ตอนที่ 53 การหวนคืน

เฉินฉีเรียกลูกน้องแผนกรักษาความปลอดภัยทุกคนมารวมตัวกันตรงหน้า

"ผมขอประกาศว่าพวกนายได้รับการว่าจ้างอย่างเป็นทางการ ยินดีต้อนรับสู่บริษัทคุณธรรม"

[มีคุณสมบัติในการก่อตั้งบริษัท ปฏิบัติภารกิจสำเร็จ ได้รับสถานะถูกต้องตามกฎหมายในโลกสยองขวัญ]

[ภารกิจทั้งหมดเสร็จสิ้น กำลังส่งตัวกลับสู่โลกดาวบลูสตาร์]

ร่างของเฉินฉีเปล่งแสงเรืองรองออกมาจางๆ

ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

...

มิติสรุปผลรางวัล

โลกสีขาวน้ำนมอันคุ้นตาช่วยให้จิตใจของเฉินฉีผ่อนคลายลง

[ภารกิจที่หนึ่ง หลบหนีจากเรือนจำเฉียงเวย คุณไม่เพียงหลบหนีออกจากเรือนจำเฉียงเวยได้สำเร็จ แต่ยังสังหารผู้คุมและนักโทษไปเป็นจำนวนมาก ภารกิจสำเร็จเกินเป้าหมาย]

[ภารกิจที่สอง ได้รับสถานะถูกต้องตามกฎหมาย ในฐานะบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ในเมืองเฉียงเวย แต่กลับสามารถควบคุมเมืองเฉียงเวยได้ทั้งเมืองภายในเวลาอันสั้น นายกเทศมนตรีได้ยินชื่อคุณถึงกับเผ่นหนีเอาชีวิตรอด ภารกิจสำเร็จเกินเป้าหมาย]

[กำลังประเมินคะแนน โปรดรอสักครู่...]

[คะแนนประเมินในโลกสยองขวัญครั้งนี้]

[96!]

[ยินดีด้วย คุณได้รับอุปกรณ์ปิศาจ lv30 หน้าไม้ของผู้มืดมน, บัตรลดคูลดาวน์โลกสยองขวัญ x3, เหรียญปิศาจ x990,000]

ของรางวัลทั้งสามอย่างลอยขึ้นมาตรงหน้าเฉินฉี

เขายื่นมือออกไปรับ

เมื่อพลังที่พยุงไว้จางหายไป สิ่งของเหล่านั้นจึงตกลงสู่อุ้งมือของเฉินฉี

เขายัดเหรียญปิศาจใส่กระเป๋า

แล้วเบนสายตามองไปยังบัตรลดคูลดาวน์โลกสยองขวัญ

[ลดระยะเวลาคูลดาวน์ของผู้ใช้ลงสามสิบวันอย่างไร้เงื่อนไข เพื่อให้เข้าสู่โลกสยองขวัญไปรนหาที่ตายได้เร็วยิ่งขึ้น]

เฉินฉี : "..."

ก็นึกว่าเป็นของดีอะไร

ถ้าคำนวณตามอัตราลดเวลาคูลดาวน์หนึ่งวันต่อหนึ่งพันเหรียญปิศาจ

บัตรลดคูลดาวน์ใบนี้ก็มีมูลค่าแค่สามหมื่นเท่านั้น

เขาโยนมันเข้าไปในมิติลูกน้องอย่างไม่ใส่ใจ มีก็ยังดีกว่าไม่มี

จากนั้นจึงหยิบรางวัลชิ้นสุดท้ายขึ้นมา

หน้าไม้ของผู้มืดมน: สร้างความเสียหายมหาศาลแก่ปิศาจระดับต่ำกว่า lv30 หากลอบโจมตีจากด้านหลังจะมีโอกาสสูงมากที่จะสังหารได้ในการโจมตีครั้งเดียว

ชิ้นนี้ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเหมือนกัน

พวกลูกน้องของเฉินฉีปาเข้าไป lv30 กันหมดแล้ว

ถ้าเจอพวกปิศาจระดับต่ำกว่า lv30 ยังต้องลอบโจมตีอีกเหรอ

แค่ตบกบาลฉาดเดียวก็ฟาดมันตายคาที่ได้แล้ว

ช่างเถอะ เก็บไว้ให้เฉินหย่าใช้ตอนเข้าโลกสยองขวัญในอนาคตแล้วกัน

ยัยน้องสาวของเขาดันคิดจะปลิดชีพตัวเองทันทีที่เหยียบเข้าโลกสยองขวัญเสียนี่

เฉินฉีรู้สึกว่าจำเป็นต้องหยุดความคิดผิดๆ นี้ของเฉินหย่าให้ได้

พ่อกับแม่เลเวลยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ ถ้าวันหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในโลกความจริง เผลอแวบเดียวได้ตายยกครัวแน่

แม้เฉินฉีจะรีบกลับไปช่วยได้ทันท่วงที

แต่ก็ต้องมีช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่บ้างสิ

ยังไงก็ต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของตัวเองอยู่ดี

...

เวลานี้เฉินหย่ายังไม่รู้เลยว่า เฉินฉีได้วางแผนติวเข้มเร่งรัดสู่การเป็นยอดฝีมือไว้ให้เธอครบชุดแล้ว

...

[กำลังออกจากโลกสยองขวัญ]

[ระยะเวลาคูลดาวน์ครั้งนี้ 30 วัน]

...

ในห้องนั่งเล่นของหอพักมหาวิทยาลัย

ตาขวาของฉินเลี่ยงบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ตรงหน้าฉินเลี่ยงมีสาวสวยคนหนึ่งยืนอยู่

เธอไว้ผมยาวดัดลอนคลื่นสีแดงไวน์

ใบหน้าประณีตงดงามเกินจริงราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย

หญิงสาวเป่าหมัดตัวเองเบาๆ

"ฮึ่ม! ถ้ายังเข้าห้องน้ำโดยไม่เคาะประตูอีกล่ะก็ ฉันจะต่อยตาอีกข้างของนายให้บวม จะได้สมดุลกันทั้งสองข้าง!"

ฉินเลี่ยงที่ตาขวาบวมเป่งกลับไม่มีสีหน้าเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม เขากลับดูกระดี้กระด๊าอย่างยิ่ง

"มาเลย ต่อยสิ ต่อยแรงๆ เลย! อย่าได้ถนอมผมเพียงเพราะผมเป็นดอกไม้งามบอบบางนะ!"

หญิงสาว : "...เล่นพิเรนทร์โรคจิตจริงนะ เสียดายจังไอ้น้อง บ่อปลาของเจ๊ดันเต็มซะแล้ว ไม่งั้นคงรับหมาเลียตัวน้อยอย่างแกเข้าสังกัดแน่"

เฉินฉีที่เพิ่งกลับมา : "..."

"พี่ฉี พี่กลับมาแล้วเหรอ คิดถึงจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

ฉินเลี่ยงเบิ่งตาซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวให้กว้าง

ก่อนจะพุ่งเข้ากอดเฉินฉีเต็มรัก

เฉินฉีผลักฉินเลี่ยงออกไปด้วยความรังเกียจ

"ทำไม แกกลัวฉันตายในโลกสยองขวัญหรือไง"

ฉินเลี่ยงส่ายหน้ารัวๆ

"ไม่มีทางอยู่แล้ว พี่ฉีของผมทั้งสติปัญญาเลิศล้ำ เก่งทั้งบุ๋นทั้งบู๊ จะไปตายได้ยังไง แต่ว่านะ เข้าโลกสยองขวัญคราวหน้า ได้โปรดพาผมไปด้วยคนเถอะ ต่อให้มีอันตรายอะไร ผมจะได้เอาตัวเข้าไปบังพี่ฉีได้เป็นคนแรก"

เฉินฉีประหลาดใจเล็กน้อย

"โอ้โฮ ดูไม่ออกเลยนะว่าแกจะจงรักภักดีกับฉันขนาดนี้?"

ฉินเลี่ยงพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น

"แน่นอนสิพี่ อิ่มมื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อน่ะ ผมแยกแยะออกอยู่แล้ว"

เฉินฉี : "..."

เขาสะบัดธนบัตรเหรียญปิศาจมูลค่าห้าหมื่นออกไปใบหนึ่ง

"เอาไปเล่นไป๊ อย่ามาเกะกะสายตาแถวนี้"

ฉินเลี่ยงรับเหรียญปิศาจมา

แล้วตะโกนลั่น

"พี่ฉีโคตรใจ!"

หญิงสาวในห้องนั่งเล่นเห็นเฉินฉีเข้าก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอยกมือขึ้นเสยเรือนผมสลวย แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินฉี

"เธอคือพี่ฉีที่เสี่ยวฉินพูดถึงเหรอ หล่อไม่ใช่เล่นเลยนี่ สนใจเข้ามาอยู่ในบ่อปลาของพี่สาวไหมจ๊ะ"

พูดจบ เธอยังแลบลิ้นสีชมพูระเรื่อออกมาเลียริมฝีปากเบา ๆ

เฉินฉีมองหญิงสาวด้วยความงุนงงอยู่สองวินาที

ก่อนจะหันไปมองฉินเลี่ยง

"นี่ใครวะ แกเรียกเด็กมาเหรอ คิดเป็นชั่วโมงหรือค้างคืน เสร็จแล้วก็รีบไล่ไปซะนะ"

หญิงสาว : "..."

ฉินเลี่ยงรีบอธิบายทันควัน

"พี่ฉี หอเราเดิมทีมีแค่สองคนไม่ใช่เหรอครับ นี่คือคนที่ถูกจัดสรรมาใหม่อะ ต่อไปก็เป็นสมาชิกทีมเดียวกับพวกเราแล้ว"

เฉินฉีเกาหัวแกรก

"ยั่วเบอร์นี้เนี่ยนะ แกบอกฉันว่าเป็นนักศึกษา?"

หญิงสาวเถียงกลับอย่างไม่ยอมรับ

"ยังจะมาว่าฉันอีก ดูบนหัวนายสิ มีคำว่ากุ๊ยข้างถนนหราอยู่ เห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนดี!"

[แต้มขาใหญ่ +15]

อ้าวเฮ้ย!

เฉินฉียิ้มแสยะ

"อันนี้เธอพูดถูกเผงเลย ฉันไม่ใช่คนดีจริง ๆ นั่นแหละ"

หญิงสาวกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

"นี่! นายนี่มันชอบรังแกคนอื่นชัด ๆ!"

ว่าแล้วเธอก็สะบัดตัวเดินบิดเอวคอดกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง

ฉินเลี่ยงเอามือกุมหน้าอก ทรุดนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นด้วยสีหน้าทรมาน

"แกเป็นอะไรไป" เฉินฉีถาม

ฉินเลี่ยงเงยหน้าขึ้นมา