยวน ผมจะตั้งใจทำงานแน่นอน ถ้าทำได้ไม่ดี คุณซูไม่ต้องไล่ออกหรอกครับ เดี๋ยวผมเก็บเสื่อหมอนม้วนเดียวจบไสหัวไปเองเลย!"

"รับทราบ จัดไป!"

ถ้าบอกว่าห้าพันเมื่อครู่ยังทำให้ทุกคนจับต้นชนปลายไม่ถูก

เงินเดือนหกพันในตอนนี้ก็ทำให้ทุกคนเริ่มตาวาวจนแทบนั่งไม่ติด

เดือนละหกพันหยวนเชียวนะ นี่มันแซงหน้ารายได้ของคนส่วนใหญ่ในเมืองอี๋เฉิงไปไกลแล้ว ล่อตาล่อใจสุดๆ

ที่สำคัญคือพออีกฝ่ายขอหกพัน คุณซูก็ฟังคำแนะนำจัดให้เดี๋ยวนั้นเลย ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ในเมื่อคนอื่นทำได้ แล้วทำไมตัวเองจะทำไม่ได้ล่ะ คนอื่นตั้งใจทำได้ ตัวเองก็ทำได้ดีกว่านั้นอีก

คนเราก็มีหนึ่งหัวสองบ่าเท่ากัน จะไปยอมแพ้ได้ยังไง?

คราวนี้ จางเหว่ยที่ยืนอยู่ในแถวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารีบยกมือขึ้นทันที

"คุณซูครับ ให้ผมเดือนละแปดพันหยวน ผมไม่กล้ารับประกันปากเปล่า แต่บอกได้คำเดียวว่า จะทำงานให้คุ้มเงินเดือนแน่นอนครับ"

สิ้นเสียงขอแปดพันของจางเหว่ย

ทุกคนก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว

พี่ชาย โคตรดุเลยว่ะ

เขาให้ขอก็กล้าขอจริงๆ เนอะ?

พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ อยากได้แปดพัน?

ใจถึงขนาดนี้ มาเป็นพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตนี่เสียของชัดๆ ไปเป็นโจรปล้นธนาคารยังจะรุ่งกว่า

เอาเข้าจริง พอตะโกนเลขแปดพันออกไปแล้ว ตัวจางเหว่ยเองก็เริ่มใจฝ่อเหมือนกัน

ก็จริง งานประเภทนี้ ขอแปดพันมันดูเกินเบอร์ไปหน่อยจริงๆ

ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ไหนจะบ้าจ่ายเงินเดือนพนักงานตั้งแปดพันหยวนต่อเดือนกันเล่า

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ ทันทีที่จางเหว่ยพูดจบ เสียงของซูไป๋ก็ดังเข้าหูทันที

"รับทราบ จัดไป!"

"หา?"

จางเหว่ยที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

ไม่ใช่สิ คุณซู คุณจะให้จริงๆ เหรอเนี่ย

ไม่คิดจะพิจารณาหน่อยเลยเหรอ? แปดพันนี่บอกจะให้ก็ให้เลยเนี่ยนะ?

ทุกคนในที่นั้นก็ไม่ต่างจากจางเหว่ย โดนการ 'จัดไป' ของซูไป๋เข้าไป ดอกเดียวทำเอาสมองเบลอกันถ้วนหน้า

ถ้าบอกว่าห้าพันหรือหกพัน ยังพอมีคนใจกล้าหน้าด้านกล้าขออยู่บ้าง

แต่คนที่กล้าขอแปดพันแบบจางเหว่ย คงไม่มีใครกล้าทำตามแน่ๆ

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อจะรับเงินเดือนแปดพัน คุณก็ต้องมีฝีมือระดับแปดพันด้วย

ทุกคนต่างก็กลัว กลัวว่าตัวเองจะไม่มีความสามารถพอที่จะรับเงินเดือนสูงขนาดนั้น

ถ้าเกิดรับเดือนละแปดพันแล้วทำงานสู้คนได้หกพันไม่ได้ขึ้นมา มันจะไม่กลายเป็นตัวตลกชวนหัวเราะเยาะหรอกเหรอ?

จางเหว่ยในยามนี้ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบและนึกกลัวย้อนหลังไม่แพ้กัน

เดือนละแปดพันเชียวนะเนี่ย ตัวเองต้องทุ่มเททำงานขนาดไหน ถึงจะคู่ควรกับเงินเดือนก้อนนี้กัน

ไม่ใช่ว่าต้องมาถึงบริษัทเป็นคนแรกทุกวัน แล้วเลิกงานเป็นคนสุดท้ายหรอกเหรอ

ขณะที่จางเหว่ยกำลังนึกเสียใจกับความวู่วามของตัวเองอยู่นั้น เขาหารู้ไม่เลยว่า

ข้างๆ ยังมีไอ้หนุ่มหน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมอีกคนที่ห้าวกว่าเขาเสียอีก

เห็นเพียงเหลียงเหวินเชายกมือขึ้นทันที พลางตะโกนเสียงดังลั่น

"ประธานซูครับ ให้ผมเดือนละหนึ่งหมื่น ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง พรุ่งนี้ผมจะไปโค่นต้นกวักเงินหน้าประตูวอลมาร์ตทิ้งให้เลย!"