ตอนที่ 62 อย่าเป่าสกิลอาชีพผมหายไปเชียวนะ

"แปะ ๆ!"

อาจารย์ปรบมือสองสามที

"เอาละทุกคน แกะดำถูกคัดออกไปแล้ว ต่อไปครูจะแนะนำสิ่งปลูกสร้างที่ทุ่มทุนสร้างมหาศาลที่สุด และช่วยเพิ่มเลเวลให้นักศึกษาได้ดีที่สุดในรั้วมหาวิทยาลัย นั่นก็คือหอคอยกักขังปิศาจ หรือที่พวกเธอเรียกกันติดปากว่าหอคอยทดสอบ"

"ในหอคอยทดสอบมีปิศาจตั้งแต่เลเวล 1 ถึงเลเวล 50 แน่นอนว่าปิศาจพวกนี้ไม่ได้จับมาจากข้างนอกแบบธรรมดา ๆ หรอกนะ แต่อธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยไป่ชวน และผู้ครองอันดับหนึ่งในตารางจัดอันดับเลเวลของประเทศจีนคนปัจจุบันอย่างอธิการบดีหนานกงอู๋ตี๋ เป็นคนไปจับ 'ปิศาจสิ่งแปลกปลอม' พวกนี้มาจากนอกมณฑลเทียนหลินด้วยตัวเอง"

"ภายในหอคอยทดสอบมีปิศาจสิ่งแปลกปลอมทั้งหมดห้าชนิด พลังในการแพร่พันธุ์ของพวกมันสูงมาก หลังจากที่ทางมหาวิทยาลัยเพาะพันธุ์มานานหลายปี ตอนนี้ก็มีจำนวนมากพอให้นักศึกษาเข้าไปฟาร์มเก็บเลเวลได้อย่างเต็มที่"

"แต่จำไว้ให้ดี พลังต่อสู้ของปิศาจสิ่งแปลกปลอมนั้นแข็งแกร่งกว่าผู้ใช้อาชีพฉายาสีเขียวในเลเวลเดียวกันอยู่หนึ่งขั้น เพราะงั้นเวลาต่อสู้ต้องระวังตัวให้มาก"

......

จากนั้นอาจารย์ก็บรรยายเกี่ยวกับหลักการและกฎเกณฑ์ทั่วไปของโลกสยองขวัญ วิธีผูกมิตรกับปิศาจในโลกสยองขวัญ รวมถึงเศรษฐศาสตร์และสังคมวิทยาแห่งโลกสยองขวัญ

เฉินฉีไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไรนัก

เพราะถ้าเป็นเรื่องผูกมิตรกับปิศาจละก็ นี่แหละทางถนัดของเขาเลย

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมงอันยาวนาน

ในที่สุดอาจารย์ที่พูดน้ำไหลไฟดับก็ยอมหยุดปาก

และประกาศเลิกคลาส

มหาวิทยาลัยไป่ชวนมีเรียนเพียงสัปดาห์ละหนึ่งคาบเท่านั้น

แน่นอนว่านี่เป็นแค่วิชาหลัก

นักศึกษาสามารถลงเรียนวิชาอื่นเพิ่มเติมได้ตามใจชอบ

จากเนื้อหาที่อาจารย์เพิ่งสอนไปเมื่อครู่

สิ่งที่เฉินฉีจำเป็นต้องทำมากที่สุดในตอนนี้คือการสัมผัสรับรู้ถึงฉายาบนหัว

เพื่อปลุกสกิลอาชีพของตัวเองให้ตื่นขึ้น

ส่วนฉินเลี่ยงกับหลิวเยี่ยนต้องไปเก็บเลเวลที่หอคอยทดสอบ

ฉินเลี่ยงเลเวล 7

หลิวเยี่ยนเลเวล 3

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สัปดาห์นี้ทั้งคู่คงต้องขลุกตัวอยู่ในหอคอยทดสอบตลอดทั้งสัปดาห์

"พี่ฉี ไปเล่นที่หอคอยทดสอบเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยไหมครับ ปิศาจสิ่งแปลกปลอมเชียวนะพี่ ไม่อยากไปเปิดหูเปิดตาหน่อยเหรอ"

"ฉันว่านายแค่อยากได้ตัวแบกฟรีมากกว่ามั้ง อย่าหวังเลย เลเวลฉันแตะสิบแล้ว ถึงจะเข้าหอคอยทดสอบก็ต้องขึ้นไปชั้นสองอยู่ดี พวกนายสองคนไปเก็บเลเวลกันเองเถอะ"

ฉินเลี่ยงยักไหล่

"ก็ได้ครับพี่ฉี งั้นพวกเราสองคนไปก่อนนะ"

"อืม"

หลิวเยี่ยนกับฉินเลี่ยงเดินมุ่งหน้าไปยังหอคอยทดสอบ

ส่วนเฉินฉีหมุนตัวเดินตรงไปยังอาคารอีกหลัง

ห้องอ่านหนังสือส่วนตัว

ภายในอาคารหลังนี้แบ่งเป็นห้องอ่านหนังสือส่วนตัวอย่างเป็นสัดส่วน

มีไว้ให้นักศึกษาได้ใช้งาน

ห้องอ่านหนังสือทั่วไปไม่เสียค่าบริการ

ส่วนห้องอ่านหนังสือระดับพรีเมียมสามารถเรียกอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญมาให้คำแนะนำแบบตัวต่อตัวได้ แต่ต้องเสียค่าชี้แนะ

นอกจากนี้ยังมีห้องพร้อมเตาหลอมและเครื่องสูบลม ซึ่งต้องจ่ายค่าเช่าสถานที่

แถมยังมีห้องจำลองศาล ร้านอาหาร โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ ไปจนถึงศูนย์ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า

เพราะไม่ใช่ผู้ใช้อาชีพทุกคนที่จะเป็นสายต่อสู้

แต่ละคนจึงเลือกวิธีพัฒนาตัวเองได้ตามความเหมาะสม

เฉินฉีเลือกห้องอ่านหนังสือแบบธรรมดาห้องหนึ่ง

เมื่อเดินเข้าไปแล้วลงกลอนประตู ด้านนอกก็ขึ้นสถานะว่ามีคนใช้งานอยู่โดยอัตโนมัติ

ภายในห้องไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก ขนาดราว ๆ ยี่สิบกว่าตารางเมตร

นับว่าเพียงพอต่อการใช้งานทั่วไป แถมยังมีห้องน้ำพร้อมฝักบัวกั้นไว้ให้อีกด้วย

เบาะรองนั่งผืนหนึ่งวางอยู่กลางห้อง

เฉินฉีเดินเข้าไปแล้วนั่งขัดสมาธิลง

กลิ่นหอมจาง ๆ โชยมา ช่วยให้จิตใจของเฉินฉีสงบนิ่งและมีสมาธิขึ้น

ทั้งร่างค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

เขายื่นมือออกไป

พลังปิศาจสายหนึ่งพลุ่งพล่านออกมาจากกลางฝ่ามือ

เมื่อเลเวลถึง 10 พลังปิศาจจะสามารถแยกออกจากร่างกายได้ชั่วคราว และเคลือบคลุมอยู่ภายนอกได้ระยะหนึ่ง

เขายกมือขึ้น ส่งพลังตรงไปยังฉายาเหนือศีรษะ

ฉายานั้นเป็นสิ่งประหลาด

มันลอยอยู่เหนือหัว มองเห็นได้แต่จับต้องไม่ได้

ต้องเคลือบพลังปิศาจเอาไว้เท่านั้นถึงจะแตะต้องมันได้

แต่เนื้อแท้ของมันก็คือพลังปิศาจเช่นกัน แค่ออกแรงเพียงนิดเดียวก็บีบให้แตกสลายได้แล้ว

พอผ่านไปสักพัก มันถึงจะกลับคืนสู่สภาพเดิม

เขาแตะฉายานั้นเบา ๆ

พลังปิศาจในกายปั่นป่วน ก่อนจะค่อย ๆ ถ่ายเทเข้าไปข้างใน

ตอนนี้เหนือหัวของเฉินฉีคือฉายากุ๊ยข้างถนน

ลองหยั่งเชิงดูก่อน ถ้าไม่มีปัญหาอะไรค่อยสลับไปใช้ฉายาเถ้าแก่บริษัท คุณธรรม จำกัด

พลังปิศาจมหาศาลไหลทะลักเข้าไป

"วูบ!"

สติของเฉินฉีถูกดูดกลืนเข้าไปในทันที

เขามาโผล่ในมิติสีขาวโพลนแห่งหนึ่ง ดูไปแล้วคล้ายกับมิติสรุปผลรางวัลในโลกสยองขวัญอยู่บ้าง

เหนือศีรษะมีโซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนพัวพันร้อยรัดกันยุ่งเหยิง

เฉินฉีชะงักกึก

นี่มัน... เส้นไหนคือสกิลกันแน่เนี่ย

สุ่มดึงเส้นไหนลงมาสักเส้นก็ได้งั้นเหรอ

สติของเขากระโจนขึ้นสูง พันรัดโซ่เส้นหนึ่งเอาไว้

แล้วทิ้งตัวลงสู่พื้น

โซ่เส้นนั้นบิดตัวดิ้นพล่านไปมา

พยายามจะสะบัดสติของเฉินฉีให้หลุด

"เฮ้ย! คิดว่าฉันจะปล่อยให้แกหนีรอดไปได้เรอะ! อยู่นิ่ง ๆ สิวะ!"

เขากดตรึงโซ่เอาไว้แน่นจนมันขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

สิบนาทีผ่านไป

แรงดิ้นรนของโซ่ค่อย ๆ อ่อนลงเรื่อย ๆ

จนในที่สุดก็สงบนิ่งไป

เฉินฉีกลัวว่ามันจะแกล้งตาย เลยรัดตรึงต่อไว้อีกสิบนาที

...

"ทีนี้ก็น่าจะสำเร็จแล้วมั้ง?"

เฉินฉีก้มมองโซ่ที่นอนนิ่งสนิทอยู่ในอ้อมแขน

ยังไม่รู้แน่ชัดว่าสำเร็จแล้วจริงหรือยัง

"เพล้ง!"

"แตก แตกแล้วเหรอ? มันใช่แน่เรอะ! ทำไมไม่เห็นเหมือนที่อาจารย์บอกเลยวะ!"

เฉินฉีทำหน้าเหวอสนิท

จังหวะนี้มันควรจะกลายสภาพเป็นอักขระไม่ใช่เหรอ

จากนั้นค่อยใช้พลังปิศาจจำลองมันขึ้นมาในร่างกาย

แล้วอักขระที่จำลองขึ้นมาก็จะทำหน้าที่เป็นสื่อกลางเชื่อมต่อสกิลฉายา เพื่อใช้ปลดปล่อยสกิลออกมา

แต่นี่แกเล่นแตกกระจายเลยเนี่ยนะ?

แล้วจะให้แม่งจำลองอะไรวะ!

เฉินฉีเกาหัวแกรก ๆ หอบเอาเศษโซ่ที่แตกกระจายแล้วถอนสติออกจากฉายา

"เปรี๊ยะ!"

ทันทีที่ถอนตัวออกมาจากฉายา

ฉายาเหนือหัวของเฉินฉีก็แตกกระจายไปทันที

เฉินฉี "..."

อาจารย์ต้มตุ๋นผมปะเนี่ย?

ผมสงสัยจริง ๆ ว่าเขากำลังสั่งสอนเพื่อทำลายอนาคตลูกศิษย์ชัด ๆ!

หลังจากเฉินฉีลองค้นดูทั่วตัว

อืม ชัดเจน ฉายาหายไปจริง ๆ ด้วย

ย่ามันสิ! เล่นกันแบบนี้เลยเรอะ!

ชดใช้ฉายาสีน้ำเงินคืนมาเลยนะเว้ย!

เฉินฉีก้มมองผงฝุ่นในมือที่เหลือจากโซ่แตกละเอียด

แล้วจะเอายังไงต่อล่ะเนี่ย

สกิลอาชีพก็ไม่ได้ แถมยังทำอาชีพกูหายไปอีก!

กุ๊ยข้างถนนของฉันเอ๊ย!!

หือ?

จริง ๆ แล้ว การที่ฉายานี้พังไปก็ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้หรอกนะ

กุ๊ยข้างถนนมันฟังดูเข้าท่าที่ไหน เหมาะกับสถานะคนชั้นสูงอย่างผมซะที่ไหนกัน

เขาเผลอออกแรงบีบโดยไม่รู้ตัว

"วาบ!"

ซาวด์เอฟเฟกต์ระดับพรีเมียม!

ผงฝุ่นในมือพลันเปล่งแสงสว่างจ้า

แววตาของเฉินฉีเป็นประกาย

ทว่าแสงบนผงฝุ่นกลับมืดดับลงอีกครั้ง

เฉินฉี "..."

มาเรียนบ้าบออะไร ฉายาก็หายไปตัวนึงแล้ว ไอ้เวรเอ๊ย! คืนเงินกูมา!

พอลองออกแรงอีกครั้ง

ฉายาก็สว่างขึ้นมาอีกหน

ไม่สิ ไม่เกี่ยวกับแรงกาย

มันคือพลังปิศาจที่หลงเหลืออยู่ในมือต่างหาก

เฉินฉีถึงบางอ้อ รีบถ่ายเทพลังปิศาจเข้าไปในผงฝุ่นทันที

"วาบ!"

ผงฝุ่นสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

พลังปิศาจถูกถ่ายเทเข้าไปไม่ขาดสาย ผงฝุ่นยิ่งทวีความสว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆ!

"ตูม!"

ผงฝุ่นระเบิดออกสนั่นหวั่นไหว

ก่อตัวกลายเป็นอักขระพลังปิศาจลอยเด่นอยู่กลางอากาศ

"ตูม!! ตูม! ตูม!"

กำแพงตรงหน้าพรุนเป็นรูพรุนในพริบตา!

"เชี่ย... เอ๊ย!"

เฉินฉีอ้าปากค้าง นี่แม่งอานุภาพบ้าบออะไรกันเนี่ย

พัศดี lv25 ก็คงทำได้แค่นี้เหมือนกันมั้งเนี่ย

ไอ้ของพรรค์นี้มันแรงขนาดนี้เลยเรอะ?

หลังจากปล่อยสกิลเสร็จ ผงฝุ่นก็ร่วงกราวลงสู่พื้นทันที

"เกิดอะไรขึ้น! มีเรื่องอะไรกัน?"

อาจารย์ระดับ lv30 หลายคนที่อยู่นอกห้องอ่านหนังสือต่างรีบวิ่งกรูเข้ามา

"อย่าเข้ามานะ! ห้ามเดินเข้ามาเด็ดขาด!"

เฉินฉีรีบยื่นมือออกไปขวางพวกอาจารย์เอาไว้

ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง แล้วใช้นิ้วหยิบผงฝุ่นบนพื้นขึ้นมาทีละนิด

"เบา ๆ หน่อยสิครับ เดี๋ยวก็พัดสกิลอาชีพผมปลิวหายหมดหรอก"

บรรดาอาจารย์ "...??"