บทที่ 80 เอ๊ะ~ ตอนนี้ใครเป็นหมูตู้กันแน่นะ ฉันไม่บอกหรอก...

คำถาม:

แต่เช้าตรู่

เปิดประตูออกไป

แล้วพบว่าตัวเองถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจสายสืบ มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ?

หลินเซี่ยคิดว่า...

อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรมากมายขนาดนั้นหรอก

พูดให้ถูกก็คือ มันชาชินไปหมดแล้ว

เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนเอา ระเบิดปรมาณู มาทดลองระเบิดในสมองของเขาต่างหาก!!

จากนั้นก็ตูมตาม!

กลุ่มควันรูปดอกเห็ดแสนสวยค่อยๆ ลอยฟุ้งขึ้นมา

แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

สมองว่างเปล่าขาวโพลนไปชั่วขณะ!

แม่ร่วงเอ๊ย!

เล่นบ้าอะไรวะเนี่ย!!

มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

พวกคุณเป็นถึงหน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรม (กองปราบ) แท้ๆ

มีเรื่องอะไรที่ต้องให้ศิลปินต๊อกต๋อยอย่างเขามาให้ความร่วมมือด้วยเล่า?

ทำไมล่ะ?

เมื่อวานเพิ่งจะไปปั๊มกุญแจที่เขตเมืองเก่ามาเองนะ

แถมยังต้องไปลงทะเบียนทำประวัติที่สถานีตำรวจเขตเมืองเก่าไปหมาดๆ ด้วยซ้ำ ยังไม่พอใจอีกเหรอ

นี่พวกคุณกองปราบถึงกับอยากให้เขาไปลงทะเบียนทำประวัติที่หน่วยงานตัวเองด้วยเลยงั้นเหรอ?

หลินเซี่ยรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นที่สุด

แถมยังรู้สึกคับแค้นใจจนแทบกระอักเลือด

ทำไมเขาถึงสลัดคำสาปนี้ไม่หลุดสักทีนะ?

ไหนบอกว่าจะใช้ 'วิธีทางกายภาพ' เอาชนะเวทมนตร์ไงล่ะ

ตอนนี้ยังไม่ทันได้ใช้กำลังทางกายภาพเลย

เวทมนตร์ฝั่งตรงข้ามก็ชิงลงมือก่อนล่วงหน้าไปหลายก้าวซะแล้ว

แบบนี้มันเล่นไม่ซื่อชัดๆ แล้วจะให้สู้ต่อยังไงเล่า!

บ่นไปก็เท่านั้น

ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์บุกมาเชิญถึงหน้าบ้านด้วยตัวเอง

หลินเซี่ยก็คงไม่กล้าวิ่งหนีหรอกนะ

ขืนวิ่งหนีต่อหน้าต่อตาเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ข้อหาความผิดมันจะพลิกโฉมหน้ากลายเป็นเรื่องใหญ่โตทันที

เขายังไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในคุกหรอกนะ

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

แต่หลินเซี่ยก็จำต้องทำตัวว่านอนสอนง่าย ยอมเดินตามกองปราบปรามไปแต่โดยดี

"พี่น้องทั้งหลาย วันนี้สถานการณ์มันไม่ปกติ เอาไว้โอกาสหน้าค่อยไปหาเงินทำอาชีพเสริมก็แล้วกันนะครับ"

"ตอนนี้พวกเราขอตัวเดินทางไป... กับท่านเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ทรงเกียรติกันก่อนสีกรอบนะคร้าบบบบ!!!"

หลินเซี่ยไม่ลืมที่จะหันไปกล่าวลาทักทายกับเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดด้วยเช่นกัน

ตอนนี้เขารู้สึกนึกเสียใจภายหลังนิดๆรู้งี้รู้งี้ไม่เปิดไลฟ์สดซะตั้งแต่แรกก็ดีหรอก

ในขณะเดียวกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สด หลังจากผ่านช่วงเวลาตกใจอุทานคำว่า 'เชี่ย' ออกมาเสียงดังลั่น

พอได้ยินเสียงพูดตัดพ้อของหลินเซี่ย

พวกเขาก็พากันได้สติกลับคืนมา

แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้องจนสำลัก

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ ก๊ากกกกก..."

"นี่มันบทละครเทวดาอะไรวะเนี่ย ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีวันนี้!"

"ทำไมสตรีมเมอร์ถึงสามารถสร้างความบันเทิงให้พวกเราได้ทุกวันเลยวะเนี่ย โคตรฮาเลย!"

"ฉันจำน้องผู้หญิงคนนี้ได้นะ นี่มันผู้กองสาวสวยคนที่เคยโดนสตรีมเมอร์เข้าใจผิดคิดว่าเป็นพวกทำอาชีพพิเศษเมื่อหลายวันก่อนไม่ใช่เหรอ"

"พูดตามตรงนะ ฉันว่าประโยคสุดท้ายของน้องผู้หญิงคนนั้นแฝงความแค้นฝังหุ่นเอาไว้เต็มเปี่ยมเลยว่ะ ฮ่าๆๆ!"

"วันนี้ใครกันนะที่จะได้เป็นหมูตู้ผู้โชคร้าย ฉันไม่บอกหรอกนะ ฮ่าๆๆ!"

"จำได้ว่าน้องผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของหัวหน้าสถานีตำรวจเขตซิ่งฝูลู่ไม่ใช่เหรอ? ถ้างั้นวันนี้ไปจิบน้ำชาที่กองปราบก็ถือว่าสมเกียรติอยู่นะ!"

"เหมาะสม! เหมาะสมสุดๆ! คู่ควรทุกประการ! สตรีมเมอร์ นายมันสุดยอดจริงๆ!"

"ฉลองให้กับการปลดล็อกความสำเร็จจิบน้ำชาติดต่อกันเป็นวันที่ 12 สำเร็จอย่างงดงาม ชนแก้ว (cheers)!"

"พรืดดด! คอมเมนต์บน นายเล่นมุกภาษาอังกฤษคำพ้องเสียงอีกแล้วนะ ฮ่าๆๆ!"

เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยการปั่นประสาทและเล่นตลกของผู้ชมในห้องไลฟ์สด

มุมปากของหลินเซี่ยก็กระตุกยิกๆ อย่างควบคุมไม่ได้

ช่างเถอะ ตาเห็นไม่สู้หูฟัง อยู่ไปก็ปวดหัวเปล่าๆ

ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็เตรียมตัวไปกองปราบกันเถอะ

ดังนั้น เขาจึงเตรียมจะกดปิดไลฟ์สดหนีปัญหา

แต่ทว่า จ้าวรั่วหนานกลับส่งยิ้มหวานหยดย้อยแล้วเอ่ยท้วงขึ้นมาว่า:

"การไลฟ์สดไม่ต้องปิดหรอกค่ะ ถึงวันนี้พวกเราจะเชิญคุณมาที่กองปราบ แต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการทำอาชีพเสริมของคุณเลยสักนิดเดียว!"

"อย่างน้อยๆ การเปิดไลฟ์สดเอาไว้ ก็ช่วยเป็นพยานหลักฐานยืนยันได้ว่า การมาโรงพักวันนี้ของคุณบริสุทธิ์ใจ ไม่เกี่ยวข้องกับการกระทำผิดกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น"

"ในแง่หนึ่ง ฉันกำลังช่วยกอบกู้ชื่อเสียงความบริสุทธิ์ให้คุณอยู่นะคะเนี่ย คุณควรจะต้องกล่าวคำขอบคุณฉันด้วยซ้ำไป"

"แฮ่ม!"

พูดจบ จ้าวรั่วหนานก็เกือบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาท่ามกลางบรรยากาศจริงจัง

ความจริงแล้ว ตอนแรกเธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจมุกตลกพวกนี้เท่าไหร่หรอก

แต่พอเมื่อคืนเธอเสียเวลาเปิดย้อนดูคลิปไลฟ์สดเก่าๆ ของหลินเซี่ยจนดึกดื่น

เธอก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งในความซวยซ้ำซ้อนของหมอนี่

บนโลกใบนี้จะมีมนุษย์ที่ดวงตกได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?

ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสะใจกับเหตุการณ์ในวันนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดแกมจำยอมของหลินเซี่ยตอนที่อยากจะปิดไลฟ์สดหนี

เธอก็ยิ่งรู้สึกสะใจจนหุบยิ้มไม่ได้

ก็นั่นแหละนะ ใครใช้ให้หมอนี่บังaาญมาปากเสียใส่เธอว่าเป็น 'เจ้าหน้าที่หน่วยงานพิเศษ' กันเล่า!

นี่แหละคือบทเรียนราคาแพงของการล่วงเกินผู้หญิงที่ชอบผูกใจเจ็บ!

หลินเซี่ยฟังจบ สีหน้าก็เปลี่ยนสีสลับไปมาอย่างรวดเร็ว

เธอช่วยยืนยันความบริสุทธิ์เรื่องอาชีพเสริมให้ก็จริง

แต่มันไม่ได้แปลว่าเขามีความผิดฐานอื่นหรอกเหรอ?

แบบนี้มันรังแกกันชัดๆ!

เธอกำลังทำให้ข่าวลือมันแย่ลงไปกว่าเดิมต่างหากเล่า!

หลินเซี่ยแทบจะอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เขาเริ่มนึกย้อนกลับไปในอดีต

ตัวเองไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาเจอผู้หญิงคนนี้ตามจองเวรจองกรรมไม่เลิกราเนี่ย!

ยุติธรรมตรงไหนฟะเนี่ย!!

"เอาล่ะ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ"

สิ้นเสียงคำสั่ง

ทุกคนก็พากันก้าวขึ้นรถตำรวจคันเก่ง

เหยียบคันเร่งมิดไมล์ พุ่งทะยานฝ่าสายฝนออกไปด้วยความเร็วสูง

เป้าหมายปลายทางคือ—

กองปราบปรามอาชญากรรม (กองปราบ)!

...

ในขณะเดียวกัน

ณ บริษัทเจียสิงมีเดีย

หยางมี่ที่นั่งดูไลฟ์สดผ่านหน้าจอตั้งแต่เช้า

พอเห็นภาพเหตุการณ์ตอนที่หลินเซี่ยโดนกองปราบล็อกตัวขึ้นรถไปหน้าตาเฉย

อารมณ์ความรู้สึกหลากหลายก็พรั่งพรูเข้ามาในอกของเธอ

เธอก้มหน้าลงมองแผนงานการแข่งขันรายการวาไรตี้ 'ดาราปะทะอาชีพเสริม' ที่เพิ่งร่างเสร็จไปหมาดๆ เมื่อคืนนี้

แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างปลงตก:

"หรือว่า... รายการวาไรตี้อันนี้ ควรจะพับเก็บยกเลิกโครงการไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลยดีนะ?"

...

และในเวลาไล่เรี่ยกัน

ที่สถานีตำรวจเขตซิ่งฝูลู่

ผู้กองจ้าวและผองเพื่อนกำลังนั่งล้อมวงดูไลฟ์สดของหลินเซี่ยอยู่เช่นกัน

สีหน้าของแต่ละคนในตอนนี้เต็มไปด้วยความขบขันและเวทนา

โดยเฉพาะลุงๆ ตำรวจรุ่นพี่อย่างหมวดชางกับหมวดหลี่

พวกเขาจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของจ้าวรั่วหนานที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

แล้วหันมามองหน้าผู้กองจ้าวผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งทำหน้ามืดครึ้มเป็นตูดหม้อ

อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซวขึ้นมาเบาๆ ว่า:

"ผู้กองจ้าวครับ ดูท่าทางลูกสาวของคุณวันนี้จะมีอาการแปลกๆ ไปนะเนี่ย"

"เด็กสาวคนนี้จงใจแกล้งกดดันจิตใจของพ่อหนุ่มหลินเซี่ยชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ ปกติแกไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา"

พูดจบ ทั้งสองคนก็สบตากันแล้วพูดประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกันว่า:

"มีหนุ่มสาวคู่ไหนกำลังแอบส่งสายตาจีบกันอ้อมๆ หรือเปล่าหนอ~ แต่เรื่องแบบนี้เราไม่บอกหรอกนะ ฮ่าๆๆๆ!"

ผู้กองจ้าวส่งสายตาพิฆาตเหล่ไปมองลูกน้องตัวแสบทั้งสองคน

พูดมากจริงนะพวกแกสองคนเนี่ย!

แต่อีกใจหนึ่ง พอผู้กองจ้าวลองวิเคราะห์พฤติกรรมของลูกสาวตัวเองดูแล้ว

เขาก็เริ่มรู้สึกว่า... วันนี้ลูกสาวของเขามันดูแปลกๆ จริงๆ นั่นแหละ!

...

ตัดภาพมาที่ตัวของหลินเซี่ย

นั่งรถกองปราบมาได้ไม่นาน

พวกเขาก็เดินทางมาถึงอาคารกองปราบปรามอาชญากรรมอย่างราบรื่น

เมื่อลงจากรถ

หลินเซี่ยก็ถูกพาตัวตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของกองสืบสวนทันที

เห็นแบบนี้แล้ว หลินเซี่ยก็แอบแปลกใจนิดๆ

เงื่อนไขความเป็นอยู่ของกองปราบปรามดูท่าทางจะไม่ธรรมดาเลยแฮะ

มาดื่มชาที่นี่ ถึงกับมีห้องทำงานส่วนตัวต้อนรับเป็นกิจลักษณะเชียวรึ?

และในตอนนั้นเอง

ราวกับต้องการจะเยาะเย้ยเขาเล่น

จ้าวรั่วหนานก็เดินเข้ามาตบไหล่เขาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า:

"ท่านดาราดังหลินเซี่ยคะ อยากดื่มชาอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ทางเราเตรียมไว้บริการทุกรสชาตินะคะ"

"..."

หลินเซี่ยน้ำตาตกใน

เขาไม่อยากดื่มอะไรทั้งนั้นแหละ!

เขาอยากกลับบ้าน!

"แล้วตกลงพวกคุณเชิญผมมาช่วยสะสางคดีอะไรกันแน่ครับ?" หลินเซี่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดหน่อย

ในเมื่อมาถึงถิ่นเขาแล้ว จะมามัวกลัวอะไรอยู่เล่า

สู้ลุยเคลียร์ให้มันจบๆ ไปซะยังจะดีกว่า!

เห็นหลินเซี่ยเปลี่ยนท่าทีกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

จ้าวรั่วหนานก็ไม่ได้คิดจะเล่นสนุกต่อ เธอเดินไปหยิบกล่องโลหะลึกลับลวดลายประณีตกล่องหนึ่งออกมาจากตู้เอกสาร

แล้ววางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าหลินเซี่ย

"นั่นแหละค่ะ สิ่งที่เราอยากให้คุณช่วย"

"ช่วยดูซิว่า... คุณมีความสามารถพอจะเปิดกล่องใบนี้ออกได้ไหม?"