บทที่ 93 ผู้กองจ้าว: พ่อหนุ่ม เป็นดาราพกยันต์กระดาษติดตัวแบบนี้มันไม่ค่อยจะดีนะ...

สถานการณ์ในที่เกิดเหตุตอนนี้

ทั้งสองฝ่ายยังคงยืนประจันหน้ากัน

ต่างฝ่ายต่างก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

สาดคำด่าทอใส่กันไม่หยุดหย่อน

ปรี๊ด ปรี๊ด ปรี๊ด ปรี๊ด ปรี๊ด!

สรรพนามเรียกหาสารพัดสัตว์และบรรพบุรุษปลิวว่อนเต็มไปหมด

ถึงแม้ว่าในไลฟ์สดจะมีการเซนเซอร์ดูดเสียงคำหยาบแล้วก็ตาม

แต่ผู้ชมที่นั่งอยู่หน้าจอก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความหยาบคายแบบทะลุปรอท

ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นพวกมืออาชีพด้านการด่าทอ

ด้วยระดับทักษะฝีปากขนาดนี้

ถ้าลองผันตัวไปรับจ้างด่าคน น่าจะรุ่งไม่ใช่น้อย

รับรองว่าได้เงินเป็นกอบเป็นกำแน่นอน

ต่อให้เป็นคุณป้าขาเม้าท์ประจำหมู่บ้านมาเห็น

ก็คงต้องยกนิ้วให้พร้อมกับอุทานว่า 'สุดยอด!!'

"โอ้โห! แม่ร่วงเอ๊ย! ยอมใจเลย! ดูเขายืนด่ากันแล้วรู้สึกเลือดลมสูบฉีดชะมัด"

"หยี๊ ด่ากันเก่งจังเลยแฮะ คำด่าแปลกๆ หลายคำฉันเพิ่งเคยได้ยินก็วันนี้แหละ"

"ฮือๆๆ อุตส่าห์เรียนจบปริญญาตรีมาแท้ๆ ดันมีคลังคำศัพท์ในสมองน้อยกว่าพวกนี้ซะอีก"

"คอมเมนต์บน ไม่ต้องคิดมากหรอก พวกเราชาวปัญญาชนเรียนมหาวิทยาลัย ไม่เคยพูดจาหยาบคายสถุลๆ แบบนั้นอยู่แล้วโว้ย!"

"ดูจากคำพูดของนาย ก็พอจะรู้เลยนะว่านายเป็นปัญญาชนตัวจริง! ไอ้ตัวป่วนเอ๊ย!"

"แม่ร่วง! แม่ร่วงเอ๊ย! ด่ากันมันส์หยดติ๋งเลยเว้ยเฮ้ย! สงสัยงานนี้ต้องมีลงไม้ลงมือกันแน่ๆ!"

"หน้าแดงก่ำกันหมดแล้ว น่ากลัวชะมัดเลยอ่ะ!"

"คอมเมนต์บน นายใช้คำอธิบายได้เก่งมาก เค้าเรียกว่าหน้าดำหน้าแดงต่างหากล่ะโว้ย!"

"สตรีมเมอร์ รีบโทรแจ้งตำรวจเถอะ ขืนปล่อยให้ตีกันจริงๆ จะยุ่งเอานะ"

"แจ้งตำรวจ? แจ้งทำไมล่ะ? สตรีมเมอร์อยู่ที่ไหน ตำรวจก็อยู่ที่นั่นแหละ!"

"ถ้าเดาไม่ผิด ป่านนี้ผู้กองจ้าวน่าจะกำลังอยู่ในระหว่างเดินทางมาที่นี่แล้วล่ะ"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! มันจะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

"..."

ในขณะที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สด

กำลังกังวลใจว่าทั้งสองฝ่ายจะเกิดการปะทะกัน

ทันใดนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งก็เล่นทีเผลอ

กระโดดเข้าประชิดตัว แล้วง้างมือตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว

กังวานก้องไปทั่วบริเวณ

ฟังแค่เสียงก็รู้แล้วว่าเจ็บจนชา

ฝ่ายที่โดนตบหน้าหันไปตามแรงกระแทก ยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ก่อนจะตั้งสติได้ และไม่รอช้าที่จะเอาคืน

ยกเท้าขึ้นมากระทืบสวนกลับไปที่กล่องดวงใจของอีกฝ่ายเต็มแรง

"เวรเอ๊ย! แกกล้าเล่นทีเผลอเหรอวะ? วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตายเลยคอยดู!"

"ไอ้สารเลว! คิดจะมาแย่งถิ่นทำมาหากินของพวกฉันงั้นเหรอ? ได้ใจนักใช่ไหม? เดี๋ยวพ่อจะสั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง!"

ทันใดนั้น

ทั้งสองฝ่ายก็พุ่งเข้าตะลุมบอนกันอุตลุด

เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียดปนตื่นเต้น

ด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของหลายคนก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน

แต่ละคนมีท่าทางไม่ต่างอะไรกับ

พวกโรคจิตที่ชอบดูความหายนะของคนอื่น

แม่ร่วงเอ๊ย!

แม่ร่วงเอ๊ย!

พวกเขาเคยเห็นเหตุการณ์ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้ที่ไหนกันเล่า!

ฉากแก๊งอันธพาลตีกันในนิยาย ก็คงจะประมาณนี้แหละมั้ง?

ส่วนชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่ในที่เกิดเหตุ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายเริ่มลงไม้ลงมือกันแล้ว

ทุกคนต่างก็รีบสลายตัว ถอยห่างออกจากบริเวณนั้นทันที

จากสายตาของคนเหล่านี้

ทำให้หลินเซี่ยจับสังเกตอะไรบางอย่างได้อย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าคนพวกนี้จะไม่ใช่เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก

เพราะในแววตาของทุกคนต่างดูสงบนิ่ง ไม่มีใครแสดงอาการแตกตื่นตกใจเลยแม้แต่น้อย

แต่ในฐานะพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย

หลินเซี่ยรู้สึกว่า เมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ จะนิ่งดูดายไม่ได้

อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะโทรแจ้งตำรวจ

เพื่อให้เจ้าหน้าที่มาจัดการควบคุมสถานการณ์

ทว่า เมื่อนึกถึงดวงซวยซ้ำซวยซ้อนของตัวเอง

เขาก็เกิดความลังเลขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่ทว่า

ยังไม่ทันที่หลินเซี่ยจะตัดสินใจได้ว่าจะเอายังไงต่อ

เสียงไซเรนรถตำรวจที่คุ้นเคยก็ดัง 'หวอออ หวอออ' แว่วมาแต่ไกล

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี หลินเซี่ยก็ไม่รอช้า หันหลังเตรียมจะวิ่งหนีทันที

แต่ความไวของเขาก็ยังเป็นรองเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ดี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือเปล่า

เมื่อกี้ในช่วงเสี้ยววินาทีนั้น

หลินเซี่ยสังเกตเห็นว่า

เหมือนตัวเองจะเป็นคนแรกเลยนะ ที่โดนตำรวจรวบตัวจับล็อกแขนไว้?

ท่าทางของพวกเขาราวกับกลัวว่าเขาจะวิ่งหนีไปซะอย่างนั้น

พอจับตัวเขาได้แล้ว

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ลงมาจากรถ

ถึงค่อยกรูกันเข้าไปแยกตัวพวกที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่?

เดี๋ยวสิ

นี่พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย?

ผมเป็นแค่คนเก็บขวดพลาสติก ที่บังเอิญผ่านมามุงดูเหตุการณ์เฉยๆ นะ

พวกคุณจะมาจับผมทำไมล่ะเนี่ย?

เมื่อได้เห็นเหตุการณ์พลิกผันตรงหน้า

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างก็ทำหน้างงงวยไปตามๆ กัน

ครั้งนี้สตรีมเมอร์เป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ นะ

แล้วทำไมตำรวจถึงต้องมาจับตัวเขาไปด้วยล่ะ??

"????"

"?????"

"เชี่ยเอ๊ย? นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?"

"เดี๋ยวนะ สตรีมเมอร์ก็แค่คนมุงดูเหตุการณ์แท้ๆ ทำไมตำรวจถึงเลือกล็อกตัวเขาก่อนเป็นอันดับแรกเลยล่ะ?"

"ที่แปลกกว่านั้นก็คือ ฉันรู้สึกเหมือนมีกลิ่นอายของความแค้นส่วนตัวแอบแฝงอยู่ในการจับกุมครั้งนี้ยังไงก็ไม่รู้"

"เอ่อ... สตรีมเมอร์คงจะไม่ได้เข้าไปนอนซังเตอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"รอดพ้นเงื้อมมือกองปราบปรามมาได้ แต่ดันมาตกม้าตายที่สถานีตำรวจท้องที่งั้นเหรอ?"

"สรุปว่าหัวข้อไลฟ์สดที่บอกว่า 'โปรดติดตามตอนต่อไป' มันดันกลายเป็นจริงขึ้นมาซะงั้น?"

"ตอนที่สตรีมเมอร์โดนรวบตัวเมื่อกี้นี้ ดูออกเลยนะว่าเขามีอาการลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! มีใครตาดีเห็นเหมือนฉันบ้างไหมว่า เมื่อกี้สตรีมเมอร์ทำท่าจะหันหลังวิ่งหนีด้วยนะ?"

"ฉันก็เห็นเหมือนกันเว้ย! โอ้โห ช็อตนั้นหันหลังกลับตัวโคตรไวอ่ะ! ปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณชัดๆ"

"ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นพวกช่ำชองคดี ถ้าไม่เคยผ่านประสบการณ์จิบน้ำชามาเป็นสิบๆ รอบ ร่างกายไม่มีทางตอบสนองได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบแบบนี้หรอก ฮ่าๆๆ!"

"..."

ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเลื่อนไหลไม่หยุดหย่อน

ชาวเน็ตเริ่มออกอาการสนุกสนานบนความทุกข์ของคนอื่นกันอีกครั้ง

และในตอนนั้นเอง

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังล็อกตัวหลินเซี่ยอยู่

ก็สังเกตเห็นถึงความตื่นตระหนกของหลินเซี่ยเช่นกัน

เขาจึงเอ่ยปากพูดปลอบใจว่า "ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราไม่ได้มาจับกุมคุณ แต่แค่อยากจะเชิญตัวคุณไปเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์น่ะ"

"หืม? พยานรู้เห็นเหตุการณ์งั้นเหรอ?" หลินเซี่ยชะงักไปนิด

ฟังดูมีเหตุผลดีแฮะ??

แต่พอลองคิดทบทวนดูดีๆ

มีตำรวจที่ไหนเขาพุ่งเป้าไปจับตัวพยานก่อนที่จะจับผู้ต้องหากันบ้างล่ะ?

แบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย?

และในตอนที่ทุกคนในที่เกิดเหตุถูกควบคุมตัวไว้เรียบร้อยแล้ว

ในที่สุด ผู้กองจ้าวก็ปรากฏตัวเดินออกมาจากฝูงชน

เมื่อหลินเซี่ยเห็นหน้าผู้กองจ้าว เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

ตอนแรกกะจะรีบอธิบายเรื่องเข้าใจผิดให้ฟัง

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า ผู้กองจ้าวกลับไม่พูดพร่ำทำเพลง

ออกคำสั่งให้ลูกน้องคุมตัวทุกคนกลับไปที่โรงพักทันที

หลินเซี่ย: ????

เดี๋ยวสิ

นี่สองพ่อลูกตกลงวางแผนแกล้งผมกันมาล่วงหน้าใช่ไหมเนี่ย?

ประโยค 'โปรดติดตามตอนต่อไป' ของผม มันจำเป็นต้องจบลงแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?!!

...

เมื่อกลับมาถึงสถานีตำรวจ

กลุ่มคนสองแก๊งที่ก่อเหตุทะเลาะวิวาทถูกแยกตัวไปขังไว้คนละห้อง

ส่วนหลินเซี่ยกลับถูกเชิญให้เข้าไปนั่งในห้องทำงานส่วนตัวของผู้กองจ้าว

"พวกนาย ลองค้นกระเป๋าของเขาสิ"

ผู้กองจ้าวที่นั่งอยู่ตรงข้าม เอ่ยปากสั่งการด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ทุกอย่างดูเหมือนถูกเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าอย่างดิบดี

หลินเซี่ยทำหน้ามึนงง

ไม่เข้าใจว่าวันนี้ผู้กองจ้าวเป็นอะไรไป

ทำไมถึงดูห่างเหินแปลกๆ แบบนี้ล่ะ?

และเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ

เริ่มหยิบของในกระเป๋าของหลินเซี่ยออกมาวางบนโต๊ะทีละชิ้น

สีหน้าของผู้กองจ้าวก็พลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองทันที

"เดี๋ยวนะ พ่อหนุ่ม คุณเป็นถึงดาราศิลปิน แต่ทำไมในกระเป๋าถึงพกยันต์กระดาษสีเหลือง พู่กันจุ่มชาด แล้วก็กระจกยันต์แปดทิศอะไรพวกนี้ติดตัวมาด้วยล่ะ?"

"พ่อหนุ่ม ของพวกนี้มันคือสัญลักษณ์ของความเชื่อทางไสยศาสตร์งมงายนะ ขืนเอาไปเผยแพร่มั่วซั่ว มีหวังโดนจับเข้าตารางแน่ๆ!"

หลินเซี่ย: ????

ห้องไลฟ์สด: ????

"เดี๋ยวสิครับ ผู้กองจ้าว ครั้งก่อนคุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าพกของพวกนี้ได้ ไม่มีปัญหาอะไร?"

หลินเซี่ยกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสับสนมึนงง วันนี้ผู้กองจ้าวเป็นอะไรไปเนี่ย?

ผู้กองจ้าวขมวดคิ้วมุ่น "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันไปพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ของพวกนี้มันเกี่ยวกับการงมงายไสยศาสตร์ชัดๆ มันจะไปมีเหตุผลได้ยังไงล่ะ?"

หลินเซี่ย: ...

คราวนี้

เขามองทะลุปรุโปร่งแล้ว

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วล่ะ!

เขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดอย่างถ่องแท้แล้ว!

ที่แท้ผู้กองจ้าวก็กำลังหาทางปัดสวะให้พ้นตัวนี่เอง!

หลินเซี่ยนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย "เดี๋ยวก่อนสิครับ ไหนพวกคุณบอกว่าจะให้ผมมาเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ไงล่ะ? แล้วจะมาค้นกระเป๋าผมทำไมล่ะครับ?"

"งั้นฉันก็ต้องขอถามคุณกลับบ้างล่ะนะ คุณเป็นแค่ไทยมุงมายืนดูเหตุการณ์เฉยๆ แล้วทำไมถึงต้องพกของพวกนี้ติดตัวมาด้วยล่ะ?"

หลินเซี่ย: ???

นี่กะจะกัดไม่ปล่อยเลยใช่ไหมเนี่ย?

ดูออกเลยนะว่าคุณกำลังหาทางเอาตัวรอดอย่างเอาเป็นเอาตายเลยล่ะ!

แถมในหัวคงกำลังดีดลูกคิดรางแก้วดังป๊าบๆ อยู่สินะ!

ก็แค่กลัวว่าจะโดนลากเข้าไปเอี่ยวกับเรื่องที่ลูกสาวคุณปลุกศพขึ้นมา ซึ่งมันเข้าข่ายความผิดฐานงมงายไสยศาสตร์

แล้วก็กลัวว่าลูกสาวคุณจะซัดทอดมาถึงคุณ

จากนั้นคุณก็กลัวว่าผมจะแฉคุณอีกทอดหนึ่งใช่ไหมล่ะ

โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้เอง!

เห็นผมเป็นคนแบบนั้นหรือไง??

"ผู้กองจ้าว คุณลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าตอนที่ผมถามคุณครั้งนั้น ผมอัดคลิปวิดีโอเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วยนะ?"

"เอาแบบนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมเปิดคลิปให้คุณดูทบทวนความจำหน่อย ว่าตอนนั้นคุณบอกว่ามันสมเหตุสมผล หรือไม่สมเหตุสมผลกันแน่?"

หลินเซี่ยพูดพลางแกว่งโทรศัพท์มือถือไปมาในมือพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ผู้กองจ้าว: ???

เวรเอ๊ย!

ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย!

งานนี้พลาดท่าซะแล้วสิ!

"อะแฮ่ม..."

ผู้กองจ้าวแกล้งกระแอมไอแก้เก้อ

ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางกลับมาเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อย่างรวดเร็ว "เอาล่ะ งั้นเรามาคุยกันเรื่องคดีทะเลาะวิวาทกันต่อดีกว่า"

"ตอนนั้นคุณอยู่ในที่เกิดเหตุ ช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมว่าสถานการณ์มันเป็นยังไงมายังไง?"

"เรื่องนี้มันส่งผลโดยตรงต่อการพิจารณาโทษของผู้กระทำผิด หวังว่าคุณจะให้การตามความเป็นจริงนะ"

หลินเซี่ยฉีกยิ้มกว้าง "ได้เลยครับ! ไม่มีปัญหา! ผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบเลยครับ! แถมยังถ่ายคลิปบันทึกเอาไว้ด้วยนะ!"

...

ในขณะที่หลินเซี่ยกำลังให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่นั้น

อีกด้านหนึ่ง

ณ บริษัทเจียสิงมีเดีย

หลังจากที่ได้ดูเหตุการณ์หลินเซี่ยปลุกศพผ่านทางไลฟ์สดเมื่อครู่นี้

ความจริงแล้ว สปอนเซอร์มีความคิดอยากจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินหนีออกจากบริษัทไปเลยด้วยซ้ำ

แต่ทว่า ภายใต้การหว่านล้อมโน้มน้าวอย่างสุดความสามารถของหยางมี่

ประกอบกับความเสียดายในกระแสความนิยมอันล้นหลามของหลินเซี่ย

หลังจากชั่งใจอยู่นาน สปอนเซอร์ก็ตัดสินใจยอมเจรจาธุรกิจต่อไป

และในตอนนี้

การเจรจาก็เดินทางมาถึงบทสรุปในที่สุด

สปอนเซอร์ได้จรดปากกาเซ็นสัญญาความร่วมมือกับทางเจียสิงอย่างเป็นทางการ

"คุณหยางครับ หวังว่าพวกเราจะร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะครับ"

"เช่นกันค่ะ หวังว่าเราจะร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะคะ"

หยางมี่ส่งยิ้มหวานตอบกลับ ภายในใจรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

สปอนเซอร์กล่าวต่อ "ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด งั้นตอนนี้ทุกอย่างก็น่าจะคลี่คลายแล้วใช่ไหมครับ?"

"เอาเป็นว่า เราลองเปิดดูไลฟ์สดของหลินเซี่ยตอนนี้ดูหน่อยไหมครับ? ไม่รู้ทำไม ลึกๆ ในใจผมถึงยังรู้สึกตะหงิดๆ ไม่ค่อยสบายใจยังไงก็ไม่รู้"

หยางมี่พยักหน้ารับคำพร้อมกับรอยยิ้ม "ได้สิคะ บอสวางใจได้เลยค่ะ ตอนนี้เขาจะต้อง..."

ทว่า

ในวินาทีต่อมา

เมื่อทั้งสองคนมองดูภาพในหน้าจอไลฟ์สด

แล้วเห็นว่าหลินเซี่ยกำลังนั่งแหมะอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง

บรรยากาศภายในห้องประชุม ก็พลันเงียบกริบลงไปในชั่วพริบตา

...

...