บทที่ 74 ใครจะยอมเป็นหมูตู้กันล่ะ! ฉันไม่บอกหรอก~

ในตอนนี้

เมื่อมองดูสีหน้าที่ดูมั่นอกมั่นใจของหลินเซี่ย

ในใจของลุงขายลูกโป่งนั้นอยากจะพุ่งเข้าไปหาเขาเหลือเกิน

แล้วกระโดดเตะก้านคอให้สักทีสองที!

แม่ร่วงเอ๊ย!!

วันนี้ไม่ได้มาเล่นปาเป้าที่แผงของฉัน

แต่ตั้งใจมาหลอกเอาเงินฉันโต้งๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?

ฉันก็แค่แอบตุกติกกับเกมปาเป้าลูกโป่งนิดๆ หน่อยๆ เอง

แต่นี่มันเป็นอาชีพทำมาหากินเลี้ยงครอบครัวของฉันนะโว้ย!

คนแก่อายุคราวพ่อคราวแม่แบบนี้ มันหากินยากรู้ไหม!

อีกอย่าง

คนเปิดแผงลูกโป่งมีตั้งเยอะตั้งแยะ

ทำไมแกถึงต้องเจาะจงมาแกล้งฉันแค่คนเดียวด้วยวะเนี่ย??

ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรให้แกนักหนาเนี่ย??

ในใจของลุงขายลูกโป่งตอนนี้พังทลายไปเรียบร้อยแล้ว

แต่ลูกค้ารายอื่นยังยืนรออยู่

แกจึงทำได้แค่มองค้อนใส่หลินเซี่ยด้วยความเคียดแค้น

แล้วหันกลับไปหากล่องเก็บเงิน

"มาเลยครับพ่อหนุ่ม นี่เงินทอนครับ แล้วก็นี่กระสุน เชิญยิงได้เลย"

ลูกค้าคนนั้นรับเงินและกระสุนมา แล้วก็เริ่มเล็งยิงทันที

เห็นได้ชัดว่า... เนื่องจากเป้าถูกตุกติกเอาไว้

ถึงแม้พ่อหนุ่มคนนั้นจะยิงโดนลูกโป่งไปตั้งหลายลูก

แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่ของรางวัลชิ้นกระจ้อยร่อยราคาไม่กี่สตางค์

พอลองคำนวณดูแล้ว

ใช้เงิน 20 หยวน แลกของรางวัลมูลค่าแค่ 2 เฟิน (0.02 หยวน) เท่านั้น

เรียกได้ว่าขาดทุนจนแทบจะไม่เหลือแม้แต่กางเกงใน

โดยเฉพาะตอนที่พวกเขายังไม่เชื่อน้ำยา

ยอมควักเงินเพิ่มอีก 50 หยวนเพื่อยิงต่อ

ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้จากร้านของลุงแก

ก็คือของรางวัลรวมมูลค่าทั้งหมดแค่ 5 เฟินเท่านั้นเอง

พอเห็นภาพนี้—

อารมณ์ของลุงขายลูกโป่งถึงค่อยดีขึ้นมาหน่อย

ใช้เงิน 70 หยวนแลกกับของมูลค่า 5 เฟิน หักต้นทุนค่าลูกโป่งไปนิดหน่อย

แกก็นั่งน้ำตาซึมและทำใจยอมรับว่า อย่างน้อยก็ได้กำไรเหนาะๆ ตั้ง 69 หยวนแล้ววะ!

แต่พอนึกถึงเงิน 100 หยวนที่เพิ่งเสียให้หลินเซี่ยไปเมื่อกี้

ความรู้สึกดาวน์ (emo) ก็พุ่งกลับมาจู่โจมแกทันที!

แกแอบชำเลืองมองไปทางฝั่งของหลินเซี่ยด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

และพอหันไปมองเท่านั้นแหละ

แม่ร่วงเอ๊ย!

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

ปกติแถวนี้ไม่เคยมีใครมาเปิดแผงปั๊มกุญแจมาก่อนไม่ใช่เหรอ?

แล้ววันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย?

ทำไมลูกค้าถึงได้แห่กันมาตรียบขนาดนี้ล่ะ!

พวกแกนัดกันมากลั่นแกล้งจิตใจฉันใช่ไหมเนี่ย??

"ลุงครับ แผงนี้รับปั๊มกุญแจใช่ไหมครับ?"

"รับครับผม กุญแจทุกแบบรับหมด"

"แล้วถ้าทำกุญแจหาย จะปั๊มให้ได้ไหมครับ? เหลือแต่แม่กุญแจนะ"

"ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ"

"โอ้โห ฝีมือพี่ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย แค่ฟังเสียงก็ปั๊มกุญแจได้แล้ว โคตรเจ๋ง!"

"แล้วกุญแจรถไฟฟ้าเนี่ย ปั๊มได้ไหมครับ?"

"สบายมากครับ"

"พี่ครับ แม่กุญแจอันนี้ของผม พี่ปั๊มให้ได้ไหม?"

"ได้สิครับ ได้หมดเลย!"

ในตอนนี้

แผงลอยเล็กๆ ของหลินเซี่ยกำลังยุ่งวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

พริบตาเดียว เขาก็รับปั๊มกุญแจให้ลูกค้าไปแล้วถึงห้าดอก

กวาดเงินเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ 1,500 หยวนแบบชิลๆ

และในขณะเดียวกันนั้น

เมื่อลุงขายลูกโป่งหันกลับมามองเงินกำไร 69 หยวนในมือของตัวเอง

แกก็รู้สึกว่าเงินในมือมันช่างไร้ค่าขึ้นมาทันที

แม่ร่วงเอ๊ย!

ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำขนาดนั้น

แกรู้ไหมว่าฉันต้องให้ลูกค้ามายิงลูกโป่งอีกกี่คน ถึงจะได้เงินตั้งสองพันหยวนเนี่ย!!

แต่ที่พีคที่สุดก็คือ

ตอนที่ลูกค้าคนที่หกเดินมาหาหลินเซี่ย

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นเอ่ยปากถามตรงๆ เลยว่ารับเปิดแม่กุญแจไหม

หลินเซี่ยก็ยิ้มรับทันที "รับครับผม ค่าสะเดาะกุญแจสองร้อยหยวนครับ"

"โอkeค่ะ งั้นช่วยเปิดให้หนูหน่อยนะคะ"

พริบตาเดียว

แม่กุญแจก็ถูกเปิดออกโดยที่ไม่มีร่องรอยความเสียหายใดๆ

เด็กผู้หญิงคนนั้นดีใจจนเนื้อเต้น กล่าวขอบคุณยกใหญ่ "พี่ชายสุดหล่อ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ พอดีหนูเผลอทำกุญแจตก

ไว้ในกล่อง แต่โชคดีที่แม่กุญแจไม่ได้พังแถมกุญแจดอกเดิมก็ยังเอามาใช้ต่อได้ เยี่ยมไปเลย!"

"นี่ค่ะ~ เงินสองร้อยหยวน ขอบคุณนะคะ~"

พูดจบ น้องผู้หญิงคนนั้นก็กระโดดโลดเต้นเดินจากไป

แต่ทั้งหลินเซี่ยและผู้ชมในห้องไลฟ์สด

กลับได้ยินเสียงที่น้องเขากระซิบกระซาบกับตัวเองระหว่างเดินจากไปอย่างชัดเจน:

"ฉันนี่มันฉลาดจริงๆ เลย~ ถ้าเมื่อกี้เผลอให้เขาปั๊มกุญแจใหม่ คงต้องเสียเงินเพิ่มอีกตั้งร้อยนึงแน่ๆ ใครจะไปยอมเป็นหมูตุ้ยโง่ๆ แบบนั้นล่ะ!"

หลินเซี่ย: ......

ห้องไลฟ์สด: ......

บางที... คำว่า 'หมูตู้' ที่ว่านั้น อาจจะกำลังนั่งหน้าซีดอยู่แผงข้างๆ หรือเปล่านะ?

ส่วนลุงขายลูกโป่ง พอได้ยินแบบนั้น

ในใจก็รู้สึกอยากจะกระอักเลือดออกมาเป็นคำโต

บัดซบเอ๊ย!

นี่มันเหยียบซ้ำเติมกันชัดๆ!

เหยียบซ้ำเติมจิตใจกันเกินไปแล้วโว้ย!!

ทำไมเมื่อกี้ตอนที่เกิดเรื่อง แกถึงไม่ยอมบอกฉันวะว่ารับสะเดาะกุญแจด้วยอ่ะ!

ก็เพราะไอ้เด็กหนุ่มนี่คนเดียวเลย

เล่นไม่ซื่อ!

ไม่ยอมบอกข้อมูลให้ครบถ้วนตั้งแต่แรก!

แถมยังมาตะโกนเรียกลูกค้าปั๊มกุญแจๆ ๆ

จนทำให้ฉันเดินหลงทางเข้าไปในหลุมพรางของแกเต็มๆ เลยเนี่ยนะ!!!

นี่มันคือการต้มตุ๋นชัดๆ!

เป็นการต้มตุ๋นระดับชาติเลยโว้ยยยย!!!!!

...

หลังจากที่ลูกค้าคนสุดท้ายเดินจากไป

หลินเซี่ยก็หันหน้าเข้าหากล้องในห้องไลฟ์สด

แล้วเริ่มนับรายได้ที่เพิ่งกวาดมาสดๆ ร้อนๆ ให้ทุกคนดู

"พี่น้องทั้งหลาย วันนี้พวกเรา 'รวยเละ' เลยครับ ไม่นึกเลยว่าดวงจะพุ่งกระฉูดขนาดนี้"

"ตั้งหน้าตั้งตาทำแป๊บเดียว ได้เงินเข้ากระเป๋ามาตั้งสองพันหยวนแล้วเนี่ย"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดพอได้ยินตัวเลขนี้

ต่างก็พากันส่งข้อความคอมเมนต์กันรัวๆ จนหน้าจอแทบพัง

"โอ้โห! แม่ร่วงเอ๊ย! อาชีพนี้มันทำเงินได้โคตรมหาโหดเลยเหรอเนี่ย!"

"เชี่ยเอ๊ย! ใช้เวลาแค่แวบเดียว ฟันกำไรไปสองพันหยวนแล้วเหรอเนี่ย?"

"ลุงขายลูกโป่ง: ในจำนวนเงินสองพันนั้น มีสามร้อยที่เป็นเงินฉันนะเว้ย! ไอ้น้องเวร คืนเงินฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! สงสารลุงขายลูกโป่งจังเลยครับ เมื่อกี้คำพูดของน้องผู้หญิงคนนั้นคงเหมือนมีมีดมาแทงเข้าที่กลางใจซินะ ฮ่าๆๆๆ!"

"พูดก็พูดเถอะ เห็นสตรีมเมอร์รับทรัพย์แบบนี้แล้ว ฉันก็แอบอิจฉาตาร้อนขึ้นมานิดๆ เหมือนกันนะเนี่ย"

"ลุงขายลูกโป่งคงกำลังคิดในใจว่า ตัวเองกลายเป็นไอ้โง่ตัวใหญ่ที่สุดในสามโลกไปซะแล้ว ฮ่าๆๆ!"

"ว่าแต่ วันนี้ภารกิจจิบน้ำชาจะมาอีกรอบไหมเนี่ย? ฉันเตรียมเสื่อรอชมความบันเทิงแล้วนะ!"

"เลิกพูดเรื่องจิบน้ำชาเถอะน่า วันนี้สตรีมเมอร์ตั้งใจทำมาหากินจะตาย ชนะใสๆ แน่นอน!"

"..."

ก็เป็นไปตามที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดพูดคุยกันนั่นแหละ

ในตอนนี้ ลุงขายลูกโป่ง

กำลังจมดิ่งอยู่กับความหม่นหมองและความเสียดายเงินอย่างถึงที่สุด

สีหน้าของแกดูหงودหงิดงุ่นง่าน ยิ่งกว่าตอนโดนเมียบ่นซะอีก

สายตาที่แกใช้มองหลินเซี่ยในตอนนี้

มันเต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยเนื้อต่ำใจ

จนกระทั่งทำให้หลินเซี่ยเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมานิดๆ

และเริ่มชั่งใจว่าตัวเองควรจะเก็บข้าวของแล้วเผ่นกลับบ้านดีไหม

แต่พลองคิดดูดีๆ แล้ว วันนี้ฟันกำไรไปตั้งสองพันหยวนเชียวนะ

การจะเก็บของกลับบ้านตอนนี้

ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเลย

แถมยังเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

หนีพ้นจากคำสาปการจิบน้ำชาได้อีกด้วย!

นี่มันคือทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุดไม่ใช่เหรอไง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

หลินเซี่ยก็ไม่รอช้า รีบเก็บข้าวของเตรียมตัวจะเผ่นทันที

พร้อมกับหันไปพูดกับผู้ชมในห้องไลฟ์สดว่า:

"พี่น้องทั้งหลาย วันนี้พวกเรากวาดเงินเข้ากระเป๋าไปเยอะพอสมควรแล้ว ได้เวลาเก็บร้านกลับบ้านพักผ่อนกันดีกว่าครับ"

ทว่า

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกลับไม่ยอมเห็นด้วย

วันนี้ยังไม่ได้เห็นฉากจิบน้ำชาเลยนะ

จะให้ยอมให้สตรีมเมอร์กลับบ้านไปนอนตีพุงเฉยๆ ได้ยังไงกันเล่า!!

แต่หลินเซี่ยก็ไม่ได้สนใจคอมเมนต์ทักท้วงของพวกแฟนคลับเลยสักนิด

เขารู้ดีว่า 'ยิ่งอยู่นาน ยิ่งอันตราย'

คำโบราณนี้ไม่เคยล้าสมัยหรอกนะ!

เมื่อวานนี้เขาก็เกือบจะรอดอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ใช่เพราะไปยอมทำตามคำยุยงของหยางมี่กับเร่อปา ป่านนี้เขานอนนับเงินอยู่ที่บ้านสบายใจเฉิบไปนานแล้ว

วันนี้เขาจะไม่ยอมทำผิดพลาดซ้ำสองเด็ดขาด!

หาเงินได้แล้ว ก็ต้องรีบเผ่นสิฟะ!

แต่ทว่า—

ในจังหวะที่หลินเซี่ยเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย และกำลังจะสตาร์ตมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเพื่อกลับบ้านนั้นเอง

ทางฝั่งของลุงขายลูกโป่งกลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาซะก่อน

กลุ่มลูกค้าสองคนที่เพิ่งมาเล่นเกมยิงลูกโป่งไปเมื่อครู่นี้ จู่ๆ ก็เดินดุ่มๆ กลับมาหาเรื่องที่แผงอีกครั้ง

พวกเขากล่าวหาว่าลุงขายลูกโป่งโกงเงิน

บอกว่าเป้าลูกโป่งถูกดัดแปลงกลไก ทำให้ไม่สามารถยิงโดนของรางวัลใหญ่ได้เลยสักครั้ง

ตอนนี้พวกเขาเลยพากันมาโวยวายเสียงดังลั่น เพื่อทวงเงินคืน

พอลุงขายลูกโป่งเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้า แกก็ถึงกับสติแตก

วันนี้ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ!

นอกจากจะโดนหลินเซี่ยหลอกเอาเงินไปสามร้อยหยวนแล้ว

ตอนนี้ยังมีพวกอันธพาลหน้าเลือดที่ไหนก็ไม่รู้มาหาเรื่องรีดไถเงินอีก!

ด้วยความหัวร้อน แกก็เลยเถียงกลับไปเสียงแข็ง:

"ใครโกงพวกแกวะ! ฝีมือยิงปืนห่วยแตกเอง แล้วมาโทษร้านฉันได้ยังไง!"

"ถ้าไม่เชื่อว่าฝีมือพวกแกมันห่วยจริง ลองให้พ่อหนุ่มคนนั้นมาลองยิงให้ดูสิ ถ้าเขาทำได้ ฉันยอมคืนเงินให้พวกแกเป็นร้อยเท่าเลยเอ้า!"

พูดจบ ลุงขายลูกโป่งก็ชี้มือพาดิ่งมาที่หลินเซี่ย ซึ่งกำลังคร่อมรถมอเตอร์ไซค์เตรียมจะบิดหนีพอดี

หลินเซี่ย: ......

ห้องไลฟ์สด: ประสาทจะกิน! ลุงแกมันตัวป่วนของจริงเลยนี่หว่า!

...

...