บทที่ 79 เธอยอมเสียเวลาอธิบายตั้งมากมาย ทั้งที่ความจริงสามารถพาตัวหลินเซี่ยไปได้เลยแท้ๆ...

เช้าตรู่ของวันถัดมา

ในตอนที่หลินเซี่ยยังไม่ได้เปิดไลฟ์สด

หน้าจอแชทของห้องไลฟ์สด

ก็เต็มไปด้วยข้อความคอมเมนต์ที่เลื่อนไหลกันอย่างรวดเร็ว

"โหย! ป่านนี้แล้วทำไมสตรีมเมอร์ถึงยังไม่เปิดไลฟ์อีกเนี่ย"

"สตรีมเมอร์ ตื่นมาทำงานได้แล้ว อายุปูนนี้แล้วทำไมนอนเก่งจังวะ"

"พี่น้องทั้งหลาย ไปดูกระแสฮอตเสิร์ชกันหรือยัง? ตอนนี้สตรีมเมอร์ของเราดังระเบิดระเบ้อของจริงแล้วนะเว้ย!"

"หนังสือพิมพ์กั๋วหมินรื่อเป้าอวยยศซะชุดใหญ่ ชื่นชมจนฉันเกือบจะเชื่อสนิทใจเลยว่าสตรีมเมอร์กำลังวางแผนการใหญ่อยู่จริงๆ"

"ถ้าไม่ได้ยินเสียงเขาร้องเพลงเพี้ยนๆ ไปเมื่อวานนี้ ฉันคงคิดว่าเขาเป็นปรมาจารย์ผู้ซ่อนเร้นตัวจริงไปแล้วนะเนี่ย"

"จะซ่อนเร้นหรือจะฝึกฝนอะไรก็ช่างเถอะ ฉันแค่อยากรู้ว่าวันนี้เขาจะไปจิบน้ำชาที่ไหน?"

"ไปสถานีตำรวจเขตซิ่งฝูลู่เหมือนเดิมดีไหม มีชาสูตรเก่าแล้วก็ต้องไม่ลืมความหลัง ไปทักทายผู้กองจ้าวสักหน่อย"

"ผู้กองจ้าว: โอ้ มาแล้วเหรอค่าน้องชาย! วันนี้อยากลองจิบน้ำชาสูตรไหนเป็นพิเศษ เดี๋ยวพี่จัดให้เต็มที่เลย!"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! พวกแกอย่าแกงสตรีมเมอร์นักเลย แค่นี้ก็เริ่มจะหาทางลงไม่ถูกแล้วมั้ง"

"ว่าแต่ วันนี้สตรีมเมอร์คงไม่เสียศูนย์จนคิดจะนอนอุดอู้ตัวอยู่บ้านเฉยๆ หรอกนะ?"

"..."

เหล่าแฟนคลับต่างพากันพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

ช่วงนี้พื้นที่คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดของหลินเซี่ย

กลายเป็นเสมือนคอมมูนิตี้พูดคุยประจำวันของเหล่าชาวเน็ตสายปั่นไปซะแล้ว

บรรดาแฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างก็ปากหวานฝีปากกล้าแถมยังเป็นตัวตลกกันทั้งนั้น

พวกเขาติดใจความฮาในห้องนี้กันถ้วนหน้าเลยทีเดียว

...

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

ทางด้านของหลินเซี่ย

ก็เพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า

แต่เขารู้สึกว่าเมื่อคืนนี้

คุณภาพการนอนของเขาช่างดีเยี่ยมยอดเยี่ยมกระดิ่งแมวสุดๆ!

แม้กระทั่งภาพหลอนจากเหตุการณ์ไปทำศพที่สุสานเมื่อวันก่อน ก็ไม่มีหลงเหลือตกค้างอยู่ในหัวเลยสักนิด

"ช่างเป็นวันที่เต็มไปด้วยความหวังจริงๆ!"

หลินเซี่ยบิดขี้เกียจส่งเสียงครางด้วยความสบายเนื้อสบายตัว ก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการล้างหน้าแปรงฟัน

จัดการหาอะไรง่ายๆ รองท้องพันท้องไปตามเรื่อง

เพราะเมื่อวานพอกลับมาถึงบ้านเขาก็ล้มตัวลงนอนทันที ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน

ท้องไส้เลยส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงมาตั้งแต่เช้า

พอจัดการอิ่มหนำสำราญเรียบร้อยแล้ว

เขาก็เริ่มนั่งคิดทบทวนถึงแผนการทำอาชีพเสริมในวันนี้

โดยเริ่มจากการทบทวนข้อผิดพลาดจากเมื่อวานและวันก่อนหน้า

หลินเซี่ยก็ตกผลึกความคิดออกมาได้ข้อสรุปที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่ง

นั่นก็คือ...

ชักช้าเกินไป!

หนีช้าเกินไปต่างหากล่ะ!

ความจริงเขาควรจะรีบชิ่งหนีทันทีตั้งแต่ตอนที่งานเสริมมันเสร็จสิ้นลงต่างหาก

เรื่องวุ่นวายแปลกประหลาดช่วงท้ายเกมถึงได้ไม่ตามมาหลอกมาหลอน

ดังนั้น บทเรียนราคาแพงนี้ต้องจำให้ขึ้นใจ

ไม่ว่าวันนี้จะออกไปรับจ้างทำอาชีพเสริมอะไรก็ตาม

ทันทีที่งานเสร็จและรับเงินเรียบร้อย ห้ามลังเลเด็ดขาด ต้องรีบซิ่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้านทันที!

ทำแบบนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถหลีกหนีสถานการณ์หลุดโลกทุกรูปแบบได้

เมื่อคิดหาแนวทางป้องกันได้แล้ว

หลินเซี่ยก็ทำการเปิดระบบสุ่มรางวัลประจำวันทันที

[ติ๊ง! สุ่มรางวัลสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสกิลติดตัว: ทักษะการขับขี่รถยนต์และรถจักรยานยนต์ระดับปรมาจารย์!]

ทักษะการขับขี่ระดับปรมาจารย์งั้นเหรอ?

พูดตามตรง ทักษะนี้มีประโยชน์มากเลยทีเดียว

วินาทีก่อนเขายังนั่งคิดอยู่เลยว่าทำงานเสร็จแล้วต้องรีบหนีให้ไว

ทักษะการขับขี่ขั้นเทพก็ลอยมาเสิร์ฟถึงที่ เหมือนเสือติดปีกชัดๆ

แถมด้วยทักษะนี้ เขายังสามารถไปสมัครขับรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชันได้สบายๆ อีกด้วย

งั้น...

วันนี้ลองไปขับรถรับจ้างดีไหมนะ?

ขับรถรับจ้างส่งผู้โดยสาร คงไม่มีทางเกิดอุบัติเหตุหรือซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขึ้นมาได้หรอกมั้ง?

ถ้าเราขับรถหนีให้เร็วกว่าความซวย

ความซวยก็ไล่ตามเราไม่ทันแล้วสิ!

นี่แหละคือการใช้ 'วิธีทางกายภาพ' เอาชนะเวทมนตร์อย่างแท้จริง!

ใช้รถซิ่งหนีสุดชีวิต อยากจะรู้เหมือนกันว่าคราวนี้จะแก้ปัญหายังไง!!

ยิ่งคิด หลินเซี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนการนี้มีความเป็นไปได้สูงมาก

แต่ก็ยังไม่รีบร้อนตัดสินใจ

เพราะจากการวิเคราะห์เมื่อครู่นี้

เขายังได้ข้อสรุปอีกประเด็นหนึ่งด้วย

"หรือว่าอันที่จริงแล้ว คนที่เป็นตัวซวยจะไม่ใช่ฉัน? แต่เป็นระบบต่างหากล่ะ??"

"ดังนั้น อาชีพขับรถรับจ้าง... เอาไว้ค่อยพิจารณาทีหลังก็แล้วกัน"

ระบบ: ???

แม่ร่วงเอ๊ย!

ช่างกล้าใส่ร้ายป้ายสีกันซะจริงนะ!

"แต่อีกทางเลือกหนึ่งก็คือ การไปทำอาชีพเสริมที่ต่อยอดมาจากอาชีพหลักของตัวเอง แบบนี้น่าจะดูน่าเชื่อถือกว่าหรือเปล่า?"

หลินเซี่ยใช้มือข้างหนึ่งลูบคางครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ผ่านไปครู่ใหญ่

ดวงตาของเขาก็พลันส่องประกายสว่างวาบขึ้นมา พึมพำกับตัวเองว่า:

"มีความเป็นไปได้ไหมนะ ที่ฉันจะลองเปิดคอร์สรับสอนเต้นหรือสอนร้องเพลงให้คนอื่น?"

"ในเมื่อตัวฉันเองก็ร้องเพลงไม่เป็นเต้นไม่ได้ นั่นมันเป็นเพราะฉันขาดพรสวรรค์"

"แต่ถ้าฉันไปลอกเลียนแบบท่าทางและคำสอนจากคลิปวิดีโอสอนเต้นบนอินเทอร์เน็ต แล้วเอามาสอนต่อแบบคำต่อคำตัวต่อตัวล่ะ?"

"โอ้โฮ ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ เลยเว้ยเฮ้ย!!"

เมื่อค้นพบเส้นทางสว่างสายใหม่ ความหม่นหมองในใจของหลินเซี่ยก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

เขารีบกดเปิดไลฟ์สดทันที

ถึงเวลาที่จะต้องไปพูดคุยทักทายกับเหล่าผู้ชมผู้แสนน่ารักเสียที

และทันทีที่สตรีมไลฟ์สดเริ่มต้นขึ้น

ช่องคอมเมนต์ก็เดือดพล่านขึ้นมาในพริบตา

"เชี่ยเอ๊ย! เปิดไลฟ์แล้วเว้ย!"

"เย้! สตรีมเมอร์ ฉันรอจนดอกไม้เหี่ยวแห้งตายไปหลายรอบแล้วนะเนี่ย ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมาสักที!"

"ทุกคนมาดูเร็วเข้า สตรีมเมอร์หน้าเลือดจอมวางแผนเปิดไลฟ์แล้ว!"

"สตรีมเมอร์ นายซ่อนตัวเก่งเกินไปแล้วนะ ใครจะไปคิดล่ะว่าเบื้องหลังนายกำลังเดินหมากกระดานใหญ่อยู่จริงๆ"

"สตรีมเมอร์ นายเปลี่ยนไปแล้ว นายไม่ใช่ตัวซวยคนเดิมที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้วนะ"

"เด็กใหม่มารายงานตัว ขอถามหน่อยครับ ที่นี่คือห้องไลฟ์สดของสภากรรมการหมากรุกแห่งวงการบันเทิงใช่ไหมครับ?"

"สตรีมเมอร์ วันนี้เราแวะไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจเขตซิ่งฝูลู่กันดีไหม คิดถึงผู้กองจ้าวจะแย่แล้ว"

"เช็คอินเด็กใหม่ครับ อยากรู้จังว่าที่นี่คือห้องไลฟ์สดของศิลปินผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกตัวจริงเสียงจริงหรือเปล่า?"

"สตรีมเมอร์สุดยอดมาก! อ่านบทความของหนังสือพิมพ์กั๋วหมินรื่อเป้าแล้ว รู้สึกประทับใจในความพยายามของนายจริงๆ นะ เป็นกำลังใจให้นะ!"

"..."

หลินเซี่ยกวาดสายตามองข้อความคอมเมนต์ที่เลื่อนไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน

เดี๋ยวสิ...

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

ทำไมวันนี้พวกแฟนคลับถึงพิมพ์จาแปลกๆ พิกลกันจังเลยล่ะ?

ใครกันที่เป็นคนวางแผนหมากกระดานใหญ่?

แล้วใครกันที่เป็นศิลปินผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกอะไรนั่นน่ะ?

ส่วนพวกที่คอยยุยงให้เขาไปจิบน้ำชานั่นอีก...

ช่วยหยุดเอาความซวยมาแปะหัวเขาได้แล้วโว้ย!

หลังจากนั่งอ่านคอมเมนต์งงๆ อยู่พักใหญ่

ในที่สุดหลินเซี่ยก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้

ที่แท้ก็เป็นฝีมือของพวกสำนักข่าวบนฮอตเสิร์ชที่กุเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาอีกแล้วสินะ!

เมื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าเว็บเวยป๋อผ่านตาไปครู่เดียว

หลินเซี่ยก็ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง แทบอยากจะร้องไห้โฮออกมาดังๆ

"เอ่อ... เรื่องนี้..."

"พวกเราเข้าใจความเข้าใจผิดกันไปกันใหญ่โตเบอร์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!"

...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ทางด้านของกองปราบปราม

ร.ต.อ. หญิง จ้าวรั่วหนาน ก็คอยเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวในห้องไลฟ์สดของหลินเซี่ยอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

และทันทีที่เธอเห็นสัญญาณไฟไลฟ์สดติดขึ้นมา

เธอก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดทันที:

"ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทาง! ไปเชิญตัวคุณหลินเซี่ยมาพบเราที่กองปราบด่วน!"

"จำไว้นะคะ รอบนี้เป็นการเชิญมาเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างเป็นทางการ ไม่ใช่การบุกจับกุม!"

"ดังนั้น... ทุกคนต้องรักษาท่าทางให้สุภาพเรียบร้อย ยิ้มแย้มแจ่มใสเข้าไว้เข้าใจไหม~~~"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงและรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์เพทุบายของจ้าวรั่วหนาน

บรรดาลูกทีมหนุ่มสาวทั้งหลายต่างก็พากันกลืนน้ำลายลงคอ เอามือกุมต้นแขนด้วยความรู้สึกขนลุกซู่ไปตามๆ กัน

ทำไมพอฟังน้ำเสียงแบบนี้แล้ว

พวกเขากลับรู้สึกว่าผู้กองสาวคนนี้กำลังวางแผนจะไปกลั่นแกล้งใครสักคนอยู่ยังไงยังงั้นล่ะ?

แต่นั่นก็นับว่าเป็นลางสังหรณ์ที่แม่นยำมากๆ เลยทีเดียว...

...

"พี่น้องทั้งหลาย โลกออนไลน์น่ะน้ำมันลึกเกินกว่าพวกคุณจะหยั่งถึงได้นะ!"

"ดังนั้น อย่าไปเชื่อข่าวลือเพ้อเจ้อบนฮอตเสิร์ชพวกนั้นเลยเชียว มันไม่มีความจริงอยู่เลยสักนิด!"

"เอาล่ะ วันนี้เรามาตั้งหน้าตั้งตาหาเงินทำมาหากินกันต่อดีกว่า..."

"เหนือสิ่งอื่นใด การใช้สองมือของตัวเองหาเงินให้ได้ นั่นแหละคือเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

หลินเซี่ยกล่าวคำพูดที่ฟังดูมีเหตุผลจบไปหนึ่งยก

จากนั้นเขาก็เริ่มอธิบายแผนการของเขาให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สดฟัง

หนึ่งคือไปขับรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชัน

สองคือไปสอนคนอื่นร้องเพลงและแสดงละคร

แต่พอแฟนคลับได้ยินข้อสอง

แต่ละคนก็พากันทำหน้าสงสัยในชีวิต

นี่นายไม่รู้ระดับการร้องเพลงและเต้นของตัวเองเลยเหรอไง?

นายเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงจะไปสอนคนอื่นเนี่ย?

ทว่าก็ยังมีชาวเน็ตที่มีจินตนาการกว้างไกลช่วยเสนอไอเดียให้หลินเซี่ย

"สตรีมเมอร์ อย่าเอาทักษะพวกนั้นไปทำร้ายคนอื่นเลย สู้ไปเป็นตัวประกอบยังดีกว่านะ"

"แน่นอนว่าการไปขับรถรับจ้างก็เป็นทางเลือกที่ดีเหมือนกัน พวกเราทุกคนต่างก็เชื่อมั่นว่านายมีแววว่าจะต้องติดคุกแน่ๆ!"

เมื่ออ่านคอมเมนต์นี้

หลินเซี่ยก็ทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง

"ไปเป็นตัวประกอบ ก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่นะ ยังไงซะตัวประกอบก็ไม่ต้องใช้ทักษะการแสดงอยู่แล้ว..."

"อีกอย่าง ในกองถ่ายก็ไม่เคยมีเรื่องอะไรที่ไปเกี่ยวข้องกับสถานีตำรวจมาก่อนด้วย"

เมื่อคิดได้แบบนี้ ตัวเลือกสำหรับวันนี้ก็ดูจะเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหันเลยแฮะ!!

หลินเซี่ยรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

และในตอนที่เขากำลังจะตัดสินใจไปรับบทตัวประกอบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หลินเซี่ยลุกขึ้นไปเปิดประตูโดยไม่ลังเล

แต่เมื่อประตูเปิดออก

เขากลับต้องยืนนิ่งงันอยู่กับที่

และผู้ชมในห้องไลฟ์สด

ก็ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

ชั่วครู่ต่อมา หน้าจอไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยคำว่า "เชี่ยเอ๊ย!"

ในขณะเดียวกัน

จ้าวรั่วหนานก็ส่งยิ้มอ่อนโยน

เอ่ยทักทายหลินเซี่ย:

"สวัสดีค่ะ ดาราดังหลินเซี่ย"

"กองปราบของเรามีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อยค่ะ"

"ไม่ทราบว่า... คุณจะสะดวกไปกับเราสักหน่อยได้ไหมคะ?"

"ถึงแม้ฉันจะรู้ว่า การทำแบบนี้อาจจะส่งผลต่อการทำลายคำสาปจิบน้ำชาติดต่อกันของคุณ แต่พวกเรากำลังรีบจริงๆ ค่ะ ต้องการความร่วมมือจากคุณด่วนเลย!"

น้ำเสียงของจ้าวรั่วหนานช่างอ่อนหวาน ราวกับเขียนคำว่า 'ท่าทีเป็นมิตร' แปะไว้บนใบหน้า

ทำเอาลูกทีมที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับอ้าปากค้าง

เดี๋ยวสิ หัวหน้าของพวกเรามีมุมที่อ่อนโยนขนาดนี้ด้วยเหรอ?

แต่ประโยคสุดท้ายนั่น มันดูจงใจเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

เธอสามารถพาหลินเซี่ยไปได้เลยแท้ๆ แต่กลับต้องมาอธิบายยืดยาวขนาดนี้

นี่มันจงใจแทงใจดำกันชัดๆ!

เถ้าแก่ร้านลูกโป่ง: "ความรู้สึกนี้คุ้นๆ แฮะ!!!"

และในตอนนั้นเอง

ลูกทีมของจ้าวรั่วหนานก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ทำไมเมื่อวาน

หัวหน้าถึงยืนกรานว่าต้องเป็นวันนี้

ที่แท้สองคนนี้ก็มีความแค้นส่วนตัวกันนี่เอง!

...

...