บทที่ 76 ดูออกว่าสตรีมเมอร์มีความสุขมาก... แต่ว่า...

"พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ดวงเราดีมากเลยนะ!"

"ฟันกำไรเบาะๆ ไป 2,880 หยวน สบายอุรา~"

ในตอนนี้

หลินเซี่ยกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจ

มุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความอารมณ์ดี

งานเสริมในวันนี้ เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

ไม่เพียงแต่จะสร้างรายได้ก้อนโต

แต่ยังไม่มีเหตุการณ์เกี่ยวกับอาชญากรหรือการถูกเชิญไปจิบน้ำชาเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือสิ่งที่การทำอาชีพเสริมควรจะเป็น!

เรื่องบ้าๆ บอๆ ก่อนหน้านี้ทั้งหมดนั่นน่ะ

มันไร้สาระทั้งเพ!!

เอามานับรวมไม่ได้หรอก

หลินเซี่ยคิดว่า

ช่วงเวลาแห่งความซวยของเขาน่าจะผ่านพ้นไปแล้ว

วันดีๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ!

เขาก็พูดอยู่ห่างๆ แล้วว่าหยางมี่กับเร่อปาต่างหากที่เป็นตัวซวย!

ไม่อย่างนั้น เมื่อคืนนี้เขาก็คงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ไปนานแล้ว!!

"พี่น้องทั้งหลาย บอกตามตรงนะ เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้มันคือความเข้าใจผิดล้วนๆ เลย"

"อันที่จริง การที่ผมซึ่งเป็นศิลปินดาราผู้แสนจะซื่อสัตย์ จะออกมาหาเงินทำอาชีพเสริม มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมากเลยไม่ใช่เหรอ"

"แต่พวกคุณกลับยัดเยียดข้อหาที่สมควรโดนจับเข้าคุกมาให้ผมซะงั้น!"

"ณ วินาทีนี้ ผมขอประกาศเลยว่า ผมได้ล้างมลทินสำเร็จ กลายเป็นคนดีที่สังคมต้องการแล้ว!"

"จะบอกให้ว่า ชีวิตดี๊ดีเนี่ย มันเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะ!!"

"วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ขอร้องเพลง 'ห่าวอุ่นไล' (ข่าวดี) ให้ทุกคนฟังหนึ่งเพลงนะ~"

"..."

ดูจากท่าทีแล้ว

หลินเซี่ยอารมณ์ดีจริงๆ นั่นแหละ

ตลอดเส้นทางที่ขี่รถ

ปากเล็กๆ ของเขาก็พูดเจื้อแจ้วไม่หยุดหย่อน

แถมยังมีอารมณ์สุนทรีย์อยากจะร้องเพลงขึ้นมาซะด้วย

แต่ก่อนหน้านี้ เขารังเกียจการร้องเพลงหรือโชว์สกิลการแสดงต่อหน้าผู้ชมในไลฟ์สดมากเลยนะ

เว้นเสียแต่ว่า... จะจ่ายให้หนักพอ!

และในขณะเดียวกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สด

ก็ยังคงจมดิ่งอยู่กับภาพเหตุการณ์ตอนที่หลินเซี่ยเดินออกจากแผง

แล้วทิ้งให้เจ้าของแผงลูกโป่งยืนทำหน้าสงสัยในชีวิต

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ!"

"ขำจนสำลัก ฉันขำจนน้ำตาไหลพรากเลยเว้ยเฮ้ย!"

"โอ๊ยแม่จ๋า ฉันไม่เคยเจออะไรที่ตลกขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ฮ่าๆๆๆ ท้องแข็งหมดแล้ว!"

"ไอ้ลูกค้าคนนั้นมันมาจากไหนวะเนี่ย เป็นหน้าม้าที่สตรีมเมอร์จ้างมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"เจ้าของแผงลูกโป่งน่าสงสารชะมัด ในแววตาของแกไม่มีประกายความหวังเหลืออยู่เลยสักนิด แกไปทำเวรทำกรรมอะไรมาเนี่ย!"

"ฮ่าๆๆ! งานนี้เจ้าของแผงลูกโป่งคงมีปมในใจไปอีกนาน เจอหน้าสตรีมเมอร์เมื่อไหร่เป็นต้องวิ่งหนีแน่ๆ"

"ใครว่างๆ ช่วยคำนวณพื้นที่ความเจ็บปวดในใจของเจ้าของแผงลูกโป่งให้หน่อยสิ ว่ามันใหญ่แค่ไหน ฮ่าๆๆ!"

"พื้นที่ความเจ็บปวดคำนวณไม่ถูกหรอก แต่ที่รู้แน่ๆ คือเจ้าของแผงคงคิดว่าตัวเองโดนแก๊งต้มตุ๋นหลอกลวงเข้าให้อย่างจังแล้วล่ะ พรืดดด ฮ่าๆๆ!"

"พูดตามตรงนะ ถ้าตอนที่สตรีมเมอร์กำลังจะเก็บของแล้วเจ้าของแผงใจแข็งรีบหนีไปซะ เรื่องวุ่นๆ พวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก"

"พรืดดด! สรุปแล้วก็ยังเป็นเพราะคำสาปตัวซวยอยู่ดีสินะ!"

"เจ้าของแผงลูกโป่ง: ใครคือตัวซวย ฉันไม่บอกหรอก!!"

"พอเถอะพี่น้องทั้งหลาย สงสารแกเถอะ เดี๋ยวแกได้ร้องไห้โฮออกมาจริงๆ หรอก"

"ร้องไห้อะไรล่ะ แกกำลังจะแจ้งตำรวจจับแล้วต่างหาก โอ๊ย ขำจะไม่ไหวแล้ว"

แต่ผ่านไปได้ไม่นาน พอได้ยินเสียงร้องเพลงของหลินเซี่ย

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดก็เริ่มพากันรุมคอมเมนต์แซวทันที

"สตรีมเมอร์ หยุดร้องเถอะ ถือว่าขอร้องล่ะ!"

"แม่ร่วงเอ๊ย! สมองฉันมึนตึ้บไปหมดแล้ว ทำไมคนๆ เดียวถึงร้องเพลงได้เพี้ยนขนาดนี้วะเนี่ย!"

"เวรเอ๊ย! ขนาดฉันเป็นคนร้องเพลงไม่เอาอ่าว ยังแอบมีความมั่นใจขึ้นมาได้เลยเมื่อฟังเสียงสตรีมเมอร์!"

"คนแบบนี้เซ็นสัญญาเข้าวงการบันเทิงมาเป็นศิลปินได้ แสดงว่าบรรพบุรุษต้องจุดธูปเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เยอะมากแน่ๆ เลย!"

"ฮือๆๆ เด็กใหม่ฟังแล้วถึงกับช็อก สตรีมเมอร์ไม่ใช่ดาราดังหรอกเหรอ ทำไมเวลาร้องเพลงถึงได้ทรมานคนฟังแบบนี้ล่ะ!"

"พี่น้องทั้งหลาย แจ้งตำรวจด่วน! หมอนี่มีพฤติกรรมก่ออาชญากรรมด้วยเสียงเพลง รีบจับมันไปจิบน้ำชาเดี๋ยวนี้เลย!"

"พรืด! จะส่งเข้าห้องขังข้อหาร้องเพลงเพี้ยนเหรอเนี่ย? แต่ว่า วันนี้มันราบรื่นเกินไปจนน่าใจหายแฮะ เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีเลยแฮะ"

"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ตราบใดที่สตรีมเมอร์ยังไม่ถึงบ้าน ทุกอย่างก็ยังมีความเป็นไปได้ทั้งนั้น!"

...

ในขณะเดียวกัน

ณ บริษัทเจียสิงมีเดีย

เสียงหัวเราะในห้องทำงานของหยางมี่

ดังต่อเนื่องไม่ขาดสายตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

พนักงานในบริษัทต่างก็พากันผวา

บางคนถึงกับคิดว่าควรจะโทรเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน 120 มาดูอาการดีไหม

อย่างไรก็ตาม พอได้ยินเสียงร้องเพลงของหลินเซี่ยแว่วมา

เสียงหัวเราะอันน่าพิศวงนั้นก็หยุดชะงักลงทันที

หยางมี่ขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันแน่น

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงกับถอนหายใจยาวเหยียดออกมา:

"เฮ้อ... ถ้าอยากจะดันให้หมอนี่ดังจริงๆ คงต้องให้ไปออกรายการวาไรตี้อย่างเดียวแล้วมั้ง..."

"ปั้นให้กลายเป็นสายตลกคาเฟ่ไปเลยน่าจะรอดกว่า"

พูดจบ

เธอก็ละสายตาจากแผนงานที่ยังเขียนไม่เสร็จบนโต๊ะ

[การแข่งขันประลองอาชีพเสริมดารา!]

นี่คือรายการวาไรตี้แนวท้าทายความสามารถที่หยางมี่กำลังซุ่มวางแผนอยู่พอดี

ถึงแม้ว่าพฤติกรรมนอกรอบของหลินเซี่ยจะหลุดโลกไปหน่อย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า

ทักษะความสามารถที่เขามีติดตัวอยู่นั้น มันโดดเด่นและแพรวพราวมากจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นวิชาสะเดาะกุญแจ วิชาจับโจรวิ่งราว หรือแม้กระทั่งวิชาปั๊มกุญแจเมื่อครู่นี้

รวมถึงวิชาซัดไพ่บิน หรือแม้แต่รับจ้างร้องไห้หน้าศพที่ผ่านมา...

ทักษะเหล่านี้

เพียงพอที่จะทำให้เขากลายเป็นมือหนึ่งด้านการใช้แรงงานฝีมือได้เลย

และถ้าเอาทักษะพวกนี้มาต่อยอด

มันก็เพียงพอที่จะสร้างรายการวาไรตี้ท้าทายอาชีพที่มีเรตติ้งกระฉูดได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่า เงื่อนไขสำคัญก็คือ...

หลินเซี่ยต้องสลัดป้ายกำกับ 'บุคคลอันตรายที่ตำรวจต้องการตัว' ออกไปให้ได้ซะก่อน

ไม่อย่างนั้นล่ะก็

ถ้าไปถ่ายทำรายการหน้างานจริง

แล้วหลินเซี่ยเกิดพาคณะไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจทุกวัน

รายการคงได้เจ๊งไม่เป็นท่าพอดี!

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว

ดูเหมือนว่าวันนี้หลินเซี่ย

จะทำอาชีพเสริมได้อย่างราบรื่นผิดปกติเลยนะ?

หรือว่า...

ความคิดของหยางมี่เพิ่งจะลอยไปถึงตรงนี้

ทางฝั่งของเร่อปาก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นห้องขึ้นมาทันที

"พี่มี่ รีบดูเร็วเข้า เหมือนหลินเซี่ยจะโดนตำรวจเล็งอีกแล้วล่ะ!"

หยางมี่: ????

อะไรนะ?!

ไม่ใช่เพิ่งจะบอกว่าร้องเพลงน่ารำคาญอยู่ห่างๆ หรอกเหรอ?

ทำไมผ่านไปแค่แวบเดียว ถึงโดนตำรวจเพ่งเล็งอีกแล้วล่ะเนี่ย?

หรือว่า...

จะมีคนทนฟังเสียงร้องเพลงเพี้ยนๆ ของเขาไม่ไหว

ก็เลยโทรแจ้งตำรวจจับจริงๆ เหรอเนี่ย?

...

กลับมาที่ฝั่งของหลินเซี่ย

ตั้งแต่เมื่อครู่เป็นต้นมา

เขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่ามีรถตำรวจคันหนึ่งขับตามหลังเขามาตลอดย่าม

พูดให้ถูกก็คือ มันกำลังขับตามประกบเขาอยู่ต่างหาก

ไม่ว่าเขาจะเลี้ยวไปทางไหน

รถตำรวจคันนั้นก็จะเลี้ยวตามไปทางนั้นด้วย

ตอนแรกเขานึกว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

เพื่อความบริสุทธิ์ใจและตัดความสงสัย

เขายถึงกับยอมเลี้ยวไปในเส้นทางที่ปกติไม่ค่อยมีใครใช้ขับรถเล่นด้วยซ้ำ

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า พอเขาเลี้ยวปุ๊บ รถตำรวจคันนั้นก็เลี้ยวตามมาติดๆ ทันที

และหลังจากขับตามเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่หลายซอย

ตอนนี้หลินเซี่ยกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า

รถตำรวจคันนี้...

กำลังสะสะกดรอยตามเขาอยู่ชัวร์ๆ!!

แต่ปัญหาก็คือ พวกเขาไม่ได้เปิดไซเรนส่งเสียงโวยวายอะไรนี่นา

หรือว่าจะเป็นแค่ความบังเอิญจริงๆ กันแน่นะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเซี่ยจึงตัดสินใจบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าให้แรงขึ้น

แอบเร่งความเร็วหนีซะเลย

ในขณะเดียวกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ผ่านมุมกล้อง

ต่างก็พากันตื่นเต้นดี๊ด๊ากันยกใหญ่

ตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าดูหนังแอ็กชันซะอีก!

...

ภายในรถตำรวจ

เมื่อเห็นหลินเซี่ยจู่ๆ ก็บิดเร่งเครื่องหนี

เจ้าของแผงลูกโป่งก็โพล่งขึ้นมาด้วยความร้อนใจว่า "เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ รีบขับตามไปเร็วเข้า หมอนั่นกำลังจะหนีแล้ว!"

ตำรวจนายที่ทำหน้าที่ขับรถขมวดคิ้วเล็กน้อย

เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาช่วงเย็นในเขตชุมชนที่มีการจราจรหนาแน่น

พวกเขาจึงไม่สามารถขับรถยนต์ลัดเลาะเข้าไปในเลนจักรยานเพื่อประกบมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าได้ทันที

ทำได้เพียงขับตามไปบนถนนใหญ่

และรอจังหวะเหมาะๆ ถึงค่อยขับปาดหน้าเทียบท่า

ส่วนการใช้โทรโข่งประกาศเรียกตรวจทันทีน่ะเหรอ

เกรงว่าจะทำให้ประชาชนคนอื่นตื่นตกใจกันเปล่าๆ

ดังนั้น หากไม่มีเหตุฉุกเฉินจริงๆ พวกเขาจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด

โชคดีที่...

หลังจากขับตามกันไปได้อีกสิบนาทีเศษ

พวกเขาก็มาถึงถนนสายหลักที่ค่อนข้างกว้างขวาง และมีรถราสัญจรค่อนข้างน้อย

ในจังหวะนั้นเอง...

ตำรวจนายที่ขับรถก็เหยียบคันเร่งมิด

ครืน——

ความเร็วพุ่งกระฉูด

ขับพุ่งไปดักหน้าตัดทางสอดส่องของหลินเซี่ยเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

"คุณ! ลดความเร็วลง! จอดรถชิดขอบทางเดี๋ยวนี้!"

เมื่อสถานการณ์พัฒนามาถึงจุดนี้

หลินเซี่ยก็มั่นใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มแล้วว่า

รถตำรวจคันนี้ตั้งใจพุ่งเป้ามาที่เขาอย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่เขายังสงสัยจนหัวแทบแตกก็คือ...

วันนี้เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายสักหน่อย!

ทำไมถึงยังมีตำรวจตามมาสกัดจับเขาไว้อีกได้ล่ะ?

หรือว่าการปั๊มกุญแจเมื่อกี้ จะไปบังเอิญตรงกับคดีโจรกรรมงัดแงมที่ไหนเข้าพอดี?

หรือว่านี่คืออุบัติเหตุทางความซวยอีกแล้ว?!

ทว่า ทันทีหลังจากนั้น

เมื่อประตูรถตำรวจเปิดออก

และร่างของเจ้าของแผงลูกโป่งก้าวเท้าลงมาจากรถคันนั้น

หลินเซี่ยก็ถึงบางอ้อทันที

อ๋อ... ที่แท้ก็ตามมาทวงแค้นนี่เอง!

ให้ตายเถอะ คิดไม่ถึงเลยว่าตาแก่คนนี้จะใจปลาซิวถึงขนาดโทรแจ้งตำรวจมาจับเขาจริงๆ!

แต่ในขณะเดียวกัน

พอเจ้าของแผงลูกโป่งก้าวลงมาจากรถ

เขาก็ชี้มือมาที่หลินเซี่ยทันที พร้อมกับฟ้องร้องด้วยน้ำเสียงสะอื้นฮักราวกับเด็กโดนรังแก:

"คุณตำรวจครับ! หมอนี่แหละครับคือมิจฉาชีพตัวแสบ!"

"วันนี้มันร่วมมือกับลูกค้าหน้าเลือด ต้มตุ๋นเงินในกระเป๋าผมไปตั้งหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบหยวนถ้วนเลยครับ!"

"ไม่สิ! สามร้อยหยวนแรกคือค่าปั๊มกุญแจที่มันหลอกเอาไป ส่วนอีกแปดร้อยหยวนหลังคือเงินที่มันหลอกให้ผมเสียพนันยิงลูกโป่งอีกที!!"

หลินเซี่ย: ???

แม่ร่วงเอ๊ย!

ลุงแกนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ เลยนะ!

เงินปั๊มกุญแจสามร้อยหยวนนั่น ฉันทำงานแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตามกฎหมายนะเว้ย!

ส่วนอีกแปดร้อยหยวน นั่นมันเป็นเงินที่ลูกค้าคนนั้นจ่ายให้ฉันต่างหากเล่า มันเกี่ยวอะไรกับเงินของลุงด้วยฟะ!

บัญชีแบบนี้ลุงก็กล้าเอามานับรวมกันด้วยเหรอเนี่ย?

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์สด

พอได้ยินคำฟ้องร้องอันแสนจะบิดเบือนข้อเท็จจริงของเจ้าของแผงลูกโป่ง

ต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้องกันทันที

ฮ่าๆๆๆๆๆ!

นี่มันเรื่องตลกอะไรวะเนี่ย!

นึกว่าเจ้าของแผงโดนจับคดีอะไร ที่แท้ก็โดนหลอกจนสติหลุด แล้ววิ่งโร่ไปแจ้งความว่าโดนแก๊งต้มตุ๋นรุกล้ำทรัพย์สินนี่เอง!

บอกได้คำเดียวเลยว่า

สภาพของหลินเซี่ยตอนนี้... ช่างน่าสมเพชเวทนาและน่าขำขันไปพร้อมๆ กันจริงๆ!

งานนี้ต่อให้ต่อให้เอาแม่น้ำทั้งห้ามาล้าง ก็คงล้างมลทินไม่หมดแล้วล่ะมั้ง?

คราวนี้แหละ เตรียมตัวไปจิบน้ำชารอบที่สิบเอ็ดได้อย่างสบายใจเฉิบเลยพี่ชายเอ๋ย!!