ตอนที่ 60 ใจเร็วด่วนได้ไปหน่อย

อาคารสิ่งปลูกสร้างในโลกสยองขวัญมักจะทรุดโทรมผุพังอยู่เสมอ แม้แต่อาคารเรียนของมหาวิทยาลัยไป่ชวนก็ไม่มีข้อยกเว้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกฎเกณฑ์ของที่นี่ หรือเป็นสไตล์การตกแต่งเฉพาะตัวกันแน่?

บนลานกว้างมีนักศึกษาถูกส่งตัวมาไม่น้อยแล้ว

ต่างพากันกระตือรือร้นวิ่งไปจ่ายค่าเทอมที่ห้องฝ่ายปกครอง

ส่วนพวกของเฉินฉีทั้งสามคนกำลังมองหาที่ตั้งของห้องหนึ่ง

ฐานที่มั่นของมหาวิทยาลัยไป่ชวนในโลกสยองขวัญไม่ได้หรูหราอย่างที่เฉินฉีคิดไว้เลย

อย่างน้อยถ้าเทียบกับโลกความเป็นจริง ก็ถือว่าห่างชั้นกันลิบลับ

พอผลักประตูห้องเรียนเปิดออก

ใหญ่!

ใหญ่มากจริงๆ!

ภายในห้องเรียนมีโต๊ะและเก้าอี้ตั้งเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก

แถวหนึ่งมีที่นั่งมากถึงหนึ่งร้อยที่

มีทั้งหมดสิบแถว

ห้องเรียนนี้จุคนได้มากถึงหนึ่งพันคน

แถมระยะห่างระหว่างที่นั่งแต่ละตัวยังเว้นไว้กว้างมาก

"เอ๊ะ? ไม่น่าใช่นะ มองจากข้างนอกมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้นี่นา"

เฉินฉีปิดประตูห้องเรียน

พอมองจากด้านนอก ห้องเรียนนี้ยาวสิบเมตร กว้างสิบเมตร

แต่ข้างในกลับมีขนาดกว้างยาวไม่ต่ำกว่าหลายร้อยเมตร

หลิวเยี่ยนผลักประตูห้องเรียนเดินตามเข้ามา

"ตอนมัธยมปลายนายไม่ได้เรียนความรู้เกี่ยวกับขุมกำลังเหรอคะ? ขุมกำลังระดับสูงสามารถขยายมิติพื้นที่ในอาณาเขตของตัวเองได้ตามใจชอบเลยนะ แล้วการขยายพื้นที่แบบนี้ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อขนาดในโลกความเป็นจริงด้วยค่ะ"

เฉินฉี "..."

ต้องมาเสียท่าเพราะขาดความรู้อีกแล้วสิเรา!

"ฮ่าๆ จะเป็นไปได้ยังไง เคยเรียนสิ ต้องเคยเรียนอยู่แล้ว! แค่พอมาเจอกะทันหันแบบนี้ก็เลยมึนๆ ไปหน่อย ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ตอนนี้นึกออกแล้วล่ะ"

ฉินเลี่ยงสะกิดเฉินฉีจากด้านข้างเบาๆ

"พี่ฉีครับ... นี่มันความรู้ระดับมหาวิทยาลัยนะ พี่เยี่ยนเขาแกล้งพี่เล่นเฉยๆ ครับ"

เฉินฉี "......"

ซวยละ คราวนี้ทุกคนรู้หมดเลยว่าผมไม่อ่านหนังสือ

หลิวเยี่ยนยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

"ที่แท้นายก็เป็นพวกเรียนห่วยนี่เอง ฮ่าๆๆ นายสอบติดมหาวิทยาลัยไป่ชวนมาได้ยังไงเนี่ย?"

เฉินฉียืดคอเถียง

"ผมถนัดเฉพาะทางไม่ได้หรือไง? สายบุ๋นอาจจะงั้นๆ แต่สายบู๊ผมนี่ยอดเยี่ยมเลยนะบอกให้"

"ก็จริงของนาย เลเวลนายขึ้นมาถึง lv10 ได้ แม้ความรู้พื้นฐานจะไม่แน่นแต่ฝีมือก็นับว่าไม่เลว ดูทรงแล้วคงเป็นพวกบ้าพลัง สายดิบหยาบล่ะสิ"

เฉินฉีดึงกางเกงขึ้นพลางพูด

"เรื่องที่ผมเป็นพวก 'ใหญ่และหยาบ' เนี่ย เธอยังอุตส่าห์ดูออกอีกเหรอ"

หลิวเยี่ยนปรายตามองท่อนล่างของเฉินฉีอย่างแนบเนียนแวบหนึ่ง

"จะ 'ใหญ่' จริงหรือเปล่าเนี่ยยังต้องรอดูกันอีกที เอาไหมล่ะ ไว้ค่อยให้ฉันช่วยตรวจของดูสักหน่อย?"

ฉินเลี่ยงเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง

"พวกพี่สองคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอครับ"

เฉินฉีโบกมือปัด

"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าสอด"

ฉินเลี่ยงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

"ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะครับ! จะเป็นเด็กได้ยังไงกัน?"

เฉินฉีตบไหล่ฉินเลี่ยงเบาๆ

"ไม่ต้องท้อใจไป ถึงนายจะโตป่านนี้แล้ว แต่น้องชายนายก็ไม่ได้ใหญ่อยู่ดีนี่นา"

ฉินเลี่ยง "......"

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่นายที่เป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ละก็ ผมคงด่าสวนไปสักสองสามประโยคแล้ว

"เข้ามาเถอะ เดี๋ยวพวกนักศึกษาคนอื่นก็พากันมาหมดแล้ว ไปแย่งที่นั่งดีๆ แถวหน้าไว้ก่อน"

พวกเฉินฉีทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องเรียน แล้วเลือกที่นั่งตรงแถวที่สาม

ตรงนี้ทัศนวิสัยดี แถมไม่ต้องกังวลว่าจะอยู่ชิดหน้าห้องเกินไปจนโดนน้ำลายอาจารย์กระเด็นใส่จนสำลักตาย

รออยู่ครู่หนึ่ง

บรรดานักศึกษาก็เริ่มทยอยเดินเข้ามา

"พี่เทียนดูเร็ว น้องผู้หญิงคนนั้นสวยโคตรๆ เลย"

คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทางประตู

คนที่เดินนำหน้าสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ดูท่าคงจะเป็นพี่เทียนที่ว่า แต่เป็นแบรนด์อะไรบ้างก็ไม่อาจรู้ได้

ถึงขนาดไม่ยอมตัดป้ายราคาออก คงจะไม่ใช่ถูกๆ แน่

ลูกน้องข้างกายชี้นิ้วไปทางหลิวเยี่ยนพลางรีบพูดขึ้นทันที

พี่เทียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหลิวเยี่ยน

"บนโลกนี้มีคนสวยขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอวะเนี่ย? แค่ได้มองเธอแวบเดียว ฉันก็รู้สึกเหมือนครึ่งชีวิตที่ผ่านมาอยู่มาเสียเปล่าเลยว่ะ"

พี่เทียนพาลูกน้องเดินดุ่มๆ เข้ามา หวังจะยึดที่นั่งรอบตัวหลิวเยี่ยน

แต่น่าเสียดายที่หลิวเยี่ยนนั่งคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างเฉินฉีกับฉินเลี่ยง

"แปะ!"

เหรียญปิศาจสองพันเหรียญถูกตบลงตรงหน้าเฉินฉี

"แก ไสหัวไปนั่งข้างหลังซะ"

พี่เทียนเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางยโสโอหังแล้วพูดกับเฉินฉี

เฉินฉีชะงักไป

"นายกำลังพูดกับผมเหรอ?"

พี่เทียนขมวดคิ้ว

"โต๊ะตัวนี้มีใครนอกจากแกอีกเรอะ? ยังไม่รีบไสหัวไปข้างหลังอีก"

เฉินฉียกขาขึ้นมานั่งไขว่ห้าง

"นายอยากนั่งข้างสาวสวยคนนี้ ก็เลยจะมาแย่งที่นั่งของผมงั้นสิ?"

พี่เทียนรีบยกมือห้ามทันควัน

"เฮ้ย? ทำไมนายถึงใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้ล่ะ? ฉันให้เงินนะเว้ย นี่เรียกว่าซื้อ เหรียญปิศาจสองพันเหรียญ พอให้นายใช้ไปทั้งเดือนแล้ว"

เฉินฉีชี้นิ้วไปทางหลิวเยี่ยน

"นี่รูมเมตของผมนะ พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวัน เข้าขากันดี สนิทชิดเชื้อกันมาก นายสั่งให้ผมลุก ผมก็ต้องลุกเหรอ?"

สีหน้าของพี่เทียนพลันบึ้งตึงลงทันที

"แกหมายความว่ายังไงวะ?"

เฉินฉียืนขึ้น จ้องสบตาพี่เทียนในระยะประชิดแบบหน้าต่อหน้า

"อยากให้ผมลุกเหรอ? ได้สิ! แต่ต้องเพิ่มเงิน!"

พี่เทียน "..."

จังหวะที่เฉินฉียืนขึ้นมานั้น เขาเตรียมคำขู่ขวัญสุดเหี้ยมเกรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินฉีจะทำหน้าตาเหี้ยมเกรียม แล้วพูดจาเห็นแก่เงินออกมาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้

"เอาไป! นี่เหรียญปิศาจห้าพันเหรียญ!"

เฉินฉีทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร

"นั่นน่ะรูมเมตของผม ญาติสนิทมิตรสหายสุดที่รักของผมเชียวนะ!"

"หืม?"

"มันต้องเพิ่มเงินอีก!"

พี่เทียนกัดฟันกรอด

แล้วโยนเหรียญปิศาจออกมาใบหนึ่ง

"ให้แกอีกห้าพัน รวมเป็นหนึ่งหมื่น ถ้าจะเอาเพิ่มอีกฉันก็ไม่เอาแล้วโว้ย!"

"จัดไปครับ! เชิญนั่งตามสบายเลย เดี๋ยวผมไปนั่งข้างหลังเอง"

เฉินฉีรับเหรียญปิศาจมา แล้วเดินอารมณ์ดีไปนั่งแถวหลัง

ดีจริงๆ เพิ่งเข้ามาในโลกสยองขวัญแท้ๆ ก็มีคนโง่โร่เอาเงินมาประเคนให้ถึงที่

พี่เทียน "..."

เจ้าหมอนี่ใช้ชีวิตได้ปล่อยวางดีแท้

หลิวเยี่ยน "..."

จะไม่ลองคิดดูใหม่อีกสักรอบจริงเหรอเนี่ย?

ฉินเลี่ยง "..."

พี่เทียน! พี่เทียนครับ! พี่ยังเป็นพี่แท้ๆ ของผมอยู่นะ หันมามองผมสักนิดเถอะ! ของผมแค่ห้าพันก็พอแล้ว!

พี่เทียนรู้สึกเจ็บจี๊ดอยู่หน่อยๆ

แต่พอมองเสี้ยวหน้าของหลิวเยี่ยน เจอความสวยสะท้านฟ้าสะเทือนดินระดับนี้ เขาก็ยอมนั่งลงด้วยความเบิกบานใจอยู่ดี

พี่เทียนยื่นมือออกไป กำลังจะเอ่ยทักทาย

"สวัสดีครับคนสวย ผม..."

หลิวเยี่ยนลุกขึ้นยืนทันที เดินตรงไปยังที่นั่งด้านหลัง แล้วนั่งลงข้างเฉินฉี

ฉินเลี่ยงตาไวมือไวกว่า รีบชิงจองอีกที่นั่งข้างหลิวเยี่ยนทันควัน

จากนั้นก็หันไปมองพี่เทียนด้วยสีหน้าเปี่ยมประกายความหวัง

พี่เทียนค่อยๆ เอี้ยวคอกลับไปมองเฉินฉีอย่างแข็งทื่อ

เฉินฉีพยักหน้าให้เป็นเชิงรู้กัน

"รอบนี้เก้าพันก็พอ"

พี่เทียน "..."

"พวกแกสองคนคิดว่าฉันเป็นที่ฟาร์มเหรียญทองรึไงหา? คิดว่าฉันเป็นบอสคอยดรอปของให้ตีเรอะ!"

ฉินเลี่ยงเห็นว่าพี่เทียนไม่สนใจฝั่งนี้แม้แต่น้อย ก็รีบโบกไม้โบกมือ

"พี่เทียน! พี่เทียนครับ ฝั่งผมห้าพัน ไม่สิ! สามพันก็พอแล้วครับ!"

"แกไสหัวไปไกลๆ เลย! เห็นฉันโง่นักหรือไง ฉันนั่งข้างหน้าคนสวยคนนี้ไม่ได้รึไงวะ?"

พี่เทียนขยับก้น ย้ายไปนั่งตรงที่หลิวเยี่ยนเพิ่งลุกไป

เฮ้ย! ยังอุ่นๆ อยู่เลย!

ตอนนี้ คนในห้องเรียนเริ่มทยอยมากันจนเกือบเต็มแล้ว

อาจารย์เลเวล 49 คนหนึ่งเดินเข้ามา

พี่เทียนหันหลังกลับไปยิ้มกว้างให้หลิวเยี่ยน

"สวัสดีครับคนสวย ผมชื่อ..."

"ปัง!"

โต๊ะหน้าชั้นเรียนถูกตบเสียงดังลั่น

"นักศึกษาคนนั้น! หันหน้ากลับไป เริ่มเรียนได้แล้ว! ห้ามคุยข้ามโต๊ะกัน!"

พี่เทียน : (?﹏?)

อาจารย์กวาดสายตามองรอบห้องเรียน เมื่อเห็นทุกคนนั่งตัวตรงเรียบร้อยดีแล้ว

ก็พยักหน้ารับเบาๆ

"วันนี้คือคาบเรียนแรกในรั้วมหาวิทยาลัยของพวกเธอ และยังเป็นคาบเรียนที่สำคัญที่สุดของผู้ใช้อาชีพด้วย อาจารย์จะสอนวิธีสลักอักขระพลังปิศาจเพื่อปลุกสกิลอาชีพให้แก่พวกเธอ พลังนี้จะอยู่ติดตัวพวกเธอไปตลอดชีวิต และจะมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในชีวิตนี้ของพวกเธอ!"

"นักศึกษาคนนั้น! ฉันบอกให้เธอหันหน้ากลับไปไง! หูหนวกเรอะ?"

พี่เทียนฝืนยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้

พลาดชะมัด รู้งี้จ่ายสามพันก็สิ้นเรื่อง