บทที่ 72 ตอนนี้ความกดดันตกมาอยู่ที่ลุงขายลูกโป่งแล้ว...

    เมื่อหลินเซี่ยเห็นสีหน้าของลุงขายลูกโป่ง

    เขาก็รู้ทันทีว่าลุงกำลังคิดอะไรอยู่

    ลุงแกคงคิดว่าเขาจะมาโชว์วิชาปาเป้ากวาดรางวัลอีกน่ะสิ

    ถึงได้รีบเก็บข้าวเก็บของเตรียมจะหนีแบบนี้

    ส่วนข้ออ้างที่บอกว่าเมียจะคลอดลูกน่ะเหรอ?

    ไม่ได้ดูถูกนะ

    แต่อายุขนาดนี้แล้ว

    คงไม่มีน้ำยาแล้วล่ะ

    "ลุงครับ วันนี้ผมไม่ได้มาปาเป้าหรอกนะ"

    หลินเซี่ยอธิบายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    พอได้ยินแบบนั้น ลุงขายลูกโป่งที่กำลังเก็บของอยู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

    แกหันมามองหลินเซี่ยด้วยสายตาไม่ค่อยแน่ใจนัก "แล้ววันนี้แกมาทำอะไรที่นี่?"

    หลินเซี่ยชูกล่องในมือให้ดู "วันนี้ผมมาเปิดแผงปั๊มกุญแจครับ ว่าไงครับ สนใจทำไหม?"

    "ฉันแม่ง... ไม่ทำโว้ย!"

    ลุงขายลูกโป่งโกรธจนตาเหลือก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

    ไอ้เด็กนี่ พูดจาดีๆ ไม่เป็นหรือไง

    เมื่อเห็นสีหน้าของลุง หลินเซี่ยก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองใช้คำพูดผิดไปหน่อย (ในภาษาจีน คำว่า 配 แปลว่าคู่ควร หรือ แปลว่าปั๊มกุญแจ ก็ได้ การถามว่า "คุณคู่ควรไหม?" ถือเป็นการเสียมารยาท)

    เขาส่งยิ้มแห้งๆ แต่ยังคงความสุภาพไว้ รีบขอโทษขอโพยทันที "อะแฮ่ม... ขอโทษครับๆ ผมหมายถึงว่า ลุงต้องการจะปั๊มกุญแจไหมครับ? ถ้าทำกับผม ผมลดราคาให้พิเศษเลย"

    พูดจบ หลินเซี่ยก็ตั้งแผงปั๊มกุญแจของตัวเองขึ้นมาข้างๆ แผงลูกโป่งของลุงแกทันที

    ต้องบอกเลยว่า อุปกรณ์ที่ระบบให้มานั้นดีเยี่ยมจริงๆ

    ด้านล่างของกล่องเครื่องมือ มีขาตั้งแบบยืดหดได้อยู่พอดี

    พอดึงขาตั้งออก ก็สามารถกางกล่องออกเป็นโต๊ะตัวเล็กๆ ตั้งบนพื้นได้เลย ใช้งานสะดวกมาก

    จากนั้น หลินเซี่ยก็หยิบเครื่องมือต่างๆ ออกมาจัดวางอย่างคล่องแคล่ว

    แล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้เพื่อรอลูกค้า

    เมื่อลุงขายลูกโป่งเห็นการกระทำอันแสนจะลื่นไหลของหลินเซี่ย

    แกก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

    ความจริงตั้งแต่โดนหลินเซี่ยกวาดรางวัลไปคราวก่อน

    ลุงแกก็แอบเข้าไปดูไลฟ์สดของหลินเซี่ยอยู่บ่อยๆ

    การที่ได้อ่านคอมเมนต์ของผู้ชมทุกวัน และได้ยินเรื่องราววีรกรรมต่างๆ ของหลินเซี่ย

    ก็ทำให้แกพอจะเดาออกว่า หลินเซี่ยเป็นคนแบบไหน

    ข้อแรก หมอนี่เป็นดารา

    ข้อสอง หมอนี่น่าจะยังไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ก็เลยต้องมาทำอาชีพเสริมเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

    ข้อสาม หมอนี่ทำอาชีพเสริมได้หลายอย่าง และแต่ละอย่างก็ดูลึกลับซับซ้อนมาก

    แต่ตอนนี้ พอมาเห็นความคล่องแคล่วชำนาญในการจัดเตรียมอุปกรณ์ด้วยตาตัวเอง

    ลุงขายลูกโป่งก็ยังอดสงสัยไม่ได้

    แกเป็นดาราแท้ๆ ทำไมไม่เอาเวลาไปฝึกฝนทักษะการแสดง

    มาทำอะไรบ้าๆ บอๆ อยู่ตรงนี้เนี่ย?

    แกไปแอบซุ่มซ้อมท่าพวกนี้จนคล่องปร๋อขนาดนี้ได้ยังไง?

    ถ้าไม่เคยปั๊มกุญแจมาเป็นพันๆ ดอก จะทำได้คล่องขนาดนี้เหรอ?

    แต่เมื่อเห็นว่าหลินเซี่ยตั้งใจมาเปิดแผงจริงๆ ลุงขายลูกโป่งก็ไม่รีบร้อนจะเก็บของหนีแล้ว

    แถมลุงแกยังทำตัวเป็นคนดี เอ่ยปากเตือนหลินเซี่ยด้วยความหวังดีว่า "ไอ้หนุ่ม เอ็งมาตั้งแผงตรงนี้มันไม่ได้ผลหรอก ไม่มีใครเขามาปั๊มกุญแจแถวนี้หรอก"

    ทว่า เมื่อลุงแกพูดจบ

    หลินเซี่ยกลับมองลุงแกด้วยสายตาแปลกๆ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมมีลางสังหรณ์ว่าเดี๋ยวก็มีคนมาปั๊มกุญแจแล้ว"

    "อะไรนะ? นี่แกหยั่งรู้ฟ้าดินได้เลยเหรอ? ลูกไม้ตื้นๆ พวกนั้น หลอกคนดูในไลฟ์สดน่ะได้ แต่หลอกฉันน่ะ ไม่ได้ผลหรอก" ลุงขายลูกโป่งพูดด้วยท่าทีของคนอาบน้ำร้อนมาก่อน

    เห็นได้ชัดว่า แกคงไปได้ยินเรื่องที่หลินเซี่ยดูดวงแม่นมาจากพวกผู้ชมในห้องไลฟ์สดแน่ๆ

    แต่ลุงแกไม่เชื่อหรอก

    เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเซี่ยก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

    เขาเพียงแค่ยิ้มให้ลุงแก

    ก่อนจะหันกลับมานั่งรอลูกค้าที่แผงของตัวเองต่อไป

    ท่าทางอันนิ่งเฉยของเขา

    กลับทำให้ลุงขายลูกโป่งเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาซะอย่างนั้น

    และในเวลานี้

    เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์สดได้ยินคำพูดของลุงขายลูกโป่ง

    ต่างก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที

    อะไรคือหลอกคนดูในไลฟ์สดน่ะได้?

    ลุงพูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิโว้ย!!

    พวกเราน่ะฉลาดกันทั้งนั้นแหละ รู้ไว้ซะด้วย?!

    "แม่ร่วง! รู้สึกเหมือนโดนด่าแฮะ!"

    "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ตอนนี้ฉันหวังให้มีลูกค้ามาหาลุงแกจริงๆ จะได้ดับความอวดดีของลุงแกลงไปบ้าง"

    "แอดมินอยู่ไหน แอดมินออกมาทำงานหน่อย แบนไอดีของลุงขายลูกโป่งคนนี้แบบถาวรไปเลย!"

    "ฉันเชื่อใจสตรีมเมอร์นะ การที่เขามาตั้งแผงตรงนี้ มันต้องมีเหตุผลแน่ๆ หรือว่า... กำลังรอจับอาชญากรคนไหนอยู่อีก?"

    "คอมเมนต์บน ดูออกเลยว่าเป็นแฟนคลับตัวยง พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

    "จะเริ่มภารกิจจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่สิบเอ็ดเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ตื่นเต้นจังเลย!"

    "ว่าแต่ พวกนายเห็นไหม? ความคล่องแคล่วของสตรีมเมอร์เมื่อกี้มันเกินไปหน่อยไหม? ลับหลังเขาไปแอบฝึกวิชาอะไรมากันแน่เนี่ย?"

    "ขอเสนอให้สตรีมเมอร์เปิดไลฟ์สดตลอด 24 ชั่วโมงเลย ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าวันๆ เขาทำอะไรบ้าง"

    "..."

    ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้ชมในห้องไลฟ์สด

    เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาที

    ประมาณสิบนาทีผ่านไป

    ลูกค้ามาปั๊มกุญแจยังไม่โผล่มาสักคน

    แต่กลับมีลูกค้าสองคนมาเล่นเกมยิงลูกโป่งแทน

    เมื่อเห็นดังนั้น ลุงขายลูกโป่งก็แอบยืดอกด้วยความภาคภูมิใจนิดๆ

    ในขณะที่ต้อนรับลูกค้า แกก็ไม่ลืมที่จะหันไปถอนหายใจและส่ายหัวให้หลินเซี่ย

    สีหน้าของลุงแกเหมือนกำลังบอกว่า

    วัยรุ่นเอ๊ย ไม่ฟังคำเตือนคนแก่ สุดท้ายก็ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง!

    มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนมาปั๊มกุญแจตรงนี้

    ทว่า เมื่อเผชิญกับสีหน้าเยาะเย้ยของลุง

    หลินเซี่ยยังคงรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า ตอบกลับไปอย่างใจเย็นว่า "ลุงครับ ไม่ต้องรีบหรอก เดี๋ยวลูกค้าของผมก็มาแล้ว"

    "ดื้อด้านจริงๆ ฉันขายของอยู่ตรงนี้มาตั้งหลายปี ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะว่าแถวนี้ไม่มีใครเขามาปั๊มกุญแจกันหรอก"

    ลุงขายลูกโป่งหัวเราะเยาะสองสามที แต่ก็ไม่คิดจะเถียงกับหลินเซี่ยอีกต่อไป

    "พ่อหนุ่ม จะเล่นยิงลูกโป่งหรือปาเป้าล่ะ?"

    "ยิงลูกโป่งครับ"

    "ได้เลย ยิงลูกโป่งสิบบาทได้ห้าครั้ง จะเล่นกี่บาทดีล่ะ?"

    "เอามายี่สิบบาทก่อนละกัน ลองซ้อมมือดูหน่อย"

    "จัดไป"

    พูดจบ ลูกค้าก็ยื่นแบงก์ร้อยให้ลุง

    พอลุงรับเงินมา แกก็รีบหันกลับไปที่กล่องเก็บเงินเพื่อจะทอนเงินให้ลูกค้า

    แต่พอแกหันขวับกลับมามองกล่องเก็บเงินของตัวเอง

    แกก็ถึงกับยืนอึ้งไปเลย!

    แม่ร่วงเอ๊ย!

    กล่องเก็บเงินของฉันมันล็อกตอนไหนวะเนี่ย?

    แล้ว... กุญแจของฉันล่ะ???

    ในเวลาเดียวกัน

    ไม่รู้ว่าจงใจหรือบังเอิญ

    เสียงร้องตะโกนเรียกลูกค้าของหลินเซี่ยก็ดังขึ้นมาข้างๆ พอดี

    "ปั๊มกุญแจจ้า ปั๊มกุญแจ ดอกละสามบาท สิบบาทได้สามดอกจ้า"

    "ไม่มีกุญแจต้นแบบ มีแต่แม่กุญแจก็ทำได้นะ สามร้อยบาทได้หนึ่งดอก พันนึงได้สามดอกจ้า"

    ลุงขายลูกโป่ง: ...

    ห้องไลฟ์สด: ...

    ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

    ทั้งๆ ที่มันก็เป็นแค่เสียงเรียกลูกค้าธรรมดาๆ แท้ๆ

    แต่ในวินาทีนี้ สำหรับลุงขายลูกโป่งแล้ว

    มันช่างเป็นเสียงที่บาดหูเหลือเกิน

    แม่ร่วงเอ๊ย!

    ทำกรรมอะไรไว้วะเนี่ย!!!

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

    "เชี่ยเอ๊ย! ฉันจะขำตายอยู่แล้ว!"

    "เดี๋ยวสิ สตรีมเมอร์รู้ได้ยังไงว่ากล่องเก็บเงินของลุงแกล็อกอยู่น่ะ?"

    "สตรีมเมอร์ก็บอกอยู่ไงว่าเขาดูดวงเอา!"

    "ฉันว่ามันแปลกๆ นะ เดี๋ยวนี้มาตั้งแผงขายของก็ต้องดูดวงกันแล้วเหรอ?"

    "ฉันเดาว่าน่าจะเป็นตอนที่ลุงแกลุกลี้ลุกลนเก็บของเมื่อกี้ แล้วเผลอไปกดล็อกกล่องเก็บเงินเข้า แถมยังเผลอลืมกุญแจไว้ข้างในอีกต่างหาก"

    "ถึงว่าสิ สายตาของสตรีมเมอร์ถึงได้แอบชำเลืองมองไปที่แผงของลุงแกอยู่บ่อยๆ ฉันก็นึกว่าเขาคันไม้คันมืออยากจะไปเหมาแผงซะอีก ที่แท้ก็กำลังรอปลามากินเบ็ดอยู่นี่เอง!"

    "พรืดดด ฮ่าๆๆ! ลุงขายลูกโป่งคงช็อกไปเลยสินะ ไม่คิดเลยว่าลูกค้าคนแรกจะเป็นตัวเอง?"

    "งั้นคำถามก็คือ ลุงแกจะยอมให้สตรีมเมอร์ปั๊มกุญแจให้ไหม?"

    "ถ้าเป็นฉัน ฉันจะเลือกใช้บริการสะเดาะกุญแจนะ สตรีมเมอร์คิดค่าสะเดาะกุญแจแค่สองร้อยบาทเองไม่ใช่เหรอ?"

    "ซี๊ดดด! เชี่ยเอ๊ย! คอมเมนต์บน นายมองการณ์ไกลมาก!"

    "แล้วทีนี้ ลุงแกจะเลือกวิธีไหนล่ะ?"

    "..."

    ในตอนนี้

    ความกดดันทั้งหมดตกมาอยู่ที่ลุงขายลูกโป่งแล้ว

    แกอุ้มกล่องเก็บเงินที่ถูกล็อกเอาไว้ในมือ

    มองไปที่ลูกค้าที่ยืนรอเงินทอนอยู่หน้าแผง

    สลับกับมองไปที่หลินเซี่ยที่กำลังนั่งทำหน้าตายสบายใจเฉิบ

    ชั่วขณะนั้น ลุงแกก็ตกอยู่ในความเงียบงัน...

    ...

    ...