ตอนที่ 74 ผมว่าบริการแบบนี้ ก็งั้น ๆ แหละ

วันที่ 1 พฤษภาคม วันแรงงาน

ในฐานะวันหยุดยาวที่เป็นรองเพียงเทศกาลตรุษจีนและวันชาติ ตั้งแต่ช่วงค่ำของวันก่อนหน้า บนทางด่วนทั่วประเทศก็เนืองแน่นไปด้วยพวก "คนฉลาด" เสียแล้ว

ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลานี้ หลงกั๋วจะแสดงแสนยานุภาพของประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของโลกออกมาอย่างเต็มที่

บนกำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิ่งในนครหลวง ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนที่มาเที่ยว กำลังเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางคลื่นนักท่องเที่ยวเนืองแน่น คลานไปข้างหน้าช้า ๆ ราวกับเต่า สีหน้าบอกบุญไม่รับ

ริมหาดไว่ทานในเมืองหมัวตู คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งจับมือกันไว้แน่น ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะถูกฝูงชนเบียดจนพลัดหลง

บนเส้นทางปีนเขาฮวาซานในมณฑลฉิน นักศึกษาสายลุยพันธุ์อึดคนหนึ่งที่ตั้งใจมาเที่ยวโดยเฉพาะ ถูกเบียดติดแหง็กอยู่ตรงกึ่งกลางภูเขา จะขึ้นก็ขึ้นไม่ได้ จะลงก็ลงไม่รอด ทำได้เพียงตะโกนสุดเสียงใส่ขุนเขาอันไกลโพ้น

"อ๊าก... แม่ครับ ผมอยากกลับบ้าน!"

...

แน่นอนว่าคนที่ยอมไปติดแหง็กตามสถานที่ท่องเที่ยวนั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกไม่ยอมเชื่อคำเตือน

ส่วนคนที่เข็ดขยาดกับปัญหารถติดและคนแน่น ก็จะฉวยโอกาสช่วงวันหยุดยาวเดินทางกลับบ้านเกิดอย่างสงบเสงี่ยม เพื่อไปเยี่ยมพ่อแม่และตระเวนหาญาติพี่น้อง

และแน่นอนว่า นาน ๆ ทีได้กลับบ้านสักครั้ง ก็ต้องซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปให้คนแก่และเด็ก ๆ ในบ้านบ้าง

การเดินห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ต จึงกลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งไปโดยปริยาย

...

เช้าตรู่ เหอลี่ผิงพาภรรยา ลูก และพ่อแม่ เตรียมขับรถมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองอี๋เฉิงเพื่อเดินเล่นและช็อปปิ้งในห้าง

ทันทีที่ขึ้นรถ เหอลี่ผิงก็พิมพ์คำว่า "วอลมาร์ต" ลงในแอปพลิเคชันนำทาง

นับตั้งแต่วอลมาร์ตมาเปิดสาขาที่เมืองอี๋เฉิง มันก็กลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในการซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันแทบจะทันที

หลายปีมานี้ ทั้งครอบครัวต่างก็เคยชินกับการไปซื้อของที่วอลมาร์ต

ทว่าเมื่อเห็นลูกชายกำลังจะไปวอลมาร์ต พ่อเหอที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกลับโบกมือห้าม

"คราวนี้ไม่ไปวอลมาร์ต ไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่"

"ซูเปอร์มาร์เก็ต... ต้าหมี่เหรอครับ? แห่งที่ซูไป๋เปิดน่ะนะ?"

ในฐานะคนทำงานออฟฟิศในเมืองซานเฉิง เหอลี่ผิงที่อายุล่วงเข้าวัยสี่สิบมักจะยุ่งอยู่กับงาน แม้ปกติจะไม่ค่อยเล่นเน็ต แต่เขาก็พอจะรู้เรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อยู่บ้างงู ๆ ปลา ๆ

เขายังเคยเห็นบทวิเคราะห์ต่าง ๆ เกี่ยวกับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่บนโลกออนไลน์ ซึ่งทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันหมดว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่มีทางสู้พวกวอลมาร์ตได้หรอก

ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล ซูไป๋ที่ทำแต่มือถือมาตลอด จะไปสู้ยักษ์ใหญ่ที่ทำซูเปอร์มาร์เก็ตมานานหลายสิบปีอย่างวอลมาร์ตได้อย่างไร

"พ่อครับ วอลมาร์ตน่ะแบรนด์เก่าแก่ ของข้างในก็ไว้ใจได้ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่นี่เพิ่งเปิด ใครจะรู้ว่าดีจริงหรือเปล่า"

เมื่อเห็นดังนั้น พ่อเหอกลับยังคงยืนกรานความคิดเดิม

"เหอะ แกไม่รู้อะไร เถ้าแก่ซูเขาก็คนบ้านเดียวกับเราชาวอี๋เฉิงนะ"

"ถ้าเขาหลอกคนบ้านเดียวกันเอง วันข้างหน้าเขายังจะกล้าแบกหน้ากลับบ้านมาฉลองตรุษจีนเรอะ?"

ฟังเผิน ๆ ก็ดูมีเหตุผลอยู่หรอก แต่เหอลี่ผิงไม่ยอมคล้อยตามแน่นอน เขาเชื่อบทวิเคราะห์ของผู้เชี่ยวชาญบนอินเทอร์เน็ตมากกว่า

บอกได้แค่ว่าคนแก่อยู่แต่บ้านไม่เล่นเน็ต เลยไม่เข้าใจสภาพสังคมภายนอก

ยุคนี้สมัยนี้ เรื่องคนบ้านเดียวกันต้มตุ๋นกันเองมันมีน้อยเสียเมื่อไหร่?

ทว่าเหอลี่ผิงก็ไม่อาจขัดใจพ่อตัวเองได้ จึงจำต้องพิมพ์พิกัดของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ลงในแผนที่แต่โดยดี แล้วขับรถพาทั้งครอบครัวมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ในเมื่อคนแก่ไม่ยอมเชื่อ ถ้าอย่างนั้นก็พาไปดูให้เห็นกับตาเสียเลยก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือ?

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ของซูไป๋จะดีไปกว่าวอลมาร์ตได้!

...

ตลอดทาง มีป้ายโฆษณาการเปิดตัวของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ให้เห็นทุกหนแห่ง ทั้งบนรถเมล์ รถแท็กซี่ และป้ายบิลบอร์ดกลางแจ้ง...

ดูออกเลยว่า เพื่อสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ทางการเมืองอี๋เฉิงทุ่มสุดตัวไม่ยอมกั๊กเลยจริง ๆ

ทว่าขณะขับรถอยู่บนถนนสายสนามบินเก่า เหอลี่ผิงก็ดูเหมือนจะเริ่มฮึดฮัดประลองกำลังกับพ่อตัวเองอีกครั้ง อารมณ์เหมือนเวลาที่พ่อชอบส่งบทความในแอปพลิเคชันเข้ากลุ่มครอบครัว บอกว่าอันนี้ก็กินไม่ได้ อันนั้นก็ห้ามกิน

ถอดแบบพวกคนแก่หัวโบราณที่ไม่ยอมฟังหลักวิทยาศาสตร์มาเป๊ะ ๆ

คราวนี้ที่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็เหมือนกัน รั้นจะไปให้ได้ ยืนกรานจะไปอุดหนุนคนบ้านเดียวกันให้ได้

ต้องให้โดนหลอกเสียก่อนนั่นแหละถึงจะรู้สึกเสียใจทีหลัง

เมื่อเห็นว่ารถค่อย ๆ แล่นห่างออกจากตัวเมือง และบรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ เหอลี่ผิงจึงแสร้งพูดลอย ๆ ขึ้นมา

"ซูเปอร์มาร์เก็ตนี่ไม่ได้อยู่ในเขตใจกลางเมืองแท้ ๆ ใครเขาจะยอมถ่อสังขารมาซื้อของไกลขนาดนี้กัน"

พ่อเหอไม่สนใจเสียงบ่นของลูกชายแม้แต่น้อย เขานั่งหลับตาพักสายตาอยู่ตรงเบาะข้างคนขับอย่างสบายใจ

แม่เหอกับภรรยาของเหอลี่ผิงที่นั่งอยู่เบาะหลัง เห็นสองพ่อลูกเขม่นใส่กันเพราะเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งเดียว ก็ได้แต่ยิ้มขำโดยไม่พูดอะไร

ถ้าครั้งไหนไม่ประชันฝีปากกันสิ พวกเธอถึงจะไม่คุ้นเคย

แม้ปากของเหอลี่ผิงจะบ่นไปเรื่อย แต่ในใจเขากลับไม่ได้มีอคติอะไรกับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลย

ในทางกลับกัน ทุกครั้งที่ไปวอลมาร์ตช่วงวันหยุดมักจะเจอกับรถติดเสมอ ถนนในเขตใจกลางเมืองก็แคบอยู่แล้ว ทำให้เหอลี่ผิงต้องเหนื่อยเอาเรื่องกว่าจะหาที่จอดรถได้แต่ละที

ทว่าถึงแม้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะอยู่นอกเมือง แต่ทางด่วนสนามบินเก่าไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณไฟแดง เหยียบคันเร่งแป๊บเดียวก็ถึง

หากมองแค่เรื่องการเดินทางเพียงอย่างเดียว เหอลี่ผิงย่อมเลือกซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นอันดับแรกแน่นอน

เป็นจริงดังคาด ระยะทางร่วมเจ็ดแปดกิโลเมตร ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ใกล้จะถึงแล้ว

พอรถเพิ่งแล่นพ้นทางโค้งออกมา ยังไม่ทันที่เหอลี่ผิงจะได้ตั้งตัว ลูกชายที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ร้องตะโกนขึ้นมาก่อน

"ว้าว พ่อดูนั่นสิ ตัวต่อบล็อกอันใหญ่มากเลย"

สิ้นเสียงลูกชาย สมาชิกในครอบครัวต่างพร้อมใจกันมองไปข้างหน้า ภาพที่เห็นตรงจุดที่เป็นอาคารผู้โดยสารสนามบินหนานเฉียวเดิม คือสิ่งปลูกสร้างทรงเรขาคณิตสีเทาขาวขนาดยักษ์สองหลังตั้งตระหง่านอยู่บนพื้น โดยมีตัวอักษร 'ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่' ด้านหน้าโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

"นี่คือ...ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เหรอ ฉันนึกว่าเป็นแค่ร้านเล็ก ๆ เสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะใหญ่ขนาดนี้..."

"ไม่ได้การแล้ว เดี๋ยวฉันต้องถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย นี่ดูโอ่อ่าอลังการกว่าห้างใหญ่ในเมืองซานเฉิงของเราเสียอีก"

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของแม่และภรรยาที่เบาะหลัง ใบหน้าของเหอลี่ผิงก็เริ่มเจื่อนลงเล็กน้อย

"กระแอม... ผมว่า ก็พอดูได้นะ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น พ่อเหอที่อยู่ตรงเบาะข้างคนขับก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มุมปากยกยิ้มช้า ๆ

"อืม ธรรมดา ๆ เอง จะไปเทียบกับวอลมาร์ตได้ยังไงกัน เขาเป็นถึงแบรนด์เก่าแก่นะ"

พอได้ยินคำประชดประชันของพ่อ เหอลี่ผิงที่พ่ายแพ้ในยกแรกก็ยังคงปากแข็ง

"สร้างซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่โตแล้วมันยังไงล่ะ ที่สำคัญมันต้องดูที่ตัวสินค้ากับการบริการต่างหาก"

แม้ปากจะไม่ยอมแพ้ แต่ในใจเหอลี่ผิงยอมรับจริง ๆ อย่างน้อยที่สุดเมื่อดูจากระบบนำทาง ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็มีทางเข้าออกสองทางถึงสามจุดด้วยกัน

จะเหมือนวอลมาร์ตเสียที่ไหน มีทางเข้าออกแค่ทางเดียว แถมยังติดแหง็กจนแทบขยับไม่ได้

เหอลี่ผิงสุ่มเลือกทางเข้าที่มีรถไม่มากนัก เขาควงพวงมาลัยด้วยมือเดียวแล้วเลี้ยวรถเข้าไป

ขณะที่เหอลี่ผิงกำลังมองหาที่จอดรถ พนักงานหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีเทาที่กระตือรือร้นสุดขีดคนหนึ่งก็ยืนโบกรถอยู่ตรงปากทางเข้า

"จอดรถเชิญทางนี้ครับ..."

"ท่านใดต้องการล้างรถฟรีเชิญทางนี้ครับ..."

ตอนแรกเหอลี่ผิงนึกว่าตัวเองหูฝาด จนกระทั่งกดกระจกรถลงจึงถามด้วยความประหลาดใจ

"มีล้างรถฟรีด้วยเหรอครับ"

"ใช่ครับคุณผู้ชาย ซูเปอร์มาร์เก็ตของเรามีบริการล้างรถฟรีครับ"

เมื่อวานพอเริ่มหยุด เหอลี่ผิงเลิกงานแล้วก็พาภรรยากับลูกขับรถกลับบ้านเกิดที่เมืองอี๋เฉิงทันที เดินทางตรากตรำมาตลอดทางจนยังไม่มีเวลาล้างรถเลย

กำลังคิดจะหาโอกาสล้างรถอยู่พอดี ไม่นึกเลยว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะมีบริการล้างรถฟรีด้วย

"ไม่คิดเงินจริงเหรอครับ หรือว่า...มีเงื่อนไขอื่น"

"ใช่ ถามให้ชัดเจนก่อนนะ ต้องซื้อของครบตามยอดที่กำหนดหรือเปล่า"

แม้แต่ภรรยาของเหอลี่ผิงก็ยังช่วยเตือน

ในโลกนี้ ของฟรีที่ไหนจะมีจริงกัน

ล้างรถข้างนอกครั้งหนึ่งก็ต้องมีสามสี่สิบหยวน ช่วงวันหยุดยังขึ้นราคาอีก จะมาฟรีได้ยังไง

เมื่อเผชิญกับข้อกังขาของลูกค้า พนักงานหนุ่มของซูเปอร์มาร์เก็ตก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างกระตือรือร้น ไม่มีความหงุดหงิดรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย

"ใช่ครับ ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้นครับ"

"แน่นอนครับ หากคุณผู้ชายมีเวลา พวกเราก็ยินดีต้อนรับให้แวะมาล้างรถที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่โดยเฉพาะได้เลยครับ"

ฟรีจริง ๆ เหรอเนี่ย

ตั้งใจมาล้างรถอย่างเดียว ไม่ซื้อของก็ยังได้เนี่ยนะ

มีเรื่องดีขนาดนี้ด้วยเหรอ

วินาทีถัดมา เหอลี่ผิงที่ทนต่อสิ่งล่อใจไม่ไหวก็หมุนพวงมาลัยทันที แล้วขับมุ่งหน้าไปยังช่องบริการล้างรถฟรี

ขณะที่เหอลี่ผิงกำลังทึ่งกับระดับการบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ พ่อเหอที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับก็ยังคงพูดจาเหน็บแนมไม่เลิก

"พ่อว่าการบริการแบบนี้ ก็งั้น ๆ แหละ"

"จริงไหมล่ะลูกชาย"