ตอนที่ 57 ไม่คิดจะหลบคนอื่นกันเลยใช่ไหมเนี่ย

เฉินฉีเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที

เอาละสิ พวกเขามองเห็น แต่ชือหยามองไม่เห็น!

เลเวลเท่ากันหมด แถมมันยังมองไม่เห็น ส่วนฝั่งนี้มีตั้งสิบสี่คน

สิบสี่รุมหนึ่ง ยังไงก็ได้เปรียบเห็นๆ!

เพื่อนนักศึกษาหลายคนหันสบตากัน

ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปทันที

นี่มันค่าประสบการณ์เลเวลห้าเชียวนะ ใครมือไวคนนั้นก็ได้ไป

ไม่มีระบบแชร์ค่าประสบการณ์อะไรทั้งนั้น

ฉินเลี่ยงคำรามลั่น เงื้อหมัดเตรียมจะพุ่งตามไป

ทว่าเฉินฉีรีบคว้าตัวเขาไว้หมับ

"ใจเย็น รอดูก่อน"

เลเวลของตัวเองถูกจำกัดเอาไว้

พลังปิศาจในร่างไม่อาจโคจรออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

ซ้ำเรี่ยวแรงทางร่างกายก็ลดฮวบลงไปมาก

ตามปกติแล้วทุกครั้งที่เลเวลเพิ่มขึ้น ร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย

ไม่รู้ว่าอธิการบดีใช้วิธีไหน

ถึงได้กดสมรรถภาพร่างกายลงมาจนเหลือแค่ระดับคนธรรมดาได้ขนาดนี้

"ชือหยา! น้องชายฉันตายก็เพราะแก ฉันจะฆ่าแกแก้แค้นให้น้อง! วันนี้แหละคือเวลาสะสางหนี้แค้นของเรา!"

เพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งตะโกนก้องพลางพุ่งเข้าใส่ชือหยา

ใบหูของชือหยากระดิกรับเสียง

เขาหันขวับกลับมาประจันหน้ากับนักศึกษาคนนั้นทันควัน

ตั้งการ์ดเตรียมรับมืออย่างรัดกุม

นักศึกษาชายเงื้อหมัดขวาสุดแขนแล้วซัดเข้าใส่ชือหยา

ชือหยากระโดดถอยหลังไปครึ่งก้าว หลบหมัดได้อย่างฉิวเฉียด

จากนั้นชือหยาก็ถีบสวนออกไปเปรี้ยงเดียว ส่งนักศึกษาชายคนนั้นล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

ชือหยาสาวเท้าประชิดสองก้าว มือหนึ่งกระชากผมของอีกฝ่ายฟาดกระแทกพื้นอย่างแรง แล้วกระหน่ำหมัดชกเข้าที่ใบหน้าไม่ยั้ง

"มึงจะสะสางกับกูเหรอ? สะสางพอรึยัง?! สะสางจบหรือยังฮะ?!"

ปากด่าไปหนึ่งคำ หมัดก็ซัดลงไปหนึ่งที

พริบตาเดียวใบหน้าของนักศึกษาชายก็เละไม่เป็นท่า หางตากับมุมปากฉีกขาด เลือดสดๆ ไหลเปรอะอาบทั่วหน้า

ย้อมหมัดของชือหยาจนกลายเป็นสีแดงฉาน

จากนั้นชือหยาก็กดหัวของนักศึกษาชายเอาไว้ แล้วแทงเข่าเสยขึ้นมาอย่างรุนแรง

"กร๊อบ!"

สันจมูกของนักศึกษาชายยุบแฟบ ลูกตาข้างหนึ่งแตกเละ

เขาสลบเหมือดไปสนิท หากปล่อยทิ้งไว้ไม่มีใครช่วย เกรงว่าไม่กี่นาทีคงได้สิ้นใจแน่

"อึก!"

บรรดานักศึกษาที่ตามหลังมาพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

พวกเขาเติบโตมาในเมืองตั้งแต่เด็ก ไหนเลยจะเคยชกต่อยเอาเป็นเอาตายกับใคร

ต่อให้เป็นการสอบเกาเข่า ส่วนใหญ่ก็ผ่านด่านมาได้ด้วยอุปกรณ์เวทหรือการใช้ไหวพริบแก้ปัญหา

ภาพความรุนแรงโหดเหี้ยมขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต

"ฉัน... ฉันไม่สู้แล้ว ปล่อยฉันออกไปที! ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้นะ!"

นักศึกษาคนหนึ่งหันหลังวิ่งเตลิดหนีไปราวกับคนเสียสติ

"ชิ!"

ชือหยานั่งทับอยู่บนหัวของนักศึกษาคนเมื่อครู่

พลางเอ่ยเย้ยหยัน

"อธิการบดีของพวกแกนี่ดูแลดีชะมัด อุตส่าห์ส่งพวกแกมารนหาที่ตายถึงที่"

พูดจบ เขาก็ก้มลงไปควักลูกตาของนักศึกษาคนนั้นออกมาโยนเข้าปาก

เคี้ยวเสียงดังกร้วมๆ หน้าตาเฉย

"นึกไม่ถึงว่าก่อนตายยังได้กินอาหารมื้อใหญ่ อิ่มอร่อยจริงๆ วางใจเถอะ พวกแกไม่มีทางหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

ชือหยารู้อยู่แก่ใจว่าคนพวกนี้มองเห็นตน

เขาจึงอ้าปากดูดกลืนเลือดสดๆ จากร่างของนักศึกษาใต้ร่างอย่างตะกละตะกลาม

บรรดานักศึกษาที่เพิ่งตะโกนปาวๆ ว่าจะฆ่าชือหยาเมื่อครู่

ยามนี้ขาสั่นพั่บๆ ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด

แม้กระทั่งเฉินฉียังหัวใจเต้นรัว ลมหายใจถี่กระชั้น

การได้เห็นเพื่อนร่วมรุ่นถูกชือหยากัดกินทีละคำราวกับเป็นอาหารต่อหน้าต่อตา

มันส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจไม่น้อยเลยจริงๆ

"พะ... พี่ฉี เอาไงดีครับ?"

ตอนนี้ขาของฉินเลี่ยงอ่อนปวกเปียกจนแทบจะยืนไม่อยู่

ได้แต่ฝืนพยุงร่างให้ยืนตรง

เฉินฉีส่ายหน้า

"ชือหยาผ่านการต่อสู้นอกเมืองมานับครั้งไม่ถ้วน ประสบการณ์โชกโชนเกินไป มันกำลังทำลายความกล้าหาญของพวกเรา เพื่อปลูกฝังความกลัวลงไปในใจ ให้จิตใต้สำนึกคิดว่ามันคือศัตรูที่ไม่มีวันเอาชนะได้ ต่อไปไม่ว่าจะสู้กับมันหรือหนี ภาพนี้ก็จะกลายเป็นแผลในใจที่ไม่มีวันลบเลือน"

ฉินเลี่ยงทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก

"พี่ใหญ่ครับ เวลานี้อย่าเพิ่งมาบรรยายทฤษฎีเลย แล้วพวกเราจะเอายังไงกันดีล่ะเนี่ย ผะ... ผมยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ"

เฉินฉีส่ายหน้า

"ไม่มีทางอื่น มันทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้เว้นแต่ว่าจะมีใครสักคนยอมเป็นหัวหอก พุ่งเปิดทางเข้าไปแบบไม่กลัวตาย ถึงจะช่วยปลุกขวัญกำลังใจและกอบกู้ความฮึกเหิมกลับมาได้"

แววตาที่ฉินเลี่ยงมองเฉินฉีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเลื่อมใสศรัทธา

ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

ชี้ไปที่เฉินฉีแล้วเอ่ยขึ้น

"พี่ฉี งั้นคนๆ นั้นก็คือ..."

"นายไง!"

เฉินฉีชี้นิ้วกลับไปที่ฉินเลี่ยง

ฉินเลี่ยง : "..."

"พี่ฉี ถ้าอยากให้ผมตายก็พูดมาตรงๆ เถอะ นึกว่าพี่จะโชว์เทพแผลงฤทธิ์ซะอีก ทำไมกลายเป็นส่งผมไปตายล่ะครับเนี่ย"

"โชว์เทพกับผีน่ะสิ โตมาจนป่านนี้ฉันยังไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใครเลย ถ้าฉันบุกเข้าไปก็ตายแหงแก๋ เผลอๆ จะอนาถกว่าพี่ชายคนเมื่อกี้ด้วยซ้ำ"

ฉินเลี่ยงทรุดนั่งแปะลงกับพื้น

"ผมก็เข้าไปไม่ไหวเหมือนกันนะ ผมกับมันสู้กันอย่างมากก็สามเจ็ด"

เฉินฉีชะงักไป

"หืม? ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ฝีมือไม่เบานี่ มีโอกาสชนะตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ?"

ฉินเลี่ยงส่ายหน้า

"ที่ผมบอกว่าสามเจ็ดน่ะ คือมันต่อยสามหมัด ส่วนผม... ตายครบเจ็ดวัน"

"ไสหัวไปไกลๆ เลยไป๊"

เฉินฉีผลักฉินเลี่ยงออกไป แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังชือหยา

ฉินเลี่ยงใจหายวาบ

"พี่ฉี! พี่ฉีจะไปไหนน่ะ? พี่ตายไม่ได้นะ พี่ตายแล้วใครจะจ่ายเงินเดือนให้ผมล่ะ!"

เฉินฉี : "..."

"ที่แกสนใจคือเงินของฉันใช่ไหมเนี่ย?"

"งะ... งั้น ให้ผมสนใจตัวพี่แทนไหมล่ะ?"

"หยุดเลย! ช่างมันเถอะ แกสนใจเงินนั่นแหละดีแล้ว สบายใจได้ ฉันมั่นใจอยู่"

ฉินเลี่ยงเอ่ยอย่างเป็นกังวล

"ทำไมพี่ขี้โม้จังวะครับ?"

...

เฉินฉีก้าวช้าๆ ไปหยุดห่างจากชือหยาในระยะสิบเมตร

เขาหยุดฝีเท้าลง

ชือหยาดูดเลือดสดๆ บนนิ้วมือ

"เหอะ รนหาที่ตายมาอีกคนแล้วสินะ เข้ามาสิ ให้ข้าดูหน่อยว่าแกมีน้ำยาอะไร ไอ้พวกที่เรียกตัวเองว่าลูกรักสวรรค์ อัจฉริยะแห่งมหาวิทยาลัยไป่ชวน!"

เฉินฉีไม่พูดอะไร

แต่ยืนตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่ครู่หนึ่ง

"ขาก... ถุ้ย!"

ถ่มเสลดกองโตออกไปคำหนึ่ง แล้วหันหลังโกยแน่บ

"มึงรนหาที่ตาย!"

ชือหยาไล่ตามมาได้สองก้าว แต่จู่ๆ ก็ชะงักกึก

เพราะในสายตาของเขา รอบด้านมืดมิดสนิท

มีเพียงพื้นที่ใต้ฝ่าเท้าตัวเองเท่านั้นที่เขากะเก็งระยะไว้หมดแล้ว

หากผลีผลามก้าวพ้นจุดที่คุมเชิงอยู่ อาจจะตกหลุมพรางเอาได้ง่ายๆ

ไม่ต้องพูดถึงกับดักหรอก แค่พวกมันขุดหลุมไว้บนพื้นสักสองสามหลุม

ถ้าก้าวพลาดขึ้นมาก็เสียหลักได้เหมือนกัน

เสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด

ชือหยาย่อตัวลงหมอบนิ่งอยู่กับที่

เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบข้างอย่างละเอียด

ส่วนเฉินฉีวิ่งแจ้นกลับมาตั้งนานแล้ว

ฉินเลี่ยงได้แต่ยืนอึ้งตาค้าง

"พี่ฉี ผมนึกว่าพี่จะลุย ที่แท้แค่ไปถ่มน้ำลายเนี่ยนะ?"

เฉินฉีกวาดตามองไปรอบๆ

"แถวนี้ไม่มีถังขยะนี่หว่า ฉันจะไปถ่มน้ำลายเรี่ยราดได้ยังไงล่ะ?"

ฉินเลี่ยง : "...พี่พูดมีเหตุผลมากจนผมเถียงไม่ออกเลยจริงๆ"

เฉินฉีกวาดตามองสำรวจรอบด้านอยู่นานสองนาน

รอบตัวไม่มีอะไรพอจะหยิบมาใช้เป็นอาวุธถนัดมือได้เลยสักชิ้น

เมื่อกี้ตอนเดินเข้าไปใกล้ชือหยา ความจริงเขากะจะซัดตรงๆ เหมือนกัน

แต่พอถึงจังหวะต้องลงมือเข้าจริงๆ ใจมันกลับป๊อดขึ้นมา

รู้อยู่แก่ใจว่าสู้ไม่ได้ ขืนยังดันทุรังพุ่งไปแจกแต้ม ก็งี่เง่าเต็มทนแล้วไม่ใช่เหรอ?

"คิดออกแล้ว! แกดูบนพื้นสิ มีแต่หินทั้งนั้น พวกเราปาหินใส่มันกัน!"

เฉินฉีชี้ไปที่ก้อนหินบนพื้น

ภายในมิติแดนทมิฬเป็นพื้นดินทรายสีเหลืองทั่วไป มีทั้งก้อนหินและของแข็งปะปนอยู่ไม่น้อย

ฉินเลี่ยงได้ยินก็พยักหน้าหงึกหงัก

"วิธีนี้เยี่ยม ระยะประชิดสู้ไม่ได้ แต่สายยิงไกลแบบพวกเราสู้ไหวแน่นอน!"

ทั้งสองคนรีบก้มหน้าก้มตาโกยหินทันที

ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ พอเห็นเข้าก็พากันทำตามอย่างรวดเร็ว ก้มลงเก็บก้อนหินบนพื้นกันยกใหญ่

ชือหยา : "..."

ระยะห่างแค่นี้ ชือหยาก็ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูอยู่แล้ว

ไม่คิดจะกระซิบกระซาบกันหน่อยเหรอวะ? มาปรึกษาวิธีฆ่ากูต่อหน้าต่อตากันเนี่ยนะ?