ตอนที่ 59 จ่ายค่าเทอม

ความรู้สึกอันคุ้นเคยแล่นเข้ามาอีกครั้ง

เฉินฉีลืมตาขึ้นมา

ก็พบว่าตัวเองมาถึงโลกสยองขวัญเรียบร้อยแล้ว

[ตรวจพบอาณาเขตในครอบครอง ต้องการลงสู่พื้นที่อาณาเขตหรือไม่]

"ใช่!"

[โปรดเลือกอาณาเขตที่ต้องการลงสู่พื้นที่]

ตรงหน้าเฉินฉีปรากฏสัญลักษณ์อาณาเขตขึ้นมาสองแห่ง

แห่งแรกมีขนาดสิบตารางเมตร เหนืออาณาเขตมีตัวอักษรสีขาวระบุคำว่า "คุณธรรม"

อีกแห่งมีขนาดเล็กจิ๋ว ด้านบนแสดงตัวอักษรสีม่วงว่า "วิทยาลัยไป่ชวน!"

เขาเลือกวิทยาลัยไป่ชวน

"ฟึ่บ!"

[ยินดีต้อนรับสู่โลกสยองขวัญ ขอให้ท่านไปสู่สุคติโดยเร็วในภารกิจครั้งนี้]

เฉินฉี : "..."

อย่างอื่นก็ดีหมด ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือคำต้อนรับเนี่ยแหละที่ไม่ชวนให้ยินดีเลยสักนิด

[ตรวจพบการลงสู่พื้นที่อาณาเขตระดับสูงของมนุษย์ กำลังแก้ไขภารกิจ... โปรดรอสักครู่...]

[แก้ไขสำเร็จ]

[ภารกิจปัจจุบัน : เลื่อนขั้นเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2, ปลุกสกิลอาชีพ, สลักอักขระพลังปิศาจ, ศึกษาวิชาเอกหนึ่งวิชาและใช้งานได้อย่างเชี่ยวชาญ, ทำภารกิจที่อาจารย์มอบหมายให้สำเร็จ 10 ภารกิจ]

[หากยังทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ จะไม่มีการมอบหมายภารกิจอื่น]

[เงื่อนไขก่อนเริ่มภารกิจ โปรดไปที่ฝ่ายวิชาการเพื่อพบหัวหน้าฝ่ายวิชาการ และชำระค่าเล่าเรียน]

เฉินฉี : "..."

โคตรสุดเลยว่ะ!

แม่หมูใส่ยกทรงชัดๆ สรรหาวิธีมาเล่นกันเป็นชุดเลยนะ

โลกสยองขวัญมาเยือนโลกมนุษย์ได้ร่วมร้อยปีแล้ว

พวกแกนี่ไม่คิดจะปล่อยให้ว่างกันเลยจริงๆ สินะ

นี่ถึงขั้นเอาหลักสูตรการสอนมาบรรจุลงในกฎระบบเลยเหรอเนี่ย?

"เพล้ง!"

ม่านแสงพลันแตกกระจาย

ฉินเลี่ยงกับหลิวเยี่ยนปรากฏตัวตามกันมาติดๆ

ทั้งสองคนยืนอึ้งอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามทำความเข้าใจภารกิจของโลกสยองขวัญอยู่เหมือนกัน

"มัวยืนเอ๋ออะไรกันอยู่? ไปสิ ไปจ่ายค่าเทอมกัน"

เฉินฉีเอ่ยทัก

ถ้าไม่จ่ายค่าเทอมก็เริ่มทำภารกิจไม่ได้สักอย่าง

ต่อให้จ่ายแล้วก็ใช่ว่าจะทำได้ทันทีอยู่ดี

ภารกิจพวกนี้ไม่มีข้อไหนเลยที่ทำคนเดียวให้สำเร็จได้

ทุกอย่างล้วนต้องประสานงานกับอาจารย์ทั้งนั้น

ทั้งสามคนเดินออกจากแปลงที่ดิน

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ตรงนี้มันก็คือลานกว้างดีๆ นี่เอง

โรงเรียนนี้ก็ช่างประหยัดงบเสียจริง เล่นเอาที่ดินตรงลานกว้างมาให้นักศึกษาใช้เป็นจุดลงสู่พื้นที่หน้าตาเฉย

ฝ่ายวิชาการนั้นหาไม่ยากเลย

มองจากระยะไกลลิบก็เห็นตัวหนังสือตัวเบ้อเริ่มเขียนว่า "ฝ่ายวิชาการ"

เฉินฉีกับพวกอีกสองคนจึงอาศัยจังหวะที่ยังไม่มีคน รีบวิ่งรี่เข้าไปทันที

ไม่อย่างนั้นขืนรอให้คนนับพันแห่กันเข้ามาเมื่อไร ได้ยืนต่อแถวยาวเหยียดแน่

ที่หน้าฝ่ายวิชาการ มีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ผ้าปูโต๊ะสีแดงสดผืนใหญ่ที่ปูอยู่ ชวนให้รู้สึกถึงบรรยากาศมงคลรื่นเริงจนดูขัดกับโลกสยองขวัญแห่งนี้ไม่น้อย

อาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะพลางเอ่ยปากทักทาย

"มาจ่ายค่าเทอมกันเหรอคะ? มาลงทะเบียนชื่อกับหอพักตรงนี้ก่อนนะ พอลงทะเบียนเสร็จแล้วจะได้รับโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งไว้ใช้ติดต่อสื่อสารในโลกสยองขวัญโดยเฉพาะ เดี๋ยวอีกสักพักจะมีข้อความแจ้งเรื่องการแบ่งห้องเรียนส่งเข้ามือถือค่ะ"

พวกเฉินฉีจึงพากันไปลงทะเบียนและจ่ายเงิน

จากนั้นอาจารย์ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือสีดำให้คนละเครื่อง

ด้านหลังตัวเครื่องเป็นรูปดอกไม้

ใต้รูปดอกไม้มีตัวอักษรเขียนไว้สองคำ

"ฮว่าเหวย!"

ให้ตายสิ

สมกับเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ ถึงขั้นมีลู่ทางในโลกสยองขวัญด้วยเรอะ?

โทรศัพท์เครื่องนี้แทบไม่ต่างจากมือถือทั่วไป

เพียงแต่ด้านหลังมีแผงโซลาร์เซลล์สำหรับชาร์จแบตเตอรี่เพิ่มเข้ามาอันหนึ่ง

แถมยังเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตของโลกสยองขวัญได้อีกต่างหาก

แต่เครือข่ายของโลกสยองขวัญในตอนนี้ยังเป็นแค่ 3G

ถ้าแค่ส่งรูปสักใบยังพอไหว แต่ถ้าจะเปิดวิดีโอคอลนี่แทบขาดใจ

ฝั่งนี้พูดไปประโยคหนึ่ง กว่าอีกฝั่งจะตอบกลับมาก็ปาเข้าไปสิบกว่านาที

สัญญาณดีเลย์หนักเกินไป

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือไม่ต้องเสียค่าโทรศัพท์

เพราะซิมการ์ดของโลกสยองขวัญถูกแฮกระบบไปตั้งนานแล้ว

ซิมการ์ดในโทรศัพท์ทุกเครื่องเลยมีค่าโทรให้ใช้แบบไม่อั้น

จุดนี้ถือว่าน่าพอใจไม่น้อย

พอรับโทรศัพท์มา ทั้งสามคนก็เลี่ยงไปยืนอีกมุมหนึ่งเพื่อไถดูอินเทอร์เน็ตของโลกสยองขวัญ

เว็บบอร์ดในโลกสยองขวัญค่อนข้างซ้ำซากจำเจ

พวกคนมีเงินก็เอาแต่อวดว่าวันนี้ได้กินชิ้นส่วนอวัยวะส่วนไหนของมนุษย์

ส่วนพวกไม่มีเงินก็ได้แต่คอยคอมเมนต์อยู่ด้านล่าง

เลื่อนดูตั้งนาน แต่กลับแทบไม่เห็นพวกเกรียนคีย์บอร์ดเลยสักคน

เพราะเวลาคอมเมนต์ในโลกสยองขวัญ ซิมการ์ดจะแสดงพิกัดที่อยู่โชว์หรา

ขืนตอนเช้ากล้าไปด่ากราดใส่ใคร ตกค่ำอีกฝ่ายคงถือมีดมารอดักเชือดถึงหน้าบ้านแล้ว

สังคมมันถึงได้ดูสงบสุขและปรองดองกันขนาดนี้

แต่ก็นั่นแหละ แค่มีน้อย ไม่ได้แปลว่าไม่มีเลย

อย่างเช่นคนที่มีพิกัดระบุไว้รายหนึ่ง

เขาเข้าไปด่ากราดใต้โพสต์ของพวกคนรวยที่แชร์กันว่าเนื้อมนุษย์ส่วนไหนอร่อยที่สุด

"แหกตาดูสารรูปเหี้ยๆ ของมึงหน่อยเถอะ หน้ามันเยิ้มเป็นน้ำมันหมู ฟันเหลืองอ๋อยเต็มปาก ขี้ฟันยังหนากว่าแป้งบนหน้ามึงอีก แม่งยังจะเสือกกินเนื้อมนุษย์ แดกขี้มึงยังไปแย่งแดกตอนอุ่นๆ ไม่ทันเลยมั้ง!"

เฉินฉีกดถูกใจให้เงียบๆ

พวกที่ขึ้นว่าไม่ระบุพิกัดล้วนเป็นซิมการ์ดที่ถูกแฮกมาทั้งนั้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือมนุษย์

นับว่าเป็นการเปิดศึกกับพวกปิศาจในอีกรูปแบบหนึ่ง

ตัวคนเดียวด่ากราดปิศาจไปหลายสิบตัว แถมยังมีแก่ใจไปพ่นน้ำลายใส่โพสต์อื่นอีกสองสามประโยค

ใครว่านักเลงคีย์บอร์ดไม่ใช่ฮีโร่กันล่ะ?

...

ระหว่างที่ไถดูโพสต์ต่างๆ ในโลกสยองขวัญ

เฉินฉีก็เริ่มเข้าใจภาพรวมคร่าวๆ ของโลกสยองขวัญขึ้นมาบ้าง

สถานที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้มีชื่อว่ามณฑลเทียนหลิน

ในโลกสยองขวัญ ผู้แข็งแกร่งคือราชา

ปิศาจที่แข็งแกร่งจะแผ่ขยายอิทธิพลออกไปเรื่อยๆ แล้วอาศัยขุมกำลังนั้นมาช่วยหนุนเสริมพลังของตัวเอง

มีกองกำลังปิศาจระดับแนวหน้าเปิดศึกตะลุมบอนกันไม่หยุดหย่อน

พวกมันใช้กฎเกณฑ์ระดับสูงกว่ากดข่มกฎเกณฑ์ระดับล่าง เพื่อแย่งชิงอาณาเขตได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องเกรงกลัวอะไร

ปิศาจอีกพวกหนึ่งก็คอยไล่ล่ามนุษย์เพื่ออัปเลเวลตัวเอง

พวกมันจะไปเช่าไอเทมกดข่มกฎเกณฑ์มาจากขั้วอำนาจใหญ่

แล้วคอยดักปล้นฆ่ามนุษย์ที่กำลังทำภารกิจไปทั่ว

เพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว

ปิศาจพวกนี้น่ากลัวเป็นพิเศษ

และถือเป็นศัตรูตัวฉกาจของมนุษย์ในโลกสยองขวัญ

ส่วนกลุ่มสุดท้ายคือพวกปิศาจวัตถุ

ปิศาจพวกนี้ บ้างก็เกิดจากปิศาจรูปร่างมนุษย์เข้าไปสิงอยู่ในสิ่งของ บ้างก็ถือกำเนิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

เหมือนอย่างปิศาจรถไฟในด่านแรกของเฉินฉี

รถไฟเป็นสิ่งของที่สร้างขึ้นมา พอสร้างเสร็จก็ให้ปิศาจตนหนึ่งใช้วิธีพิเศษสิงเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวรถเพื่อคอยหาเงินให้บริษัท

ส่วนปิศาจวัตถุอีกประเภทจะถือกำเนิดขึ้นตามธรรมชาติ

เช่น ก้อนหิน ดอกไม้ใบหญ้า ต้นไม้ หรือแม้กระทั่งสัตว์ป่า

ปิศาจที่เกิดจากธรรมชาติตั้งแต่แรกพวกนี้มักจะมีเลเวลไม่ต่ำเลย

เรียกได้ว่าเป็นลูกรักแห่งโลกสยองขวัญ

นอกจากเลเวลจะพุ่งไวแล้ว ยังครอบครองพลังพิเศษที่ปิศาจรูปร่างมนุษย์ไม่มีวันมีได้

อย่างเช่น ถ้าก้อนหินกลายเป็นปิศาจ มันก็จะแข็งแกร่งทนทานกว่าปิศาจรูปร่างมนุษย์ทั่วไปมาก

หากต้นไม้กลายเป็นปิศาจ ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้เป็นพันปี

ตลอดช่วงเวลาอันยาวนาน

ปิศาจวัตถุอันทรงพลังเหล่านี้ได้ยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกสยองขวัญไปแล้ว

ขณะที่ปิศาจรูปร่างมนุษย์กลับอาศัยอยู่เพียงแค่บนผืนดินเล็กๆ เท่านั้น

พออ่านถึงตรงนี้ เฉินฉีก็รู้สึกเปิดโลกขึ้นมาทันที

ที่แท้โลกสยองขวัญก็กว้างใหญ่และหลากหลายถึงเพียงนี้

แต่มนุษย์กลับยังก้าวพ้นไปไม่พ้นแม้แต่ผืนดินแคบๆ ที่ปิศาจรูปร่างมนุษย์ยึดครองอยู่ด้วยซ้ำ

แถมยังแทบจะถูกพวกมันกวาดล้างจนสูญพันธุ์อีกต่างหาก

ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง ตัวเขาเองอาจจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาดูบ้างไหมนะ?

"ติ๊งต่อง!"

เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ

"นักศึกษาเฉินฉี คุณถูกจัดให้อยู่ห้องหนึ่ง กรุณาไปรายงานตัว"

ฉินเลี่ยงกับหลิวเยี่ยนก็อยู่ห้องหนึ่งเหมือนกัน

ทั้งสามคนพักอยู่ห้องเดียวกัน จึงไม่ได้ถูกจับแยกกันอยู่แล้ว

หลิวเยี่ยนทัดปอยผมสลวยไว้หลังใบหู

"ไปกันเถอะ ไปรายงานตัวก่อน แล้วค่อยเริ่มอัปเลเวลผู้ใช้อาชีพกัน พวกนายสองคนนี่ดีจังนะ คนหนึ่งเลเวลถึงแล้ว อีกคนก็ฆ่าชือหยาจนเลเวลแทบไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่เหมือนฉันเลย ยังต้องค่อยๆ ไต่เลเวลไปทีละนิดอยู่เนี่ย"

ฉินเลี่ยงเอ่ยปลอบ

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เยี่ยน เดี๋ยวผมช่วยพาพี่เก็บเลเวลเอง"

"เหอะ ถ้าเฉินฉีเป็นคนพูดคำนี้ก็คงดีสิ"

ฉินเลี่ยง: (-i_-)