ตอนที่ 73 ซูไป๋จะหาบอดี้การ์ดเหรอ

ตอนที่ต่งซานจินรู้ว่าซูไป๋ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม เขากำลังนั่งตกปลาอยู่กับซูไป๋พอดี

ทุ่นลอยกระตุกวูบลงไปจังหวะหนึ่ง ต่งซานจินก็ตวัดคันเบ็ดขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลาจี้ตัวเขื่องพลันโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา

เสี่ยวจางผู้เป็นเลขาฯ ถือสวิงเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว พอเห็นเจ้านายตัวเองตกปลาติด ก็ยิ้มกว้างดีใจยิ่งกว่าต่งซานจินเสียอีก

ต่งซานจินเกี่ยวเหยื่อใหม่อีกครั้งแล้วเหวี่ยงลงน้ำ ก่อนจะเหลือบมองซูไป๋ที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้าง ๆ

"แกไม่กังวลเลยสักนิดเหรอ"

ตอนนี้ทั่วทั้งโลกออนไลน์กำลังฮือฮากันยกใหญ่ พากันบอกว่าการที่ซูไป๋เลือกก้าวเข้าสู่วงการซูเปอร์มาร์เก็ตค้าปลีกนั้นช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

ซึ่งมันไม่เหมือนกับผ้าอนามัยต้าหมี่ในคราวก่อน ตอนนั้นซูไป๋มีชาวเน็ตหญิงชาวหลงกั๋วคอยหนุนหลังอย่างล้นหลาม ผ้าอนามัยยังไม่ได้ผลิตออกมา กระแสสังคมก็ชนะไปแล้วครึ่งหนึ่ง

แต่กับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในครั้งนี้ ชาวเน็ตแทบทุกคนต่างรอดูเรื่องสนุกกันทั้งนั้น

ถึงขั้นมีผู้เชี่ยวชาญชื่อดังออกมาพูดว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่น่าจะเป็นความล้มเหลวครั้งแรกในชีวิตการทำงานของซูไป๋

ซูไป๋นั่งอยู่บนแท่นตกปลา สายตาจับจ้องทุ่นลอยที่นิ่งสนิทราวกับเสาค้ำสมุทร

"ผมเคยบอกไปแล้ว คู่แข่งของผมไม่เคยเป็นวอลมาร์ตเลยสักนิด"

เรื่องที่ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม ซูไป๋สังเกตเห็นตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้คนทั้งเน็ตต่างคิดว่าซูไป๋เลือกเส้นทางผิด ทั้งที่ไม่มีความพร้อมอะไรแท้ ๆ แต่กลับดันทุรังหัวแข็ง อยากจะไปงัดข้อกับเบอร์หนึ่งของโลกอย่างวอลมาร์ต

ทว่ากลับไม่มีใครรู้เลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูไป๋ไม่เคยมองวอลมาร์ตเป็นคู่แข่งเลยสักครั้ง

เหมือนอย่างที่ซูไป๋บอก คู่แข่งของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่เคยเป็นวอลมาร์ต

แต่เป็นยุคสมัยนี้ ยุคสมัยที่ผู้คนถูกมองเป็นวัวเป็นม้าต่างหาก

และเขาก็ไม่ได้ทำไปโดยไร้เหตุผล เขากำลังส่งเสียงแทนคนธรรมดานับล้าน ๆ คนอย่างจางเหว่ยและเหลียงเหวินเชา

เขาหวังจะใช้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นประกายไฟดวงเล็ก ๆ ที่จะจุดลามไปทั่วผืนแผ่นดินหลงกั๋ว

ยามใดที่เปลวเพลิงลุกโหมทั่วทุ่ง เมื่อนั้นก็จะเป็นวันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ขยายสาขาอย่างยิ่งใหญ่

ใช่แล้ว จุดประสงค์ในการทำทั้งหมดนี้ของซูไป๋ ก็เพื่อก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหลงกั๋ว

แต่เขามักจะคิดเสมอว่า รวยอยู่คนเดียวน่ะมันไม่ได้วิเศษอะไรเลย

ต้องรวยไปด้วยกันทุกคน ถึงจะเรียกว่ารวยอย่างแท้จริง

เพียงแต่ว่า ก็เหมือนกับแมลงในฤดูร้อนที่ไม่อาจเข้าใจน้ำแข็ง และกบในกะลาที่ไม่อาจเข้าใจท้องทะเล

ครั้งนี้ซูไป๋จึงไม่อาจป่าวประกาศความคิดของตัวเองออกมา เพื่อหวังแรงสนับสนุนจากมวลชนเหมือนคราวผ้าอนามัยต้าหมี่ได้

อย่าลืมสิว่าในอดีต โหมวตงไหลก็เคยถูกไฟไหม้จนวอดวายไปทั้งหลังตั้งแต่ยังไม่ทันได้เติบโตเต็มที่

แม้ภายหลังโหมวตงไหลจะตั้งตัวขึ้นมาได้สำเร็จ แต่ก็ทำได้แค่ตีกรอบจำกัดตัวเอง ปักหลักอยู่เพียงแค่ในดินแดนจงหยวนเท่านั้น

ถ้าจะบอกว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ไม่มีพวกกลุ่มทุนเล่นตลกอยู่ ใครจะไปเชื่อ?

การเปิดเผยโมเดลธุรกิจแบบตงไหลเร็วเกินไป อาจจะได้รับเสียงชื่นชมจากประชาชนเพียงชั่วคราว แต่มันจะทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต้องตายก่อนวัยอันควร

พอเห็นต่งซานจินตกปลาได้อีกตัว ซูไป๋ก็แอบยกที่วางคันเบ็ดและคันเบ็ด เขยิบเข้าไปใกล้หลุมเหยื่อของต่งซานจินอีกสองเมตรอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นก็เหวี่ยงคันเบ็ดอย่างแนบเนียน แกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจโยนเหยื่อลงไปในหลุมเหยื่อของต่งซานจินตรง ๆ ก่อนจะนั่งลงด้วยสีหน้าราบเรียบ

"เทียบกับการเป็นห่วงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แล้ว พูดตามตรง ผมเป็นห่วงตัวเองมากกว่าครับ"

เมื่อเห็นความหน้าด้านไร้ยางอายของซูไป๋ ต่งซานจินก็สูดหายใจเข้าลึก ทำเป็นมองไม่เห็น

"เป็นห่วงตัวเองเนี่ยนะ?"

พอเห็นต่งซานจินได้ปลาขึ้นมาอีกตัว ขณะที่ทุ่นของตัวเองยังคงนิ่งสนิทดุจขุนเขา ซูไป๋ก็ยกมือขึ้นลูบสันจมูกแก้เก้อ

"ครับ คุณเส้นสายกว้างขวางไม่ใช่เหรอ ช่วยถามให้ผมหน่อยสิว่ามีทีมรักษาความปลอดภัยที่เหมาะ ๆ บ้างไหม"

ทีมรักษาความปลอดภัย?

ซูไป๋จะหาบอดี้การ์ดเนี่ยนะ?

แม้แต่เลขาฯ เสี่ยวจางที่กำลังใช้สวิงช้อนปลาอยู่ข้าง ๆ ยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองซูไป๋

ทุกคนต่างรู้ดีว่าซูไป๋มักจะไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ ไม่เคยจ้างบอดี้การ์ดเลยสักคน

ทำไมในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ใกล้จะเปิดทำการ ประธานซูคนนี้ถึงได้แหกกฎคิดจะหาบอดี้การ์ดขึ้นมาได้

แม้แต่ต่งซานจินก็ยังมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างกะทันหัน แววตาดูเย็นเยียบจนน่ากลัว

"มีคนคิดจะหาเรื่องแกงั้นเหรอ"

บนผืนแผ่นดินเมืองอี๋เฉิงแห่งนี้ มีเขาต่งซานจินคอยจับตาดูอยู่ ยังจะมีใครตาบอดกล้ามาหาเรื่องอีกงั้นหรือ?

"ตอนนี้ยังไม่มีหรอกครับ แต่ก็คงอีกไม่นาน"

คราวนี้ต่งซานจินเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ

"ไอ้หนูนี่ แกคิดจะทำอะไรกันแน่ ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ได้ ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก"

"พูดประโยคสองประโยคไม่เคลียร์หรอกครับ เส้นสายลุงกว้างขวาง เรื่องนี้ผมคงต้องรบกวนลุงแล้วล่ะ"

ไม่ใช่ว่าซูไป๋ไม่อยากบอก แต่เขาไม่กล้าบอกต่างหาก

สิ่งที่ซูไป๋จะทำในครั้งนี้ นับได้ว่าเป็นการแหกคอกพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอย่างแท้จริง

ในยุคสมัยที่เถ้าแก่ส่วนใหญ่ต่างก็กดขี่ขูดรีดพนักงาน การที่ซูไป๋ทำสวนกระแสด้วยการจงใจเพิ่มต้นทุนค่าจ้างแรงงาน จึงไม่ต่างอะไรกับการประกาศตัวเป็นศัตรูกับคนทุกแวดวงธุรกิจ

แค่พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตธรรมดา ๆ คนหนึ่ง กลับได้รับเงินเดือนสูงลิ่วขนาดนั้นในแต่ละเดือน ประกอบกับอิทธิพลของตัวซูไป๋เอง เรื่องนี้ย่อมจะสร้างแรงกระเพื่อมมหาศาลไปทั่วทั้งสังคมอย่างไม่ต้องสงสัย

ดั่งคำที่ว่า หากไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ย่อมไม่มีความเจ็บปวด

ในเมื่อพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณได้เงินเดือนสูงถึงเพียงนี้ แล้วธุรกิจทั่วไปอื่น ๆ เล่า บรรดาเถ้าแก่เอกชนเหล่านั้นจะยังคงสั่งให้ลูกจ้างก้มหน้ายอมทำตามทุกอย่างเหมือนแต่ก่อนได้อีกหรือ

เหตุผลที่พนักงานในอดีตยอมอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ก็เพราะพวกเขาไม่มีตัวเปรียบเทียบ และเพราะคนแบบพวกเขาในสังคมทั้งระบบต่างก็รับเงินเดือนอยู่เพียงแค่น้อยนิดเท่านี้

เหมือนดั่งชาวนาผู้โง่เขลาไร้การศึกษาในยุคโบราณ ที่ยอมก้มหัวให้เจ้าของที่ดินมาโดยตลอด เขาสั่งอะไรก็ว่าตามนั้น

แต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่ง กลับมีคนผู้หนึ่งก้าวออกมาบอกกับทุกคน

ว่าความจริงแล้วพวกเขาไม่จำเป็นต้องตรากตรำทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า และสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสง่าผ่าเผยสมศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์

แล้วพวกเขาจะคิดเห็นอย่างไรกันเล่า

เหมือนกับบทพูดประโยคนั้นในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะ วันเดอริง เอิร์ธ"

[ความหวัง คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในยุคสมัยนี้]

นาย ซูไป๋ ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับแสนล้าน มหาเศรษฐีคนหนึ่ง

คิดจะหักหลังชนชั้นคนรวยด้วยกัน แล้วเอาความหวังไปมอบให้พวกทาสแรงงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าได้อย่างไร

ใช่แล้ว การกระทำของซูไป๋ย่อมเป็นการทรยศหักหลังอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งก็คือการหักหลังกลุ่มทุนส่วนใหญ่นั่นเอง

ทันทีที่โมเดลตงไหลถูกเปิดโปงออกไป ซูไป๋จะต้องถูกผลักขึ้นสู่ยอดคลื่นแห่งกระแสสังคมอย่างแน่นอน และต้องเผชิญกับการคว่ำบาตรตลอดจนการล้างแค้นอย่างบ้าคลั่งจากกลุ่มทุน

ดั่งคำที่ว่า การตัดเส้นทางทำมาหากินของผู้อื่น เปรียบเสมือนการฆ่าพ่อแม่ของเขา เมื่อถึงตอนนั้นกลุ่มทุนที่บ้าเลือดจะยอมปล่อยผู้ริเริ่มก่อเรื่องอย่างซูไป๋ไปง่าย ๆ งั้นหรือ

คิดจริง ๆ หรือว่า การที่พ่อของซุนจิ้งตายระหว่างทางไปศาล จะเป็นแค่อุบัติเหตุทางรถยนต์จริง ๆ?

เมื่อเห็นว่าซูไป๋ยังคงไม่ยอมปริปาก ต่งซานจินก็จนปัญญา

"เอาเถอะ ฉันจะช่วยติดต่อให้ ในระหว่างที่ทีมรักษาความปลอดภัยยังมาไม่ถึง ฉันจะจัดคนมาคอยคุ้มกันแกอีกแรง"

แม้จะไม่รู้ว่าซูไป๋คิดจะเล่นแผลง ๆ อะไร แต่จากการที่ซูไป๋มีความมั่นใจถึงเจ็ดส่วนโดยไม่รู้ว่าเอามาจากไหน ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าหมอนี่จะต้องแอบซุ่มเตรียมปล่อยหมัดเด็ดอะไรไว้อีกแน่

เหมือนอย่างคราวที่แล้วที่เขาก่อตั้งมาตรฐานต้าหมี่ขึ้นมา

ฟังจากน้ำเสียงที่ซูไป๋อยากได้บอดี้การ์ดแล้ว เรื่องคราวนี้คงจะใหญ่โตยิ่งกว่าเรื่องมาตรฐานต้าหมี่คราวก่อนเสียอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ต่งซานจินก็มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

"เจ้าหนู ฉันไม่รู้หรอกนะว่างิ้วฉากนี้แกคิดจะเล่นไม้ไหน และแกก็ไม่เคยแย้มพรายอะไรให้ฉันรู้เลยสักนิด"

"ฉันบอกแกได้แค่ว่า ตราบใดที่สิ่งที่แกทำมันถูกต้อง ทางการเมืองอี๋เฉิงจะคอยหนุนหลังแกเอง พี่น้องชาวเมืองอี๋เฉิงห้าล้านคน จะเป็นแบ็กให้แกทุกคน!"

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูไป๋ที่กำลังกำคันเบ็ดอยู่ พลางมองดูต่งซานจินที่ตกปลาติดขึ้นมาได้อีกตัว ก็รู้สึกจมูกแสบโล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"สูบน้ำเลย!"