ตอนที่ 71 ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้นจริง ๆ

ต้องยอมรับเลยว่า ในแง่ของการกุมหัวใจคน ซูไป๋ทำได้เชี่ยวชาญจริง ๆ

บุหรี่จื่ออวิ๋นซองละสิบกว่าหยวน เพียงซองเดียวก็ทำให้คนแก่ทั้งหมู่บ้านโก่วเอ๋อร์แอ็กท่าเหมือนถือครองสินทรัพย์แสนล้านได้แล้ว

ด้วยหลักการเดียวกัน เงินเดือนสูงเหยียบหลักหมื่นหยวนบวกกับสวัสดิการจัดเต็มอีกชุดใหญ่ พอกระหน่ำคอมโบใส่ติด ๆ กัน ก็กุมหัวใจพนักงานใหม่ทุกคนไว้ได้อยู่หมัด

อย่าหาว่าพูดเล่นไป พอกลับไปถึงบ้านในคืนนั้น จางเหว่ยนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนจริง ๆ นอนอยู่บนเตียงเดี๋ยวก็ยิ้มเคลิ้มคนเดียว เดี๋ยวก็เอาผ้าห่มคลุมโปงแอบสะอื้นเบา ๆ

ตลอดครึ่งคืนหลัง จางเหว่ยคิดอยู่เรื่องเดียว

นั่นคือจะทำงานนี้ให้ออกมาดีที่สุดได้อย่างไร จะทำอย่างไรให้ตัวเองดูคู่ควรกับเงินเดือนและสวัสดิการระดับนี้

จะทำอย่างไรให้ตัวเองดูไม่เหมือนพวกมานั่งกินแรงคนอื่น

กว่าจะทนผ่านคืนนั้นมาได้ พอเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง จางเหว่ยก็รีบตื่นแต่เช้า กินอาหารเช้าเสร็จก็รีบรุดมุ่งหน้าไปยังบริษัททันที

เหมือนที่ประธานซูบอกไว้ ในเมื่อความสามารถยังไม่ถึง ทัศนคติก็ต้องมีสิ

ในเมื่อไม่ให้ทำโอที ถ้างั้นผมมาถึงบริษัทให้เช้าขึ้นหน่อย แบบนี้ก็ไม่ผิดกฎอะไรใช่ไหมล่ะ

ทว่าเมื่อจางเหว่ยลงจากรถเมล์ และมั่นใจว่าตัวเองต้องเป็นคนแรกที่มาถึงบริษัทแน่นอนนั้น

ภาพตรงหน้าก็ทำเอามุมปากของจางเหว่ยกระตุกรัว ๆ ทันที

สิ่งที่เห็นคือบริเวณหน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ มีคนยืนบ้างนั่งยอง ๆ บ้างรวมกันอยู่หลายร้อยคนแล้ว

แม้แต่เด็กใหม่อ่อนต่อโลกอย่างเหลียงเหวินเชาก็ยังมาถึงก่อนเขาเสียอีก

เหลียงเหวินเชาเห็นจางเหว่ยเข้าก็เคี้ยวซาลาเปาในมือพลางส่ายหน้าพูดขึ้น

"พี่จาง ทัศนคติในการทำงานของพี่แบบนี้ ใช้ไม่ได้เลยนะ..."

ในใจของจางเหว่ยมีคำด่าพรั่งพรูเป็นหมื่นคำจนไม่รู้ว่าควรสบถออกมาดีไหม

แน่นอนว่าการจะได้บรรจุเข้าทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จริง ๆ ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

เพราะหลายคนยังเป็นมือใหม่และไม่มีประสบการณ์ทำงานซูเปอร์มาร์เก็ตมาก่อน จึงต้องผ่านการอบรมปฐมนิเทศพนักงานใหม่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และต้องผ่านการประเมินเสียก่อนถึงจะได้เริ่มงานจริง

และหลังจากถูกซูไป๋กระตุ้นเข้าใส่เมื่อวาน การอบรมพนักงานใหม่ของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในครั้งนี้ จึงเรียกได้ว่าบ้าคลั่งขั้นสุด

...

บริเวณมุมหนึ่งของโกดังสินค้า ครูฝึกกำลังสอนวิธีใช้งานรถลากพาเลท (รถลาก แฮนด์ลิฟต์ยกของ) ให้กับพนักงานใหม่หลายสิบคนพร้อมกัน

"ก่อนใช้รถลากพาเลท ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าล้อสึกหรอหรือรั่วซึมไหม แบตเตอรี่เพียงพอหรือเปล่า..."

"หมวกนิรภัยต้องสวมให้เรียบร้อย... คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว สรุปสั้น ๆ คำเดียว รอบคอบไว้ไม่มีเสียหาย..."

ขณะพูด ครูฝึกก็เข็นรถลากสอดเข้าไปในช่องใต้พาเลท เตรียมจะใช้ระบบไฮดรอลิกยกของขึ้น

แต่ประจวบเหมาะเหลือเกินที่จังหวะนั้นรถลากพาเลทดันพังพอดี

ครูฝึกที่กำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจึงเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"ดูไว้เลย นี่คือผลลัพธ์ของการไม่ตรวจสอบ ถ้าเกิดปัญหาแบบนี้ขึ้น เราควรทำยังไงดีล่ะครับ..."

ขณะที่ครูฝึกกำลังทำตัวเหมือนคุณครูเอ่ยถามพนักงานใหม่หลายสิบคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ทำยังไงน่ะเหรอ?

จางเหว่ยก็ถลกแขนเสื้อก้าวพรวดเข้าไปทันที

"จะทำยังไงได้อีกล่ะ ก็ยกเองสิครับ"

"เผื่อหน้าร้านกำลังรอลำเลียงของไปเติมอยู่"

พูดจบ จางเหว่ยก็ยกเบียร์หนึ่งลังจากชั้นวางสินค้า แล้วเดินตรงไปยังโซนขนถ่ายสินค้าที่กำหนดไว้ทันที

ครูฝึกเห็นแบบนั้นถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

"เฮ้ย ๆ... เดี๋ยวสิ..."

ไม่ใช่สิ รถลากพัง นายไม่รู้จักรึไงว่าให้ไปหาคันอื่นมาเปลี่ยน?

จู่ ๆ เล่นใช้แรงคนยกดื้อ ๆ แบบนี้มันหมายความว่าไงกัน

แต่ประเด็นคือ สิ่งที่จางเหว่ยพูดมันก็ไม่มีตรงไหนผิด ในเมื่อเขาเต็มใจจะใช้แรงยก แล้วใครจะไปว่าเขาผิดได้ล่ะ?

ถ้าเกิดโกดังไฟดับขึ้นมาจริง ๆ แถมเครื่องปั่นไฟสำรองก็พังอีก สุดท้ายก็ต้องใช้แรงคนยกอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

แต่นั่นมันสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นสุดต่างหากเล่า!

ยังไม่ทันที่ครูฝึกจะได้อธิบาย

พนักงานใหม่หลายสิบคนที่ยืนล้อมวงอยู่ พอเห็นจางเหว่ยยกเบียร์หนึ่งลังวิ่งลิ่วไปแล้ว ต่างก็ชะงักไปตาม ๆ กัน

เจ้าหมอนี่

เพื่อจะเก็บคะแนนประเมินการอบรมแค่นี้

ดูความฉลาดแกมโกงของแกสิ

คิดว่ามีมืออยู่คนเดียวหรือไง?

คิดว่าขยันอยู่คนเดียวหรือไง?

วินาทีถัดมา ชายหนุ่มร่างสูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรก็ก้าวพรวดออกมาทันที

"หึ ขำว่ะ เป็นผู้ชายตัวโตแท้ ๆ ยกแค่ลังเดียวยังกล้าเอาหน้า? ดูผมนี่..."

วินาทีต่อมา ชายร่างโตก็ย่อตัวเกร็งเอวออกแรง ยกเบียร์สามลังซ้อนเดินลิ่วไปทันที

ยังไม่ทันที่อาจารย์ช่างจะได้ตั้งสติ บรรดาพนักงานใหม่ก็พากันกรูเข้าไปแย่งกันที่แท่นวางสินค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย คนนั้นเอาหนึ่งลัง คนนี้เอาสองลัง ราวกับกำลังแบกกระสุนในสมรภูมิรบ ไม่ถึงหนึ่งนาที เบียร์เต็มแท่นก็ถูกขนไปจนเกลี้ยง

ส่วนเหลียงเหวินเชาที่รูปร่างผอมกะหร่อง เบียดสู้คนอื่นไม่ได้ ได้แต่ยืนมองแท่นวางสินค้าที่ว่างเปล่าอย่างเอ๋อรับประทาน สุดท้ายจึงส่งยิ้มใสซื่อแบบเด็กมหาวิทยาลัยให้อาจารย์ช่าง

"อาจารย์ครับ รบกวนหลบหน่อยครับ ผมจะยกแท่นวางนี่ไปด้วยเลย"

ไหน ๆ ก็มาแล้ว ยังไงก็ต้องยกอะไรสักอย่างติดมือไปสิ

อาจารย์ช่างวัยสี่สิบกว่ามองเหลียงเหวินเชา แล้วหันไปมองบรรดาพนักงานใหม่ที่พยายามสร้างผลงานกันสุดชีวิตตรงหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่จำเป็นเลย ไม่จำเป็นต้องขนาดนี้จริง ๆ

...

สถานการณ์แบบเดียวกันนี้ ยังเกิดขึ้นในทุกแผนกระหว่างการฝึกอบรม

พนักงานแคชเชียร์ ตำแหน่งงานพิเศษที่สังกัดแผนกการเงิน

งานที่สำคัญที่สุดระหว่างการฝึกอบรมก็คือการเรียนรู้ที่จะใช้งานโปรแกรมแคชเชียร์

ณ อีกมุมหนึ่งของโกดัง ตอนนี้มีเครื่องแคชเชียร์ตั้งเรียงรายอยู่หลายสิบเครื่อง โดยมีพี่สาวแคชเชียร์ผู้มากประสบการณ์สิบกว่าคนกำลังอบรมพนักงานใหม่อยู่

"จำไว้นะคะ อย่าเชื่อระบบทั้งหมด เพราะหลายครั้งระบบก็อาจผิดพลาดได้"

"ตอนคำนวณเงินทอน ถ้าไม่มั่นใจ ก็สามารถใช้เครื่องคิดเลขช่วยคำนวณได้เลยค่ะ"

"แล้วก็ถ้าเจอกรณีที่สินค้าสแกนบาร์โค้ดไม่ติด ก็สามารถพิมพ์รหัสสินค้าด้วยตัวเองได้เหมือนกัน"

"ทำแบบที่ฉันทำอยู่นี่..."

หลังการอธิบายจบลง หญิงสาวรุ่นใหม่กลุ่มใหญ่ก็ยืนประจำหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์เพื่อเริ่มลงมือฝึกปฏิบัติ ที่น่าสังเกตคือ ในนั้นมีพี่สาววัยสามสี่สิบปีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน อาจเป็นเพราะอายุที่มากกว่า ระหว่างการฝึกอบรม พวกเธอจึงยิ่งตั้งอกตั้งใจมากกว่าใคร

อย่างเช่นตอนพิมพ์บาร์โค้ดสินค้าด้วยตัวเอง ทุกคนต่างจ้องตัวเลขใต้บาร์โค้ด ใช้นิ้วจิ้มทีละตัวเหมือนวิชาดัชนีเดียว แล้วยังคอยตรวจดูซ้ำ ๆ เป็นระยะว่าพิมพ์ผิดหรือไม่

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังรักษาระดับความเร็วตามแบบฉบับที่พนักงานใหม่ควรจะเป็นอยู่นั้น

ทั่วทั้งพื้นที่ฝึกอบรม จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะแป้นพิมพ์อย่างเป็นจังหวะและรวดเร็วดังขึ้น

ต็อก ๆ ๆ... ต็อก ๆ ๆ ๆ ๆ...

ทุกคนต่างหันขวับไปมองตามทิศทางของเสียงพร้อมกัน

สิ่งที่เห็นคือพี่สาววัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง

มือข้างหนึ่งสลับเปลี่ยนบาร์โค้ดอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่มืออีกข้างรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์จนเห็นเป็นภาพติดตา

สายตาของพี่สาวแน่วแน่มั่นคงดั่งพญาอินทรี

เพื่อค่าเล่าเรียน ค่ากินอยู่ และค่าเรียนมหาวิทยาลัยในอนาคตของลูกทั้งสองคน...

เพื่อแม่ที่ป่วยเรื้อรังต้องกินยาตลอดชีวิต...

เพื่อสายตาเคียดแค้นชิงชังของคนในหมู่บ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่ตราหน้าเธอว่าเป็นแม่ม่ายกินผัวเพราะสามีตาย...

เพื่อตัวเองที่ไม่ได้ซื้อรองเท้าดี ๆ สักคู่มานานหลายปี...

มือของฉัน... ขยับให้เร็วกว่านี้สิ

เมื่อรู้สึกตัวว่าทุกคนรอบข้างต่างจับจ้องมาที่ตน หญิงคนนั้นก็ยังคงพิมพ์รหัสบาร์โค้ดต่อไปไม่หยุด พร้อมกับเอ่ยเสียงสะอื้น

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันต้องการงานนี้จริง ๆ..."

คุณไม่มีวันจินตนาการได้เลยว่า ผู้หญิงชนบทวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง เพื่อหาเงินเลี้ยงดูลูกสองคน และเพื่อเลี้ยงดูพ่อแม่

ต้องไปยกจานล้างชามในร้านอาหารในเมือง ต้องไปเทถังขยะถูพื้นตามอาคารสำนักงาน ต้องไปยืนขายเสื้อผ้าในห้างทั้งวัน

หลังจากที่เธอทำทุกงานที่พอจะทำได้ไปจนหมดสิ้นแล้ว...

งานที่ได้เงินเดือนหลักหมื่นพร้อมสวัสดิการมากมายแบบนี้ สำหรับเธอแล้ว มันสำคัญมากแค่ไหน

เมื่อได้เห็นภาพนี้ พนักงานฝ่ายบุคคลของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คนหนึ่งก็ไม่อาจทนดูต่อไปได้อีก

เธอเดินเข้าไปเงียบ ๆ ก่อนจะยื่นมือไปจับมือขวาที่กำลังรัวแป้นอย่างรวดเร็วของพี่สาวไว้

"พี่คะ ยินดีด้วยนะคะ คุณได้รับการบรรจุเข้าทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างเป็นทางการแล้วค่ะ"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ พี่สาวก็เอามือปิดปากด้วยความดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า

ส่วนบรรดาสาว ๆ ที่ได้ยินว่าพี่สาวได้รับการบรรจุเข้าทำงานแล้ว ต่างก็ก้มมองแป้นพิมพ์ของตัวเอง แล้วมองดูมือขวาของตัวเอง

มือเวรเอ๊ย... ขยับให้เร็วกว่านี้สิวะ...