ตอนที่ 69 ขอถามหน่อย นี่ขุนพลเอกของใครกันเนี่ย

ไม่อย่างนั้นคนเขาคงไม่พูดกันหรอกว่า เด็กยุคหลังปี 2000 จะเป็นคนเข้ามาจัดระเบียบที่ทำงาน

สำหรับนักศึกษายุคหลังปี 2000 อย่างเหลียงเหวินเชาแล้ว กฎที่ไม่ได้เขียนไว้หรือมารยาทในที่ทำงานอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ

ถ้าเถ้าแก่จ่ายเงินไม่สมน้ำสมเนื้อ พอถึงเวลาเลิกงานหกโมงเย็นฉันก็เผ่นตรงเวลาเป๊ะ เสียเวลาเพิ่มแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือว่าไม่เคารพตัวเองแล้ว

ถ้าวันหยุดสุดสัปดาห์กล้าโทรมาคุยเรื่องงาน ฉันก็กล้าบล็อกเบอร์ทิ้งทันที

แต่ก็นั่นแหละ

ขอแค่เถ้าแก่จ่ายเงินถึง เรื่องอะไรก็คุยกันง่ายทั้งนั้น

ขอแค่คุณยอมจ่ายค่าโอทีสองเท่า ผมก็พร้อมย้ายสำมะโนครัวมานอนที่บริษัท ทำโอทีจนกว่าบริษัทจะเจ๊งกันไปข้าง

ใครๆ ก็บอกว่าเถ้าแก่ยุค 70 และ 80 ชอบขายฝันคุยเรื่องอุดมการณ์

แต่สำหรับคนรุ่นใหม่อย่างพวกเด็กยุคหลังปี 2000

โทษทีนะพวก ผมคุยแค่เรื่องเงินเท่านั้น!

อย่างเช่นเหลียงเหวินเชา

ขอแค่ซูไป๋กล้าให้เงินเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน เขาก็กล้าไปโค่นต้นไม้นำโชคหน้าร้านวอลมาร์ตตอนดึกดื่นเที่ยงคืนจริงๆ

โดยมีข้อแม้ว่า ซูไป๋ต้องยอมจ่ายก่อนเท่านั้น

และในตอนที่ไอ้หนุ่มเลือดร้อนอย่างเหลียงเหวินเชาตะโกนว่าหนึ่งหมื่นหยวนออกมา

พนักงานใหม่ทั้งหนึ่งพันสองร้อยคนในที่นั้น ต่างมองเหลียงเหวินเชาด้วยสายตาราวกับมองสัตว์ประหลาด

เดิมทีคิดว่าจางเหว่ยที่เรียกแปดพันก็ไร้เทียมทานแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีคนห้าวเป้งยิ่งกว่าเขาอีก

ขอถามหน่อยเถอะ นี่มันขุนพลเอกของฝ่ายไหนกันวะ

เวลานี้ จางเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลียงเหวินเชา ก็ค่อยๆ ขยับหนีไปครึ่งก้าว... แล้วก็ขยับหนีไปอีกครึ่งก้าว

อย่ามองฉันนะ ฉันไม่รู้จักไอ้งี่เง่านี่

เขาเรียกหนึ่งหมื่น เกี่ยวอะไรกับฉันที่เรียกแปดพันด้วย

ฉันเตรียมใจจะมาถึงบริษัทเป็นคนแรกและกลับเป็นคนสุดท้ายแล้วแท้ๆ พี่ชายคนนี้ดันโหดยิ่งกว่า เปิดฉากมาก็กะจะไปโค่นต้นไม้นำโชคของวอลมาร์ตเลย

เชี่ยเอ๊ย เพื่อเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน นายถึงกับยอมถวายชีวิตเลยเรอะ

ทว่าในตอนที่ทุกคนคิดว่าซูไป๋คงไม่สนใจไอ้หนุ่มเลือดร้อนที่จะไปตัดต้นไม้คนนี้

ใครจะไปรู้ว่า ซูไป๋ที่ยืนอยู่บนเวทีกลับไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย เขากลับมองไปยังเหลียงเหวินเชาด้วยสีหน้าชื่นชม

"ดี! เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน รับทราบ จัดไป!"

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

คราวนี้ ในที่สุดก็มีคนทนอยู่นิ่งไม่ไหวแล้ว

ชายร่างท้วมใหญ่คนหนึ่งยกมือขึ้น แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"อะแฮ่ม ประธานซูครับ บอกตามตรง พ่อผมเป็นคนตัดไม้ เรื่องโค่นต้นไม้นี่ถือเป็นวิชาสืบทอดประจำตระกูลของผมเลยครับ"

"ให้ผมหนึ่งหมื่น ผมจะไปกับเขาด้วย!"

สิ้นเสียงพูด คนหนึ่งพันสองร้อยคนในหอประชุมต่างก็พากันยกมือขึ้นพรึ่บ ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนล้วนอยากไปโค่นต้นไม้กันทั้งนั้น

ดูออกเลยว่า ทุกคนไม่ได้กะจะไปเอาเรื่องต้นไม้นำโชคหน้าร้านวอลมาร์ตจริงๆ หรอก

แต่ทุกคนมุ่งเป้าไปที่เงินหนึ่งหมื่นหยวนนั่นต่างหาก

เหตุผลที่ยกมือ ก็เพื่ออยากจะบอกซูไป๋ว่า

พวกเขาก็เหมือนกับเหลียงเหวินเชา ขอแค่ซูไป๋จ่ายเงินเดือนให้สูงพอ จะสั่งให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น

เมื่อเห็นทุกคนพร้อมใจกันยกมือ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของจางเหว่ยก็โล่งอกเสียที

ในที่สุดก็ไม่ต้องมาบริษัทเป็นคนแรกและกลับเป็นคนสุดท้ายแล้ว

ส่วนซูไป๋ที่อยู่บนเวที เมื่อเห็นทุกคนยกมือ ก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมาในที่สุด เขายกมือขึ้นกดลงเบาๆ ส่งสัญญาณให้ทุกคนเอามือลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมความหมาย

"ต้นไม้น่ะไม่ต้องไปโค่นหรอกครับ"

"ผมดูออกว่า ทุกคนล้วนอยากได้เงินเดือนสูงๆ แต่ก็กลัวว่าจะทำงานไม่คุ้มค่าจ้าง"

"แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกทุกคนก็คือ สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ความสามารถระดับหนึ่งหมื่นหยวน แต่คือทัศนคติระดับหนึ่งหมื่นหยวนต่างหาก"

"ความสามารถเป็นแค่ขีดจำกัดขั้นต่ำ มันค่อยๆ พัฒนาขึ้นได้ระหว่างการทำงาน แต่ทัศนคติต่างหากที่จะเป็นตัวกำหนดเพดานขั้นสูงของคุณ"

"ผมไม่เชื่อคำรับรองหรือคำสัญญาใดๆ จากพนักงานหรอกครับ เพราะคำรับประกันพวกนั้นมันกลวงเปล่า"

"แต่ผมเชื่อว่า พนักงานที่ผมทุ่มเงินจ้างมาหนึ่งหมื่นหยวน จะต้องทุ่มเททำงานอย่างสุดความสามารถโดยไม่กั๊กไว้อย่างแน่นอน"

"เพราะเงินนั่นแหละคือของจริงที่จับต้องได้ที่สุด"

"ดูจากตอนนี้แล้ว ความเห็นของทุกคนเป็นเอกฉันท์มาก ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะเคาะเงินเดือนให้ทุกคนตามเกณฑ์หนึ่งหมื่นหยวนเลยละกันนะครับ"

คราวนี้ ในที่สุดก็ไม่มีใครส่งเสียงหรือยกมือขึ้นมาอีก

มีเพียงพนักงานแถวหน้าคนหนึ่งที่รวบรวมความกล้าถามขึ้นมา

"ประธานซูครับ คุณไม่ได้กำลังล้อพวกเราเล่นใช่ไหมครับ?"

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ กลัวจนแทบแย่ว่าซูไป๋จะโพล่งออกมาประโยคหนึ่งว่า

ก็พวกคุณเริ่มล้อผมเล่นก่อนเองนี่นา

เมื่อเห็นดังนั้น ซูไป๋ไม่ได้ตอบกลับทันที แต่หันไปมองผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่ยืนอยู่ข้างเวที

"รบกวนช่วยจดไว้หน่อยนะครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฐานเงินเดือนขั้นต่ำของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คือหนึ่งหมื่นหยวน"

"ส่วนจะได้เท่าไหร่ ให้ไปคุยตามความสามารถของแต่ละคนและการจัดสรรตำแหน่งหน้าที่ นอกจากนี้ นี่คือหลังหักภาษี ไม่รวมประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ"

"แล้วก็ อัตราการขึ้นเงินเดือนในแต่ละปี จะเหมือนกับต้าหมี่เทคโนโลยี พนักงานระดับปฏิบัติการจะได้รับการขึ้นเงินเดือนปีละสิบสองเปอร์เซ็นต์"

จนกระทั่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลจดบันทึกตามที่ซูไป๋สั่งเรียบร้อย ซูไป๋ถึงหันกลับมามองพนักงานใต้เวทีที่กำลังยืนเหวอ พร้อมยิ้มแล้วเอ่ย

"ตอนนี้ ให้ผมได้ยินเสียงปรบมือของเงินเดือนหลักหมื่นได้หรือยังครับ?"

พนักงานทุกคนอึ้งไปพร้อมกัน จากนั้น บนรันเวย์ทั้งสายก็บังเกิดเสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงผิวปากและเสียงโห่ร้องยินดีดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลายคนถึงกับตะโกนลั่น

"ประธานซู นี่แหละเสียงปรบมือของเงินเดือนหลักหมื่น ฟังดูสิครับว่าดังพอมั้ย!"

"ฟิ้ว!!! ประธานซู ฉันรักคุณค่ะ!"

"ประธานซู คุณหล่อที่สุดในโลกเลย!"

ส่วนเหลียงเหวินเชาที่อยู่ใต้เวที เมื่อเห็นว่าซูไป๋เคาะเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวนจริง ๆ ก็ตบมือดังแปะ ๆ

"ให้หมื่นนึงจริง ๆ ด้วย แถมยังมีขึ้นเงินเดือนปีละสิบสองเปอร์เซ็นต์อีก เชี่ยเอ๊ย ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เนี่ย กรูมาถูกที่จริง ๆ ว่ะ"

เวลานี้จางเหว่ยก็ตื่นเต้นจนขาสั่นพั่บ ๆ เช่นกัน

คราวนี้ ในที่สุดโชคชะตาก็ไม่ได้เล่นตลกกับเขาอีกต่อไป ทว่ากลับมอบเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้แทน

การลาออกแล้วมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดของเขา

ส่วนผู้คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้นระงม

"คุณพระช่วย ย้ายงานใหม่ปุ๊บ เงินเดือนเพิ่มขึ้นเกินสองเท่าทันที ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษบ้านฉันพ่นควันเขียวแล้วเหรอเนี่ย?"

"ควันเขียวอะไรล่ะ? ฉันว่าไฟแทบจะลุกท่วมแล้วมั้ง หนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน จุดตะเกียงหายังไงก็หาไม่เจอหรอก!"

"พี่ชาย ช่วยตบหน้าฉันสักสองทีทีสิ นี่ฉันฝันอยู่รึเปล่า ทำไมยังไม่ตื่นอีกล่ะเนี่ย"

"เหอะ ขำว่ะ ถ้าได้เดือนละสามสี่พัน ฉันคงยังทำงานแบบขอไปทีได้อยู่ แต่ถ้าคุณให้เงินเดือนหลักหมื่นล่ะก็ โทษทีเถอะ ฉันไม่แอ๊บละ ผู้น้อยคนนี้คือยอดนักขายมือทองผู้เลื่องชื่อแถบลุ่มแม่น้ำแยงซีและบางตำบลของเมืองอี๋เฉิง ฉายาราชาแห่งการขาย 'เฉินขายเกลี้ยง'! ขออภัยล่วงหน้านะทุกคน"

"ไม่ได้ละพวกเรา ฉันว่านะ ไปตัดต้นไม้กวักเงินกวักทองหน้าประตูวอลมาร์ตทิ้งเหอะ เก็บไว้ต้องเป็นตัวซวยแน่ ๆ"

ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับเงินเดือนหลักหมื่นจนแทบคลั่ง ใครจะรู้ว่าซูไป๋บนเวทีกลับยกมือขึ้นกดเบา ๆ จนกระทั่งทุกคนสะกดความตื่นเต้นแล้วเงียบลง

"เอาล่ะ ในเมื่อเกณฑ์เงินเดือนเคาะลงตัวแล้ว ต่อไปเรามาคุยเรื่องสวัสดิการกันต่อดีไหมครับ?"

ยังมีสวัสดิการอีกเหรอ?

เงินเดือนเป็นหมื่นแล้ว ยังมีสวัสดิการอีกเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นดังนั้น ลูกพี่สายลุยคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาทันที

"ประธานซู แค่เงินเดือนที่คุณให้เนี่ย สวัสดิการผมไม่เอาแล้วครับ! คุณคอยดูได้เลย พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถแน่ ใครกล้าอู้กล้าถ่วงแข้งถ่วงขาคุณล่ะก็ พ่อจะซัดให้หงายหลังสักสองหมัด!"

"ใช่แล้วประธานซู เงินเดือนสูงขนาดนี้แล้ว ยังจะเอาสวัสดิการอะไรอีก แค่สั่งให้ทำโอทีก็พอแล้วครับ!"

"ข้าก็คิดงั้นเหมือนกัน!"

เรื่องสวัสดิการอะไรพวกนี้ ใช่ว่าทุกคนจะไม่เคยเห็นเสียหน่อย

อย่างมากก็แค่วันเกิดแจกสักสองร้อยหยวน ถึงช่วงเทศกาลปีใหม่ก็แจกของขวัญนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่เห็นมีอะไรสลักสำคัญเลย

ส่วนเรื่องเวลาทำงาน เงินเดือนตั้งหลักหมื่นแล้ว ยังจะมาเรียกร้องเวลาทำงานอีกเหรอ?

ไม่ว่าจะ 996 หรือ 007 ประธานซูแค่กวักมือเรียกมาได้เลย

ในเมื่อคุณกล้าจ่ายหนึ่งหมื่น

พวกเราก็จะทำให้คุณได้เห็นเอง ว่าทัศนคติของคนได้เงินเดือนหนึ่งหมื่นมันเป็นยังไง

คิดว่าที่ยอมเป็นวัวเป็นม้าให้เนี่ย เรียกกันเล่น ๆ รึไง?