ตอนที่ 70 ในใจรู้สึกไม่มั่นคงเหรอ รู้สึกไม่มั่นคงน่ะถูกแล้ว

เมื่อได้ยินพนักงานพากันส่งเสียงเอะอะว่าสวัสดิการจะมีหรือไม่มีก็ช่าง ขอแค่ให้พวกเขามีงานทำก็พอ

ซูไป๋ที่ยืนอยู่บนเวทีถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทำไมเขาถึงต้องเอาเรื่องเงินเดือนมาพูดเป็นเรื่องแรกน่ะเหรอ

ก็เพราะเมื่อเทียบกับเงินเดือนแล้ว ซูไป๋รู้สึกว่าสวัสดิการตามโมเดลตงไหลนั้นสำคัญยิ่งกว่า

เงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวนแม้จะสูง แต่ก็ต้องดูด้วยว่าทำงานกันยังไง

ถ้าต้องทำงานแบบ 007 ทุกวัน ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ทนไม่ไหว

ถ้าได้หยุดแค่อาทิตย์ละวัน ตื่นสายหน่อย ตกบ่ายซักผ้าทำงานบ้าน วันรุ่งขึ้นก็ต้องไปทำงานอีก มันแทบไม่ต่างอะไรกับการไม่ได้หยุดพักเลย

สิ่งที่ซูไป๋ต้องการคือกลุ่มพนักงานที่มีศักยภาพพร้อมลุย ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่รู้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานงก ๆ

แต่เมื่อเทียบกับเรื่องเงินเดือนแล้ว ในส่วนของสวัสดิการ ซูไป๋คงไม่สามารถฟังคำแนะนำได้อีก

เรื่องเงินเดือน ยังมีเด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างเหลียงเหวินเชากล้าเสนอหน้าตะโกนขอหนึ่งหมื่นหยวน

แต่สำหรับเรื่องสวัสดิการ พูดได้เลยโดยไม่เกินจริงว่า ในยุคสมัยนี้ คนส่วนใหญ่แทบไม่มีจินตนาการถึงมันด้วยซ้ำ

ต่อให้ซูไป๋เปิดโอกาสให้ทุกคนเสนอสวัสดิการที่อยากได้ พวกเขาก็คงไม่รู้ว่าจะพูดยังไงอยู่ดี

พูดได้ว่า แค่เจ้านายรักษาระเบียบการทำงานแปดชั่วโมงต่อวันไว้ได้ สำหรับพนักงานแล้ว นั่นก็ถือเป็นสวัสดิการที่ดีที่สุดแล้ว

ในเมื่อทุกคนคิดไม่ออก ก็คงมีแต่ซูไป๋ที่ต้องเป็นคนเสนอเอง

เมื่อมองดูพนักงานทุกคนที่กำลังฮึกเหิมเลือดสูบฉีดเต็มที่เพราะเงินเดือนหนึ่งหมื่นหยวน ซูไป๋จึงเอ่ยปากช้า ๆ

"ทุกคนอาจจะยังเข้าใจเรื่องสวัสดิการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ผิดไปสักหน่อย"

"ผมบอกทุกคนตามตรงได้เลยว่า สวัสดิการของเรา หากมองในบางแง่มุมแล้ว มันสำคัญยิ่งกว่าเงินเดือนเสียอีก"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็งุนงงเป็นอย่างยิ่ง

สวัสดิการ สำคัญกว่าเงินเดือนเนี่ยนะ?

บอสซูเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า

หรือว่าเวลาถึงวันเกิดพนักงาน บริษัทจะออกเงินซื้อเค้กวันเกิดให้ แล้วลากคนกลุ่มหนึ่งมาร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์?

แบบนั้นไม่เรียกว่าสวัสดิการหรอกนะ นั่นมันฆาตกรรมทางสังคมชัด ๆ

หรือว่าสวัสดิการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะมีลูกเล่นอย่างอื่นอีก?

แต่ต่อให้วิลิศมาหราแค่ไหน มันก็เทียบไม่ได้กับเงินเดือนเป็นหมื่นหรอกนะ

ขณะที่ทุกคนกำลังนึกสงสัยว่าสวัสดิการที่ซูไป๋พูดถึงคืออะไร ซูไป๋ที่ปลุกความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนได้สำเร็จ ก็เอ่ยปากขึ้นช้า ๆ ในที่สุด

"อย่างแรกเลย เมื่อกี้ผมได้ยินบางคนตะโกนว่า สวัสดิการไม่เอาก็ได้ ขอแค่ให้ทำโอทีอย่างเดียวก็พอ"

"สิ่งที่ผมอยากจะบอกทุกคนก็คือ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ หากไม่ได้รับอนุญาตแล้วแอบทำโอทีเองโดยพลการ จะถูกฝ่ายบุคคลเรียกไปปรับทัศนคติ"

"เพราะการทำโอทีหมายถึงค่าล่วงเวลาสองเท่า และนั่นหมายความว่า คุณต้องยื่นขออนุมัติจากหัวหน้าสายตรงของคุณก่อนเท่านั้น"

คำพูดชุดนี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง ต่างทำหน้าเหมือนจะบอกว่า บอสซู คุณล้อพวกเราเล่นใช่ไหม

ไม่ได้รับอนุญาต?

แอบทำโอทีโดยพลการ?

ทำโอทียังต้องยื่นขออนุมัติอีกเหรอ?

ค่าล่วงเวลาสองเท่าเนี่ยนะ?

คำพวกนี้มันเอามาผสมกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ไม่ใช่สิ บอสซู คุณให้เงินเดือนตั้งหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว แต่จะไม่ให้พวกเราทำโอทีเนี่ยนะ?

แบบนี้มันยังมีเหตุผลอยู่อีกเหรอ? โลกนี้ยังมีขื่อมีแปอยู่ไหม?

ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าคุณกำลังดูถูกพวกเราอยู่

แม้แต่จางเหว่ยที่อยู่ในฝูงชน ก็ยังโดนคำพูดของซูไป๋ทำเอาสมองแทบจะชัตดาวน์ไปเหมือนกัน

เมื่อกี้เขายังคิดอยู่เลยว่า ในเมื่อซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ให้เงินเดือนสูงขนาดนี้ ก็ย่อมหมายความว่าปริมาณงานต้องมหาศาล และการทำโอทีหามรุ่งหามค่ำต้องเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันแน่นอน

จางเหว่ยถึงกับเตรียมใจที่จะต้องทำโอทีทุกวันไว้แล้วด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้คุณกลับมาบอกพวกเราว่า การทำโอทียังต้องยื่นขออนุมัติอีกเนี่ยนะ?

ฉันได้เงินเดือนตั้งหนึ่งหมื่นหยวน แต่จะทำโอทียังต้องขออนุมัติอีกเหรอ?

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับระบบการขอทำโอทีสุดพิลึกพิลั่นอยู่นั้น ซูไป๋ก็เติมเชื้อไฟต่อ

"แล้วก็ เวลาทำการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คือตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม เท่ากับว่าเวลาทำงานในแต่ละวันคือสิบสี่ชั่วโมง สิบสี่ชั่วโมงนี้จะแบ่งออกเป็นสองกะ กะละเจ็ดชั่วโมง"

"ดังนั้น ขอเตือนพวกคุณด้วยความหวังดีไว้เลยว่า หากทำงานเกินเจ็ดชั่วโมงครึ่ง คุณจะเข้าข่ายแอบทำโอทีโดยไม่ได้รับอนุญาต และจะต้องถูกฝ่ายบุคคลเรียกไปปรับทัศนคติเช่นเดียวกัน"

สิ้นเสียงนี้ ทั่วทั้งสถานที่ก็เงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนต่างทำหน้าเหมือนกำลังตั้งคำถามกับชีวิต

ไม่ให้แอบทำโอทีก็ว่าแย่แล้ว

แต่นี่คุณกระทั่งเวลาทำงานยังจะตัดทอนอีกเหรอ?

ทำงานไม่ถึงแปดชั่วโมงเนี่ยนะ?

ฟังดูสิ พวกคุณมาฟังดู นี่ใช่คำพูดที่เจ้านายควรพูดหรือเปล่า?

แค่นี้...ยังไม่หมด

ซูไป๋กล่าวเสริมต่อ

"นอกจากนี้ ทุกแผนกของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะใช้ระบบหยุดสองวันต่อสัปดาห์ทั้งหมด นอกจากวันอังคารที่ปิดทำการพร้อมกันแล้ว วันหยุดอีกหนึ่งวันให้แต่ละแผนกจัดตารางสลับวันหยุดกันเอาเอง"

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ทันที

ซูเปอร์มาร์เก็ตบ้านไหนเขาไม่เปิดตลอดทั้งปีไม่มีวันหยุดกันบ้างล่ะ แต่นี่คุณเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตนะ? ยังจะมาปิดร้านพักอีกเหรอ?

พนักงานยังได้หยุดสองวันต่อสัปดาห์อีก?

ไม่ให้ทำโอที ทำงานวันละเจ็ดชั่วโมง แถมยังได้หยุดสัปดาห์ละสองวัน บวกกับเงินเดือนหลักหมื่นขึ้นไป

สรุปคือสวัสดิการพวกเราดีกว่าข้าราชการอีกงั้นเหรอ?

คุณแน่ใจนะว่านี่กำลังเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ?

คุณแน่ใจนะว่ากำลังรับสมัครพนักงาน?

ไม่ใช่กำลังรับสมัครซีอีโอหรอกเหรอ?

"อีกอย่าง พนักงานทุกคนของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะมีวันลาพักร้อนประจำปีแบบได้รับค่าจ้าง 30 วัน"

"และเมื่ออายุงานเพิ่มขึ้น วันลาพักร้อนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย"

ลาพักร้อน 30 วัน! แถมยังได้เงินเดือนด้วยเนี่ยนะ?

ถ้าจะบอกว่า สวัสดิการที่ซูไป๋เสนอก่อนหน้านี้ยังอยู่ในขอบเขตที่ทุกคนพอจะทำความเข้าใจได้

วันลาพักร้อนแบบได้รับค่าจ้างยาวนานถึงหนึ่งเดือนนี้ สำหรับกลุ่มพนักงานที่แค่จะขอลายังต้องโดนหัวหน้าชักสีหน้าใส่ มันเกินจินตนาการไปไกลลิบแล้ว

ลาพักร้อน 30 วัน ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตเลยจริง ๆ

กระทั่งเหลียงเหวินเชาที่ยืนอยู่ข้างจางเหว่ย ก็ยังอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"พี่จาง ที่ประธานซูหมายถึงก็คือ สามสิบวันนี้ผมจะลาไปเที่ยวเล่นยังไงก็ได้เหรอครับ?"

"พอเสร็จธุระกลับมาก็ยังมีเงินเดือนให้อีกเหรอ?"

จางเหว่ยพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

"เหมือนจะ...เป็นอย่างนั้นนะ"

ได้ยินดังนั้น เหลียงเหวินเชาก็เบิกตากว้างทันที

"ไม่ให้ทำโอที หยุดสัปดาห์ละสองวัน มีวันลาพักร้อน 30 วัน เงินเดือนก็เป็นหมื่น"

"งั้นพวกเรา...ไม่กลายเป็นพวกกินเงินเดือนเปล่า ๆ หรอกเหรอครับ?"

จางเหว่ยยังคงพยักหน้าอย่างมึนงง

"เหมือนจะ...เป็นอย่างนั้นนะ"

ใช่แล้ว ความคิดของคนทั้งสองในตอนนี้ ก็คือความคิดร่วมกันของพนักงานใหม่ทั้งหนึ่งพันสองร้อยคนในที่นี้

ให้เงินเดือนสูงก็ช่างเถอะ อย่างมากทุกคนก็แค่ยอมทำโอทีเยอะหน่อย ตั้งใจทำงานให้เต็มที่

อย่างน้อยก็สามารถอาศัยความขยันและหยาดเหงื่อของตัวเอง ทำให้คู่ควรกับเงินเดือนก้อนนี้ เพื่อที่จะได้รับเงินมาอย่างสบายใจ

แต่ซูไป๋นี่สิดีแท้

ไม่ให้ทำโอทียังพอว่า นี่ยังมีวันลาพักร้อน 30 วันโผล่มาอีก

สรุปคือ ทุกคนกลายเป็นพวกนั่งกินนอนกินรับเงินเดือนฟรีไปจริง ๆ สินะ

คราวนี้ ทุกคนต่างรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

ดูจากเงื่อนไขระดับนี้แล้ว อย่าว่าแต่รับสมัครพวกตนเลย แม้แต่นักศึกษามหาวิทยาลัยระดับท็อป 985 หรือ 211 ก็ยังกวาดเข้ามาได้สบาย ๆ

ยังจำเป็นต้องใช้พวกตนอยู่อีกเหรอ?

พี่ชายคนหนึ่งใจคอไม่ดี จึงตะโกนถามซูไป๋บนเวที

"ท่านประธานซูครับ เอาเป็นว่า...คุณช่วยลดเงินเดือนผมลงหน่อยได้ไหมครับ? ไม่อย่างนั้นวันลาพักร้อน 30 วันนั่นผมไม่เอาแล้วได้หรือเปล่าครับ"

"สวัสดิการระดับนี้กับเงินเดือนเดือนละหมื่น ผมรับไว้แล้วรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ครับ..."

เมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ชายคนนี้พูด ทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของซูไป๋ก็ค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

รู้สึกไม่สบายใจงั้นเหรอ?

รู้สึกไม่สบายใจน่ะถูกแล้ว

ไม่อย่างนั้นพวกคุณคิดว่า ผมพล่ามมาตั้งนานขนาดนี้เพื่ออะไรกันล่ะ

ก็เพื่อทำให้พวกคุณกลับไปแล้วรู้สึกกระวนกระวายจนนอนไม่หลับ กังวลจนแม้แต่ตอนกินข้าวเข้านอนก็ยังต้องคิดว่าจะทำงานออกมาให้ดีที่สุดได้อย่างไรไม่ใช่หรือไง?