บทที่ 84 เมื่อก่อนผมไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้ชาของจ๋าน จ๋านจะเลือกเอง!

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้

ผลกระทบที่ตามมาคงไม่ใช่น้อยๆ แน่

หลินเซี่ยเองก็รู้ตัวดี

ถึงแม้จุดประสงค์ตั้งต้นจะเป็นไปเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

แต่วิธีการที่ใช้มันก็เล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อยจริงๆ

ดังนั้น การจัดการปัญหาหลังจากนี้

คงเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวไม่น้อย

เผลอๆ อาจจะส่งผลกระทบไปถึงบริษัทด้วยซ้ำไป

ทว่า——

หลินเซี่ยกลับไม่รู้สึกปวดหัวเลยสักนิด

ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกว่า...

แม่งเอ๊ย! โคตรสะใจเลยเว้ย!

ในที่สุด เขาก็สามารถตะโกนบอกทุกคนได้อย่างเต็มปากเต็มคำเสียทีว่า:

"แม่ร่วงเอ๊ย! การจิบน้ำชาในครั้งนี้! ฉันเป็นคนเลือกเองโว้ย!!!"

"เมื่อก่อนฉันไม่มีทางเลือก ต้องถูกบังคับให้ไปจิบน้ำชาตลอด!"

"แต่ว่า! ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ วินาทีนี้! ชาของจ๋าน จ๋านจะเลือกเอง!!"

"คุณตำรวจครับ ขอกาแฟคาปูชิโน่ให้ผมแก้วนึงสิครับ!!!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น

หลินเซี่ยก็เปิดประตูลงจากรถอย่างองอาจ

พร้อมกับเดินยิ้มร่าเข้าไปหา 'การรวมมิตรความซวยสามประสาน'... ถุย!

เดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามนายต่างหาก

...

ในขณะเดียวกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดที่มองดูแผ่นหลังของหลินเซี่ย

จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกหดหู่และสะเทือนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พวกเขากลับเริ่มรู้สึกสงสารหลินเซี่ยขึ้นมาจับใจ

"ฮือๆๆ! ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกว่าแผ่นหลังของสตรีมเมอร์มันดูอ้างว้างโดดเดี่ยวจังเลย"

"บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้าขึ้นมาล่ะเนี่ย"

"อ๊ากก นี่มันห้องไลฟ์สดสายตลกไม่ใช่เหรอฟะ?"

"ไหนตกลงกันไว้ว่าจะทำให้ฉันขำจนตายไง? แล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงอยากจะร้องไห้จนตายแทนล่ะ!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันเห็นสตรีมเมอร์อาจจะต้องไปจิบน้ำชา แต่ฉันกลับขำไม่ออกเลย"

"ทุกคนไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า สตรีมเมอร์ทำไปเพื่อช่วยชีวิตคน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?"

"ถ้ามองข้ามเรื่องกฎหมายไป มันก็คงไม่เป็นไรหรอก แต่ในความเป็นจริง การขโมยรถตำรวจแล้วยังขับฝ่าไฟแดง มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะ ถึงจะอ้างว่าทำไปเพื่อช่วยคน แต่มันก็อาจจะก่อให้เกิดอันตรายกับคนอื่นได้เหมือนกัน"

"แต่ฝีมือการขับรถของสตรีมเมอร์เทพขนาดนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บสักหน่อยนี่นา!"

"พูดไปก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของตำรวจอยู่ดี"

"ก็จริงนะ วีรกรรมของสตรีมเมอร์วันนี้ มันไม่ต่างอะไรกับผู้ก่อการร้ายแบกระเบิดเดินเพ่นพ่านไปทั่วเมือง แถมยังจุดชนวนแล้วกระทืบดับเองอีกต่างหาก"

"คอมเมนต์บน นายนี่มันเปรียบเทียบได้เห็นภาพจริงๆ"

...

อีกด้านหนึ่ง

ณ บริษัทเจียสิงมีเดีย

หยางมี่และเร่อปาก็กำลังตกตะลึง

จ้องมองภาพ 'การรวมมิตรสามประสาน' บนหน้าจอตาไม่กะพริบ

แม้ว่าเหตุการณ์สุดระทึกจะผ่านพ้นไปสักพักใหญ่แล้ว

แต่อารมณ์ของพวกเธอก็ยังคงไม่กลับมาเป็นปกติ

ยังคงจมดิ่งอยู่กับฉากการซิ่งรถสุดหวาดเสียวเมื่อครู่นี้

"พี่มี่ เอาไงดีล่ะคะเนี่ย?"

"คราวนี้ หลินเซี่ยคงไม่จบแค่การไปลงบันทึกประจำวันจิบน้ำชาธรรมดาๆ แล้วล่ะ"

เมื่อได้สติกลับมา เร่อปาก็มีสีหน้ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้ว่าช่วงนี้ เธอเองก็เหมือนกับผู้ชมในห้องไลฟ์สด

ที่รู้สึกว่าเรื่องที่สนุกที่สุดในแต่ละวันคือการได้ดูหลินเซี่ยไปจิบน้ำชาที่สถานีตำรวจ

แถมตัวเองยังได้มีส่วนร่วมไปสัมผัสประสบการณ์นั้นด้วย

แต่ตอนนี้ พอเห็นว่าหลินเซี่ยอาจจะต้องเจอกับปัญหาใหญ่เข้าจริงๆ

สัญชาตญาณลึกๆ ของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเขาขึ้นมา

หยางมี่เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ตอนแรก หลังจากเกิดเรื่องเข้าใจผิดในปฏิบัติการกวาดล้างเมื่อคืนนี้

เธอตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะรักษาระยะห่างจากหลินเซี่ย

แต่ลับหลัง เธอกลับยังแอบคิดวางแผนทำรายการวาไรตี้ที่เหมาะสมให้กับเขาอยู่ดี

ตอนนี้ พอเห็นว่าหลินเซี่ยกำลังจะถูกตำรวจหิ้วปีกไปอีกรอบ

ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเธอ ก็คือต้องรีบไปประกันตัวเขาออกมา!

ไม่ว่ายังไง วันนี้หลินเซี่ยก็ทำไปเพื่อช่วยเหลือคน

ตราบใดที่จุดประสงค์ตั้งต้นเป็นเรื่องดี ทุกอย่างก็ยังพอเจรจากันได้

"ไป! เราไปที่กองปราบปรามกันเถอะ!"

"อ้าว? พี่มี่ พี่เพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าชาตินี้จะไม่เหยียบไปที่นั่นอีกแล้ว?"

"เธอนี่มันพูดมากจริง! ตกลงจะไปไหม?"

"ไปค่ะ ไปๆๆ!"

...

เช่นเดียวกัน

ณ สถานีตำรวจเขตซิ่งฝูลู่

ผู้กองจ้าวและผองเพื่อนต่างก็มีสีหน้ามึนงงไม่ต่างกัน

ตอนแรก พวกเขากะจะดูไลฟ์สดเอาฮาขำๆ เหมือนทุกเช้า

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า พอดูไปดูมา

ดันกลายเป็นการถ่ายทอดสดฉากซิ่งรถไล่ล่าซะงั้น

ถึงแม้ว่าหลินเซี่ยจะทำความดีช่วยเหลือชีวิตคนก็จริง

แต่ถ้ามองในมุมมองของผู้รักษากฎหมาย

กฎระเบียบและบรรทัดฐานบางอย่าง

ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

"เฮ้อ! ไอ้หนุ่มนี่มันคงจะเหงาปากมากสินะ ถ้าวันไหนไม่ได้จิบน้ำชา!"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกสาวสุดที่รักของฉันจะจัดการเรื่องนี้ตามกฎหมายยังไง! ยิ่งเป็นคนจริงจังอยู่ด้วย..."

"เอาเถอะ ฉันลองแวะไปดูสักหน่อยดีกว่า เผื่อจะช่วยพูดแก้ต่างอะไรให้ได้บ้าง"

"วีรกรรมของไอ้หนุ่มนี่ในวันนี้ ทำเอาฉันรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้งเลยแฮะ"

ผู้กองจ้าวบ่นพึมพำกับตัวเองสองสามประโยค

จากนั้นก็เตรียมตัวจะออกเดินทางไปที่กองปราบปราม

จ่าจางกับจ่าหลี่เห็นดังนั้น

ก็พูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มว่า "ไปสิ ไปด้วยกันเลย แวะไปเยี่ยมเสี่ยวหนานด้วย"

ผู้กองจ้าวปรายตามองทั้งสองคนด้วยความหมั่นไส้

"ฉันว่าพวกนายแค่อยากจะไปเผือกเรื่องชาวบ้านใกล้ๆ มากกว่าล่ะมั้ง!"

"ฮี่ๆๆ! ผู้กองก็พูดไป นั่นมันเรียกว่าไปเผือกที่ไหนกัน?"

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะ "ถ้าใช้คำศัพท์ของพวกชาวเน็ตในไลฟ์สด เขาเรียกว่าพวกเราไป 'กินแตง' (เผือก) ต่างหากล่ะ!"

ผู้กองจ้าว: ...

...

ตัดภาพมาที่บริเวณหน้าโรงพยาบาล

ในเวลานี้

หลินเซี่ยที่เดินยิ้มร่าเข้ามาหาตำรวจทั้งสามนาย

ก็พูดประโยคที่เตรียมเอาไว้อย่างดิบดีออกมาทันที

"เมื่อก่อนผมไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้ผม..."

ทว่า

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค

ตำรวจทั้งสามนายกลับเดินผ่านหน้าเขาไปหน้าตาเฉย ราวกับมองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

แล้วตรงดิ่งไปตรวจสอบสภาพรถตำรวจคันที่เขาเพิ่งขับมา

"ตัวรถแทบจะไม่มีรอยขีดข่วนเลย ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

"เดี๋ยวผมจดป้ายทะเบียนรถไว้ก่อนนะ รบกวนเซ็นชื่อรับทราบตรงนี้ด้วย เดี๋ยวผมเอาไปจัดการเรื่องใบสั่งให้ทีหลัง"

"อ้อ รั่วหนาน เดี๋ยวคุณช่วยกรอกข้อมูลลงในเอกสารให้หน่อยนะ พอกลับไปผมจะได้รายงานเบื้องบนถูก"

"ได้เลย! ไม่มีปัญหา ไปดูอาการของสองสามีภรรยาคู่นั้นกันก่อนเถอะ"

พูดจบ ทั้งสามคนก็เดินตรงไปยังรถพยาบาล

และในตอนนั้นเอง

เสียงเด็กร้องไห้จ้าก็ดังออกมาจากภายในรถพยาบาลสองครั้งติดๆ กัน

วินาทีต่อมา พยาบาลคนหนึ่งก็เดินอุ้มเด็กทารกออกมาสองคน ซ้ายคน ขวาคน

"คลอดแล้วค่ะ คลอดแล้ว เป็นฝาแฝดชายหญิงนะคะ คุณแม่ก็ปลอดภัยดีค่ะ"

ผู้เป็นสามีพอได้ยินดังนั้น ก็รีบถลันตัวเข้าไปดูด้วยความดีใจ

เมื่อเห็นว่าทั้งภรรยาและลูกน้อยปลอดภัยดี

เขาก็กลั้นน้ำตาแห่งความปิติยินดีเอาไว้ไม่อยู่

วินาทีต่อมา

เขาหันขวับกลับมามองหลินเซี่ย

แล้ววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากุมมือหลินเซี่ยไว้แน่น

"น้องชาย ขอบคุณมากนะ! ขอบคุณจากใจจริงเลย!"

"ถ้าไม่ได้คุณ ภรรยาผมคง..."

ชายคนนั้นปาดน้ำตา แล้วพูดต่อว่า "บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะกล่าวคำขอบคุณ คืนนี้ผมต้องขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวคุณให้ได้!"

"และเพื่อให้ลูกๆ ของผมจดจำผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ตลอดไป"

"ผมตัดสินใจแล้ว ลูกสองคนนี้ คนผู้ชายจะให้ชื่อว่า 'เจินมิ่งต้า' (ดวงแข็งจริงๆ)! ส่วนคนผู้หญิงจะให้ชื่อว่า 'เจินซิ่งยุ่น' (โชคดีจริงๆ)!"

มุมปากของหลินเซี่ยกระตุกยิกๆ "พี่ชาย พี่นามสกุล 'เจิน' เหรอครับ?"

"ใช่แล้ว! ผมชื่อเจินซ่วยฉี (หล่อจริงๆ)"

หลินเซี่ย: ...

ห้องไลฟ์สด: ...

การรวมมิตรสามประสาน: ...

ครอบครัวของพี่นี่ช่าง...

เป็นอัจฉริยะด้านการตั้งชื่อที่แสนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาจริงๆ!

หวังว่าพอเด็กๆ โตขึ้น

พวกเขาคงจะไม่มาโกรธแค้นความมักง่ายของคุณพ่อในวันนี้นะ

หลังจากที่ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณหลินเซี่ยเสร็จ

เขาก็หันกลับไปดูแลภรรยาและลูกน้อยต่อ

และในเวลานี้เอง

จ้าวรั่วหนานและตำรวจอีกสองนายก็เดินกลับมา

พวกเขาจ้องมองหลินเซี่ยด้วยสายตาแปลกๆ อยู่นานสองนาน

ก่อนที่ในที่สุด จะมีใครคนหนึ่งทนไม่ไหว โพล่งถามขึ้นมาว่า:

"คุณเป็นแค่ศิลปินดารา แต่ทำไมถึงขับรถได้เก่งระดับเทพขนาดนี้ มันสมเหตุสมผลจริงๆ เหรอ?"

หลินเซี่ย: ????

นี่มันใช่เวลามาสงสัยเรื่องนี้เหรอ?

ตอนนี้มันควรจะเป็นเวลาสอบสวนเอาผิดผมไม่ใช่หรือไง?

หรือว่า...

วินาทีต่อมา

จ้าวรั่วหนานก็พูดแทรกขึ้นมา ทำลายจินตนาการของหลินเซี่ยจนหมดสิ้น

"ถึงแม้ว่าวันนี้คุณจะทำไปเพื่อช่วยคน แต่การลงบันทึกประจำวันก็ยังเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี"

"ไปกันเถอะ คราวนี้ขอต้อนรับสู่กองปราบปรามเป็นครั้งที่สองนะ"

หลินเซี่ยบ่นอุบอิบ "ครั้งที่สองเหรอ? ไม่ใช่การรวมมิตรสามประสานหรอกเหรอ?"

จ้าวรั่วหนานที่เดินนำหน้าไปชะงักฝีเท้า "การรวมมิตรสามประสานอะไรของคุณ?"

"เอ่อ... เปล่าครับ ไม่มีอะไร"

ในระหว่างที่พูดคุยกัน

หลินเซี่ยก็ถูกเชิญตัวไปโดยมีกองกำลังคุ้มกันจากสามหน่วยงาน ทั้งกองปราบปราม ตำรวจจราจร และตำรวจท้องที่

มุ่งหน้ากลับไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง...

กองปราบปรามอาชญากรรม!!!

เมื่อมองดูบรรยากาศที่คุ้นตา ห้องทำงานที่คุ้นเคย

และแก้วชาที่คุ้นเคยตั้งแต่เมื่อเช้า

หลินเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา:

"เฮ้อ... ไม่นึกเลยว่าเมื่อเช้าเพิ่งจะมาแท้ๆ ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงก็ต้องกลับมาอีกแล้ว"

"ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยแฮะ~"

จ้าวรั่วหนาน: ...

ตำรวจจราจร: ...

ตำรวจท้องที่: ...

ห้องไลฟ์สด: ...

นายนี่มันสุดยอดจริงๆ!

...

...