บทที่ 77 เขารู้สึกตัวแล้วมั้งว่าใครคือตัวซวย แต่เขาไม่พูด...

"พรืด ฮ่าๆๆ!"

"ตัวป่วน! นี่มันตัวป่วนของแท้เลยนี่หว่า!"

"ฉันล่ะคาดไม่ถึงจริงๆ! ว่ามันจะมีจุดหักมุมด้วย?"

"พรืดๆ ฮ่าๆ งงไปหมดแล้ว สตรีมเมอร์โดนแทงข้างหลังเข้าอย่างจังเลยนะเนี่ย!"

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แอบสงสารเถ้าแก่ร้านลูกโป่งนะ แต่สตรีมเมอร์ก็น่าสงสารมากเหมือนกัน ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้างเนี่ย?"

"ดูออกเลยว่าเถ้าแก่ร้านลูกโป่งรู้สึกน้อยใจจริงๆ ร้องห่มร้องไห้เหมือนสะใภ้ที่ถูกรังแกเลย"

"สตรีมเมอร์ก็คงมึนตึ้บเหมือนกัน ตอนแรกก็ไม่มีอะไรแล้วแท้ๆ ตอนนี้เป็นไงล่ะ ต้องเข้าโรงพักอีกแล้ว"

"ขอแสดงความยินดีกับสตรีมเมอร์ด้วย ที่ปลดล็อกแผนที่ใหม่ สถานีตำรวจเขตเมืองเก่าสำเร็จ!"

"พูดก็พูดเถอะ ปลดล็อกแผนที่เร็วกว่าฉันเล่นเกมเปิดแมพเสียอีก"

"สะใจจริงๆ สายจิบน้ำชาถูกใจสิ่งนี้! ขอแสดงความยินดีกับสตรีมเมอร์ที่ปลดล็อกความสำเร็จจิบน้ำชาติดต่อกันสิบเอ็ดวัน!"

"..."

บ้าไปแล้ว!

ขำจนจะเป็นบ้าแล้ว!

ขำจนแทบขาดใจ!

พวกแฟนคลับโดนจุดหักมุมที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้...

ทำให้ตื่นเต้นจนถึงขีดสุดจริงๆ!

...

ส่วนหลินเซี่ยในเวลานี้

ก็ไม่ได้มีสภาพดีไปกว่ากันเลย

บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยในชีวิต

ฉันคือใคร?

ฉันอยู่ที่ไหน?

ทำไมฉันถึงยังไม่ถึงบ้านสักที?

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน

เขายังดีใจอยู่เลย

แถมยังเฉลิมฉลองอยู่ด้วยซ้ำ

ฉลองที่ตัวเองรอดพ้นจากคำสาปการจิบน้ำชาได้เสียที

แต่ตัวยังไม่ทันถึงบ้าน ก็เริ่มอีกแล้วเหรอเนี่ย?

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้

เขาไม่น่าไปช่วยเถ้าแก่ร้านลูกโป่งนั่นเลย!

อุตส่าห์ช่วยลุง แต่ลุงกลับมาทำร้ายผมเนี่ยนะ?

ลุงมันตัวซวยชัดๆ!

เดี๋ยวก่อน...

ไม่ใช่สิ!

ทำไมตัวเขาไปที่ไหน?

ที่นั่นถึงต้องมีตัวซวยด้วยล่ะ?

หรือว่าจะ...

ซี้ด!!!

หลินเซี่ยเหมือนจะตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้

แต่เขาไม่พูดออกมา

...

ณ สถานีตำรวจเขตเมืองเก่า

หลังจากดูคลิปวิดีโอไลฟ์สดที่หลินเซี่ยนำมาแสดง

ประกอบกับความสัมพันธ์ของบุคคลที่พวกเขาสืบค้นมาได้

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบเรื่องนี้

ก็พอจะเข้าใจแล้วว่าสถานการณ์ที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร

เรื่องราวมันไม่ได้เป็นเหมือนที่เถ้าแก่ร้านลูกโป่งกล่าวหา

ว่าเป็นการฉ้อโกงหรือต้มตุ๋นอะไรทำนองนั้นเลย

มันเป็นเพราะตัวลุงแกเองที่ทำให้เรื่องมันบานปลายไปเองต่างหาก

เพราะหลินเซี่ยกับลูกค้าคนนั้นไม่ได้รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย

ดังนั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะร่วมมือกันก่อเหตุต้มตุ๋น

และถ้าจะพูดกันตามตรง

ยังไงเสียเถ้าแก่ร้านลูกโป่งก็เป็นฝ่ายหลอกลวงคนอื่นก่อน

แต่เรื่องแบบนี้มันเป็นแค่ลูกไม้ตื้นๆ ทางการค้า

ความจริงทางเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่สามารถจัดการอะไรได้มาก

ทำได้เพียงแค่ตักเตือนด้วยวาจาเท่านั้น

เมื่อเถ้าแก่ร้านลูกโป่งได้รับรู้ผลการตัดสิน

ย่อมต้องรู้สึกไม่ยินยอมเป็นอย่างมาก

เพราะยังไงซะ วันนี้ตำแหน่งคนโง่ที่ถูกเอาเปรียบ

แกก็ได้รับไปครองอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

แต่หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา

หลินเซี่ยถูกใส่ร้ายจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากสืบสวนต้นสายปลายเหตุจนกระจ่าง

เจ้าหน้าที่ตำรวจยังแอบรู้สึกสงสารหลินเซี่ยอยู่บ้างด้วยซ้ำ

อุตส่าห์ตั้งใจช่วยเหลือคนอื่นแท้ๆ

แต่กลับทำให้ตัวเองถูกยัดข้อหาต้มตุ๋นไปเสียได้

แบบนี้มันก็น่ารันทดเกินไปหน่อย

...

มาถึงตรงนี้

เรื่องราวการต้มตุ๋นก็ถือว่าจบลงไปได้เปลาะหนึ่ง

แต่เรื่องของหลินเซี่ยยังไม่จบแค่นั้น

เพราะหลังจากดูวิดีโอจบแล้ว

ทางเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจเขตเมืองเก่า

ย่อมต้องสังเกตเห็น

วิธีการทำกุญแจอันน่าทึ่งของหลินเซี่ย

รวมถึงความเร็วในการปลดล็อกของเขาด้วย

ดังนั้น เรื่องนี้จึงไปเกี่ยวโยงกับปัญหาการขึ้นทะเบียนประวัติอีกครั้ง

และในตอนนี้นี่เอง

หลินเซี่ยถึงเพิ่งได้รู้ว่า

การขึ้นทะเบียนประวัติที่สถานีตำรวจถนนซิ่งฝูก่อนหน้านี้

อนุญาตให้เขารับจ้างปลดล็อกหรือทำกุญแจได้เฉพาะในละแวกนั้นเท่านั้น

หากต้องการไปรับจ้างปลดล็อกหรือทำกุญแจในเขตเมืองอื่น

ความจริงแล้วจำเป็นต้องลงทะเบียนประวัติแยกต่างหาก

ไม่มีทางเลือก หลินเซี่ยจำต้องลงทะเบียนทำประวัติใหม่อีกครั้ง

"ชื่อ"

"หลินเซี่ย"

"อาชีพ"

หลินเซี่ย...

ชั่วขณะนั้น ทำไมเขากลับรู้สึกกระดากปากที่จะพูดออกมากันนะ?

แถมในใจยังเกิดความรู้สึกอับอายขึ้นมาอีกด้วย?

"หืม?" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบการลงทะเบียนเลิกคิ้วขึ้น

คนๆ นี้คงไม่ใช่พวกคนว่างงานหรอกนะ?

คนว่างงานมารับจ้างปลดล็อก นั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ!

"อาชีพ... อาชีพ... เป็นดาราศิลปินครับ"

"อะไรนะ???"

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบการลงทะเบียนฟังจบ

ก็หลุดอุทานออกมาเสียงดังลั่นจนเสียอาการทันที

หลินเซี่ยปรายตามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ช่างเถอะ ปล่อยให้มันพังพินาศไปเลย!

ยังไงซะเขาก็ชินชาเสียแล้ว!!!

เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่า เดี๋ยวพอเปิดไลฟ์สดขึ้นมา

จะต้องเผชิญหน้ากับความสะใจบนความทุกข์ของคนอื่นจากพวกแฟนคลับยังไงบ้าง

...

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

กลุ่มของหลินเซี่ยก็เดินออกมาจากสถานีตำรวจ

เขามองไปที่เถ้าแก่ร้านลูกโป่ง

แล้วมองไปที่ลูกค้าคนก่อนหน้านั้น

หลินเซี่ยขยับตัวถอยห่างออกไปนิดหน่อยโดยสัญชาตญาณ

ถึงแม้เขาจะตระหนักได้แล้วว่า

ตัวเขาเองก็อาจจะ...น่าจะ...มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นตัวซวย

แต่ตราบใดที่เขาไม่พูด ก็จะไม่มีใครรู้

ขอแค่เขาแสดงออกให้ชัดเจนเข้าไว้!

คนอื่นก็จะคิดไปเองว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นตัวซวย!

เป็นไปตามคาด

เมื่อเห็นท่าทางที่ขยับหนีเล็กน้อยของหลินเซี่ย

เถ้าแก่ร้านลูกโป่งและลูกค้าคนนั้น

ชั่วขณะหนึ่งก็ต่างตกอยู่ในความสงสัยในตัวเอง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

ตอนแรกมันเป็นเรื่องของพวกเขาสองคนแท้ๆ

แต่ผลกลับไปลากหลินเซี่ยเข้ามาเกี่ยวด้วย

ทำให้หลินเซี่ยต้องพลอยมาโรงพักเสียเที่ยวไปด้วย

พอลองคิดดูดีๆ ดูเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเลยนะ?

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงส่งยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความขอโทษไปให้หลินเซี่ย

...

ส่วนหลินเซี่ยในตอนนี้

ไม่ได้สนใจสีหน้าของพวกเขาสองคนเลย

แต่กลับเปิดไลฟ์สดขึ้นมา

แล้วอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้แฟนคลับในห้องไลฟ์สดฟังก่อน

เพื่อป้องกันไม่ให้พวกแฟนคลับเอาไปปล่อยข่าวลือมั่วซั่วหากเขาไม่เปิดไลฟ์นานเกินไป

เมื่อเหล่าแฟนคลับได้ยินว่าหลินเซี่ยต้องลงทะเบียนทำประวัติใหม่อีกครั้ง

คอมเมนต์ก็พากันเลื่อนไหลอย่างบ้าคลั่งราวกับกระแสน้ำ ปกคลุมไปทั่วทั้งหน้าจอตามคาด

แม้จะอยู่คนละฝั่งหน้าจอ

หลินเซี่ยก็สามารถจินตนาการภาพ

พวกเขากำลังหัวเราะกันจนท้องแข็งออกเลยทีเดียว

แต่ทว่า ยังไงเรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว

หลินเซี่ยก็ขี้เกียจจะอธิบายอะไรให้มากความ จึงดึงดันพูดออกไปตรงๆ ว่า

"เรื่องของวันนี้... มันเป็นแค่อุบัติเหตุล้วนๆ เลยครับ"

"อย่างแรกเลย อาชีพเสริมของผมไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น"

"อย่างที่สอง ผมไม่ได้ไปหาเรื่องใครก่อนเลย"

"และสุดท้าย พวกเรากลับบ้านกันก่อนเถอะครับ..."

พูดยังไม่ทันจบประโยค

สายตาของหลินเซี่ยก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

เขามองไปที่แม่กุญแจสายยูที่ถูกใครก็ไม่รู้เอามาล็อกไว้ที่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของตัวเอง

บนหน้าผากก็มีเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เดี๋ยวสิ รถผมจอดอยู่หน้าสถานีตำรวจแท้ๆ

คุณยังกล้าเอาแม่กุญแจมาล็อกรถผมอีกงั้นเหรอ?

เห็นผมเป็นคนยอมคนง่ายนักหรือไง?

คิดว่าผมไม่มีน้ำโหเหรอไง??

นี่ตั้งใจจะยั่วยุรังแกกันชัดๆ เลยใช่ไหม??

ไม่รู้ว่าทำไม

จู่ๆ

ความดื้อรั้นต่อต้านในใจของหลินเซี่ยก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

เขาสามารถไปขอให้เจ้าหน้าที่มาช่วยจัดการให้ได้

แต่เขาไม่ทำหรอก!

เหอะ!

ผมจะเปิดมันเอง!

แถมผมจะไม่สะเดาะกุญแจด้วยนะ!

ผมจะทำกุญแจดอกใหม่ขึ้นมาไขมันตรงนี้เลย

นี่แหละคือการตอบโต้การยั่วยุอย่างแท้จริง!

ดังนั้น

ในวินาทีถัดมา

ทุกคนก็เห็นหลินเซี่ยเพียงแค่ปรายตามองแม่กุญแจสายยูนั่นแวบหนึ่ง

จากนั้นก็หยิบอุปกรณ์ออกมาจากกล่องเครื่องมือ

แกร๊ก!

แกร๊ก!

แกร๊ก!

เพียงชั่วพริบตา กุญแจดอกหนึ่งก็ถูกทำขึ้นมาเสร็จสรรพ

แล้วหลินเซี่ยก็หยิบกุญแจดอกนั้นไปไขแม่กุญแจอย่างไม่ลังเล

แน่นอนว่าไม่มีปัญหาอะไรพลิกโผ

เขาสามารถเปิดแม่กุญแจสายยูนั่นได้อย่างง่ายดาย

หลังจากเปิดออกแล้ว

หลินเซี่ยก็เหมือนจะยังรู้สึกไม่หายแค้น

เขาจึงหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากกล่องเครื่องมือ

แล้วเขียนข้อความลงไปว่า "คืนแม่กุญแจให้ ส่วนลูกกุญแจนี่ผมแถมให้ฟรี ไม่คิดเงิน ขอบคุณ!!!"

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น

เขาก็รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมาก

เขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันโปรด

บิดออกไปอย่างสบายใจ ในที่สุดก็ได้เดินทางกลับบ้านเสียที

ทว่า...

เถ้าแก่ร้านลูกโป่งที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ มาโดยตลอด

ในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าตัวแกนั้นต้องยืนอึ้งตะลึงงันไปอีกครั้ง

เดี๋ยวสิ!

เขาสามารถทำกุญแจเสร็จได้ในเวลาแค่วินาทีเดียวแท้ๆ

แต่วันนี้กลับแกล้งทำขั้นตอนอะไรให้มันดูยุ่งยากวุ่นวายไปหมด

กลัวฉันจะคิดว่าเขาหาเงินง่ายเกินไปงั้นสิ?

ถึงแม้ว่า...

ความจริงตอนแรกแกก็แอบคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน

แต่ตอนนี้พอมาเห็นความจริงกับตาตัวเอง

ความรู้สึกน้อยใจที่อัดอั้นอยู่ข้างในก็ขยายตัวพองโตขึ้นมาทันที

จู่ๆ ก็รู้สึกน้อยอกน้อยใจหนักกว่าเดิมอีก มีใครเข้าใจบ้างไหมเนี่ย!

และแล้วโลกที่มีแต่เถ้าแก่ร้านลูกโป่งบาดเจ็บอยู่เพียงคนเดียว

ก็บรรลุผลสำเร็จเป็นที่เรียบร้อย!!

...

...