ตอนที่ 55 สูดดมสักนิด อายุยืนไปอีกสามร้อยหกสิบปี

ฉินเลี่ยงยกขวดเหล้าขาวขึ้นจรดปาก

แล้วควงขวดจนเกิดน้ำวนลูกเล็กในพริบตา

"เอิ๊ก~"

จากนั้นก็เปิดเหล้าขาวเพิ่มอีกขวด

"พี่เยี่ยน วันนี้ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ ขอลงโทษตัวเองสักขวดเลยแล้วกัน!"

"อึก อึก อึก อึก!"

ซดหมดเกลี้ยงไปอีกขวด

"แล้วก็ เพื่อฉลองที่พวกเราสามคนรวมทีมกัน ต่อไปจะต้องไปกวาดล้างศัตรูให้ราบคาบในโลกสยองขวัญแน่นอน! ดื่ม!"

"อึก อึก อึก!!"

"เอิ๊ก~"

เฉินฉี "..."

หลิวเยี่ยน "..."

"ถ้านายหิวน้ำก็บอกกันตรง ๆ เถอะ"

"เด็กคนนี้ดื่มเหล้าบ้าระห่ำแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ?"

...

กับข้าวยังไม่ทันจะหมด

ฉินเลี่ยงก็ซดเหล้าขาวเกลี้ยงไปลังหนึ่งแล้ว

เฉินฉีชักเริ่มกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่ใช่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเมา เพราะถึงเมาแล้วอาละวาดก็ไม่ใช่ปัญหา

ตัวเขาเวล 10 แล้ว แค่หมัดเดียวก็ส่งอีกฝ่ายหลับฝันดีได้สบาย

แต่กลัวมันจะดื่มจนตายคาโต๊ะนี่สิ!

เฉินฉีเลยรีบห้ามฉินเลี่ยงไว้

"น้องชาย ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้มั้ง"

ฉินเลี่ยงโบกมือเป็นพัลวัน

"ไม่เป็นไรครับ ผมยังจัดได้อีกสักลัง ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ"

"พอเถอะเว้ย ฉันกลัวนายจะดื่มจนตายห่าแล้วพาพวกเราสองคนซวยไปด้วยต่างหาก"

หลิวเยี่ยนพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ

ฉินเลี่ยง "..."

ที่แท้ก็ไม่ได้เป็นห่วงผมนี่หว่า งั้นก็แล้วไป

หลังดื่มกันไปได้สามรอบ

ทั้งสามคนก็กินเสร็จเรียบร้อย

"บริกร เช็กบิล!"

บริกรเดินเข้ามาในห้องพร้อมยื่นบิลให้

"สวัสดีครับ ทั้งหมดสี่พันสามร้อยเหรียญปิศาจ ไม่ทราบว่าท่านไหนจะเป็นคนชำระครับ?"

เฉินฉีล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบเหรียญปิศาจใบละหนึ่งหมื่นออกมา

หลิวเยี่ยนรีบคว้ามือห้ามไว้ทันที

"ไหนตกลงกันว่าจะหารไงคะ? คุณออกแค่ครึ่งเดียวก็พอ"

เฉินฉีพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่เป็นไรหรอก เงินแค่นี้ยังน้อยกว่าที่ผมโยนทิ้งเล่นเสียอีก"

หลิวเยี่ยน "...? บ้านรวยมาจากไหนเนี่ย ถึงได้ว่างจัดเอาเงินมาโปรยเล่นแบบนี้?"

"ก็คนมันมีเงินนี่ครับ"

"ยังไงก็ไม่ได้ค่ะ แค่สองพันเหรียญปิศาจ ฉันเองก็จ่ายไหวเหมือนกัน"

"โอ้?"

เฉินฉีเหลือบตามอง

เหรียญปิศาจแค่นี้สำหรับเขามันก็แค่เศษเงิน ไม่ระคายขนหน้าแข้งสักนิด

แต่สำหรับครอบครัวธรรมดาทั่วไป ใช่ว่าจะกินไม่ไหว แต่ถ้าให้จ่ายก็คงปวดใจไม่น้อย

เพราะยังไงมื้อละสี่พันสามก็ถือว่าค่อนข้างฟุ่มเฟือยอยู่ดี

หลิวเยี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปวีแชต

เฉินฉีแอบเหลือบมองแวบหนึ่ง

"ยางอะไหล่เบอร์ 1, ยางอะไหล่เบอร์ 16, ยางอะไหล่..."

อะไรกันเนี่ย ที่บ้านเปิดอู่ซ่อมรถหรือไง ถึงมียางอะไหล่เยอะขนาดนี้?

หลิวเยี่ยนกดเปิดแชตของพี่ชายคนหนึ่งขึ้นมา

แล้วส่งข้อความเสียงไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"พี่ขา~ เค้ามากินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารร้านที่สามตรงทางเข้าฟู้ดซิตี ห้อง 206 ชั้นสอง กำลังจะเช็กบิลแล้วค่ะ"

ฟึ่บ!

อีกฝ่ายส่งข้อความตอบกลับแทบจะในเสี้ยววินาที

"จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ!"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เฉินฉี "?"

ชายคนหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามา

แล้วคว้าบิลจากมือบริกรไปทันที

"สี่พันสามเหรอ? อะนี่ เอาไปห้าพัน ไม่ต้องทอน"

พอจ่ายเงินเสร็จ พี่ชายคนนั้นก็ยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ตรงหน้าประตูอย่างว่าง่าย

บริกรเดินงงเป็นไก่ตาแตกออกจากห้องไป

หลิวเยี่ยนหันมาพูดกับเฉินฉีและฉินเลี่ยง

"มองอะไรกันอยู่คะ? ไปกันเถอะ"

เฉินฉีกับฉินเลี่ยงถูกดึงตัวออกจากร้านอาหารด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด

"มะ ไม่ใช่สิ แล้วพี่ชายคนเมื่อกี้ล่ะ?"

เฉินฉีชี้ไปข้างหลังพลางถาม

หลิวเยี่ยนส่ายหน้า

"ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ จ่ายเงินเสร็จเดี๋ยวเขาก็ไปเองแหละ"

ฉินเลี่ยงอุทานด้วยความตกตะลึง

"นี่... นี่มัน..."

หลิวเยี่ยนหัวเราะคิกคัก

"นี่เป็นแค่ปลาชั้นต่ำสุดในบ่อของพี่สาวเท่านั้นแหละ ถ้านายอยากเข้ามาอยู่ในบ่อของฉัน ยังต้องไปฝึกมาใหม่อีกเยอะ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไปให้ถึงระดับเขาให้ได้ก่อน"

ฉินเลี่ยงรีบส่ายหัวรัว ๆ

"ไม่ต้องเลยครับ! ไม่ต้องเลย บ่อปลาของพี่เยี่ยนชาตินี้ผมคงไม่มีปัญญาเข้าไปหรอก แค่เรื่องเปย์เงินนี่ผมก็ทำไม่ได้แล้ว จะเอาชีวิตผมเหรอ? ได้เลย แต่จะเอาเงินผมเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

"ชิ!"

เฉินฉีรู้สึกลำบากใจที่จะเอ่ยปากถามเล็กน้อย

"พวก... คนพวกนี้คือคนของคุณหมดเลยเหรอ? แฟน... กิ๊กของคุณงั้นเหรอ?"

หลิวเยี่ยนกระทืบเท้าเบา ๆ อย่างขัดใจ

"คนบ้า! คิดอะไรอยู่เนี่ย?"

หลิวเยี่ยนยื่นเท้าเรียวเล็กออกมา

เท้าคู่นั้นไม่ได้สวมถุงเท้า เผยให้เห็นเนื้อเท้าเปลือยเปล่าบนรองเท้าแตะสาน

ดูขาวผุดผ่องกระจ่างใส อมชมพูระเรื่อ

เฉินฉีมองเพียงแวบเดียว ก็ให้คะแนนประเมินสูงสุดในใจทันที

เกรดอาหาร!

"ปลาชั้นต่ำสุดพวกนี้น่ะ แค่ได้เห็นเท้าของฉันก็เหมือนได้ฉลองตรุษจีนแล้วย่ะ"

เฉินฉีหน้าเหวอด้วยความตกตะลึง

"แล้วพวกเขาก็ยังยอมถวายหัวให้เธอขนาดนี้เนี่ยนะ?"

หลิวเยี่ยนบิดเอวอย่างยั่วยวน

"หึ~ รู้ซึ้งถึงเสน่ห์ของพี่สาวคนนี้แล้วใช่ไหมล่ะ? อุตส่าห์ให้โอกาสนายแท้ ๆ แต่นายมันไร้น้ำยาเองนี่นา"

เฉินฉีอดส่ายหัวไม่ได้

พลางถอนหายใจออกมา

"พวกทาสรักในเซิร์ฟประเทศนี้นี่เยอะจริง ๆ ว่ะ"

แค่ส่งวีแชตไปทีเดียว ก็รีบบึ่งมาจ่ายเงินให้ทันตาเห็น

พอจ่ายเงินเสร็จ ก็ยืนเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตรงประตู ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดสักคำ

คราวหน้าถ้าเธอสั่งให้ไปช่วยดันก้น จะยอมตามไปด้วยไหมเนี่ย?

เซิร์ฟประเทศนี้พังหมดแล้วจริง ๆ

หลิวเยี่ยนดื่มเหล้าขาวไปขวดหนึ่ง ใบหน้าสะสวยจึงเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

เดิมทีหน้าตาก็สวยระดับตัวท็อปอยู่แล้ว พอเป็นแบบนี้ยิ่งเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนใจขึ้นอีกหลายเท่า

ทั้งสามคนเดินมาถึงริมแม่น้ำ

หลิวเยี่ยนเกิดนึกสนุก อาศัยฤทธิ์แอลกอฮอล์ถอดรองเท้าแตะออก

แล้วย่ำเท้าหยกเกรดอาหารลงไปในน้ำตื้น

ภาพตรงหน้านี้ดึงดูดพวกเฒ่าหัวงูให้มารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ในทันที

แต่กลับไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้สักคน

พอมองจากระยะไกล หลิวเยี่ยนดูราวกับนางเซียนกำลังเล่นน้ำ ได้แต่มองดูอยู่ห่าง ๆ ไม่อาจเอื้อมแตะต้อง

"อึก! อึก!"

เฉินฉีหันไปมอง

ก็พบว่าฉินเลี่ยงกำลังถือขวดเหล้า ตักน้ำในสระกรอกใส่ไม่หยุด

"นายทำอะไรเนี่ย?"

เฉินฉีไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

ฉินเลี่ยงหมุนปิดฝาขวดจนแน่น ก่อนจะซุกเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงของผู้มีประสบการณ์โชกโชน

"พี่ฉี พี่ไม่เข้าใจหรอก น้ำศักดิ์สิทธิ์แบบนี้น่ะ แค่ได้ดมก็อายุยืนไปสามร้อยหกสิบปี ถ้าได้ดื่มสักอึก คงอยู่ยงคงกระพันเท่าฟ้าดินแล้วครับ"

"เพียะ!"

เฉินฉีเอามือตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

โดนเสน่ห์ยั่วยวนแทรกซึมเข้ากระดูกดำ หมดทางเยียวยาแล้ว รอวันตายเถอะ

เขาหันกลับไปพูดกับหลิวเยี่ยน

"ขอร้องล่ะ เลิกโปรยเสน่ห์สักทีเถอะ กลับหอพักได้แล้ว"

"ชิ พวกไร้อารมณ์สุนทรีย์"

หลิวเยี่ยนนั่งลงริมตลิ่ง แล้วสวมรองเท้ากลับตามเดิม