ตอนที่ 58 ฉันเป็นคนขายเต้าหู้เหม็นจ้ะ

"ปาใส่มัน!"

สิ่งที่ทำให้มนุษย์ต่างจากสัตว์มากที่สุดก็คือ มนุษย์รู้จักใช้เครื่องมือ

นักศึกษาทั้งสิบสามคนช่วยกันระดมปาหินใส่ชือหยาจากรอบทิศทาง

เพียงพริบตาเดียว ชือหยาก็โดนรุมปาจนหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำไปหมด

ชือหยาก้มลงเก็บหินขึ้นมาหวังจะตอบโต้

แต่คนที่ปาเสร็จแล้วต่างก็รีบเปลี่ยนตำแหน่งทันที

ด้วยความที่ชือหยามองไม่เห็น แถมใต้เท้ายังมีแต่เศษหิน

บวกกับความเจ็บระบมจากหินที่ระดมปาใส่ไม่ยั้ง จึงได้แต่กระโดดหลบไปมามั่วซั่ว

"ปัง!"

หินก้อนหนึ่งลอยไปกระแทกหัวชือหยาเข้าอย่างจัง

ชือหยาถึงกับหน้ามืดตาลาย พอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งก็เหยียบเข้ากับก้อนหิน

"ตุ้บ!"

จนสะดุดล้มคว่ำลงไปกับพื้น

"ปาเลย! ซัดมันให้หนัก!"

คราวนี้พวกนักศึกษายิ่งได้ใจและฮึกเหิมกว่าเดิม

ต่างพากันเล็งไปที่หัวของชือหยา แถมยังปากันแม่นยำขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาผ่านไปพักใหญ่

ชือหยาระดับ lv45 กลับถูกก้อนหินธรรมดา ๆ รุมปาจนตายคาที่ไปซะอย่างนั้น

"ปามันให้ตาย!"

"แต่มันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"งั้นก็ปาให้มันตายอีกรอบสิ!"

พอชือหยาตาย แต่ละคนก็ดูฮึกเหิมกล้าหาญราวกับเป็นขุนพลไร้พ่ายขึ้นมาทันที

พวกเขาพากันเดินเข้าไปข้างศพของชือหยา พลางวางท่าโอ้อวดกันยกใหญ่

ราวกับว่าตนเป็นคนลงมือสังหารชือหยาด้วยน้ำมือตัวเอง

"แวบ!"

เกิดอาการหน้ามืดวิงเวียนขึ้นชั่วขณะ

ทุกคนก็ถูกวาร์ปส่งตัวออกมาจากมิติแดนทมิฬ

พอกลับออกมาจากมิติแดนทมิฬ ทุกคนก็รีบก้มดูเลเวลของตัวเองทันที

ในมิติแดนทมิฬ เลเวลของทุกคนจะถูกสะกดข่มเอาไว้ ต่อให้อัปขึ้นมาถึงห้าเลเวลก็ยังยากจะรู้ตัว

"พี่ฉี! ผม ผมเองครับ!"

น้ำเสียงของฉินเลี่ยงตื่นเต้นสุดขีด

เฉินฉีรวบรวมพลังปิศาจไว้ที่ดวงตา

บนหัวของฉินเลี่ยงปรากฏข้อความขึ้นมา

สุ้มเสียงทวงชีวิต lv7

ให้ตายสิ

เพราะหากยังไม่ถึง lv10 ฉายาบนหัวก็ต้องรวบรวมพลังปิศาจไว้ที่ดวงตาทั้งสองข้างเท่านั้นถึงจะมองเห็นได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินฉีได้เห็นฉายาของฉินเลี่ยง

สุ้มเสียงทวงชีวิตเนี่ยนะ? นี่คืออาชีพที่เกี่ยวกับดนตรีตามที่นายว่าจริง ๆ เหรอ?

นายไม่อายภูมิหลังตระกูลดนตรีของตัวเองบ้างหรือไง?

นักศึกษาคนอื่น ๆ พอได้ยินคำพูดของฉินเลี่ยงต่างก็ส่ายหน้า

แสดงความรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

คนรุมขว้างหินตั้งเยอะแยะ

ใครจะเป็นคนปาปิดฉากได้ ก็ขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ

นายออกแรงซัดเต็มเหนี่ยวจนเป้าหมายเจียนตาย แต่ผลคือคนที่ปาตบท้ายเบา ๆ ทีเดียว ดันทำให้มันตายสนิทพอดี

เรื่องแบบนี้ไม่มีทางทำอะไรได้เลย

อธิการบดีบนแท่นบรรยายพยักหน้า

"ดีมาก เดิมทีฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าพวกเธอคงต้องตายไปเกินครึ่ง ไม่คิดเลยว่าจะใช้วิธีปาก้อนหิน เสียสละเพื่อนนักศึกษาไปแค่คนเดียวก็โค่นชือหยาลงได้ ยอดเยี่ยมมาก"

อธิการบดีโบกมือขึ้นคราหนึ่ง

ร่างของใครคนหนึ่งพลันปรากฏขึ้นบนพื้น

"ความกล้าของเธอน่าชื่นชม แต่ประเมินพลังตัวเองสูงเกินไป จำไว้ อย่าปล่อยให้ความโกรธมาบังตาเด็ดขาด กลับเข้าแถวได้แล้ว"

คนบนพื้นเอามือลูบคลำไปทั่วตัว

"ผม... ผมไม่เป็นอะไรเหรอครับ? ผมตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เขาคือนักศึกษาคนแรกที่ถูกชือหยาฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมนั่นเอง

อธิการบดียิ้มพลางพูดขึ้นว่า

"ในมิติแดนทมิฬ ต่อเมื่อฉันสั่งให้ตาย เธอถึงจะตายได้ ที่นี่เป็นมิติเอกเทศที่ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์ เธอจะตั้งกฎอะไรขึ้นมาก็ได้ตามใจชอบ ไว้วันหลังค่อยให้อาจารย์มาคอยสอนพวกเธอเอง"

พวกเฉินฉีเดินกลับเข้าแถวนักศึกษา

จากนั้น เหล่าอาจารย์บนแท่นบรรยายก็ทยอยลุกขึ้นมาแนะนำตัวทีละคน

"ฉันชื่อฟางเทียนหรัน หัวหน้าฝ่ายปกครองของพวกเธอ รับผิดชอบดูแลจัดการและประสานงานนักศึกษาทั้งหมด"

"ฉันชื่อหลินเชา อาจารย์ประจำห้องหนึ่ง..."

"ฉันชื่อ..."

"ฉันชื่อหวังเหมยเหมย คนขายเต้าหู้เหม็นตรงทางเข้าประตูทิศตะวันตกของศูนย์อาหารจ้ะ"

"ผมชื่อ... หือ?"

อาจารย์คนถัดไปชะงักกึกทันที

"ป้าขายเต้าหู้เหม็นขึ้นมาแจมอะไรกับเขาเนี่ย! ลงไปเลย ลงไป!"

ว่าแล้วก็ผลักคุณป้าลงจากแท่นบรรยายไปอย่างไร้ความปรานี

...

"ทุกคนฟังนะ จัดแถวจากซ้ายไปขวาตามชั้นหอพัก เดี๋ยวอาจารย์จะพาพวกเธอเข้าสู่ฐานที่มั่นของมหาวิทยาลัยไป่ชวนในโลกสยองขวัญ เพื่อผูกจุดเกิดเอาไว้ ต่อไปเวลาเข้าไปในโลกสยองขวัญ จะได้ออกเดินทางจากฐานที่มั่นของสถาบันได้เลย"

นับตั้งแต่สอบเกาเข่าเสร็จสิ้นจนกระทั่งมาถึงมหาวิทยาลัย เวลาก็ผ่านไปครบหนึ่งเดือนพอดี

คูลดาวน์ของโลกสยองขวัญจึงหมดลงพอเหมาะพอเจาะ

ทำให้นักศึกษาทุกคนสามารถเข้าสู่โลกสยองขวัญพร้อมกันได้ทันที

เฉินฉีเพิ่งออกมาจึงยังเข้าตามปกติไม่ได้ แต่ก็ไม่มีปัญหา เขาหยิบบัตรลดคูลดาวน์ออกมาหนึ่งใบแล้วกดใช้ทันที

ตัวเลขนับถอยหลังกลายเป็นศูนย์ในพริบตา

นั่นหมายความว่าภายในวันนี้ เขาจะเข้าสู่โลกสยองขวัญเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ถ้าพ้นวันนี้ไป ก็จะถูกระบบบังคับดึงตัวเข้าไปทันที

แน่นอนว่าจะใช้เหรียญปิศาจเพื่อยืดเวลาออกไปก็ได้เช่นกัน

อาจารย์บนโพเดียมสะบัดมือวูบหนึ่ง

ดึงกระดาษ A4 ปึกใหญ่ออกมาจากมิติดำมืด

แล้วร่อนแจกจ่ายไปถึงมือของนักศึกษาทุกคน

เฉินฉีรับมาดูก็พบว่า

ไอ้สิ่งนี้มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน

สัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน

"หลี่เฮยเม่ยโอนที่ดินขนาด 0.3 ตารางเมตรให้คุณในราคา 1 เหรียญปิศาจ ยินยอมหรือไม่"

เฉินฉี "..."

จะว่าไป มันเล่นแบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย

0.3 ตารางเมตรเนี่ยนะ ให้ตายสิ ที่แท้หน่วยขั้นต่ำในการโอนไม่ใช่ 1 หรอกเรอะ

อาจารย์บนโพเดียมเอ่ยกำชับขึ้นอีกครั้ง

"หลังจากทำสัญญาที่ดินแล้ว ให้ผูกเข้ากับรูมเมตอีกสองคนในหอพักของพวกเธอ เท่านี้พวกเธอสามคนก็จะลงสู่ที่ดินผืนนั้นพร้อมกันได้ มีจุดหนึ่งที่พวกเธอต้องรู้ ที่ดินไม่ได้ยกให้ฟรีๆ พอพวกเธอถึง lv10 แล้ว จะต้องขายที่ดินนี้คืนให้รุ่นน้องรุ่นถัดไปของมหาวิทยาลัยในราคา 1 เหรียญปิศาจอีกครั้ง ที่ดินในเขตกองบัญชาการมหาวิทยาลัยไม่อนุญาตให้ขายต่อคนภายนอก หากตรวจพบจะถูกไล่ออกและยึดที่ดินคืนทันที"

เฉินฉี "..."

ตัวเอง lv10 ไปแล้ว แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้

ต้องคืนให้มหาวิทยาลัยไปเลยเหรอ แล้วแบบนั้นผมจะไปเขตกองบัญชาการมหาวิทยาลัยในโลกสยองขวัญยังไงวะเนี่ย

ยังดีที่ในแถวนักศึกษาไม่ได้มีแค่เฉินฉีคนเดียวที่ถึง lv10

มีอีกหลายคนที่มีฉายาลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะให้เห็นประปราย

พอถึง lv10 พลังปิศาจที่แผ่ออกมาจะค้ำจุนฉายาไว้โดยอัตโนมัติ ทำให้แม้แต่คนธรรมดาก็มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"อาจารย์ครับ! พวกผมเลเวล 10 แล้ว ต้องทำยังไงต่อครับ"

"พวกเธอทำสัญญาชั่วคราวไปก่อน แต่ต้องรีบคืนที่ดินให้เร็วที่สุดนะ ครูแนะนำว่าพอไปถึงเขตกองบัญชาการมหาวิทยาลัยแล้ว ค่อยไปซื้อที่ดินข้างนอกมหาวิทยาลัยไว้สักผืน แบบนั้นจะไปมาได้สะดวกกว่า"

พอได้ยินอาจารย์พูดแบบนั้น

เฉินฉีก็ไม่ลังเลอีก ตวัดปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปทันที

จากนั้นก็หันไปรวมสัญญากับฉินเลี่ยงและหลิวเยี่ยน

ผูกเข้ากับที่ดินผืนนี้ได้สำเร็จ

"คนที่รวมสัญญาเสร็จแล้วสามารถเข้าสู่โลกสยองขวัญล่วงหน้าได้เลย ระวังด้วยล่ะ ตอนที่โลกสยองขวัญแจ้งเตือนว่าจะเลือกลงสู่ที่ดินที่ครอบครองอยู่หรือไม่ ต้องเลือกตกลงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะถูกโลกสยองขวัญสุ่มมอบหมายภารกิจให้"

"พี่ฉี พวกเราเอาไงกันดีครับ"

ฉินเลี่ยงหันไปมองเฉินฉี

"ไม่เป็นไร เข้าไปพร้อมกันเลย ไปเจอกันในโลกสยองขวัญ"

ฉินเลี่ยงพยักหน้ารับ

"ฮิๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เข้าโลกสยองขวัญกับพี่ฉี ชักตื่นเต้นแล้วสิครับ"

หลิวเยี่ยนกลอกตา

"มีอะไรให้น่าตื่นเต้น โลกสยองขวัญสถานที่เฮงซวยพรรค์นั้น เข้าไปทีไรก็แทบเอาชีวิตไปทิ้งครึ่งตัวแล้ว"

ฉินเลี่ยงส่ายหน้า

"ไม่ เธอไม่เข้าใจ ช็อตที่พี่ฉีโปรยเหรียญใส่ปิศาจนั่นน่ะ ฉันยังจำไม่ลืมจนถึงตอนนี้เลย"

หลิวเยี่ยนชะงักไป

"นายไม่ใช่ลูกน้องเขาเหรอ ทำไมยังด่าลูกพี่อีกล่ะเนี่ย"

ฉินเลี่ยง "…ฉันเปล่านะ ฉันไม่กล้าหรอก เธออย่ามาพูดซี้ซั้วสิ"

"เอาละๆ รีบเข้าไปกันเถอะ จะได้ดูด้วยว่ามหาวิทยาลัยไป่ชวนที่อยู่อันดับหนึ่งของประเทศ จะมีศักยภาพในโลกสยองขวัญขนาดไหน"