ตอนที่ 61 แกนี่เรื่องเยอะจริง

"เอาละ ผมจะพูดถึงเรื่องสกิลอาชีพก่อน หลังจากที่พวกคุณได้รับอาชีพแล้ว ขอแค่เลเวลถึงระดับสิบ ก็จะสามารถถ่ายเทพลังปิศาจเข้าไปในฉายาได้ ในฉายาจะแฝงไปด้วยอักขระแห่งกฎเกณฑ์ พวกคุณสามารถเลือกอักขระในนั้นมาสลักลงบนร่างกายได้"

"ขั้นตอนนี้อาจจะยากมากหรือง่ายมากก็ได้ ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ทั้งพรสวรรค์ของพวกคุณ ความยากของอักขระ คุณภาพของพลังปิศาจ และระดับของฉายา ล้วนมีผลทั้งนั้น"

"เมื่อพวกคุณสลักอักขระสำเร็จ เวลาจะใช้งานก็แค่กระตุ้นอักขระพลังปิศาจเพื่อปลดปล่อยสกิลออกมา"

"ยิ่งฉายาระดับสูงเท่าไร สกิลของพวกคุณก็จะยิ่งทรงพลังขึ้นเท่านั้น"

"แต่จำไว้ให้ดี ถ้าฉายาหายไป อักขระที่พวกคุณสลักไว้ก็จะไร้ผลทันที เพราะฉายาผูกอยู่กับกฎเกณฑ์ อักขระของพวกคุณเป็นแค่ตัวนำเท่านั้น ยกเว้นแต่ว่าพวกคุณจะสามารถแบกรับฉายานั้นได้"

"นั่นคือการหลอมรวมฉายาให้กลายเป็นของตัวเอง จากสถิติ มนุษย์ทั่วไปสามารถแบกรับฉายาสีขาวได้ 1,000 ฉายา ฉายาสีเขียว 50 ฉายา และฉายาสีฟ้าได้ 1 ฉายา หากอยากจะแบกรับได้มากกว่านี้ ก็จำเป็นต้องยกระดับพลังจิตของพวกคุณ พลังจิตคือพลังที่มนุษย์ค้นพบและตั้งชื่อให้มัน"

"พลังชนิดนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าพลังปิศาจเลยแม้แต่น้อย ผู้ใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งจะถูกเรียกว่าปรมาจารย์พลังจิต แต่พลังสายนี้เริ่มต้นฝึกยากมากจริง ๆ ถ้าพวกคุณสนใจ สามารถเลือกเรียนวิชาพลังจิตเพิ่มเติมเพื่อทำความเข้าใจได้ ผมคงไม่ลงรายละเอียดไปมากกว่านี้แล้ว"

"เรามาพูดเรื่องสกิลอาชีพกันต่อ ถ้าอยากได้สกิลอาชีพที่ทรงพลัง ฉายาระดับสูงก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แล้วเราจะหาฉายาระดับสูงมาได้ยังไงล่ะ?"

"มีนักศึกษาบางคนคิดว่า ฉายาที่ได้รับจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะติดตัวพวกคุณไปตลอดชีวิต ซึ่งไม่จริงเลย การได้ฉายามันง่ายกว่าที่พวกคุณคิด ฉายาสีขาวระดับธรรมดาที่สุด ขอแค่พวกคุณเคยเข้าไปในโลกสยองขวัญ และได้คะแนนประเมินมากกว่า 65 คะแนนขึ้นไป ก็ได้รับแล้ว"

"ส่วนฉายาสีเขียว จำเป็นต้องมีอาชีพเป็นหลักแหล่งในโลกสยองขวัญ และเป็นอาชีพที่มีชื่อเรียกเป็นทางการ ส่วนฉายาสีฟ้า พวกคุณจะต้องยกระดับสถานะตัวเองในโลกสยองขวัญให้สูงขึ้นไปอีก แถมยังต้องมีความสามารถในระดับที่มนุษย์ทั่วไปหรือปิศาจทั่วไปทำไม่ได้"

"ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณมีฉายาสีเขียวอย่างพนักงานเสิร์ฟ แล้วได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการร้าน ก็มีโอกาสจะได้รับฉายาสีฟ้า"

"ช่วงแรกเรื่องพวกนี้อาจดูค่อนข้างยาก แต่พอเลเวลของพวกคุณสูงขึ้น พวกคุณจะพบว่าการได้ฉายาสีฟ้านั้นไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย"

"จากนั้นก็คือฉายาสีฟ้าแซมม่วง นี่คือฉายาที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสีฟ้ากับสีม่วง บ่งบอกว่าคุณอยู่ในระดับหัวกะทิ ขอยกตัวอย่างจากผู้จัดการร้านเมื่อกี้ อย่างน้อยคุณต้องเขี่ยเจ้าของเดิมทิ้ง แล้วพลิกชีวิตจากพนักงานเสิร์ฟขึ้นมาเป็นเจ้าของร้านเอง มีกิจการเป็นของตัวเองในโลกสยองขวัญ ถึงจะมีโอกาสได้ฉายาสีฟ้าแซมม่วง"

"นักศึกษาที่ยกมือตรงนั้น คุณมีคำถามอะไรหรือเปล่าครับ?"

อาจารย์กำลังบรรยายอย่างออกรส แต่แล้วก็เหลือบไปเห็นนักศึกษาในแถวที่สี่ยกมือขึ้น

"แฮ่ม"

เฉินฉีลุกขึ้นยืน

"อาจารย์ครับ ผมมีคำถาม ตอนนี้ผมกลายเป็นเจ้าของกิจการแล้ว แถมยังมีพนักงานเป็นร้อยเป็นพันคน ทำไมฉายาของผมถึงยังเป็นแค่สีฟ้าอยู่ล่ะครับ?"

คนที่ยกมือขึ้นมาก็คือเฉินฉีนั่นเอง

ฟังอาจารย์บรรยายมาถึงตรงนี้ เฉินฉีก็เริ่มกระจ่างขึ้นมาบ้าง

แต่แล้วเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันควัน

บริษัท คุณธรรม จำกัด ของเขา ก็เปิดกิจการใหญ่โตขนาดนั้น พนักงานก็มีตั้งเยอะแยะ

ทำไมฉายา เจ้าของบริษัท คุณธรรม จำกัด ของเขา ถึงยังเป็นแค่ฉายาสีฟ้าอยู่ล่ะ?

อาจารย์พยักหน้ารับ พลางส่งสัญญาณให้เฉินฉีนั่งลง

"อืม ดูท่านักศึกษาคนนี้จะรุ่งสุดยอดในโลกสยองขวัญแฮะ ทุกคนต้องเอาเขาเป็นแบบอย่างให้มาก ๆ นะครับ"

"?"

พี่เทียนที่นั่งอยู่แถวสามหันขวับกลับมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

มองเฉินฉีด้วยความตกตะลึง

"น้องชาย... น...นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอวะ? ก่อนหน้านี้ฉัน..."

"ปึ้ก!"

ชอล์กแท่งหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา

ลำพังชอล์กแท่งเล็ก ๆ เพียงแท่งเดียวไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงอะไร แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนปาออกมาด้วย

นั่นมันอาจารย์เลเวล 49 เชียวนะ!

"ตูม!"

ชอล์กพุ่งทะลวงโต๊ะตรงหน้าพี่เทียนจนเป็นรู แล้วปักแน่นอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเขาพอดิบพอดี

พี่เทียนสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดเสียว

อีกแค่นิดเดียว ความสุขตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือของเขาคงมลายหายไปแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือปาดเหงื่อกาฬ

อาจารย์ตีหน้าขรึม

"เพื่อนคนนี้ดูทรงแล้วไม่ได้เจ๋งอะไรเลย ในเมื่อไม่เจ๋งจริงก็ตั้งใจฟังฉันสอนซะ! หวังว่าทุกคนจะไม่เอาเป็นเยี่ยงอย่างนะ"

จากนั้นก็หันมายิ้มแป้นอธิบายให้เฉินฉีฟัง

"เรื่องนี้มีประเด็นหนึ่งที่ต้องพูดถึง นั่นคือขอบข่ายธุรกิจหลักของบริษัท ถ้าบริษัทของเธอเป็นร้านอาหาร ฉายาของเธอก็ยากที่จะไปถึงระดับสีฟ้าแซมม่วง แต่ถ้าเป็นธุรกิจระดับไฮเอนด์อื่น ๆ หรือธุรกิจที่มีอิทธิพลมหาศาล โอกาสที่จะไปถึงระดับสีฟ้าแซมม่วงก็มีมากกว่าเยอะ แต่ถ้าบริษัทของเธอยังไม่มีธุรกิจหลัก ก็ไม่มีทางได้ฉายาระดับสีฟ้าแซมม่วงแน่นอน นักศึกษาคนนี้ บริษัทของเธอมีธุรกิจหลักเป็นอะไรล่ะ"

เฉินฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จะพูดยังไงดีล่ะ? เก็บค่าคุ้มครอง? หรือว่าหลอกกู้เงิน? หรือบอกว่าเป็นแก๊งอันธพาลเพียว ๆ ไปเลยดี?

เฉินฉีส่ายหน้า

"อาจารย์ครับ บริษัทของผมยังไม่มีทิศทางการทำธุรกิจเลยครับ"

อาจารย์ตบมือฉาด

"ก็สมเหตุสมผลอยู่ บริษัทของเธอยังไม่ได้เริ่มทำธุรกิจเลย ฉายาจะไปเป็นสีน้ำเงินปนม่วงได้ยังไง เพราะฉะนั้นเธอต้องรีบหาทิศทางการทำธุรกิจให้บริษัทโดยเร็ว ทางที่ดีควรทำให้ดูไฮเอนด์เข้าไว้ แล้วก็มีอีกเรื่อง ถ้าพลังจิตของเธอไม่แข็งแกร่งพอ ต่อให้แบกรับฉายาสีน้ำเงินปนม่วงได้ เธอก็จะปวดหัวแทบระเบิดอยู่บ่อย ๆ"

"ถ้าไม่ได้ฝึกฝนพลังจิต แล้วคิดจะแบกรับฉายาระดับสีน้ำเงินปนม่วง อย่างน้อยก็ต้องเลเวล 30 ทุกครั้งที่เลเวลอัป สมรรถภาพร่างกายของพวกเธอจะเพิ่มขึ้นรอบด้าน แถมยังช่วยเพิ่มพลังจิตขึ้นมาอีกนิดหนึ่งด้วย"

"ยังมีคำถามอะไรอีกไหม?"

เฉินฉีส่ายหน้า

"ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณครับอาจารย์ อาจารย์สอนดีมากเลยครับ"

อาจารย์ยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"อาจารย์ครับ ผมมีคำถามครับ"

พี่เทียนที่นั่งอยู่แถวสามยกมือขึ้น

อาจารย์เชิดหน้าขึ้น

"ว่ามา"

พี่เทียนเกาหัวแกรก

"ความรู้พวกนี้สำหรับพวกเรามันดูไกลตัวเกินไปครับ อย่างพวกเราเนี่ย อย่าว่าแต่อะไรเลย พอเรียนจบก็แทบไม่มีทางได้ไปคุมบริษัทอยู่แล้ว เพราะงั้นที่อาจารย์สอนมา มันก็เป็นของไร้ประโยชน์ทั้งนั้นเลยสิครับ"

อาจารย์ชักสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"ฉันไม่อนุญาตให้เธอพูดถึงตัวเองแบบนั้น! จำไว้นะ หนทางยังอีกยาวไกล อย่าเพิ่งกร่างไป ใครจะได้เป็นราชายังไม่แน่! ฉันไม่มีวันยอมให้พวกเธอมาเรียกตัวเองว่าเป็นของไร้ประโยชน์เด็ดขาด! มันทำให้ฉันเสียหน้าหมด"

พี่เทียนยืนเอ๋อไปพักใหญ่

อาจารย์เปลี่ยนน้ำเสียงฉับพลัน

"แต่สำหรับเธอน่ะพูดได้"

พี่เทียนชะงัก

"อ้าว? ท...ทำไมล่ะครับ?"

อาจารย์ชี้นิ้วใส่พี่เทียนแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

"เพราะฉันไม่คิดจะสอนเธอแล้วน่ะสิ! ไป๊! ไสหัวออกไป! ไปให้หัวหน้าฝ่ายปกครองจัดห้องเรียนใหม่ให้เธอเลยไป๊!"

พี่เทียน : "..."

"ให้มันได้อย่างนี้สิ ทุกวี่ทุกวันมีแต่แกนี่แหละเรื่องเยอะ! ตัวเองไม่ได้เรื่องแล้วยังจะขัดขวางไม่ให้คนอื่นได้ดีอีกเรอะ? วัน ๆ เอาแต่พูดจาบั่นทอนกำลังใจ! ถ้าเป็นยุคโบราณ พฤติกรรมแบบแกเขาเรียกว่าบั่นทอนขวัญกำลังใจทัพ ไล่แกออกไปนี่ยังถือว่าปรานีแล้วนะ ปกติเขาต้องสั่งว่า ลากตัวออกไปตัดหัว!"