ตอนที่ 73
บทที่ 73 ได้กลิ่นน้ำหอมก็รู้ว่าเป็นหญิงสาวน่ะฉันเข้าใจ แต่ฟังเสียงแล้วปั๊มกุญแจได้นี่มันสกิลหลุดโลกอ
minibunny · 8,709 ตัวอักษร
"พรืดดด ฮ่าๆๆๆๆ!"
"ขำจะตายอยู่แล้ว ทำไมถึงได้ตลกขนาดนี้เนี่ย!"
"ฮ่าๆๆๆๆ เอิ๊กๆๆๆ~"
บริษัทเจียสิง
ภายในห้องทำงานของหยางมี่
มีเสียงหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายของเร่อปาดังออกมา
หยางมี่ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเขียนแผนงานอยู่ เมื่อเห็นแบบนั้น
ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "เร่อปา เธอขำอะไรอีกแล้วเนี่ย?"
"พี่มี่ พี่รีบดูหลินเซี่ยเร็วเข้า ฉันจะขำตายอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆ!"
พูดจบ เร่อปาก็ทำท่าจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้หยางมี่ดู
แต่หยางมี่ปัดมือปฏิเสธด้วยใบหน้าดำทะมึน "หยุด! ตอนนี้อย่าพูดถึงหมอนั่นให้ฉันได้ยินนะ หมอนี่มันตัวซวยชัดๆ!!"
"ฉันบอกเธอแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับเขา หรือเธอจะลืมไปแล้วว่าเมื่อวานเขาทำให้เราต้องไปจิบน้ำชาน่ะ?"
ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ผู้หญิงน่ะเป็นเพศที่ผูกใจเจ็บจริงๆ
เมื่อเห็นหยางมี่มีท่าทีโมโห เร่อปาก็บ่นพึมพำเสียงเบาว่า "แต่ความจริงเป็นพวกเราเองไม่ใช่เหรอที่ลากหลินเซี่ยลงน้ำน่ะ? ถ้ารีบกลับตั้งแต่งานเลี้ยงจบ ก็คงไม่ต้องไปจิบน้ำชาหรอก"
หยางมี่: ????
เดี๋ยวสิ
ตกลงยัยเด็กนี่อยู่ข้างใครกันแน่เนี่ย?
"ไปๆๆ! ไปดูตรงนู้นเลยไป อย่ามารบกวนเวลาทำงานของฉัน" หยางมี่โบกมือไล่อย่างหัวเสีย
เร่อปาทำหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจ "ก็พี่เป็นคนเรียกให้ฉันมาช่วยดูแผนงานไม่ใช่เหรอ?"
"ฉัน..."
"เอาเถอะๆ งั้นเธอก็ดูเงียบๆ ไป อย่าหัวเราะเสียงดังนักสิ รบกวนฉันนะ!"
"อื้อ!"
เร่อปาพยักหน้ารับคำ
แล้วก็กลับไปนั่งดูไลฟ์สดเงียบๆ อย่างว่าง่าย
แต่พอเห็นภาพในห้องไลฟ์สดตอนนี้ เธอก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่จริงๆ
เมื่อหยางมี่เห็นเร่อปาเป็นแบบนี้ เธอจะเอาสมาธิที่ไหนไปเขียนแผนงานได้อีกล่ะ
"ตกลงหมอนั่นไปทำอะไรมาอีก? ถึงทำให้เธอขำได้ขนาดนี้เนี่ย?" ในที่สุดหยางมี่ก็ทนความสงสัยไม่ไหว เอ่ยถามออกไป
"เขาไปรับจ้างปั๊มกุญแจให้คนอื่นอยู่น่ะสิคะ ฮ่าๆๆ!"
ปั๊มกุญแจเนี่ยนะ?
มันน่าขำตรงไหน?
เดี๋ยวสิ...
หมอนั่นปั๊มกุญแจเป็นด้วยเหรอ???
ตกลงเวลาว่างๆ หมอนี่เอาเวลาไปทำอะไรกันแน่เนี่ย??
หยางมี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ในหัวเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
"พี่ดูเอาเองก็รู้แล้วล่ะค่ะ" เร่อปายื่นโทรศัพท์ให้หยางมี่ดูอีกครั้ง
คราวนี้ หยางมี่ไม่ได้ปฏิเสธ
สองนาทีต่อมา
พรืดดด ฮ่าๆๆๆๆ เอิ๊กๆๆ~
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ดังก้องไปทั่วห้องทำงาน
จนพนักงานที่เดินผ่านไปมาต้องหันมองด้วยความสงสัย
พวกเขากำลังเดากันว่า บอสของพวกเขาเป็นอะไรไป?
หรือว่าเพราะเมื่อคืนโดนเรียกไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจ
ก็เลยช็อกจนสติแตกไปแล้วงั้นเหรอ???
...
ในขณะเดียวกัน
ทางฝั่งของหลินเซี่ย
ความเงียบงันของลุงขายลูกโป่งดำเนินไปได้ไม่นาน
ก็ถูกทำลายลงเพราะลูกค้าเริ่มทนรอไม่ไหว เอ่ยปากเร่งเร้า
"ลุง ตกลงยังไงครับเนี่ย?"
เมื่อได้ยินเสียงเร่งของลูกค้า
ลุงขายลูกโป่งก็รีบหันไปอธิบายว่า "พ่อหนุ่ม รอก่อนนะ พอดีกล่องใส่เงินฉันมันล็อกกะทันหันน่ะ แถมกุญแจก็ดันอยู่ข้างในซะด้วย เดี๋ยวฉันให้พ่อหนุ่มคนนี้ปลดล็อกให้ก่อนนะ"
ในระหว่างที่พูด สมองของลุงขายลูกโป่งก็เริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว
แกกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างการปั๊มกุญแจกับการทุบกล่องทิ้ง ว่าแบบไหนจะคุ้มค่ากว่ากัน
ถ้าทุบกล่องทิ้ง กล่องกับแม่กุญแจก็คงพังยับเยิน ใช้งานไม่ได้อีก
แต่ตอนที่แกซื้อมา มันตั้งห้าร้อยกว่าหยวนเลยนะ
ถึงตอนนี้มันจะไม่ค่อยมีราคาแล้วก็เถอะ แต่กล่องใบนี้มันก็อยู่กับแกมาตั้งหลายปี
มันมีคุณค่าทางจิตใจนะโว้ย
เพราะงั้น ในใจของแก ตอนนี้กล่องใบนี้อย่างน้อยๆ ก็มีมูลค่าตั้งสี่ร้อยหยวนเชียวนะ
ถ้าทุบทิ้ง ก็เท่ากับสูญเงินไปสี่ร้อยหยวน
แต่ถ้าให้หลินเซี่ยปั๊มกุญแจให้ ก็เสียแค่สามร้อยหยวน
เพราะงั้น คุ้ม! ลุยเลย!
"ไอ้หนุ่ม แกแน่ใจนะว่าปั๊มกุญแจได้ทั้งๆ ที่ไม่มีลูกกุญแจต้นแบบน่ะ?"
ลุงขายลูกโป่งอุ้มกล่องเดินมาหาหลินเซี่ย พร้อมกับถามด้วยความคลางแคลงใจ
ถ้าพูดถึงการสะเดาะกุญแจโดยไม่มีลูกกุญแจ แกก็เคยเห็นมาเยอะแล้ว
แต่การปั๊มกุญแจโดยไม่มีลูกกุญแจเนี่ยนะ มันจะเป็นไปได้ยังไง?
หลินเซี่ยยิ้มบางๆ "ได้แน่นอนครับ"
"งั้นก็ตกลง! รีบปั๊มให้ฉันสักดอกนึงเลย ฉันกำลังรีบ"
"ไม่มีปัญหาครับ!"
สิ้นคำพูด
หลินเซี่ยก็หยิบเครื่องมือเตรียมจะเริ่มปั๊มกุญแจ
ในขณะนี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็เบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ
พวกเขาเคยเห็นแต่การปั๊มกุญแจโดยใช้กุญแจต้นแบบ
แต่การมองแค่แม่กุญแจแล้วปั๊มลูกกุญแจออกมาได้เลยเนี่ย นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นจริงๆ
"เดี๋ยวสิ การปั๊มกุญแจมันต้องมีกุญแจต้นแบบไม่ใช่เหรอ?"
"นั่นสิ มองแค่แม่กุญแจแล้วจะปั๊มได้ยังไง? ถ้าบอกว่าสะเดาะกุญแจก็ว่าไปอย่าง"
"หรือว่าสตรีมเมอร์จะปั๊มกุญแจผีออกมาได้?"
"เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง? ถ้าสตรีมเมอร์แค่มองแม่กุญแจแวบเดียว แล้วปั๊มกุญแจออกมาได้เลย มันก็หลุดโลกเกินไปแล้วนะ"
"ถ้ามองแม่กุญแจแล้วสะเดาะกุญแจได้เลย ฉันพอจะเข้าใจนะ แต่ถ้าปั๊มกุญแจออกมาได้เลยนี่ มันเกินบรรยายไปหน่อยไหม!"
"เออ ว่าแต่ทำไมลุงแกไม่ให้สตรีมเมอร์สะเดาะกุญแจไปเลยล่ะ? ค่าสะเดาะกุญแจแค่ 200 หยวนเอง กล่องก็เปิดได้ แม่กุญแจก็ยังใช้งานได้ ลูกกุญแจก็ได้คืน คุ้มกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่ต้องถาม ถ้าถามก็คือฉันก็สงสัยเหมือนกัน การกระทำแบบนี้ดูเหมือนจะตั้งใจเอาเงินมาแจกสตรีมเมอร์ชัดๆ"
"เป็นไปได้ไหมว่า ลุงแกอาจจะยังไม่รู้ว่าสตรีมเมอร์สะเดาะกุญแจเป็น?"
"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ลุงขายลูกโป่งพลาดแล้ว นี่แหละคือผลของการที่ไม่ได้เป็นแฟนคลับในห้องไลฟ์สดมาตั้งแต่ต้น!"
"..."
ในขณะที่ทั้งลุงขายลูกโป่งและผู้ชมในห้องไลฟ์สด
ต่างก็กำลังอยากรู้ว่าหลินเซี่ยจะปั๊มกุญแจออกมาได้ยังไงโดยการมองแค่แม่กุญแจ
ในที่สุดหลินเซี่ยก็เริ่มลงมือทำ
เขาหยิบแผ่นเหล็กเส้นยาวๆ รูปร่างคล้ายตะไบเล็บขึ้นมา
แล้วก็เสียบเข้าไปในรูกุญแจ
จากนั้นเขาก็เงี่ยหูฟังใกล้ๆ พร้อมกับขยับแผ่นเหล็กไปมา
แกร๊กๆๆ...
แผ่นเหล็กเสียดสีกับฟันเฟืองด้านในรูกุญแจ
ทำให้เกิดเสียงดังแกร๊กๆ เบาๆ อย่างต่อเนื่อง
และจากการฟังเสียงนั้น
ในใจของหลินเซี่ยก็ได้โครงร่างคร่าวๆ ของลูกกุญแจขึ้นมาแล้ว
แต่พอนึกถึงภาพที่ตัวเองต้องไปจิบน้ำชาเพราะสะเดาะกุญแจเร็วเกินไปคราวก่อน
คราวนี้ เขาเลยจงใจดึงจังหวะให้ช้าลงหน่อย
เขาไม่ลืมหรอกนะ ว่าจุดประสงค์สำคัญของการมาตั้งแผงปั๊มกุญแจในวันนี้
คือการล้างคำสาปจิบน้ำชาให้จงได้!
ดังนั้น ตอนนี้เขาต้องแกล้งทำเป็นว่ามันยากลำบากสักหน่อย
จะโชว์เทพให้คนอื่นเห็นง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ปัญหาคือ...
หลินเซี่ยประเมินทักษะการแสดงของตัวเองสูงเกินไปหน่อย
ตอนที่เกิดเสียงเสียดสีเบาๆ เมื่อกี้นี้
ถึงแม้ทุกคนจะไม่อยากเชื่อ แต่ก็มั่นใจได้เลยว่า
สีหน้าของหลินเซี่ย บ่งบอกชัดเจนว่าเขาได้คำตอบในใจแล้ว
แต่ตอนนี้ หลินเซี่ยกลับแสร้งทำเป็นทำหน้าสงสัย?
มองยังไงมันก็ดูปลอมชัดๆ!!
ในที่สุด หลังจากที่หลินเซี่ยกะเวลาว่าน่าจะพอสมควรแล้ว
เขาก็ค่อยๆ ดึงแผ่นเหล็กออกมา แล้วถอนหายใจ พร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาแสร้งทำเป็นลำบากใจแล้วพูดว่า "เฮ้อ... ลุงครับ กุญแจของลุงนี่ปั๊มยากเอาการเลยนะเนี่ย!"
ลุงขายลูกโป่ง: ???
อะไรนะ?
นี่กะจะขอขึ้นราคากะทันหันหรือไง?
อย่าบอกนะว่าแกจะขอเพิ่มอีกร้อยนึง!
ขืนแกขอเพิ่มอีกร้อยนึง ฉันยอมทุบกล่องทิ้งดีกว่าโว้ย
ทว่า—
ยังไม่ทันที่ลุงขายลูกโป่งจะเอ่ยปากพูดอะไร
ทางฝั่งของหลินเซี่ยก็มีความเคลื่อนไหวใหม่ซะแล้ว
เขาหยิบลูกกุญแจเปล่าๆ ขึ้นมาดอกหนึ่ง
แล้วก็หยิบคีมตัดกุญแจโดยเฉพาะขึ้นมา
แกร๊บ!
แกร๊บ!
แกร๊บ!
เพียงชั่วพริบตา
ลูกกุญแจที่ถูกตัดแต่งเป็นรูปร่างเรียบร้อยแล้วก็ปรากฏแก่สายตา
????
ลุงขายลูกโป่งถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
นี่คือที่แกบอกว่าปั๊มยากเหรอ??
และหลังจากทำแบบนั้นเสร็จ
หลินเซี่ยก็เสียบลูกกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ แล้วเริ่มบิดทันที
แต่พอบิดไปได้นิดเดียว
ทุกคนก็เห็นชัดเจนว่าแกนกุญแจมันหมุนตาม และกำลังจะเปิดออกอยู่แล้ว
เขากลับดึงกุญแจออกซะงั้น
ลุงขายลูกโป่ง: ????
ห้องไลฟ์สด: ???
หยางมี่: ???
เร่อปา: ???
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเปิดได้แล้ว
ทำไมถึงต้องดึงออกด้วยล่ะ?!
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทุกคน
หลินเซี่ยก็ตอบคำถามนั้นด้วยการกระทำ
ก็เขาทำไปเพื่อถ่วงเวลาไงล่ะ!!
เขาหยิบตะไบออกมา แล้วก็เริ่มตะไบตรงรอยหยักของลูกกุญแจอย่างระมัดระวัง
หลังจากทำขั้นตอนนี้เสร็จ เขาก็เสียบลูกกุญแจเข้าไปใหม่อีกครั้ง
แล้วก็...
แกร๊ก!
แม่กุญแจถูกปลดล็อกอย่างง่ายดาย
"ลุงครับ ทั้งหมดสามร้อย จ่ายเงินสดหรือโอนดีครับ?" หลินเซี่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นหลินเซี่ยปั๊มกุญแจเสร็จอย่างง่ายดาย
แถมยังไขแม่กุญแจออกได้สำเร็จ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
ลุงขายลูกโป่งถึงรู้สึกว่า...
ตัวเองเหมือนจะเสียเปรียบอยู่นิดๆ นะ?
แม่ร่วงเอ๊ย!
ทั้งหมดนี่มันใช้เวลาไปกี่วินาทีเองเนี่ย?
สามร้อยหยวนปลิวหายไปแบบนี้เลยเหรอ??
แกรู้ไหมว่าฉันตั้งแผงทั้งวัน ต้องให้ลูกค้ามายิงลูกโป่งกี่คน ฉันถึงจะได้เงินสามร้อยหยวนน่ะ!!
อย่างไรก็ตาม ถึงจะรู้สึกเสียดายเงิน แต่ลุงขายลูกโป่งก็ยอมจ่ายให้หลินเซี่ยแต่โดยดี
และแกก็ทึ่งในฝีมือการปั๊มกุญแจของหลินเซี่ยอย่างแท้จริง
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่แกเคยเห็นคนปั๊มกุญแจได้โดยการแค่ฟังเสียงจากแกนกุญแจเท่านั้น
ต้องฝึกฝนมานานกี่ปีกัน ถึงจะทำได้ขนาดนี้เนี่ย?
ในขณะเดียวกัน
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
คอมเมนต์ที่พิมพ์ว่า 'เชี่ยเอ๊ย' 'เจ๋งโคตร' '666' ลอยเต็มหน้าจอไปหมด
"เชี่ยเอ๊ย!"
"นี่มันจะเทพเกินไปแล้วมั้ง?"
"แม่ร่วง! สตรีมเมอร์เจ๋งโคตร แค่ฟังเสียงก็ปั๊มกุญแจออกมาได้เลยเหรอ??"
"พระเจ้าช่วย! ได้กลิ่นน้ำหอมก็รู้ว่าเป็นหญิงสาวน่ะฉันเข้าใจ แต่ฟังเสียงแล้วปั๊มกุญแจได้นี่มันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ!"
"นี่มันต้องเป็นวิชาลับของช่างฝีมือที่ฝึกปรือมาหลายสิบปีแน่ๆ เขาเป็นดารา ไปแอบเรียนวิชานี้มาจากไหนวะเนี่ย?"
"ไอ้เด็กนี่มันคิดสั้นเรื่องอะไร ถึงได้อยากมาเป็นดาราวะ?"
"ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าลับหลังเขาแอบฝึกวิชาอะไรไว้อีกบ้างเนี่ย?"
"สี่สิบวินาที ได้เงินสามร้อยหยวน ตอนแรกฉันก็แอบอิจฉานะ แต่ตอนนี้ฉันไม่อิจฉาเลยสักนิด เทพเกินไปแล้ว!"
"สี่สิบวินาทีอะไรกันล่ะ? ฉันว่ายี่สิบวินาทีก็เสร็จแล้ว เขาแค่กลัวลุงแกจะรู้สึกว่าหาเงินง่ายไป ก็เลยแกล้งถ่วงเวลาไปอีกยี่สิบวินาที ทักษะการแสดงของสตรีมเมอร์นี่มัน... พูดไม่ออกจริงๆ!"
"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ฉันก็ดูออกเหมือนกันว่าเขากำลังแกล้งถ่วงเวลา"
"..."
ในขณะที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกำลังให้ความสนใจกับความเร็วในการปั๊มกุญแจ
และวิธีการปั๊มกุญแจสุดแสนจะหลุดโลกของหลินเซี่ย
จู่ๆ ก็มีเสียงดัดจริตๆ ดังขึ้นในสถานที่เกิดเหตุ
"อ้าว? ลุงครับ ที่แท้กุญแจของลุงก็อยู่ในกล่องหรอกเหรอ? รู้งี้ลุงให้ผมสะเดาะกุญแจให้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว? ค่าสะเดาะกุญแจสองร้อย ค่าปั๊มกุญแจสามร้อย ลุงขาดทุนไปร้อยนึงเลยนะเนี่ย!"
ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่านั่นคือเสียงของหลินเซี่ย
และทันทีที่ลุงขายลูกโป่งได้ยินประโยคนั้น
สีหน้าของลุงแกก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
แม่ร่วงเอ๊ย!
เอามีดมาแทงใจดำกันชัดๆ!!
แล้วทำไมแกไม่บอกฉันแต่แรกวะ ว่าแกสะเดาะกุญแจเป็นด้วย!!
หลินเซี่ย: ลุงไม่ได้ถามนี่ครับ!
สีหน้าภูมิใจสุดๆ!
...
...
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น