บทที่ 75 เจ้าของแผงลูกโป่ง: ฮัลโหล แจ้งความครับ! ผมโดนต้มตุ๋น!!

เมื่อเห็นหลินเซ่ายังยืนอยู่ที่เดิม

บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่บอกไม่ถูกว่ายิ้มหรือร้องไห้

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจ้าของแผงลูกโป่งกระตุกอย่างรุนแรง

มาถึงขั้นนี้แล้ว

เขาจะยังไม่เข้าใจความหมายของหลินเซี่ยได้ยังไงเล่า!

ก็แค่ต้องการจะสื่อว่า ยกเว้นแต่ว่าฉันจะยิงโดน แล้วนายถึงจะเอาของรางวัลไป

ฉันถึงจะช่วยนายยืนยันความบริสุทธิ์ใช่ไหมล่ะ?

แต่พอนึกถึงวิชาซัดไพ่ขั้นเทพของหลินเซี่ยเมื่อครู่นี้

เจ้าของแผงลูกโป่งก็พอจะคาดเดาจุดจบของเรื่องนี้ได้ล่วงหน้าแล้ว

สรุปคือ เงิน 100 หยวนที่เขาอยากจะให้หลินเซี่ยคืนมาก็ไม่ได้คืน

แถมเขายังต้องควักเงินเพิ่มให้อีกร้อยนึงเนี่ยนะ??

นี่เขาตั้งใจจะยอมรับบทเป็นไอ้หมูตู้ผู้โง่เขลาคนนี้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย??

แต่เขาจะปฏิเสธก็ไม่ได้ซะด้วยสิ!

ถ้าไม่เชิญให้หลินเซี่ยช่วยพิสูจน์ให้

ปล่อยให้ลูกค้ารายนี้โวยวายต่อไปเรื่อยๆ

แผงลอยของเขาคงต้องเจ๊งไม่เป็นท่า เปิดต่อไม่ได้แน่ๆ

คับแค้นใจ!

คับแค้นใจจนแทบกระอักเลือด!

โกรธจนไร้คำบรรยาย!

ถึงจะคับแค้นใจแค่ไหน แต่เขาก็ต้องฝืนปั้นหน้ายิ้ม

แถมยังต้องแกล้งทำเป็นใจกว้างแล้วพูดว่า "พ่อหนุ่ม มาโชว์ฝีมือหน่อยสิ ถ้าแม่นจริง ของรางวัลเอาไปให้หมดเลย ให้พวกเขาได้เห็นกันชัดๆ ไปเลยว่าแผงของฉันเนี่ย เน้นความซื่อสัตย์เป็นหลัก!"

พอได้ยินคำพูดของเจ้าของแผงลูกโป่งแบบนั้น

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็พากันส่งคอมเมนต์แซวกันรัวๆ

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ขำจะตายอยู่แล้ว พี่น้องเอ๊ย!"

"ฟังก็รู้เลยว่าเจ้าของแผงพูดประโยคนี้ด้วยความแค้นฝังหุ่น กัดฟันกรอดๆ เลยทีเดียว"

"ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง วันนี้ตำแหน่งหมูตู้ประจำวัน ตกเป็นของเจ้าของแผงลูกโป่งแบบ 100%!"

"ฮ่าๆๆ ขำก๊ากเลย เรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!"

"เจ้าของแผงลูกโป่ง: เงินร้อยนึงที่เพิ่งเสียไปก็ยังไม่ได้คืน แถมยังต้องมาเสียเพิ่มอีกร้อยนึงเนี่ยนะ?"

"เจ้าของแผงลูกโป่งคงกำลังคิดหนักว่า วันนี้ตัวเองออกมาตั้งแผงทำไมวะเนี่ย"

"เจ้าของแผงลูกโป่ง: ตอนออกจากบ้านมาก็ดีๆ อยู่หรอก ทำไมขากลับถึงขาดทุนยับเยินตั้งหลายร้อยแบบนี้ล่ะเนี่ย?"

"ความจริง ถ้าตอนที่สตรีมเมอร์กำลังจะไป แล้วเจ้าของแผงรีบเก็บของหนีไปซะ เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก"

"พรืดดด! พูดไปพูดมา ก็เพราะมีตัวซวยอยู่แถวนี้ต่างหากล่ะ!"

"เจ้าของแผงลูกโป่ง: ตัวซวยคือใคร ฉันไม่บอกหรอก!!"

"ฮ่าๆๆ พอเถอะพี่น้องทั้งหลาย อย่าไปขยี้แกเลย เดี๋ยวแกได้ร้องไห้จริงๆ หรอก"

"ร้องไห้อะไรล่ะ แกกำลังจะร้องไห้อยู่แล้วเนี่ย โอ๊ย ขำไม่ไหวแล้ว"

...

ในขณะเดียวกัน

เมื่อหลินเซี่ยได้ยินเจ้าของแผงลูกโป่งพูดแบบนั้น

เขาก็ยินดีที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยอย่างเต็มที่

ยังไงซะ ในฐานะพลเมืองดีผู้ทรงเกียรติ

และในฐานะเสาหลักแห่งพลังงานบวกของวงการบันเทิง

เรื่องช่วยเหลือคนอื่นเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

หลินเซี่ยจัดการได้อย่างสบายมากอยู่แล้ว

ดังนั้น เขาก็เลยวางกล่องเครื่องมือลง

แล้วเดินตรงเข้าไปที่แผงลูกโป่งทันที

พร้อมกับส่งยิ้มแล้วบอกว่า "งั้นรบกวนขอไพ่ใหม่อีกใบก็แล้วกันครับ"

"จัดไปโลด!!!"

เจ้าของแผงลูกโป่งน้ำตาคลอเบ้า กัดฟันกรอดๆ จนกรามแทบแตก

หยิบไพ่ป๊อกหนึ่งใบออกจากกล่องด้านหลัง แล้วยื่นส่งให้หลินเซี่ย

ส่วนเจ้าหนุ่มคนที่มาหาเรื่องเมื่อครู่นี้ พอเห็นแบบนั้น

ตาก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ: "ไพ่ป๊อกเหรอ? ฉันนึกว่านายจะใช้ปืนซะอีก..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ

หลินเซี่ยก็สะบัดมือซัดไพ่ป๊อกใบนั้นออกไปทันที

วินาทีต่อมา

เสียงระเบิดดังปังๆ ต่อเนื่องกันอย่างไพเราะ

แถมยังมีจังหวะจะโคนอีกต่างหาก

แปะ!

แปะแปะ!

แปะแปะแปะ!

แปะแปะแปะแปะแปะ...

แปะแปะ!

แปะ!

แปะ!

ลูกโป่งทุกๆ ลูก

หลังจากเสียงสุดท้ายเงียบลง

ก็ระเบิดแตกกระจายออกจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่ลูกเดียว

รวมถึงลูกโป่งตรงกลางดวงใหญ่ที่สุด ที่เป็นเป้าของรางวัลใหญ่สุดด้วย

พอได้เห็นภาพนี้

ลูกค้าคนนั้นก็ถึงกับยืนอ้าปากค้าง สมองโล่งขาวโพลนไปเลย

แม่ร่วงเอ๊ย!

นี่มันวิชาอะไรวะเนี่ย?

ส่วนเจ้าของแผงลูกโป่งและผู้ชมในห้องไลฟ์สด

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นฉากนี้

แต่พวกเขาก็ยังคงตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่ดี

"ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ? เจ้าของแผงเขาซื่อสัตย์มากนะ ลูกโป่งไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย ที่นายยิงไม่โดนเพราะฝีมือของนายเองต่างหาก!" หลินเซี่ยช่วยพูดแก้ต่างให้เจ้าของแผงลูกโป่งอย่างมีน้ำใจ

พอเจ้าของแผงลูกโป่งได้ยินแบบนั้น ก็รีบพยักหน้ารัวๆ ทันที: "ใช่ๆๆ! ร้านของฉันซื่อสัตย์สุจริตที่สุด ไม่มีทางตุกติกเด็ดขาด!"

พูดจบ เขาก็หยิบเงิน 80 หยวนยื่นให้หลินเซี่ยทันที!

เพราะของรางวัลใหญ่ที่สุดมูลค่า 100 หยวนนั้น

ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินสด จะมีมูลค่าเท่ากับ 80 หยวนพอดิบพอดี

เรื่องนี้หลินเซี่ยรู้ดีแก่ใจ

เขาจึงรับเงินมาแบบหน้าตาเฉย

ทว่า

ในจังหวะที่หลินเซี่ยกำลังจะหมุนตัวเดินกลับ

ลูกค้าคนนั้นก็เหมือนเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา

เขารีบคว้าแขนหลินเซี่ยไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่า: "พี่ชาย เมื่อกี้นี้ทำได้ยังไงอ่ะ? ผมยังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่เลย ขอใหม่อีกรอบได้ไหม?"

"เอาอย่างนี้ ผมออกเงินซื้อไพ่จากเจ้าของแผงเพิ่ม แล้วถ้าพี่ปาโดนของรางวัลอะไร ของพวกนั้นผมยกให้พี่หมดเลย ดีไหมล่ะ?"

"ผมแค่อยากจะพิสูจน์ให้แน่ใจว่ามันไม่มีการฮั้วกันจริงๆ เพราะพวกคุณสองคนตั้งแผงอยู่ติดกันแบบนี้ อาจจะร่วมมือกันต้มตุ๋นผมก็ได้ใครจะไปรู้?"

พอหลินเซี่ยได้ยินคำพูดของลูกค้าคนนี้ สีหน้าของเขาก็เริ่มแปลกๆ ขึ้นมาทันที

เขาไม่ได้อยากจะปฏิเสธเงินทองที่วิ่งเข้ามาหาหรอกนะ

แต่เขาเริ่มเป็นห่วงสภาพจิตใจของเจ้าของแผงลูกโป่งแล้วสิ ว่าจะยังไหวอยู่ไหม?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเซี่ยก็เลยหันไปมองเจ้าของแผงลูกโป่ง

แต่ในตอนนี้ เจ้าของแผงลูกโป่งคนนั้น

สติหลุดลอย ควบคุมสีหน้าของตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เขากลอกตาโตมองหน้าลูกค้า แล้วโพล่งออกมาด้วยความเหลืออดว่า: "แกพูดบ้าอะไรวะเนี่ย?? ให้มาทำใหม่อีกรอบงั้นเหรอ???"

"ทำไมล่ะพี่ หรือว่าพวกคุณกลัวว่าจะเกลือเป็นหนอนซะเอง?" ลูกค้าขมวดคิ้วถาม

"กลัวพ่อแกสิฟะ! ฉันเป็นคนซื่อสัตย์นะเฟ้ย!"

ลูกค้าไม่ยอมแพ้ "ถ้าซื่อสัตย์จริง งั้นก็พิสูจน์ให้ดูอีกรอบสิ!"

แม้แต่คนซื่อสัตย์ที่โดนท้าทายมากๆ ก็ย่อมมีขีดจำกัด

ยิ่งตอนนี้เจ้าของแผงลูกโป่งไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว

ดังนั้น เพื่อเป็นการกู้ชื่อเสียงว่าตัวเองเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตตัวจริง

เขาจึงกัดฟันกรอด กลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอาไว้

ตั้งราคาขายไพ่ให้ลูกค้าในราคา 5 หยวนต่อครั้ง

ขายให้หนุ่มคนนั้นไปเหนาะๆ ถึง 10 ใบ

ส่วนหลินเซี่ยที่ไม่มีทางเลือก จำใจต้องรับจ๊อบจำเป็น

จำต้องซัดไพ่ซ้ำอีกสิบรอบด้วยความจำยอม

และเมื่อเจ้าของแผงลูกโป่งร้องไห้โฮ พร้อมกับนับเงินสด 800 หยวนยัดใส่มือหลินเซี่ยในตอนท้าย

หลินเซี่ยก็มองเห็นเส้นเลือดฝอยที่ดวงตาของเจ้าของแผงปูดโปนจนน่ากลัว

รับเงินเสร็จ หลินเซี่ยก็รีบกล่าวลาแล้วเผ่นแน่บหนีออกจากพื้นที่ทันที

ส่วนลูกค้าคนนั้น หลังจากได้รับของรางวัลเต็มไม้เต็มมือ ก็หันมาบอกเจ้าของแผงด้วยความประทับใจว่า "พี่ชาย ร้านของพี่นี่ซื่อสัตย์ตัวจริงเลยว่ะ!"

พูดจบ ลูกค้าคนนั้นก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

พริบตานั้นเอง

รอบบริเวณก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เจ้าของแผงลูกโป่งยืนมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่แยกย้ายกันเดินจากไปคนละทาง

แล้วก้มลงนับเงินในกระป๋องที่ร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ

สูดหายใจเข้าลึกๆ!

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเหตุการณ์วันนี้มันมีพิรุธชอบกล

เขาชักจะเริ่มปักใจเชื่อแล้วว่า

นี่มันต้องเป็นแผนการสมรู้ร่วมคิดระหว่างหลินเซี่ยกับไอ้ลูกค้าคนเมื่อกี้แน่ๆ เลย!

พวกเขาตั้งใจรวมหัวกันมาจัดฉากต้มตุ๋นเขาชัดๆ!

ซี๊ดดด!

แม่ร่วงเอ๊ย!

เจ้าของแผงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังอย่างเลือดเย็น

ชั่วพริบตานั้น ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

เขาสหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที

กดโทรออกไปยังเบอร์คุ้นเคยที่จำขึ้นใจ

แล้วตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ว่า:

"ฮัลโหล? แจ้งความครับ! ผมโดนต้มตุ๋นแก๊งมิจฉาชีพ! พวกคุณรีบส่งคนมาช่วยด่วนเลย มันมีกันเป็นขบวนการด้วย!!"

"รีบมาจับพวกมันเร็วๆ เลยนะ ก่อนที่พวกมันจะหนีไปไกลกว่านี้ีก!!"

...

...