บทที่ 78 ใช้เวทมนตร์สู้เวทมนตร์ไม่ได้ งั้นก็เอาวิธีทางกายภาพมาสู้ล่ะกัน...

บนฮอตเสิร์ช

ไม่มีอะไรผิดโผ

ชื่อของหลินเซี่ยกลับมาครองแชมป์ตารางอีกครั้ง

ในขณะที่ผู้คนยังคงเผือกเรื่องปฏิบัติการกวาดล้างเมื่อคืนนี้ไม่ทันหาย

ก็มีหัวข้อสนทนาหลายหัวข้อพุ่งทะยานราวกับติดไนตรัส

พุ่งขึ้นสู่อันดับหนึ่งแบบรวดเร็วทันใจ!!

#คุณเคยเจอวิธีปั๊มกุญแจที่หลุดโลกที่สุดแบบไหนบ้าง?

#หลินเซี่ยปลดล็อกเขตจิบน้ำชาพื้นที่ใหม่ สถานีตำรวจเขตเมืองเก่า!

#มีคนตั้งใจทำอาชีพเสริมแล้วต้องเข้าสถานีตำรวจติดต่อกัน 11 วันจริงดิ?

#ช็อก! ศิลปินหนุ่มเซ็นชื่อลงในบันทึกประจำวันถี่เกินไป เบื้องหลังเรื่องนี้คือ...

ในหัวข้อเหล่านี้

ชาวเน็ตที่ได้ดูคลิปตัดต่อการไลฟ์สดตลอดทั้งวันของหลินเซี่ย

ต่างก็หัวเราะจนแทบสำลักความตลกขบขัน

ในขณะเดียวกัน

การกระทำของหลินเซี่ย

ก็ทำให้พวกเขาต้องอึ้งทึ่งไปตามๆ กัน!

แน่นอนว่า มีชาวเน็ตจำนวนไม่น้อยเช่นกัน

ที่รู้สึกเห็นอกเห็นใจชะตากรรมของเจ้าของแผงลูกโป่ง

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! เจ้าของแผงลูกโป่งนี่ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ"

"อุตส่าห์เลือกวิธีจ่าย 300 หยวนเพื่อปั๊มกุญแจแทนที่จะเสีย 200 หยวนเปิดล็อก แถมนอกจากจะเสียเงินแล้ว ยังโดนสตรีมเมอร์เยาะเย้ยอีก แม่ร่วงเอ๊ย โคตรสะใจ!"

"ที่หลุดโลกที่สุดก็คือ สตรีมเมอร์มีความสามารถปั๊มกุญแจได้ในพริบตาเดียว แต่ดันแกล้งทำเป็นเรื่องยากซะงั้น โคตรฮาเลย"

"สงสารเจ้าของแผงจัง วันหลังมีโอกาสต้องแวะไปอุดหนุนแกหน่อยละ"

"แต่ว่าไปแล้ว หลินเซี่ยคนนี้ก็เก่งกาจเกินไปหน่อยไหม?"

"ฉันเพิ่งเคยเห็นคนใช้แค่การฟังเสียง ก็สามารถปั๊มลูกกุญแจออกมาได้เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะเนี่ย โคตรเทพ!"

"แต่ที่พีคสุดคือช็อตสุดท้ายใช่ไหมล่ะ แค่กวาดตามองแวบเดียวก็ปั๊มกุญแจเสร็จแล้ว ฝีมือระดับนี้มันต้องฝึกมานานแค่ไหนวะเนี่ย"

"แต่มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ถ้าเขามีความสามารถแค่มองแวบเดียวแล้วปั๊มกุญแจได้แบบนี้ เขาก็อยากจะแอบย่องไปไหนก็ได้ทั่วโลกเลยสิ?"

"นั่นสินะ ถึงต้องมีการลงทะเบียนทำประวัติไงล่ะ แต่ว่าตัวตนที่แท้จริงเบื้องหลังของหมอนี่คือใครกันแน่นะ? ฉันชักจะอยากรู้แล้วสิว่าวันๆ เขาทำอะไรบ้าง"

"พูดตามตรง ทักษะฝีมือที่เขาเอาออกมาโชว์เนี่ย แต่ละอย่างต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นสิบๆ ปีทั้งนั้นแหละ"

"เอ่อ... งั้นก็หมายความว่า ที่ผ่านมาชีวิตของสตรีมเมอร์ต้องลำบากยากแค้นมากแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

"ฮือๆๆ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกไม่สงสารเจ้าของแผงแล้ว หันมาสงสารสตรีมเมอร์แทนซะงั้น"

"สมควรน่าสงสารอยู่หรอก เป็นดาราภาษาอะไรก็ไม่รู้ นายจะบอกว่าเขาไม่ดังเหรอ ก็เห็นขึ้นฮอตเสิร์ชอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่ถ้าจะบอกว่าดัง เขากลับขยันวิ่งเข้าออกสถานีตำรวจเป็นว่าเล่น ถึงจะดูหลุดโลกไปหน่อย แต่ความพยายามของเขานี่มันน่าชื่นชมจนน่าใจหายจริงๆ นะ ฮ่าๆๆ!"

"..."

ราวกับเป็นเรื่องบังเอิญ

เมื่อชาวเน็ตแสดงความคิดเห็นกันเสร็จสรรพ

จู่ๆ ก็มีหัวข้อสนทนาใหม่ผุดขึ้นมา

และไต่อันดับความนิยมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

#ศิลปินผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกแห่งวงการบันเทิง——หลินเซี่ย!!

ในหัวข้อนี้

ส่วนใหญ่เป็นการวิเคราะห์เจาะลึกถึงทักษะความสามารถต่างๆ ของหลินเซี่ยจากบรรดาชาวเน็ต

มีการวิเคราะห์ว่าเบื้องหลังความสามารถเหล่านี้ หลินเซี่ยต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากแค่ไหน...

และหลังจากที่หัวข้อนี้เริ่มได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย

ทางหนังสือพิมพ์กั๋วหมินรื่อเป้า (People's Daily) ถึงกับนำไปแชร์และเอ่ยชื่อถึงเลยทีเดียว

แถมยังเขียนคำขวัญโปรโมทที่เต็มไปด้วยพลังงานบวกเอาไว้อีกเพียบ

ใจความหลักก็คือ การชื่นชมทัศนคติอันเงียบเชียบและมุ่งมั่นในการทำงานของหลินเซี่ย

การที่คนๆ หนึ่งสามารถฝึกฝนทักษะที่ต้องอาศัยเวลาสะสมมากมายจนเชี่ยวชาญชำนาญการได้ขนาดนี้

แสดงว่าเขาต้องเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงมากขนาดไหน

แล้วในโลกนี้จะมีอะไรที่เขาเรียนรู้ไม่ได้อีกเล่า?

แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงยังไม่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการบันเทิงล่ะ?

เห็นได้ชัดเจนเลยว่า หลินเซี่ยกำลังอยู่ในช่วงเก็บตัวสะสมประสบการณ์!

เหล่าชาวเน็ตที่เคยคิดว่าหลินเซี่ยมีทักษะการแสดงที่ไม่เอาไหนงั้นเหรอ?

ทางกั๋วหมินรื่อเป้าไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

พวกเขากลับมองว่า หลินเซี่ยกำลังใช้แนวทางที่ไม่มีใครกล้าทำ

นั่นคือการออกไปใช้ชีวิตจริงๆ และสัมผัสกับอาชีพทั้งสามร้อยหกสิบอย่างด้วยตัวเอง

เพื่อซึมซับจิตใจของมนุษย์ และทำความเข้าใจสภาพจิตใจของคนในแต่ละอาชีพอย่างแท้จริง

เมื่อถึงเวลาที่หลินเซี่ยฝึกฝนจนบรรลุเป้าหมาย

นั่นก็คือวันที่เขาสามารถสวมบทบาทตัวละครทุกตัว

ด้วยความรู้สึกที่สมจริงและเป็นธรรมชาติมากที่สุด!!

นี่มันช่างเป็นพลังงานบวกที่ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน!!!

ในตอนท้าย หนังสือพิมพ์กั๋วหมินรื่อเป้ายังได้ส่งเสียงเรียกร้องเชิญชวน

ให้ทุกคนหันมาเรียนรู้ทัศนคติในการทำงานแบบหลินเซี่ยกันให้หมด!

อย่าเอาแต่วิกลจริตคิดว่าตัวเองฝึกฝนแค่สิบวันครึ่งเดือนแล้วจะรีบออกไปกอบโกยเงินทองบนเวที

พฤติกรรมพวกนั้นมันเป็นแค่ความฉาบฉวยไร้แก่นสารทั้งสิ้น!!

ทำไมถึงไม่หัดทำตัวให้หนักแน่นมั่นคงเหมือนกับหลินเซี่ยซะบ้างล่ะ?

และเมื่อเหล่าชาวเน็ตได้อ่าน

บทวิเคราะห์เชิงลึกจากกั๋วหมินรื่อเป้าจบลง

พวกเขาก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที!

ที่แท้ดาราหนุ่มคนนี้

ซ่อนคมเขี้ยวเอาไว้ลึกซึ้งขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย?!

"เชี่ยเอ๊ย! ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว!"

"นี่มันพลังงานบวกขั้นสุดยอดเลยนี่หว่า! เลือดในกายฉันสูบฉีดพลุกพล่านหมดแล้ว!"

"สุดยอดไปเลย! เจ๋งกว่าดูหนังแอ็กชันซะอีก!"

"สุดยอดจริงๆ มัวแต่คิดว่าตัวเองคิดผิดตื้นเขินเกินไป วันๆ เอาแต่ดูไลฟ์สดแล้วหัวเราะจนปอดโยก ที่แท้เบื้องหลังสตรีมเมอร์เขากำลังวางแผนการใหญ่ระดับชาติอยู่ต่างหาก!"

"ถึงแม้ฟังดูแล้วมันจะมีเหตุผลเข้าที แต่ลองคิดอีกแง่หนึ่ง เป็นไปได้ไหมว่าความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเราคิดเลย?"

"ในฐานะแฟนคลับตัวยงของสตรีมเมอร์ ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่า ความสามารถในฐานะศิลปินของเขาน่ะ แทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคำว่ามนุษย์ปกติเลยด้วยซ้ำ"

"มีบุญได้เคยเห็นตอนที่สตรีมเมอร์แกล้งจนคุณครูสอนเต้นแทบกระอักเลือดตายมาแล้ว แฟนคลับรายงานตัว"

"หัวอกเดียวกันเลยเพื่อนเอ๋ย ฉันก็เคยเห็นเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ!"

"พูดตามตรงนะ รอบนี้กั๋วหมินรื่อเป้าดูเหมือนจะวิเคราะห์อวยยศเกินเบอร์ไปหน่อยแล้วมั้ง"

"เอาล่ะ ตอนนี้ความกดดันทั้งหมดถูกส่งกลับมาที่ตัวสตรีมเมอร์แล้วล่ะนะ"

...

กดดันเหรอ?

สำหรับหลินเซี่ยแล้ว

เขาบอกได้คำเดียวว่าตอนนี้เขาไม่มีความกดดันอะไรทั้งสิ้น

ความกดดันเดียวที่มีอยู่ในสมองตอนนี้

คือทำอย่างไรจึงจะสะสางคำสาปการจิบน้ำชาให้หลุดพ้นไปได้เสียที

จะได้ใช้ชีวิตทำอาชีพเสริมหาเงินอย่างสงบสุขเสียที!

เพราะว่ากระแสวิพากษ์วิจารณ์บนอินเทอร์เน็ตในตอนนี้

หลินเซี่ยแทบจะไม่เคยใส่ใจเข้าไปติดตามเลย

ก่อนหน้านี้ เขารู้เรื่องฮอตเสิร์ชได้ก็เพราะมีคนในห้องไลฟ์สดคอยเล่าให้ฟังเท่านั้น

ดังนั้น เขาก็เลยยังไม่รู้ตัวเลยว่า

ตอนนี้ชื่อเสียงของตัวเองบนโลกออนไลน์มันโด่งดังระเบิดระเบ้อขนาดไหนแล้ว

จึงไม่มีความกดดันใดๆ มาบั่นทอนจิตใจทั้งสิ้น

หลังจากออกจากสถานีตำรวจเขตเมืองเก่า

หลินเซี่ยก็ขี่รถกลับมาถึงบ้านพัก

แล้วกดปิดไลฟ์สดเพื่อเตรียมตัวเข้านอนพักผ่อนทันที

แม้ว่าตอนที่ก้าวขาออกจากโรงพัก เขาจะทำเป็นปากแข็งว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เขาก็ยังแอบรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ไม่น้อย

ใครจะไปทนไหวกันล่ะ!

อุตส่าห์ใช้แผนเอาเวทมนตร์มาสู้กับเวทมนตร์ได้อย่างราบรื่นไร้ที่ติแล้วเชียว

แต่สุดท้ายดันมาแจ็คพอตแตกเอาตอนขากลับบ้านซะได้

เมื่อวานนี้ก็เพิ่งจะโดนลูกหลงตอนงานเลี้ยงใกล้จะจบ

วันนี้ก็เกือบจะรอดตัวอยู่รอมร่อแล้วเชียว แต่ดันมาซวยซ้ำซ้อนตอนจะแยกย้ายกลับบ้านอีก

แม่ร่วงเถอะ!

เขานี่มันดวงซวยขนาดนี้เลยเหรอวะ?

หรือว่าเขาจะเป็นตัวซวยจริงๆ กันแน่นะ?

"ช่างมันเถอะ อย่างน้อยก็ได้เงินเข้ากระเป๋ามาแล้วก็แล้วกัน"

"นอนหลับเอาแรงก่อนค่อยว่ากัน!"

"ในเมื่อใช้วิธีเวทมนตร์เอาชนะเวทมนตร์ไม่ได้ผลแล้วล่ะก็..."

"พรุ่งนี้ตื่นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน ฉันจะใช้ 'วิธีทางกายภาพ' จัดการกับคำสาปนี้ให้ราบคาบเลยคอยดู!"

บ่นพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าเตียงนอนเสร็จสับ

หลินเซี่ยก็จัดการอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดสะอ้าน

แล้วล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนอนหลับปุ๋ยไปทันที

...

ในขณะเดียวกัน

ณ กองกำกับการสืบสวนสอบสวนอาชญากรรม (กองปราบ)

หลังจากที่ได้รับคำชี้แจงและเบาะแสบางส่วนจากหลินเซี่ยในครั้งก่อน

ร.ต.อ. หญิง จ้าวรั่วหนาน และทีมงานของเธอ ก็สามารถปฏิบัติการซ้อนแผนทลายเครือข่ายได้สำเร็จเป็นครั้งที่สอง

เริ่มต้นจากการตามแกะรอยแก๊งค้ายาเสพติดรายย่อยแก๊งหนึ่ง

จนกระทั่งสาวไส้ไปเจอเบาะแสสำคัญที่เชื่อมโยงไปถึงตัวการใหญ่ฉายา 'ท่านอาคู'

ถึงแม้ว่าการทลายรังของท่านอาคูในครั้งนั้น

จะดูเหมือนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวของหลินเซี่ยโดยตรงเลยก็ตาม

แต่การที่จู่ๆ หลินเซี่ยก็โผล่พรวดพราดเข้าไปในที่เกิดเหตุได้แบบพพอดีเป๊ะ

นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่มันต้องเป็นลางบอกเหตุจากสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย!

ดังนั้น ในตอนนี้ เมื่อหน่วยสืบสวนกำลังเผชิญหน้ากับทางตันในคดีใหม่

บุคคลแรกที่พวกเขานึกถึง...

กลับกลายเป็นชื่อของหลินเซี่ยซะอย่างนั้น...

"หัวหน้าคะ หรือว่าเราควรจะลองไปเชิญตัวผู้เชี่ยวชาญพิเศษอย่างหลินเซี่ยคนนั้นมาช่วยดูให้อีกสักรอบดีคะ? เห็นชาวเน็ตบอกว่าเขามีความสามารถในการสะเดาะและปั๊มกุญแจระดับเซียนด้วยนี่นา"

จ้าวรั่วหนานจ้องมองกล่องโลหะลึกลับลวดลายประณีตที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเคร่งเครียด: "ไม่มีประโยชน์หรอก กล่องใบนี้มันไม่เหมือนกับกล่องพัสดุทั่วไป"

"ภายในรูกุญแจของมันติดตั้งระบบเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะเอาไว้ ซึ่งบังคับให้ต้องใช้ดอกกุญแจที่มีรหัสคลื่นแม่เหล็กตรงกันเท่านั้นจึงจะปลดล็อกได้"

"ถ้าหากใช้กำลังฝืนงัดแงมแบบสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะก็ ระบบทำลายตัวเองด้านในจะทำงานทันที และข้อมูลเบาะแสทั้งหมดก็จะถูกลบเกลี้ยงไม่มีวันกู้คืน"

"ดังนั้น ต่อให้จะเป็นช่างสะเดาะกุญแจมือหนึ่งของประเทศ ก็ไม่มีทางเปิดกล่องใบนี้ได้โดยไม่ใช้ดอกกุญแจต้นแบบหรอก"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของจ้าวรั่วหนาน

บรรดาลูกทีมที่ยืนล้อมรอบอยู่ต่างก็พากันถอนหายใจยาวออกมาด้วยความท้อแท้

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับเนี่ย? เบาะแสสำคัญที่สุดของคดีนี้ถูกซ่อนเอาไว้ข้างในนั้นแท้ๆ แต่พวกเรากลับไม่มีปัญญาเปิดมันออกมาชื่นชมได้เนี่ยนะ!"

"เฮ้อ... เอาไว้ฉันจะลองหาหนทางอื่นดูก่อนก็แล้วกัน อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้พวกเราก็มั่นใจแล้วว่าหลักฐานชิ้นสำคัญถูกเก็บรักษาไว้ในกล่องใบนี้จริงๆ ถือว่าได้ความคืบหน้ามาเปลาะหนึ่งแล้วล่ะนะ"

จ้าวรั่วหนานถอนหายใจเบาๆ รู้สึกปวดหัวตุบๆ กับอุปสรรคตรงหน้า

แต่ทว่า ในจังหวะนั้นเอง

ลูกทีมคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นกระโจนเข้ามาในห้องทำงานด้วยความรีบร้อน

"หัวหน้าครับ! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"มีเรื่องอะไรอีกาล่ะ หรือว่ามีคดีอะไรเกิดขึ้นใหม่อีก?" จ้าวรั่วหนานขมวดคิ้วถามด้วยความหงุดหงิด ช่วงนี้เธอกำลังเครียดกับคดีตรงหน้าจนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่แล้ว

"ไม่ใช่เรื่องคดีใหม่ครับ แต่เป็นเรื่องของหนุ่มฮอตยอดฮิตคนนั้น... หลินเซี่ย เจ้าเก่าคนเดิมกำลังจะสร้างเรื่องบนฮอตเสิร์ชอีกรอบแล้วครับ!"

"หลินเซี่ยเหรอ?" จ้าวรั่วหนานชะงักไปนิด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "แล้วทำไมเขาถึงเพิ่งจะมาเป็นข่าวล่ะ?"

"โอย หัวหน้า ไม่อ่านไม่รู้หรอกครับ ลองดูคลิปวิดีโอพวกนี้ดูสิครับ!"

พูดจบ ลูกทีมคนนั้นก็รีบส่งแท็บเล็ตที่เปิดหน้าคลิปวิดีโอเหตุการณ์ตอนที่หลินเซี่ยโชว์สกิลปั๊มกุญแจไขแม่กุญแจรถให้จ้าวรั่วหนานดูทันที

เวลาผ่านไปสิบนาทีเต็มๆ

หลังจากที่จ้าวรั่วหนานกวาดสายตาดูคลิปวิดีโอจนจบทุกคลิป

ในดวงตาคู่นั้นก็พลันส่องประกายแสงระยิบระยับราวกับดวงดาว

บางที... หมอนี่อาจจะทำได้จริงๆ ก็ได้นะ?

"ทุกคนเตรียมตัว! คืนนี้เราจะไปเยี่ยมเยียนคุณหลินเซี่ยกัน!"

จ้าวรั่วหนานลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดทันที

แต่ทว่า เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงาน

เธอกลับชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน

"เอ๊ะ? หัวหน้าครับ ทำไมอยู่ๆ ถึงหยุดเดินล่ะครับ?" ลูกทีมเอ่ยถามด้วยความงุนงง

จ้าวรั่วหนานก้มลงมองพาดหัวข่าวบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาดพิกล

"วันนี้ดึกมากแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางไปหาก็แล้วกัน"

"ดึกแล้วเหรอครับ? แต่ข้างนอกแดดยังเปรี้ยงอยู่เลยนะหัวหน้า..."

"ฉันบอกว่าพรุ่งนี้เช้า ก็คือพรุ่งนี้เช้าสิ จะท้วงอะไรนักหนาเนี่ย!" จ้าวรั่วหนานตวัดสายตาดุๆ ใส่ลูกทีมหนึ่งที

แต่ในใจกลับแอบคิดคำนวณอย่างเจ้าเล่ห์ว่า:

"พรุ่งนี้เช้า... หมอนี่น่าจะตื่นมาทำภารกิจท้าทายอาชีพเสริมรอบใหม่พอดีสินะ?"

"ฉันก็อยากจะรอดูเหมือนกันว่า ถ้าวันพรุ่งนี้เขาเปิดประตูบ้านออกมา แล้วบังเอิญเจอกับกองกำกับการสืบสวนของพวกเรามายืนรอต้อนรับ สีหน้าของเขาจะออกมาเป็นแบบไหนกันแน่นะ?"

"เอาล่ะ... เป้าหมายการคว้าตัวจิบน้ำชารอบที่สิบสอง..."

"ทางกองปราบของเราขอจองตัวไว้ก่อนก็แล้วกันนะยะ!!"

เฮือกกก......

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนแผนการนี้แอบมีความโรคจิตนิดๆ แฮะ

แต่ทำไมพอลองคิดดูแล้ว...

ถึงได้รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจจนเนื้อตัวสั่นเทาขึ้นมาได้ขนาดนี้ด้วยล่ะเนี่ย!

นี่แหละนะ นิสัยของผู้หญิงที่ชอบผูกใจเจ็บ...

ใครใช้ให้คุณนายท่านนั้นเคยปากเสียบอกว่าเธอเป็น 'เจ้าหน้าที่หน่วยงานพิเศษ' กันล่ะเล่า!

คราวนี้แหละ แม่จะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดูสิ!

ซวยซ้ำซ้อนแน่แกเอ๋ย!

...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ณ อีกด้านหนึ่งของเมือง

หลินเซี่ยผู้กำลังนอนหลับใหลอย่างเป็นสุขอยู่บนเตียงนอน

หารู้เรื่องรู้ราวอะไรกับแผนการร้ายกาจที่กำลังถูกจัดเตรียมไว้ต้อนรับเขาในวันพรุ่งนี้เลยแม้แต่น้อย

เขายังคงนอนฝันหวานอย่างสบายใจ

ในความฝันของเขา...

ปรากฏร่างของผู้หญิงชุดขาวผมเผ้ารุงรังคนเดิม

กำลังยืนกวักมือเรียกเขาอยู่ที่ปลายอุโมงค์ทางเดิน พร้อมกับส่งเสียงร้องเรียกหวานหยดย้อยว่า:

"หลินเซี่ย~~"

"ฉันมาตามหานายแล้วนะ~~"

"นายรีบออกมาต้อนรับฉันเร็วเข้าสิ~~"

แต่ทว่า ในความฝันครั้งนี้

หลินเซี่ยไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวสะดุ้งตื่นเหมือนกับทุกทีอีกต่อไป

เขากลับพุ่งทะยานเข้าไปหาด้วยความหงุดหงิดเลือดขึ้นหน้า

แล้วประเคนลูกถีบก้านคอใส่ไปเต็มแรงหนึ่งฉาดใหญ่!

"แม่ร่วงเอ๊ย! จะร้องเรียกอะไรนักหนาฟะ รบกวนเวลานอนคนอื่นเขาอยู่ได้ ไปไกลๆ ตีนเลยไป๊!"

สิ้นเสียงตะโกนด่าทอในความฝัน

ภาพหลอนทั้งหมดก็พลันสลายหายวับไปกับตาในชั่วพริบตา

หลินเซี่ยพลิกตัวนอนตะแคง แล้วหลับปุ๋ยต่ออย่างมีความสุขจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

...

...