บทที่ 64 คำชี้แจงนี้แอบแฝงจุดประสงค์เอาไว้นะ!

    ในเวลานี้

    เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนไหลไม่หยุดในห้องไลฟ์สด

    ความจริงแล้วหลินเซี่ยก็แอบรู้สึกลังเลอยู่เหมือนกัน

    แต่พอลองคิดดูดีๆ

    เขาก็รู้สึกว่าไม่น่าจะมีเรื่องระทึกขวัญอะไรเกิดขึ้นได้หรอก

    ก็แค่ไปเป็นผู้ช่วยให้หยางมี่เท่านั้นเอง

    มันจะเกิดเรื่องหลุดโลกอะไรขึ้นมาได้ล่ะ?

    เพราะงั้น ความเป็นไปได้ที่จะต้องไปจิบน้ำชาในวันนี้

    น่าจะเป็นศูนย์เลยแหละ!

    และด้วยเหตุผลนี้

    หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

    หลินเซี่ยถึงได้ยอมตกลงเป็นผู้ช่วยให้หยางมี่ชั่วคราวหนึ่งคืน

    แน่นอนว่า ข้อแม้คือต้องจ่ายเงินเพิ่ม

    เขาคือมนุษย์เงินเดือนที่มีจรรยาบรรณนะ!

    ไม่ใช่งานของเขา เขาก็ไม่ทำหรอก

    ...

    ในเมื่อตัดสินใจจะออกไปข้างนอก

    หลินเซี่ยก็เลยไม่ปิดไลฟ์สด

    "พี่น้องทั้งหลาย มีเงินแล้วไม่หา โง่กว่าหมาอีกนะ วันนี้เรามาทำอาชีพเสริมกันต่อเถอะ เดี๋ยวผมขอไปเปลี่ยนหัวข้อไลฟ์สดแป๊บนะ!"

    พูดจบ หลินเซี่ยก็เปลี่ยนหัวข้อไลฟ์สดทันที

    [การทดลองทำสารพัดอาชีพวันที่ 41 ภารกิจท้าทายในวันนี้คือ การไปเป็นผู้ช่วยให้บอส!]

    หลินเซี่ยจ้องมองหัวข้อที่ตัวเองเพิ่งตั้งขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตัวหนังสือเพิ่มเข้าไปอีกสองสามคำ

    ปล. บอสเป็นถึงดาราดังในวงการบันเทิงเชียวนะ!

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

    "ผู้ชายคนนี้ยังรักวงการบันเทิงอยู่สินะ!"

    "ฮ่าๆๆ! ดูออกเลยว่าเขายังคงยึดติดกับฐานะดาราของตัวเองอยู่"

    "พอเถอะสตรีมเมอร์ ไม่ต้องทำเป็นเนียนหรอก พวกเรารู้กันหมดแล้วว่านายไปเป็นผู้ช่วยให้บอสหยาง แถมยังรู้ด้วยว่านายเป็นดารา!"

    "ไม่ต้องมาใบ้แล้ว พวกเรารู้แล้วว่านายเป็นดารา พอใจหรือยัง รีบๆ ไปทำอาชีพเสริมได้แล้ว! เพื่อนร่วมห้องของฉันรอจนจะทนไม่ไหวแล้วนะ อยากดูนายปลดล็อกท่าจิบน้ำชาใหม่ๆ"

    "พูดก็พูดเถอะ การทำอาชีพเสริมจนมาทำกับเจ้านายตัวเองนี่ มันเปิดโลกใหม่ให้มนุษย์เงินเดือนอย่างฉันจริงๆ"

    "คอมเมนต์บน ฉันขอเตือนให้แกใช้คำพูดดีๆ หน่อย อะไรคือทำกับเจ้านาย"

    "เด็กใหม่เพิ่งมา ไม่ค่อยเข้าใจ ทำเจ้านายนี่คือทำแบบไหนเหรอ?"

    "โอ๊ย พวกนายนี่มันตลกชะมัด! กะจะเอาให้ขำตายเลยใช่ไหมเนี่ย!"

    "..."

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นคำชี้แจง (ปล.) ต่อท้ายหัวข้อของหลินเซี่ย

    ก็พากันขำจนปอดแหก

    แต่ผู้ชมพูดก็ไม่ผิดหรอก

    การที่หลินเซี่ยใส่คำชี้แจงเพิ่มเข้าไปแบบนี้ มันแอบแฝงจุดประสงค์จริงๆ นั่นแหละ

    เขาแค่ต้องการจะยืนยันว่า

    ความจริงแล้วเขาคือดาราที่มีสังกัดนะ

    ถึงจะไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน

    แต่อาชีพหลักของเขาก็คือศิลปินนะ!

    เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องสงสัย

    การทำอาชีพเสริมก็แค่เพื่อหาเงินประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้นเอง

    ได้โปรดอย่าหาเรื่องให้เขาต้องไปจิบน้ำชาอีกเลย

    ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขากลัวว่าสักวันหนึ่ง

    ชีวิตเขาคงจะหาไม่แน่ๆ!!

    ...

    หลังจากเก็บของลวกๆ

    หลินเซี่ยก็ออกจากบ้าน

    ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันโปรด

    ดึ๋งๆๆ มุ่งหน้าไปยังบริษัทเจียสิง

    บอกเลยว่า ในเมืองใหญ่แบบนี้ รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าใช้งานได้ดีกว่ารถยนต์ซะอีก

    ไม่ต้องกลัวรถติด ไม่ต้องกลัวโดนแจกใบสั่ง

    วิ่งฉิวตลอดทาง สบายใจสุดๆ!!

    ระหว่างทาง

    ตอนที่ขี่รถอยู่

    หลินเซี่ยก็ถือโอกาสสุ่มรางวัลประจำวันด้วยเลย

    ระบบสุ่มรางวัลนี้สุ่มได้วันละครั้ง

    ถ้าไม่สุ่ม พอขึ้นวันใหม่ สิทธิ์ของวันเก่าก็จะถูกรีเซ็ตทิ้งไปเลย

    ถึงแม้ว่าวันนี้เขาอาจจะไม่ได้ใช้สกิลที่ระบบให้มา

    แต่มีทักษะติดตัวไว้เยอะๆ ก็ไม่เสียหายหรอก สุ่มได้อะไรมาก็ถือว่ากำไรทั้งนั้น

    [ติ๊ง! สุ่มรางวัลสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสกิลติดตัว: ทักษะวิญญาณผู้ช่วยที่แท้จริงระดับปรมาจารย์!]

    เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นในหัว

    หลินเซี่ยก็ชะงักไปนิด

    อะไรคือสกิลติดตัว?

    แล้วอะไรคือทักษะวิญญาณผู้ช่วยที่แท้จริงระดับปรมาจารย์ล่ะ?

    นี่...

    เป็นผู้ช่วยก็มีสกิลด้วยเหรอเนี่ย?

    แถมยังต้องแยกว่าเป็นผู้ช่วยแบบที่แท้จริงกับแบบไม่แท้จริงด้วยเหรอ?

    อย่าบอกนะว่าผู้ช่วยแบบที่ไม่แท้จริง ก็คือพวกที่ไปรับงานนอกกับเจ้านาย...

    อะแฮ่มๆๆ!

    หลินเซี่ยสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ พวกนั้นออกไป

    ช่างมันเถอะ ยังไงวันนี้เขาก็ต้องมาทำงานแทนผู้ช่วยของหยางมี่อยู่แล้ว

    ได้สกิลนี้มาก็ถือว่าเพิ่มความมั่นใจให้เขาได้ไม่น้อยเลย

    พอมองในมุมนี้

    นานๆ ทีระบบก็จะให้ของดีๆ มาเหมือนกันนะเนี่ย

    ไม่ง่ายเลยจริงๆ

    "ถ้าในอนาคตฉันไม่ได้เป็นดารา ไปเป็นผู้ช่วยให้ใครสักคนก็ดูเข้าท่าดีเหมือนกันแฮะ!"

    หลินเซี่ยเริ่มมองเห็นลู่ทางสดใสในสายอาชีพของตัวเองแล้ว

    ปี๊นๆๆๆ!

    ตอนนั้นเอง สัญญาณไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวพอดี

    เสียงบีบแตรไล่หลังจากรถคันหลังดังระงม

    หลินเซี่ยจึงเลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วบิดรถพุ่งออกไปทันที

    ...

    ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

    หลินเซี่ยก็มาถึงหน้าประตูบริษัทเจียสิง

    เขาจอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันโปรด

    แล้วเดินเข้าไปในบริษัท

    จะว่าไปแล้ว

    นี่ก็น่าจะเป็นครั้งที่สามที่เขามาที่นี่

    แต่เขาก็สามารถเดินไปถึงห้องทำงานของบอสหยางได้อย่างคล่องแคล่ว

    เพียงแต่...

    ระหว่างทาง

    หลินเซี่ยรู้สึกว่าสายตาที่ดาราสาวของเจียสิงมองมาที่เขามันดูแปลกๆ

    มีความน้อยใจอยู่สามส่วน ความเคียดแค้นอยู่สามส่วน และอีกสี่ส่วนคือความหวาดกลัว

    นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

    เขาไปทำอะไรให้พวกเธอโกรธแค้นหรือไง?

    "พี่น้องทั้งหลาย รู้สึกบรรยากาศมันแปลกๆ แฮะ"

    "ทำไมฉันรู้สึกว่าดาราสาวพวกนี้มองสตรีมเมอร์เหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อยังไงก็ไม่รู้?"

    "ไม่เห็นจะยากเลย ก็เพราะสตรีมเมอร์มัวแต่วิ่งเข้าออกสถานีตำรวจทุกวันจนเสียภาพลักษณ์ของเจียสิง ดาราพวกนี้ก็เลยโดนหางเลขไปด้วยไง"

    "ไม่มั้ง? ช่วงนี้ถึงแม้ทุกคนจะแซวว่าเจียสิงกลายเป็นเจียสิง(คุก) แต่ความจริงมันก็ทำให้เจียสิงเป็นกระแสขึ้นมาเยอะเลยนะ"

    "แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ? หรือว่าสตรีมเมอร์ไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับพวกเธอมา"

    "อย่างแรกเลย ขอบอกไว้ก่อนว่าตัดเรื่องการแย่งงานกันทิ้งไปได้เลย"

    "หลินเซี่ย: ขอบคุณที่เตือน ซาบซึ้งจริงๆ!"

    "พรืด ฮ่าๆๆ! พอเถอะๆ ขืนพวกนายแซวกันแบบนี้ ฉันต้องหัวเราะตายแน่ๆ"

    "..."

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นภาพนี้ ต่างก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมา

    อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

    แต่ว่า...

    พอหลินเซี่ยเดินผ่านห้องลดน้ำหนัก

    ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งทันที

    ในเวลานี้

    ภายในห้องลดน้ำหนัก

    เร่อปากำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่งทุบหม้อข้าวล่มเรือด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว

    ส่วนดาราสาวคนอื่นๆ ก็กำลังออกกำลังกายอยู่ข้างๆ เธอ

    หลินเซี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ดาราสาวหลายคนก็ดูคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้น

    มีทั้งจูซวี่ตัน และหวงเมิ่งอิ๋ง

    เพียงแต่ว่า...

    สภาพของพวกเธอในตอนนี้

    ดูหลุดโลกไปหน่อย

    ตอนนี้ทุกคนไม่เหลือเค้าโครงของนางฟ้าบนจอทีวีเลยแม้แต่น้อย

    กลับกลายเป็นสภาพเหมือนผู้หญิงปากร้ายกำลังยืนด่าคนอื่นฉอดๆ

    และเป้าหมายที่พวกเธอด่า ก็คือหลินเซี่ยนั่นเอง

    "ไอ้หลินเซี่ยบ้า! ไอ้หลินเซี่ยงี่เง่า! โทษนายคนเดียวเลย!"

    "ลู่วิ่งบ้าอะไรเนี่ย! ฉันจะตายอยู่แล้วนะเว้ย!"

    "ไอ้โง่หลินเซี่ย! ไอ้ทึ่มหลินเซี่ย! ไอ้บ้าหลินเซี่ย! เกลียดนายที่สุดเลย!"

    "อ๊ากกกกก! หลินเซี่ย! ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่! ฉันจะเหยียบหน้านายให้จมดินไปเลย!"

    "..."

    ดูจากสถานการณ์แล้ว

    ถึงแม้แต่ละคนจะมีสีหน้าดุดัน

    แต่ดูเหมือนพวกเธอจะด่าไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่

    คำที่หยาบคายที่สุดก็คือ 'ไอ้โง่หลินเซี่ย' นี่แหละ ตลกชะมัด

    และเมื่อเห็นภาพนี้

    หลินเซี่ยและผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เข้าใจทันที

    ว่าทำไมดาราสาวเหล่านั้นถึงมองหลินเซี่ยด้วยสายตาอาฆาตแค้น

    ที่แท้ก็เป็นเพราะตกเป็นเหยื่อของลู่วิ่งทุบหม้อข้าวล่มเรือของเขานี่เอง!!

    คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดพากันหัวเราะร่วน

    ส่วนหลินเซี่ยก็ได้แต่ยักไหล่ด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

    ก่อนจะหันหลังเดินไปหาหยางมี่ต่อ

    ...

    เมื่อมาถึงห้องทำงานของหยางมี่

    หลินเซี่ยก็เห็นบอสหยางกำลังนั่งหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงอยู่ทันที

    ก็แน่ล่ะ เพิ่งเจอเรื่องสยองขวัญแบบเมื่อคืนมา จะให้ร่าเริงแจ่มใสได้ยังไง

    ขนาดเขายังแอบมีแผลในใจนิดๆ เลย นับประสาอะไรกับผู้หญิงสองคนอย่างหยางมี่กับเร่อปา

    แต่พอนึกถึงหน้าเร่อปาที่กำลังวิ่งด่าเขากัดฟันกรอดๆ เมื่อกี้แล้ว

    หลินเซี่ยก็คิดว่า ยัยเด็กนั่นคงไม่น่าจะได้รับผลกระทบอะไรมากหรอกมั้ง

    เมื่อเห็นหลินเซี่ยเดินเข้ามา

    หยางมี่ก็ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไร

    เธออธิบายข้อควรระวังต่างๆ สำหรับงานคืนนี้ให้เขาฟังทันที

    รวมถึงสิ่งที่เขาต้องทำด้วย

    ยังไงซะ นี่ก็คือเรื่องงาน

    ไม่กี่นาทีต่อมา

    หยางมี่พูดจบ ก็มองไปที่หลินเซี่ยแล้วถามว่า "ก็ประมาณนี้แหละ วันนี้ผู้ช่วยของฉันไม่สบาย ลางานกะทันหัน ส่วนคนอื่นๆ ในบริษัทก็มีงานล้นมือกันหมด ฉันก็เลยต้องให้นายมาทำแทนไปก่อน"

    "ที่ฉันบอกไปเมื่อกี้ นายเข้าใจหมดแล้วใช่ไหม?"

    หลินเซี่ยพยักหน้าอย่างมั่นใจ "เข้าใจครับ!"

    หยางมี่: ...

    ไม่รู้ทำไม

    เธอถึงรู้สึกว่าหมอนี่ดูพึ่งพาไม่ได้เลยแฮะ

    แต่ตอนนี้ก็หาคนอื่นมาแทนไม่ได้แล้วจริงๆ

    ด้วยความรู้สึกไม่ค่อยวางใจ หยางมี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดว่า "เอาล่ะ เดี๋ยวฉันพูดทวนใหม่อีกรอบดีกว่า"

    หลินเซี่ย: ???

    เขาเข้าใจแล้วจริงๆ นะ!

    ก็แค่เป็นผู้ช่วยชั่วคราวไม่ใช่เหรอ?

    งานง่ายๆ แค่นี้ ไม่เห็นต้องพูดซ้ำหลายรอบเลยนี่นา

    แต่หยางมี่เป็นเจ้านายไง เธอพูดอะไรก็ต้องตามนั้น

    หลินเซี่ยก็เลยไม่ได้ขัดอะไร

    สิบนาทีผ่านไป

    หลังจากที่ตกลงรายละเอียดงานกันเรียบร้อยแล้ว

    สายตาของทั้งคู่ก็สบตากันอย่างจัง

    ต่างฝ่ายต่างก็ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ลังเล

    ครู่ต่อมา

    ทั้งคู่ก็เอ่ยปากพร้อมกัน

    หลินเซี่ย: "บอสครับ งั้นบอสช่วยเคลียร์ค่าจ้างให้ผมก่อนได้ไหมครับ?"

    หยางมี่: "คืนนี้ นายคงไม่หาเรื่องไปจิบน้ำชาอีกหรอกนะ?"

    หลินเซี่ย: ...

    หยางมี่: ...

    เสียงในใจ: หมอนี่แม่ง... หลุดโลกจริงๆ!!

    (ฉันดูเหมือนคนจะชักดาบค่าจ้างเหรอไง?)

    (ผมดูเหมือนพวกชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปจิบน้ำชาตลอดเหรอครับ?)

    ...

    ...