บทที่ 96 นายเป็นดารา ยังใช้วิชาควบคุมศพเป็นเลย แล้วทำไมจะงมศพไม่เป็นล่ะ?

เมื่อมาถึงบ้านเพื่อนสนิทของหยางมี่

หลินเซี่ยก็ถือว่าได้เจอกับผู้ว่าจ้างตัวจริงเสียที

ถ้าเดาไม่ผิดล่ะก็

คนที่ต้องการให้เขาช่วยตามหาคน

ก็คงจะเป็นพี่สาวคนสวยที่อยู่ตรงหน้านี้นี่เอง

สมแล้วที่เป็นเพื่อนสนิทของหยางมี่

คนที่เหมือนกันมักจะดึงดูดเข้าหากันจริงๆ ด้วย

คนสวยก็ต้องคบกับคนสวยสิ!!

เมื่อเห็นหน้าหญิงสาวคนนี้

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์สดที่เมื่อครู่นี้ยังโอดครวญ

ว่าตกใจจนวิญญาณหลุดไปครึ่งร่าง

จู่ๆ ก็เหมือนโด๊ปยาชูกำลัง คึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย! ตู้มตูมมาก! นี่ใครอ่ะ?"

"ไม่รู้ดิ ดูเหมือนจะสนิทกับบอสหยางนะ"

"ดูแล้วไม่น่าจะใช่คนในวงการบันเทิงนะ? หน้าตาไม่คุ้นเลย"

"ฉันตัดสินใจแล้ว นี่คือว่าที่ภรรยาคนใหม่ของฉัน พี่น้องทั้งหลาย ช่วยอวยพรงานแต่งงานให้ฉันทีนะ!"

"หน่วยปัสสาวะสีเหลืองไปไหน? รีบมาราดใส่หน้าไอ้หมอนี่สักแก้วสิ จะได้ตื่นจากฝันซะที"

"แม่ร่วงเอ๊ย! สตรีมเมอร์ทำบุญมาด้วยอะไรวะเนี่ย? ทำไมลูกค้าแต่ละคนถึงได้มีแต่สาวสวยหุ่นเซี๊ยะทั้งนั้นเลย"

"ใครจะไปรู้ล่ะ สงสัยจะดวงดีเดินเหยียบขี้หมามั้ง"

...

ในขณะที่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกำลังแตกตื่นฮือฮา

หยางมี่ก็รีบพุ่งเข้าไปไถ่ถามสถานการณ์ด้วยความเป็นห่วง

"เชี่ยนเชี่ยน เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าเชี่ยนเชี่ยน มีชื่อจริงว่าหยางเชี่ยนเชี่ยน เป็นเพื่อนสนิทของหยางมี่

และหลังจากที่หยางเชี่ยนเชี่ยนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

หลินเซี่ยก็พอจะจับใจความสำคัญของเรื่องราวได้คร่าวๆ

ที่แท้ พ่อของหยางเชี่ยนเชี่ยนเป็นนักโบราณคดี

ไม่รู้ว่าไปได้ยินมาจากไหน ว่าบริเวณภูเขาด้านหลังหมู่บ้านมีสุสานโบราณซ่อนอยู่

ก็เลยดั้นด้นเดินทางไปสำรวจสุสานเพียงลำพัง

แล้วหลังจากนั้น...

ก็เป็นอย่างที่เห็น

ไม่มีใครได้ข่าวคราวของเขาอีกเลย

ไม่อย่างนั้น หลินเซี่ยกับคณะก็คงไม่ต้องมาโผล่ที่นี่หรอก

ตอนนี้ พื้นที่บริเวณภูเขาด้านหลังถูกปูพรมค้นหามาหลายรอบแล้ว

แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของสุสานโบราณเลยแม้แต่น้อย

และแน่นอนว่า... ไม่พบแม้แต่ร่องรอยของศพด้วย

ถึงแม้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้

จะยังไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่ว่าพ่อของเธออาจจะยังมีชีวิตอยู่

แต่การที่ขาดการติดต่อหายเงียบไปเป็นเดือนๆ แบบนี้

โอกาสที่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย...

ความจริงก็ถือว่ามีน้อยมาก

และก็ช่างบังเอิญเสียจริง

ในตอนที่หยางเชี่ยนเชี่ยนกำลังไถเวยป๋ออยู่นั้น

เธอก็บังเอิญไปเห็นข่าวฮอตเสิร์ชของหลินเซี่ยเข้าพอดี

และต่อมาก็สืบทราบมาว่า หลินเซี่ยเป็นศิลปินในสังกัดของหยางมี่

เธอจึงอดไม่ได้ที่จะติดต่อไปขอให้หลินเซี่ยช่วยทำนายทายทัก

เพื่อดูว่าจะมีหวังตามหาเบาะแสของพ่อเธอได้บ้างหรือไม่

"หลินเซี่ย ขอแค่คุณสามารถช่วยตามหาพ่อของฉันจนพบ"

"นอกจากเงินค่าจ้างหนึ่งแสนหยวนที่ตกลงกันไว้แล้ว ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ฉันยินดีจะให้คุณทุกอย่างเลย!"

หลินเซี่ย: ???

อะไรนะ??

หนึ่งแสนหยวน??

ทำไมบอสถึงบอกผมว่าได้แค่สามหมื่นหยวนล่ะ?

แถมยังต้องรอให้งานเสร็จก่อนถึงจะจ่ายอีกด้วย??

หลินเซี่ยค่อยๆ หันขวับไปมองหน้าหยางมี่

ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวด

เรื่องนี้... คุณต้องมีคำอธิบายให้ผมนะ?

หยางมี่ตอบกลับมาด้วยสีหน้ามั่นใจไร้ความรู้สึกผิดว่า "นายมองหน้าฉันทำไม? เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ส่วนนายเป็นพนักงานของฉัน การช่วยเพื่อนสนิทของฉันก็ไม่ควรจะคิดเงินสิ ได้สามหมื่นก็ถือว่าเยอะแล้วนะ"

"นี่คือเหตุผลที่คุณฮุบเงินส่วนต่างเจ็ดหมื่นของผมไปดื้อๆ งั้นเหรอครับ?" หลินเซี่ยถามเสียงเย็นเยียบ

คุณเป็นถึงบอสระดับนี้ ทำตัวแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!

ช่างทำให้ลูกจ้างรู้สึกเย็นชาจับขั้วหัวใจเสียจริงๆ!!

และในตอนนั้นเอง

เมื่อเห็นสีหน้าของหลินเซี่ย

เร่อปาที่ยืนอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ทำหน้าประหลาดๆ

เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้ที่เธอรับงานแสดงตั้งมากมาย

พี่มี่คงจะไม่ได้แอบอมเงินส่วนต่างของเธอไปเยอะแยะเหมือนกันใช่ไหม??

"โอ๊ย!"

ในระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ

เร่อปาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวเหมือนโดนใครเขก

ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของหยางมี่ที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด:

"ยัยเด็กบ้า เธอคิดอะไรของเธออยู่ฮะ? ฉันดูเป็นบอสหน้าเลือดแบบนั้นหรือไง?"

หลินเซี่ยกับเร่อปาจ้องหน้าหยางมี่เขม็ง

ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่พร้อมใจกันพยักหน้าหงึกๆ เป็นจังหวะเดียวกัน

"แม่ร่วงเอ๊ย!" หยางมี่หน้าดำเป็นตอตะโก

ที่แท้ ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาพนักงาน

ก็คือบอสหน้าเลือดจอมสูบเลือดสูบเนื้อหรอกเหรอ!!

"พรืดดด ฮ่าๆๆๆ!"

"งานนี้บอสหยางคงแก้ตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ"

"เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้บอสหยางก็คือจอมวางแผนตัวจริงเสียงจริงเหรอเนี่ย?"

"โอ้โห! ค่าจ้าง 1 แสน อมไปตั้ง 7 หมื่น สมกับเป็นบอสหยางจริงๆ! โคตรหน้าเลือดเลย!"

"หน้าเลือด? หน้าเลือดอะไร? ตรงไหนที่หน้าเลือด? ใช่จุดที่ฉันกำลังคิดอยู่หรือเปล่านะ?"

"คอมเมนต์บน แกช่วยทำตัวให้มันปกติหน่อยสิวะ ระวังคุณตำรวจจะไปหิ้วปีกแกเข้าซังเตนะโว้ย!"

"แม่เจ้า บอสหยางนี่ตีบทนายทุนหน้าเลือดได้แตกกระจุยเลย ฮ่าๆๆ!"

"ฉันว่าแล้วเชียว งานสบายรายได้ดีแบบนี้ ทำไมสตรีมเมอร์ถึงได้ค่าตอบแทนแค่สามหมื่น"

"คอมเมนต์บน ไอ้หนุ่ม ฉันขอเตือนให้แกพูดเรื่องงานให้มันฟังดูเป็นเรื่องปกติหน่อยนะ"

"แม่ร่วงเอ๊ย! ทางขรุขระขนาดนี้ พวกแกยังจะขับรถซิ่งกันได้อีกเหรอ? เกินไปแล้วนะเว้ย!"

"จะเกินไปหรือไม่เกินไปก็ช่าง ฉันขอยืนยันคำเดิม สตรีมเมอร์ ช่วยขอเบอร์โทรศัพท์ของว่าที่ภรรยาฉันให้หน่อยสิ!!"

"ไปตายซะไอ้พวกช่างมโน เดี๋ยวพ่อจะฉี่รดหน้าให้กระเด็นเลย!"

...

หลังจากเคลียร์ปัญหาเรื่องเงินๆ ทองๆ เสร็จสิ้น

หลินเซี่ยก็ไม่ได้อิดออดทำตัวยืดยาดอีกต่อไป

เขาเอ่ยปากขึ้นทันที "ตกลงครับ งั้นเรามาเริ่มค้นหากันตอนนี้เลยดีไหม? จะได้รีบเสร็จรีบกลับ"

หยางเชี่ยนเชี่ยนถาม "เริ่มตอนนี้เลยได้เหรอคะ? ถ้าได้ งั้นก็เริ่มเลยค่ะ"

พูดจบ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน แล้วหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา

จากนั้นเธอก็จัดการเจาะปลายนิ้วตัวเองอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียว

หยดเลือดสีแดงสดก็ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

เมื่อเห็นภาพนั้น

หลินเซี่ยถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

เดี๋ยวนะ ท่าทางทะมัดทะแมงแบบนี้ ดูรู้เลยว่าเป็นแฟนคลับตัวยงแหงๆ?

ทำไมถึงได้รู้ขั้นตอนทะลุปรุโปร่งขนาดนี้เนี่ย?

ทว่า...

การลงมือในครั้งนี้ หลินเซี่ยจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

จึงไม่จำเป็นต้องใช้วิธีเชื่อมต่อพลังงานหยินหยางของหยางเชี่ยนเชี่ยนอีกต่อไป

หลินเซี่ยส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เขียนวันเดือนปีเกิดของพ่อคุณมาให้ผมที หรือไม่ก็เอาของใช้ส่วนตัวที่เกี่ยวกับเขามาให้ผมสักชิ้น"

หยางเชี่ยนเชี่ยนทำหน้างุนงง แต่ก็ยอมปฏิบัติตามแต่โดยดี

ไม่นานนัก เธอก็เดินถือปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งออกมา

"ปากกาด้ามนี้เป็นของที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉันก่อนจะหายตัวไปค่ะ ปกติเขาจะพกติดตัวตลอด ไม่เคยห่างกายเลย"

หลินเซี่ยพยักหน้ารับปากกาหมึกซึมด้ามนั้นมา

จากนั้นก็หยิบยันต์กระดาษสีเหลืองออกมาจากกระเป๋า

เขาใช้ยันต์กระดาษห่อหุ้มปากกาหมึกซึมเอาไว้

และจากนั้น...

ทุกคนก็เห็นหลินเซี่ยขยับริมฝีปากพึมพำอะไรบางอย่างเสียงเบาหวิว

แล้วจู่ๆ ปากกาหมึกซึมด้ามนั้นก็เริ่มหมุนติ้วๆ อยู่ในมือของหลินเซี่ยราวกับมีชีวิต!

และในเวลาอันรวดเร็ว ปลายปากกาก็ชี้ตรงไปยังทิศทางของประตูบ้าน

เมื่อเห็นภาพอัศจรรย์นั้น

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

นี่คือ... หาเจอแล้วเหรอ??

"ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าเขาอยู่ที่ไหน"

หลินเซี่ยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ก่อนจะเดินนำหน้าออกจากลานบ้านไป

และในเวลานี้

ใครบางคนที่อยู่ไกลถึงกองปราบปรามอาชญากรรม

กำลังจ้องมองภาพเหตุการณ์ในหน้าจอไลฟ์สด

ด้วยความเจ็บใจจนกัดฟันกรอดๆ

ไอ้หมาบ้าเอ๊ย!!

ครั้งก่อนแกจงใจแกล้งฉันชัดๆ!!!

ไหนบอกว่าต้องทำพิธีเชื่อมต่อพลังงานหยินหยางถึงจะตามหาศพได้ไงฟะ?

แล้วทำไมพอช่วยยัยนี่หา ถึงไม่ต้องทำพิธีบ้าบอนั่นล่ะ?

สองมาตรฐานชัดๆ!

หรือว่าเป็นเพราะเห็นว่าหน้าอกยัยนั่นมันใหญ่กว่าของฉัน

แกก็เลยสงสาร ไม่อยากให้นางเจ็บตัวใช่ไหมฮะ?

ฮึ่ม!

ความจริงฉันก็ไม่ได้...

เล็กขนาดนั้นสักหน่อยนะเว้ย??

ความคิดแปลกประหลาดพิลึกพิลั่น

เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของจ้าวรั่วหนานซะแล้ว

...

กลับมาที่ฝั่งของหลินเซี่ย

หลังจากเดินพ้นเขตบ้านออกมาแล้ว

คณะของพวกเขาก็เริ่มเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางในหมู่บ้าน

ระหว่างทาง ชาวบ้านหลายคนที่อยากรู้อยากเห็น ต่างก็พากันเดินตามมามุงดูเรื่องสนุก

"อุ๊ยตาย~ ไอ้หนุ่มนี่มันกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

"ไม่รู้สิ แต่ดูแปลกๆ ชอบกลนะ!"

"แต่จะว่าไป หมอนี่ควงปากกาได้เก่งชะมัดเลยแฮะ ท่าทางเหมือนตอนที่ฉันยังหนุ่มๆ เลย"

"เลิกโม้เถอะน่า เขาควงได้เท่กว่าแกเยอะเลย"

"ไปๆๆ ตามไปดูกันเถอะ ว่าเขากำลังจะทำอะไร"

"..."

จำนวนชาวบ้านที่เดินตามมามุงดูเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

และในเวลาไม่นาน

คณะของหลินเซี่ยก็เดินทางมาถึงเชิงเขาด้านหลังหมู่บ้าน

แล้วเริ่มเดินขึ้นไปบนเขา

แต่ทว่า

พอเดินไปถึงบริเวณกึ่งกลางเขา

หลินเซี่ยก็หันหลังกลับ แล้วเดินลงเขากลับมาทางเดิม

ท้ายที่สุด

เมื่อปากกาหมึกซึมหยุดหมุนและนิ่งสนิท

หลินเซี่ยก็เงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้า

เป็นไปตามคาด

แม่ร่วงเอ๊ย! จุดที่ปากกาชี้ไป ก็คือแม่น้ำฮวงโหที่อยู่ตรงหน้านี่เอง!

ในเวลานี้

เมื่อเห็นว่าหลินเซี่ยยืนนิ่งอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโหไม่ขยับเขยื้อน

หยางมี่กับคนอื่นๆ ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "หลินเซี่ย ทำไมคุณหยุดเดินล่ะ?"

หลินเซี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ "มาถึงจุดหมายแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ศพน่าจะอยู่ใต้แม่น้ำสายนี้นี่แหละ"

"อะไรนะคะ???"

เมื่อได้ยินคำยืนยันนี้

หยางเชี่ยนเชี่ยนก็รู้สึกหน้ามืดวิงเวียนขึ้นมากะทันหัน

ถึงแม้ว่าเธอจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม

แต่พอได้รับรู้ความจริงว่าพ่อของเธอได้จากโลกนี้ไปแล้วจริงๆ

ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็ยังคงทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดี

ในตอนนั้นเอง

ชาวบ้านคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า:

"ไอ้หนุ่ม เอ็งพูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย กระแสน้ำเชี่ยวกรากขนาดนี้ มันจะมีศพจมอยู่ได้ยังไงกัน"

"นั่นสิ เอ็งอย่ามาพูดจาส่งเดชนะ พวกเราคนทั้งหมู่บ้านก็อาศัยหาเลี้ยงชีพจากแม่น้ำสายนี้แหละ"

"แล้วอีกอย่างนะ ต่อให้มีศพจมอยู่จริงๆ ป่านนี้ก็คงโดนน้ำพัดลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงศพหรอก ต่อให้เอ็งโยนก้อนอิฐลงไป มันก็จมหายไปในพริบตาแล้ว"

เมื่อเผชิญกับข้อกังขาของชาวบ้าน หลินเซี่ยเพียงแค่ยิ้มบางๆ โดยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

จากนั้น เขาก็หันไปมองหยางมี่ แล้วพูดว่า "บอสครับ งานของผมเสร็จแล้ว จ่ายเงินมาเถอะครับ"

หยางมี่: ???

"ยังไม่ทันเห็นแม้แต่เงาคนเลย จะให้จ่ายเงินได้ยังไง? นายก็ใช้สกิลควบคุมศพเรียกศพขึ้นมาสิ! นายทำเป็นไม่ใช่เหรอ?"

หลินเซี่ยยักไหล่ทำหน้าตาย "ศพที่จมอยู่ในน้ำไม่ได้อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของผมครับ ต้องไปจ้างคนงมศพมาจัดการ แถวๆ แม่น้ำฮวงโหนี้น่าจะมีคนรับจ้างงมศพมืออาชีพอยู่แหละ ลองไปหาพวกเขาดูสิครับ"

พอหลินเซี่ยพูดจบ

เขาก็สังเกตเห็นว่าทั้งหยางมี่และเร่อปาต่างก็มองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกๆ

หลินเซี่ยเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

เดี๋ยวสิ แม่ร่วง นี่ผมอุตส่าห์เล่นละครตบตาได้เนียนขนาดนี้แล้วนะ

ยังโดนพวกเธอจับไต๋ได้อีกเหรอ?

ผมแค่ไม่อยากหาเหาใส่ตัวเฉยๆ นะโว้ย!

และก็เป็นไปตามคาด

ครู่ต่อมา

หยางมี่กับเร่อปาก็พูดขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงเย็นชา:

"นายเป็นดารา ยังใช้วิชาควบคุมศพเป็นเลย แล้วทำไมจะงมศพไม่เป็นล่ะ? นายก็กระโดดลงไปงมเองเลยสิ จะยากอะไร?"

ทว่าในครั้งนี้ ยังไม่ทันที่หลินเซี่ยจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ

หยางเชี่ยนเชี่ยนก็เป็นฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน "มี่มี่ การงมศพมันไม่เหมือนกันหรอกนะ ฉันพอจะรู้จักคนรับจ้างงมศพอยู่เหมือนกัน"

พูดจบ หยางเชี่ยนเชี่ยนก็ต่อสายตรงแจ้งตำรวจทันที

และหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบ

ก็ค่อยๆ เดินเรียงแถวเข้ามาจากทางเข้าหมู่บ้าน

เพียงแต่ว่า พอเห็นเจ้าหน้าที่กลุ่มนี้เดินเข้ามา

หลินเซี่ยก็มีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการก้าวถอยหลังไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติ

เห็นได้ชัดเจนเลยว่า ถึงแม้ปากจะบอกว่าชินชาแล้ว

แต่ความหวาดระแวงฝังใจมันก็ยังคงอยู่

ไม่นานนัก

กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เดินมาถึงตรงหน้าหยางเชี่ยนเชี่ยน

"คุณเป็นคนแจ้งความว่าต้องการจ้างคนงมศพใช่ไหมครับ?"

หยางเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้ารับ "ใช่ค่ะ ฉันต้องการให้ช่วยงมศพคุณพ่อของฉันขึ้นมา!"

"ทางเรายินดีให้บริการครับ แต่คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณพ่อของคุณจมอยู่ใต้แม่น้ำสายนี้?"

หยางเชี่ยนเชี่ยนลังเลไปชั่วครู่ หันไปมองหน้าหลินเซี่ย

ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันมั่นใจค่ะ!"

"ตกลงครับ งั้นทางเราขอเวลาเตรียมตัวสักครู่ เดี๋ยวจะลงไปงมให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

"ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย อาจจะแตกต่างกันไปตามสถานการณ์และความยากง่ายของงาน เอาไว้ตอนที่ลงมืองมศพแล้ว ทางเราจะแจ้งรายละเอียดให้ทราบอีกทีนะครับ"

"ตกลงค่ะ ไม่มีปัญหา"

เมื่อพูดคุยตกลงกันเสร็จสิ้น

ชายหนุ่มหน้าตาขึงขังทะมัดทะแมงคนหนึ่งในกลุ่มเจ้าหน้าที่

ซึ่งดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว น่าจะอายุประมาณยี่สิบต้นๆ

ก็เริ่มทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

เตรียมตัวลงน้ำไปงมศพทันที

เมื่อเห็นภาพการเตรียมพร้อมระดับมืออาชีพเช่นนั้น

หลินเซี่ยและคณะ

ต่างก็พากันยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปตามๆ กัน

เดี๋ยวสิ แม่ร่วงเอ๊ย!

สรุปว่าบริเวณแถบริมแม่น้ำฮวงโหเนี่ย

อาชีพงมศพ ถือเป็นอาชีพที่ถูกกฎหมายและได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการเลยงั้นเหรอ??

ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรกล่ะก็

ขอแค่เพิ่มเงินให้อีกนิดหน่อย เขาก็กระโดดลงไปงมเองแล้ว!

อุตส่าห์คิดว่าถ้าทำตัวเงียบๆ ไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยน จะปลอดภัยกว่าแท้ๆ

ดันกลายเป็นว่าต้องมาพลาดโอกาสทองในการสูบเงินจากเศรษฐีนีสาวสวยคนนี้ไปซะได้!

งานนี้ขาดทุนย่อยยับของแท้เลยโว้ย!!

...

...