ตอนที่ 54 ขอซดเปิดก่อนขวดหนึ่ง

"เห็นพวกคุณสองคนทะเลาะกันแล้วผมปวดใจจริง ๆ คนหนึ่งก็พี่น้องผม อีกคนก็ผู้หญิงของผม ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะช่วยใครดี"

หญิงสาวในห้องนั่งเล่นเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด

"เจ๊ไม่ใช่ผู้หญิงของแกย่ะ อย่ามามโนไปเอง"

เฉินฉีก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

"พี่น้องแกเหรอ? ฉันเป็นเจ้านายแกไม่ใช่รึไง เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน แกคิดไปไกลเกินไปหรือเปล่า"

ฉินเลี่ยงนั่งแหมะอยู่กับพื้น พลางยกมือกุมหน้าอก

"จบกัน ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิมอีก"

...

เฉินฉีไม่ได้สนใจตัวตลกอย่างฉินเลี่ยง

เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

แล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างหญิงสาว

"เอาละ ไม่ล้อเล่นแล้ว ผมชื่อเฉินฉี แล้วคุณชื่ออะไรครับ?"

หญิงสาวยื่นมือขาวผ่องเรียวเล็กออกมาจับมือกับเฉินฉี

"ฉันชื่อหลิวเยี่ยน พ่อหนุ่มรูปหล่อ จะไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอ สนใจเข้ามาอยู่ในบ่อปลาของเจ๊ไหมล่ะ? สวัสดิการเพียบเลยนะ"

ตอนที่จับมือ เธอยังฉวยโอกาสใช้นิ้วชี้เกลี่ยเบา ๆ ตรงกลางฝ่ามือของเฉินฉี

เฉินฉีปฏิเสธทันควัน

"ถึงคุณจะสวยมาก แต่น่าเสียดาย ผมไม่ชอบผู้หญิงครับ"

หลิวเยี่ยนอ้าปากค้าง

เธอชี้นิ้วไปทางเฉินฉี แล้วชี้ไปทางฉินเลี่ยง

"อ๋อ~~"

ฉินเลี่ยงตาค้างอ้าปากหวอ

"พี่ พี่ฉี ผมยังซิงอยู่นะ พี่อย่ามาล้อเล่นกับผมแบบนี้สิครับ"

สัญญาณเตือนภัยในใจฉินเลี่ยงดังลั่น หรือว่าพี่ฉีเห็นเราหน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา ถึงได้รับเข้าทำงานกันแน่เนี่ย?

ฉินเลี่ยงหยิบเหรียญปิศาจห้าหมื่นเหรียญที่เฉินฉีเพิ่งให้เมื่อครู่ออกมา

คิดไปคิดมา ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

จึงแบ่งออกมาสองหมื่นห้าพันเหรียญ

"พี่ฉี ตามกฎยุทธภพยอมแพ้จ่ายครึ่งเดียวนะ ขอร้องละ อย่าหมายตาผมเลย ผมยังชอบผู้หญิงอวบอึ๋มสวยสะบึมแบบเจ๊เยี่ยนมากกว่า"

หลิวเยี่ยนพูดเปรยขึ้นมาว่า

"แล้วถ้าฉันเป็นผู้ชายด้วยล่ะ?"

ฉินเลี่ยงตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"เป็นผู้ชายผมก็ไม่เว้น! เบี่ยงเบนก็เบี่ยงเบนสิวะ!"

"พรืด"

หลิวเยี่ยนยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะ

"เอาเถอะ ถือว่าแกปากหวาน ฉันเป็นผู้หญิงแท้แน่นอนย่ะ"

ฉินเลี่ยงหัวเราะแหะ ๆ อย่างอารมณ์ดี

"งั้นผมก็กลับมาตรงเหมือนเดิมแล้ว"

เฉินฉี "..."

"พอได้แล้ว เดี๋ยวเบี้ยวเดี๋ยวดัดตรง แกกำลังเล่นซิทอัปอยู่หรือไง? ที่ฉันจะสื่อคือ ตอนนี้สิ่งลึกลับกำลังรุกราน ศัตรูคุกคามอยู่ตรงหน้า เมืองแตกชาติพินาศอยู่รอมร่อ จะมามัวลุ่มหลงเรื่องรักใคร่ได้ยังไง? พวกเราควรทุ่มเทสุดกำลังเพื่อพัฒนาตัวเอง ตอบแทนแผ่นดินเกิด และอัปเลเวลเพื่อความรุ่งโรจน์ของแผ่นดินจีนต่างหาก!"

หลิวเยี่ยนเอ่ยปากชม

"พูดได้ดีนี่ พ่อหนุ่ม ยิ่งทำให้ฉันหลงใหลขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ"

ฉินเลี่ยงเกาหัวแกรก ๆ

"พี่ฉี พี่ไปช่วยตัวเองในโลกสยองขวัญมาเหรอครับ? ทำไมถึงเข้าสู่โหมดปลงตกไร้กิเลสอย่างกับพระได้ล่ะเนี่ย?"

"ไอ้เวรนี่!!"

บรรยากาศที่อุตส่าห์บิวต์ขึ้นมาแทบตาย พังทลายลงเพราะคำพูดประโยคเดียวของฉินเลี่ยง

"ช่างเถอะ ไปกินข้าวก่อน หลายวันนี้อยู่ในโลกสยองขวัญยังไม่ได้กินอะไรดี ๆ สักมื้อ"

ฉินเลี่ยงลุกขึ้นยืน

"พี่ฉี เดี๋ยวผมนำทางให้เอง อาหารที่มหาวิทยาลัยอร่อยมากเลยครับ เสียแค่แพงไปหน่อย จะกินอะไรก็ต้องจ่ายเป็นเหรียญปิศาจทั้งนั้น"

"พูดจาไร้สาระ ไม่จ่ายเงินแล้วเขาจะให้แกกินฟรีหรือไง"

เฉินฉีหันไปมองหลิวเยี่ยน

"ไปด้วยกันไหม? ผมเพิ่งกลับมา ถือว่ากินเลี้ยงมื้อแรกของทีมเราแล้วกัน"

หลิวเยี่ยนพยักหน้า

"ได้สิ แต่ตกลงกันก่อนนะ มื้อนี้หารครึ่ง ฉันไม่ใช่พวกชอบกินฟรีเอาเปรียบใครหรอกย่ะ"

เฉินฉีลูบฝ่ามือตรงที่เพิ่งโดนหลิวเยี่ยนเกาเมื่อกี้

เชื่อตายล่ะ!

ฉินเลี่ยงยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พวกเราเอเอบีได้ไหมครับ?"

เฉินฉีชะงักไป

"เอเอบีอะไรของแก?"

"ก็พวกพี่สองคนออกกันคนละครึ่ง ส่วนผมเสนอหน้าไปกินฟรีไงครับ" ฉินเลี่ยงอธิบาย

เฉินฉี "......ฉันเลี้ยงเอง"

"จัดไปครับพี่! พี่ฉี เจ๊เยี่ยน เชิญตามผมมาเลย"

ฉินเลี่ยงกระโดดตัวลอยอย่างดีใจ ก่อนจะผลักประตูเดินนำหน้าออกไป

...

ทั้งสามคนเดินลัดเลาะไปตามทางในมหาวิทยาลัยไป่ชวน

ภายในมหาวิทยาลัยคราคร่ำไปด้วยนักศึกษา มีสาวๆ หน้าตาน่ารักเดินกันขวักไขว่ เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของวัยหนุ่มสาว

ต่างหยอกล้อเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน

มหาวิทยาลัยคือสรวงสวรรค์ของเหล่านักศึกษาอย่างแท้จริง

ที่นี่ไม่มีใครมาคอยจ้ำจี้จ้ำไช ขอแค่ผลการเรียนผ่านเกณฑ์ อยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ

ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนก็บรรลุนิติภาวะกันหมดแล้ว ตราบใดที่ไม่ทำผิดกฎหมาย!

เดินกันไปได้สิบกว่านาที

โรงอาหารอยู่ค่อนข้างไกลทีเดียว

สาเหตุหลักเป็นเพราะมหาวิทยาลัยกว้างใหญ่เกินไป

ยังดีที่ทุกคนล้วนเป็นผู้ใช้อาชีพ จึงไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอะไร

เมื่อมาถึงด้านหน้าโรงอาหาร

จะบอกว่าเป็นโรงอาหาร สู้เรียกว่าศูนย์อาหารขนาดยักษ์ยังจะเหมาะกว่า

ตัวอาคารทอดยาวตั้งแต่หัวจรดท้ายหลายร้อยเมตร

มีร้านอาหารเลิศรสสารพัดชนิด ครบครันไปหมดทุกอย่าง

ของกินเล่นและอาหารรสเด็ดส่วนใหญ่ในประเทศจีนหาทานได้จากที่นี่เกือบทั้งหมด

มหาวิทยาลัยไป่ชวนให้ความสำคัญกับคุณภาพชีวิตของนักศึกษาไม่น้อยเลย

ไม่ว่าจะเรื่องอาหารการกินหรือสภาพความเป็นอยู่

ล้วนดีกว่าผู้ใช้อาชีพระดับ lv30 ที่ใช้ชีวิตอยู่ในปักกิ่งเสียอีก

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในศูนย์อาหาร

สั่งของกินเล่นมาเพียบ แล้วก็เดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เลือกห้องส่วนตัวได้ห้องหนึ่งแล้วสั่งกับข้าวมาอีกสองสามอย่าง

ฉินเลี่ยงยกเหล้าขาวเข้ามาลังหนึ่ง

"พี่ฉี พี่ดื่มไหมครับ"

เฉินฉีส่ายหน้า

"ฉันไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าเท่าไหร่ นายดื่มเถอะ"

ฉินเลี่ยงหันไปถามหลิวเยี่ยนต่อ

"พี่เยี่ยน พี่ดื่มไหมครับ"

"ฉันดื่มไม่เยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ ขวดเดียวก็พอแล้ว"

ฉินเลี่ยงพยักหน้ารับ

"ได้เลยครับ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้พี่ขวดหนึ่ง"

หลิวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ลังเหล้าขาวที่ฉินเลี่ยงเพิ่งยกเข้ามา

"แล้วลังนี้ล่ะคะ"

"อ๋อ ลังนี้ของผมคนเดียวครับ"

"คอทองแดงตัวจริงเลยนะเนี่ย!"

ฉินเลี่ยงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

"โธ่ ชิงเต่าไม่ล้มผมไม่ล้ม เสวี่ยฮวาไม่ปลิวผมไม่เป๋ อย่าถามว่าผมดื่มได้แค่ไหน ชี้ไปที่รถพ่วงคันนั้นได้เลย!"

เฉินฉี "..."

"สัมผัสคล้องจองคล่องปากเชียวนะ มหา'ลัยยังไม่ทันเรียน คิดจะสอบต่อ ป.โท เลยรึไง!"

"แหะ ๆ !"

รออยู่สักพัก

ทั้งของกินเล่นและกับข้าวก็ยกมาเสิร์ฟจนครบ

"ป๊อก~"

ฉินเลี่ยงเปิดฝาขวดเหล้าขาว

"เพื่อฉลองที่พี่ฉีกลับมาอย่างปลอดภัย ผมขอยกซดเปิดงานก่อนขวดหนึ่งเลยครับ!"