บทที่ 94 หลุดโลกเกินไปแล้ว! มีบอสบ้านไหนเขารับงานตามหาศพให้ศิลปินในสังกัดตัวเองบ้างล่ะเนี่ย?

หยางมี่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า

ตอนนี้หลินเซี่ยจะ...

หลุดโลกไปได้ถึงขนาดนี้แล้ว

ทำไมล่ะ?

จิบน้ำชาวันละครั้งมันไม่พอหรือไง?

ถึงต้องจัดรอบเช้าแก้วนึง รอบบ่ายอีกแก้วนึง?

นี่นายเสพติดการจิบน้ำชาแล้วใช่ไหมเนี่ย??

หลังจากนี้จะมีรอบดึกอีกแก้วด้วยหรือเปล่า?

ประเด็นก็คือ ชารอบดึกน่ะ

มันปกติไหมล่ะ??

"บอสหยาง นี่มัน..."

สปอนเซอร์มองดูสัญญาบนโต๊ะ

เผยสีหน้าปวดตับออกมา

ตอนนี้เขาอยากจะถามเหลือเกินว่า

จะกลับคำตอนนี้ยังทันไหม?

หยางมี่ระงับความโกรธในใจ

ฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วรีบอธิบาย "บอสคะ เข้าใจผิดแล้วค่ะ ทั้งหมดนี้ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ"

"คุณอาจจะไม่ค่อยได้ติดตามสถานการณ์บนโลกออนไลน์เท่าไหร่ หัวหน้าสถานีตำรวจคนนี้น่ะค่ะ เป็นพ่อของหัวหน้ากองปราบปราม"

"ตอนนี้ที่หลินเซี่ยอยู่ที่สถานีตำรวจ ก็คงจะกำลังอธิบายเรื่องเมื่อเช้าอยู่นั่นแหละค่ะ"

"ไม่เป็นไร ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ"

"คุณวางใจได้เลยนะคะ ช่วงสองสามวันนี้ ฉันรับรองเลยว่าเขาจะทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวแน่นอน"

"จะไม่กระทบต่อการออกอากาศรายการของเราอย่างเด็ดขาดค่ะ"

เมื่อเห็นหยางมี่รับประกันขนาดนี้

ประกอบกับเซ็นสัญญาไปแล้ว

สปอนเซอร์จึงทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดอย่างจนใจ "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ ช่วงนี้ผมก็จะคอยดูไลฟ์สดของเขาบ่อยๆ เหมือนกัน อย่าให้มีเรื่องแบบนี้ทุกวันเลยนะ"

พูดจบ สปอนเซอร์ก็เดินจากไปด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่า การลงทุนครั้งนี้

อาจจะขาดทุนย่อยยับจนไม่เหลือซาก??

แต่พอคิดถึงชื่อเสียงของเจียสิงแล้ว

ก็คง...

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง??

...

หลังจากส่งสปอนเซอร์กลับไปแล้ว

หยางมี่ก็ไม่สามารถเก็บอาการได้อีกต่อไป

เธอกำลังจะต่อสายหาหลินเซี่ยเพื่อด่าให้เปิง

แต่กลับพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับหลายสายในโทรศัพท์

เป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทนอกวงการคนหนึ่งของเธอ

โทรมาติดๆ กันหลายสายแบบนี้

หรือว่าจะมีเรื่องด่วนอะไร?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางมี่ก็ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

แล้วโทรกลับหาเพื่อนสนิทคนนั้นก่อน

ไม่นาน ปลายสายก็รับโทรศัพท์

จากนั้นก็มีเสียงที่ค่อนข้างร้อนรนดังขึ้น

"มี่มี่ ฉันขอยืมตัวหลินเซี่ยบริษัทเธอหน่อยสิ ให้เขาช่วยฉันตามหาคนหน่อย! ได้ไหม?"

หยางมี่: ????

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ตอนนี้สายงานของหลินเซี่ยมันกว้างขวางขนาดนี้แล้วเหรอ?

นี่เธอที่เป็นบอสต้องมานั่งรับงานให้พนักงานแล้วใช่ไหมเนี่ย?

อย่างไรก็ตาม พอได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของอีกฝ่าย

หยางมี่ก็รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เชี่ยนเชี่ยน ใจเย็นๆ ก่อนนะ เธอจะตามหาใคร?"

"ทำไมถึงต้องเจาะจงใช้หลินเซี่ยด้วยล่ะ?"

...

ในขณะเดียวกัน

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากหลินเซี่ยให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่เสร็จเรียบร้อย

เขาก็เดินออกมาจากสถานีตำรวจ

เขาก้มลงมองขวดน้ำในมือ

แล้วหันกลับไปมองสถานีตำรวจที่คุ้นเคย

หลินเซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลงตก

บางที...

เขาอาจจะเป็นตัวซวยจริงๆ ก็ได้!

เรื่องปลอดภัยอย่างการเก็บขวดพลาสติก

ยังอุตส่าห์มีเรื่องให้ต้องมาเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ได้อีก?

มันจะหลุดโลกไปกว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย!

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตอนก่อนกลับ

ผู้กองจ้าวกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่าอย่าให้เขาพกยันต์กระดาษสีเหลืองอะไรพวกนั้นอีก

หลินเซี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่า

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

ดูเหมือนจะมีการเตรียมการไว้ล่วงหน้า!!

เขารู้สึกว่าพอกลับไปแล้ว

คงต้องทบทวนสถานการณ์ช่วงนี้ดูให้ดีซะแล้ว

สถานการณ์ดูเหมือนจะเริ่มพัฒนาไปในทิศทาง

แปลกๆ ซะแล้ว!

ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเขาจะไปจิบหรือไม่จิบน้ำชาแล้ว

แต่มันกลายเป็นว่ามีตำรวจมาหาถึงหน้าประตูบ้านตลอดเวลา

แบบนี้ใครมันจะไปทนไหววะ?

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ!"

"ให้ตายเถอะ! เสียงดีดลูกคิดในหัวผู้กองจ้าวดังมาถึงนี่เลยนะเนี่ย"

"ฉันว่าวันนี้สตรีมเมอร์คือหมูตู้ของแท้เลยว่ะ ผู้กองจ้าวต้องวางแผนมาล่วงหน้าแน่ๆ!"

"หลุดโลก! โคตรหลุดโลก! สตรีมเมอร์เปลี่ยนจากการไปจิบน้ำชา กลายมาเป็นโดนบังคับกรอกน้ำชาใส่ปากแล้ว ฮ่าๆๆ!"

"ฉันขอประกาศว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป รูปแบบชื่อห้องไลฟ์สดจะถูกเปลี่ยนเป็น..."

"[วันที่ n ของการท้าทำอาชีพเสริม 360 อาชีพ วันนี้สตรีมเมอร์ขอท้าทาย ไม่ให้ตำรวจมาหาที่บ้านติดต่อกันเป็นวันที่ n!!]"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ยอดเยี่ยม! สมกับเป็นหัวหน้าห้องจริงๆ!!!"

ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเลื่อนไหลไม่หยุดหย่อน

ผู้ชมทุกคนต่างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

เห็นได้ชัดว่าถูกท่าทีของผู้กองจ้าวเมื่อครู่นี้ทำให้ขบขัน

และในตอนนั้นเอง

โทรศัพท์ของหลินเซี่ยก็ดังขึ้น

พอก้มดูเบอร์ที่โทรเข้ามา

มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก

เอาล่ะสิ!

ขาเพิ่งก้าวออกจากสถานีตำรวจปุ๊บ

บอสก็โทรมาปั๊บ

นี่มันแสดงให้เห็นชัดๆ ว่านั่งเฝ้าอยู่ในไลฟ์สดตลอดเวลาเลยนี่หว่า!

แต่อีกฝ่ายก็เป็นถึงบอสของตัวเอง

หลินเซี่ยก็ปฏิเสธที่จะรับสายไม่ได้

วินาทีต่อมา

เมื่อสายเชื่อมต่อ

หลินเซี่ยก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดๆ ทันทีว่า "บอสครับ ฟังผมอธิบายก่อน เรื่องวันนี้มันไม่เกี่ยวกับผมจริงๆ ผม..."

หลินเซี่ยยังพูดไม่ทันจบ

ก็ได้ยินเสียงที่ค่อนข้างจริงจังของหยางมี่ดังมาจากปลายสาย

"นายรีบเข้ามาที่บริษัทเดี๋ยวนี้ ฉันรับงานให้นายงานนึง!"

หลินเซี่ย: ????

อะไรนะ??

คุณไม่ได้โทรมาถามผมเหรอ ว่าทำไมถึงไปสถานีตำรวจอีกแล้ว?

แล้วทำไมถึงกลายเป็นรับงานให้ผมได้ล่ะ?

หรือว่า...

บอสมองเห็นความจนใจของผมในวันนี้

รู้สึกผิดในใจ

เพราะสงสารผม

ก็เลยรับงานมาให้ผมงั้นเหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเซี่ยก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

เขากำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าไม่มีงานดีๆ ให้ทำ

ตอนนี้เยี่ยมไปเลย บอสจัดการให้เสร็จสรรพ

ดูเหมือนว่า เพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นก่อนที่รายการจะเริ่มถ่ายทำ

ทางฝั่งบอสก็คงจะทุ่มเทไปไม่น้อยเหมือนกันนะเนี่ย!

หลินเซี่ยคุยกับหยางมี่อีกสองสามประโยค

แล้วก็วางสายไป

จากนั้นก็บอกลาผู้ชมในไลฟ์สด

เขาสแกนเช่ารถจักรยานริมถนน

แล้วรีบปั่นมุ่งหน้าไปที่เจียสิงทันที

...

ทว่า

หลังจากที่หลินเซี่ยเดินทางมาถึงบริษัทเจียสิง

พอได้ฟังรายละเอียดงานที่หยางมี่บอกว่ารับมาให้

เขาก็รู้สึกหน้ามืดทะมึนขึ้นมาทันที

"บอส คุณล้อผมเล่นใช่ไหมเนี่ย"

"คุณกำลังจะบอกให้ผมไปช่วยตามหาศพงั้นเหรอ??"

หลินเซี่ยคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า

งานที่หยางมี่รับมาให้

จะเป็นงานที่เกี่ยวกับการตามหาศพ

เดี๋ยวสิ

เมื่อวานคุณเพิ่งจะบอกให้ผมทำตัวโลว์โปรไฟล์ไม่ใช่เหรอ?

วันนี้คุณกลับให้ผมไปตามหาศพเนี่ยนะ?

แบบนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ??

ตอนนี้ไม่กลัวข้อหาเผยแพร่งมงายไสยศาสตร์จนต้องไปจิบน้ำชาแล้วเหรอ??

อีกอย่าง

บอสบ้านไหนเขารับงานแบบนี้ให้ศิลปินตัวเองกันบ้างเนี่ย?

นี่มันยิ่งกว่าเปิดประตูความหลุดโลกออกมาเจอความโคตรหลุดโลกซะอีก แบบนี้มันหลุดโลกเกินไปแล้วโว้ย!

ในขณะเดียวกัน

หน้าจอไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"?????"

"??????"

"เชี่ยเอ๊ย! นี่มันบทละครอะไรวะเนี่ย? หยางมี่ถึงกับให้หลินเซี่ยไปตามหาศพเลยเหรอ?"

"ไอ้ที่บอกว่ารับงานมาให้น่ะ ดูยังไงงานนี้มันก็ไม่ใช่งานปกติปะ?"

"เดี๋ยวนะ บอสหยางมีอะไรแปลกๆ ไปนะ เมื่อวานยังบอกให้สตรีมเมอร์ทำตัวเงียบๆ อยู่เลย วันนี้ทำไมถึงเริ่มก่อเรื่องเองซะล่ะ"

"บอสหยาง คิดให้ดีๆ นะ ทำแบบนี้ สปอนเซอร์รู้เรื่องหรือเปล่าเนี่ย?"

"พรืดดด ฮ่าๆๆ! ฉันเดาว่าสปอนเซอร์พอดูไลฟ์สดมาหลายวัน คงจะเผ่นหนีไปตั้งนานแล้วล่ะมั้ง"

"งั้นก็สนุกสิ รายการยังไม่ทันเริ่มก็พับซะแล้ว สตรีมเมอร์หมดหวังเดบิวต์ ฮ่าๆๆ!"

"ไม่เริ่มก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้น ถึงเวลาผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเห็นสตรีมเมอร์ไปจิบน้ำชาทุกวัน มีหวังโลกทัศน์พังทลายกันพอดี"

"สงสารสตรีมเมอร์หนึ่งวินาที บอสหยางต้องให้สตรีมเมอร์มาเป็นแพะรับบาปแน่ๆ เลย"

"มีแววเข้าซังเตสูงมาก!!"

"..."

หยางมี่เองก็รู้ดี

ว่าเรื่องในครั้งนี้มันค่อนข้างจะหลุดโลกไปหน่อย

แต่ว่านะ เรื่องนี้ก็ไม่ทำไม่ได้เสียด้วย

ในตอนนี้คนที่สามารถช่วยได้ ก็มีแต่หลินเซี่ยเท่านั้นแหละ

แล้วเธอจะมีทางเลือกอะไรอีกล่ะ?

ส่วนสปอนเซอร์รู้แล้วจะคิดยังไงน่ะเหรอ?

ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนแล้วล่ะ

อย่างมากก็แค่ฉีกสัญญา

แล้วค่อยไปหาไอ้โง่รายใหม่มาเป็นสปอนเซอร์แทนก็แล้วกัน

"สรุปก็คือ สถานการณ์ครั้งนี้มันค่อนข้างพิเศษ นายก็ไม่ต้องถามอะไรให้มากความหรอก ยังไงค่าตอบแทนก็ไม่น้อย นายแค่บอกมาว่าจะทำหรือไม่ทำ!"

เมื่อเห็นหยางมี่ทำหน้าเหมือนคนพร้อมเทหมดหน้าตัก

หลินเซี่ยก็พูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ "บอส คุณบอกความจริงผมมาเถอะ สปอนเซอร์เผ่นหนีไปแล้ว รายการจัดต่อไม่ได้ คุณก็เลยอยากให้ผมเป็นแพะรับบาป ถึงได้รับงานนี้มาให้ผมใช่ไหม?"

"พรืด!!"

หยางมี่แทบกระอักเลือดอยู่ในใจ

เธอเป็นคนประเภทที่จะให้พนักงานมาเป็นแพะรับบาปหรือไง!

"ในสายตานาย ฉันดูเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" หยางมี่พูดลอดไรฟัน

หลินเซี่ยพยักหน้าตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ใช่ครับ!"

หยางมี่: ...

แม่ร่วงเอ๊ย!

นายคนที่วันๆ ทำแต่เรื่องหลุดโลก

กลับกล้ามาว่าฉันพึ่งพาไม่ได้เนี่ยนะ?

เธอล่ะอยากจะบ้าตาย

วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องปวดหัวให้!!

ทำเอาแม่โมโหแทบคลั่งแล้วโว้ย!!

"พึ่งพาไม่ได้ก็พึ่งพาไม่ได้สิ ตั๋วรถไฟฉันซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เดินทางไปกับฉัน"

"ส่วนค่าตอบแทนเดี๋ยวจะโอนให้ก่อนหนึ่งหมื่นหยวน ถ้าหาเจอเมื่อไหร่ จะให้อีกสองหมื่น!"

พูดจบ หยางมี่ก็คร้านที่จะต่อปากต่อคำกับหลินเซี่ยอีก เธอโมโหจนปวดหัวจี๊ดไปหมด

ทว่า พอได้ยินเรื่องค่าตอบแทน

ดวงตาของหลินเซี่ยก็เบิกโพลงเป็นประกายทันที

งานนี้ แม่งน่าทำสุดๆ ไปเลยเว้ย!

"บอส! ผมทำครับ! อย่าว่าแต่ศพเดียวเลย ต่อให้มาเป็นรัง ผมก็หาเจอหมดนั่นแหละ!"

หลินเซี่ยลุกพรวดขึ้นยืน พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะ

หยางมี่: ...

เหนื่อยแล้ว ปล่อยโลกนี้พังพินาศไปซะเถอะ!

นี่เธอเซ็นสัญญารับคนแบบไหนเข้ามาในบริษัทกันเนี่ย!

...

...