ตอนที่ 56 การพิพากษาชือหยา

"ตูม!!"

พลุดอกไม้ไฟระเบิดแตกกระจายสว่างไสวอย่างงดงามบนท้องฟ้ายามรุ่งอรุณ

ภาพเงามายานับไม่ถ้วนปรากฏลอยเด่นอยู่เหนือมหาวิทยาลัยไป่ชวน

มีทั้งนักรบผู้กวัดแกว่งคมดาบ ปราชญ์ผู้แหงนมองหมู่ดาว

ทั้งพ่อค้าผู้มั่งคั่งเทียบเท่าแว่นแคว้น และอาจารย์ผู้อ่อนโยนเปี่ยมเมตตา

"ผมขอประกาศว่า พิธีเปิดภาคเรียนของนักศึกษาใหม่ เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!"

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมบารมีและทรงพลัง

ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

บนลานกว้าง เหล่านักศึกษาใหม่มารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่

ทุกคนยืนเข้าแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หลังตรงอกผายผึ่ง

สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังคณาจารย์บนเวที

บนเวทีบรรยาย

อาจารย์หลายสิบท่านยืนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ท่ามกลางอาจารย์เหล่านั้น มีร่างหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

ตัวของเขาเปรอะเปื้อนชุ่มโชกไปด้วยเลือด แขนข้างหนึ่งขาดหายไปเหลือเพียงครึ่งท่อน

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองขบวนนักศึกษาเบื้องล่าง

ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้น ทำเอานักศึกษาที่เผลอสบตาถึงกับหนาวสะท้านจนขนลุกซู่

เมื่อมองขึ้นไปเหนือศีรษะของเขา

ปิศาจดูดเลือด lv45

ร่างนั้นแสยะยิ้ม

เผยให้เห็นฟันสีแดงชาดเต็มปาก

"ชือหยา!"

เฉินฉีที่ยืนอยู่ในแถวนักศึกษาจำได้ทันทีตั้งแต่แวบแรก

ก่อนหน้านี้เขาก็นั่งรถของทีมสำรวจเขี้ยวชาดมาที่ปักกิ่ง

คิดไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะแปรพักตร์ไปสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู

แต่ดูสภาพตอนนี้สิ น่าเวทนาสิ้นดี

ช่วงที่ผ่านมาคงโดนซ้อมจนน่วมมาไม่น้อย

ชายชราคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจากกลุ่มอาจารย์

เขากวาดตามองนักศึกษาด้านล่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"สวัสดีนักศึกษาทุกคน ฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉันคืออธิการบดีมหาวิทยาลัยไป่ชวน ชื่อฉีเหวินรั่ว อยู่อันดับเจ็ดของตารางจัดอันดับเลเวลทั่วประเทศ"

อธิการบดีฉีชี้ไปยังชือหยาที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

"คนคนนี้ นักศึกษาที่มาจากเมืองหยางเฉิงคงจะคุ้นเคยกันดี เขาชื่อชือหยา แอบกลายสภาพเป็นปิศาจและสมคบคิดกับพวกปิศาจ ดักสกัดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยไป่ชวนไม่ให้มารายงานตัว ทำร้ายอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยเราไปถึงหกร้อยสิบสองคน"

"นับเป็นเรื่องสะเทือนขวัญอย่างยิ่ง ตั้งแต่สร้างสิบสองเมืองขึ้นมา เราไม่เคยเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่หลวงขนาดนี้มาก่อน"

"ปักกิ่งและมหาวิทยาลัยไป่ชวนจึงส่งผู้ใช้อาชีพระดับเลเวลห้าสิบขึ้นไปหลายสิบคน ร่วมมือกันปูพรมค้นหาในโลกสยองขวัญ ในที่สุดก็หาเผ่าพันธุ์ปิศาจดูดเลือดจนพบ และมียอดฝีมือ lv70 นำทัพด้วยตนเอง ใช้เวลาครึ่งเดือนกวาดล้างเผ่าพันธุ์ปิศาจดูดเลือดจนสิ้นซาก"

"เราต้องทำให้พวกปิศาจทั้งหมดในโลกสยองขวัญรู้ไว้ว่า ผู้ใดบังอาจดักฆ่าบุคลากรของประเทศเรา ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปสังหารให้สิ้น!"

น้ำเสียงของอธิการบดีทั้งหนักแน่นและทรงพลัง

"เฮ้!!"

เหล่านักศึกษาต่างปรบมือกันดังกึกก้อง

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคทำเอาทุกคนเลือดลมสูบฉีดจนร้อนพล่าน

"กระแอม... หลังจากกวาดล้างเผ่าพันธุ์ปิศาจดูดเลือดจนหมดสิ้น เราจงใจไว้ชีวิตชือหยาไว้หนึ่งคน ไม่ใช่เพราะละเว้น แต่จะให้นักศึกษาที่เหลือรอดจากเมืองหยางเฉิงเป็นคนพิพากษาเขาเอง คนจากเมืองหยางเฉิง ก้าวออกมา!"

เฉินฉี ฉินเลี่ยง และนักศึกษารอบข้างอีกสองสามคนก้าวเดินออกมา

อธิการบดีกวักมือเรียก

"พวกเธอเดินมานี่ ชือหยาจะให้พวกเธอเป็นคนลงมือฆ่าเอง ชือหยาระดับเลเวลสามสิบตัวนี้ มากพอจะให้พวกเธออัปเลเวลขึ้นไปได้อีกห้าเลเวล แต่ว่า โอกาสนี้ไม่ได้มากันง่าย ๆ ฉันเชื่อว่าพวกเธอทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะ แต่อัจฉริยะเองก็มีสูงต่ำ"

"เมื่อก้าวเข้าสู่โลกสยองขวัญแล้ว ไม่มีใครละเว้นพวกเธอเพียงเพราะเห็นว่าเป็นอัจฉริยะหรอก มีแต่ต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวเองเท่านั้น ถึงจะไม่ตายในโลกสยองขวัญ"

"ฉันมีบททดสอบอยู่ข้อหนึ่ง ฉันจะพาพวกเธอเข้าไปในมิติแดนทมิฬของฉัน ชือหยาก็จะถูกส่งเข้าไปด้วย โดยเลเวลของทุกคนจะถูกสะกดให้เท่ากัน ใครที่สามารถสังหารชือหยาได้ด้วยมือเปล่า ก็จะได้ค่าประสบการณ์ห้าเลเวลนี้ไป"

"เอ่อ คือ..."

นักศึกษาหลายคนเริ่มลังเล

ถ้าพวกเขาสังหารชือหยาในมิติแดนทมิฬได้ ชือหยาก็ฆ่าพวกเขาในนั้นได้เหมือนกัน

ชือหยาอยู่ทีมสำรวจมาตั้งกี่ปีแล้ว

ประสบการณ์ต่อสู้ย่อมอยู่ระดับแถวหน้าแน่นอน

ต่อให้เลเวลจะถูกปรับให้เท่ากัน แต่อันตรายก็ยังสูงลิบอยู่ดี

อธิการบดีมองดูท่าทีลังเลของทุกคน

แววตาฉายความผิดหวังออกมาจาง ๆ

เฮ้อ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ไม่มีลูกฮึดสู้ถวายหัวเหมือนพวกเขาสมัยก่อนเอาเสียเลย

ลองนึกถึงตอนนั้นสิ ขนาดไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง พวกเขายังบุกเบิกสร้างชื่อในโลกสยองขวัญขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียว

แค่จะอัปสักเลเวล พวกเขายังกล้าเงื้อมีดเข้าใส่ปิศาจที่เลเวลสูงกว่าตัวเองตั้งสิบเลเวล

แต่ตอนนี้ ทั้งที่เลเวลเท่ากันแท้ ๆ กลับไม่มีใครกล้าก้าวออกมาสักคน

เด็กรุ่นนี้เนี่ย... ไม่เอาไหนจริง ๆ

"ในเมื่อพวกเธอไม่กล้า งั้นก็..."

จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากกลางฝูงชน

"ผมเอาด้วย!"

เฉินฉีหันไปมองฉินเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ฉินเลี่ยงมีสีหน้าตื่นเต้นฮึกเหิม ชูมือทั้งสองข้างขึ้นสูง

อธิการบดีพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ดี! นี่สิถึงจะสมเป็นหัวกะทิของมหาวิทยาลัยไป่ชวนเรา ยังมีใครอีกไหม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูแค้นของตัวเอง มีคนกล้าก้าวออกมาแค่คนเดียวเองเหรอ เมืองหยางเฉิงมีลูกผู้ชายแค่คนเดียวรึไง"

"ผมด้วย!"

"ผมเอาด้วย!"

"นับผมด้วยคน!"

สิ้นเสียงปลุกเร้าของอธิการบดี ก็มีคนก้าวออกไปอีกหลายคน

ฉินเลี่ยงกระตุกแขนเสื้อเฉินฉี

"พี่ฉี ลุยสิครับ!"

เฉินฉีกวาดสายตามองรอบด้านแล้วสูดหายใจเข้าลึก

"ผมด้วย"

"ดี"

เดิมทีเฉินฉีไม่ได้อยากจะออกไปเลยสักนิด

ในเมื่อมีระบบอยู่กับตัว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นเพื่อแย่งค่าประสบการณ์แค่ห้าเลเวล

แต่ในวินาทีที่เฉินฉีเห็นสีหน้าของฉินเลี่ยง

เขาก็พลันตาสว่าง

แววตาและสีหน้าของฉินเลี่ยงเต็มไปด้วยความหวังและความกล้าหาญ

ส่วนตัวเขา กลับขาดความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายตรง ๆ แบบนี้เกินไป

บางเรื่องจะป๊อดก็ป๊อดได้ แต่เรื่องนี้จะมาป๊อดไม่ได้!

แค่ชือหยาตัวเดียว จัดมันเลย!

ไม่เชื่อหรอกว่าคนตั้งสิบกว่าคนจะรุมยำมันคนเดียวไม่ลง!

อธิการบดีสะบัดมือวูบเดียว บรรดาคนที่เสนอตัวก็ถูกดึงเข้าไปในมิติทมิฬจนหมด

ส่วนคนที่ไม่ยอมยกมือ

อธิการบดีทำเพียงส่ายหน้า แล้วเอ่ยเรียบ ๆ

"กลับไปประจำที่ของพวกเธอเถอะ"

คนกลุ่มนั้นหน้าแดงก่ำ สายตาของนักศึกษานับหมื่นในสนามราวกับหนามแหลมคมนับพันเล่มที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ

พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้า หลบสายตาของทุกคน แล้วเดินคอตกกลับเข้าไปในแถว

ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากคนรอบข้าง พวกเขาก็ยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก

อธิการบดีปรบมือเบา ๆ

"เอาละ มีคนกล้าลุยไปข้างหน้า ก็ต้องมีคนสุขุมรอบคอบ และเพราะโลกใบนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่แตกต่าง โลกถึงได้มีสีสันน่าสนใจ ตอนนี้พวกเธอลองคิดดูสิว่า ถ้าเป็นตัวเองจะเลือกแบบไหน"

อธิการบดีโบกมืออีกครั้ง ดึงชือหยาเข้าไปในมิติทมิฬ

...

ตุ้บ!

นักศึกษาทั้งสิบสี่คน

เข้ามาอยู่ในมิติทมิฬเรียบร้อยแล้ว

ภายในมิติทมิฬมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

ผู้ใช้อาชีพทุกคนที่เลเวลถึง lv30 จะสามารถใช้พลังปิศาจสร้างมิติทมิฬขึ้นมาได้

ที่นี่เปรียบเสมือนมิติเก็บของของผู้ใช้อาชีพ ทั้งยังเป็นสะพานเชื่อมต่อไปยังโลกสยองขวัญอีกด้วย

เวลาต้องเข้าสู่โลกสยองขวัญ ผู้ใช้อาชีพจะสามารถเข้ามาตระเตรียมอุปกรณ์ในนี้ได้

สำหรับตัวผู้ใช้อาชีพเอง ที่นี่คือมิติที่ตนเองสร้างขึ้น ต่อให้จะมืดมิดเพียงใดก็ไม่อาจบดบังการรับรู้ของเจ้าของได้

ทุกสิ่งทุกอย่างจะปรากฏชัดเจนในสายตาของพวกเขา

แต่ในสายตาของผู้ใช้อาชีพคนอื่น

มันกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

หากเจ้าของไม่อนุญาต ก็ทำได้เพียงพึ่งพาประสาทการได้ยินและการสัมผัสเท่านั้น

พรึ่บ!

ภายในมิติทมิฬพลันสว่างวาบขึ้นมา

ดูท่าอธิการบดีคงเปิดสิทธิ์ให้พวกเขาแล้ว

โครม!

ร่างหนึ่งถูกโยนลงมากระแทกพื้น

ชือหยา!

ชือหยากลิ้งตัวลุกขึ้นยืน แต่ดวงตากลับไร้แววขณะกวาดมองไปรอบทิศ