ตอนที่ 63 เดินมาฉีกขาให้พี่ใหญ่ดูซิ

ภายในห้องหนังสือที่พังยับเยิน เฉินฉีประคองละอองผงไว้ระหว่างสองฝ่ามืออย่างระมัดระวัง

ก่อนจะประกบมือเข้าหากันเบา ๆ

"เรื่องก็เป็นอย่างที่เห็น สภาพการณ์ก็อย่างที่บอก อาจารย์ว่ายังไงครับ"

บรรดาอาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินฉีต่างแสดงท่าทีแตกต่างกันไป

บ้างขยี้หัว บ้างลูบเครา บ้างก็ยืนกอดอกครุ่นคิดอยู่ข้างซากกำแพงที่พังถล่ม

อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"นักศึกษาเฉินฉี ตามที่เธอเล่ามา พลังทำลายล้างมหาศาลขนาดนี้ เกิดจากละอองผงของกฎฉายาที่แตกกระจายงั้นเหรอ"

เฉินฉีพยักหน้า

"ใช่ครับ"

"ซี๊ด... แปลกพิลึก เรื่องพรรค์นี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริง ๆ"

เหล่าอาจารย์ต่างพากันจมดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง

"อาศัยแค่พลังปิศาจเลเวล 10 ก็ปล่อยการโจมตีรุนแรงขนาดนี้ได้ มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย"

"นักศึกษาเฉินฉี เรื่องแบบนี้พวกเราไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเราขอนำกลับไปศึกษาวิจัยดูสักหน่อย ส่วนละอองผงกฎอันนี้น่ะ..."

เฉินฉีถอยหลังกรูดไปก้าวหนึ่งทันที

"พวกอาจารย์จะทำอะไรครับ นี่มันของผมนะ"

อาจารย์อ้าปากค้างไปเล็กน้อย

"เอาเถอะ ไว้ค่อยไปหาฉายาไม่สำคัญมาลองทดสอบดูเองทีหลังก็ได้ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอก็คือ แม้ทำแบบนี้พลังจะรุนแรงขึ้นมาหน่อยก็จริง แต่ฉายากลับพังทลาย นอกจากหลังจากนี้จะไม่ได้โบนัสพลังต่อสู้จากฉายาแล้ว ยังกลายเป็นผู้ใช้อาชีพไร้ฉายาทันทีอีกด้วย ก่อนจะได้ฉายาใหม่มา กฎของโลกสยองขวัญจะจำกัดเลเวลของเธอไว้จนอัปต่อไม่ได้ ได้ไม่คุ้มเสียชัด ๆ!"

เฉินฉีกะพริบตาปริบ ๆ สบตาอีกฝ่าย ก่อนจะมีฉายาสีฟ้าอีกอันลอยเด่นขึ้นมา

"แล้วถ้าแบบนี้ล่ะครับ"

อาจารย์ "…งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ แค่รู้สึกว่ามันเปลืองไปหน่อย อีกอย่างนะ ละอองผงกฎของเธอเนี่ย พอใช้สกิลเสร็จทีไรก็ร่วงกระจายเต็มพื้น จุดนี้จัดการยากมาก เป็นไปได้สูงว่าพอใช้ไปไม่กี่ครั้ง ละอองผงอาจตกหล่นสูญหายด้วยสารพัดสาเหตุจนรวมเป็นอักขระไม่ได้อีก ถึงตอนนั้นเธอก็จะเสียสกิลนี้ไปเลย"

เฉินฉีพยักหน้าเห็นพ้อง

ที่เมื่อกี้รีบห้ามไว้ ก็เพราะกลัวว่าละอองผงพวกนี้จะถูกลมพัดปลิวไปนี่แหละ

ขืนปลิวหายไป ฉายาสีฟ้าอันนี้ของเขาก็คงแตกสลายไปอย่างไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

"อาจารย์พูดมีเหตุผลครับ แล้วอาจารย์คิดว่าควรทำยังไงดี"

อาจารย์ลูบคางพลางครุ่นคิด

"ฉันคิดว่า เธอควรสลักมันลงบนของสักชิ้นแล้วพกติดตัวไว้ เวลาจะใช้สกิลค่อยปล่อยผ่านของชิ้นนั้นออกมา จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องละอองผงปลิวหาย"

เข้าท่าดีเหมือนกัน

เฉินฉีพยักหน้ารับ

นำละอองผงมาสลักลงบนสิ่งของให้เป็นรูปอักขระ

มันก็จะรวมตัวเป็นอักขระขึ้นมาได้เองโดยอัตโนมัติ ตอนใช้งานละอองผงก็จะไม่หลุดร่วง และไม่ต้องกลัวว่าจะสูญหายอีกต่อไป

แต่อาจารย์อีกคนกลับโบกมือห้าม

"ฉันว่าข้อเสนอนี้ยังไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ ลองคิดดูสิ ถ้าสลักไว้บนสิ่งของ เธอก็ต้องมาคอยพิจารณาอีกว่าวัตถุชิ้นนั้นนำกระแสพลังปิศาจได้ดีไหม พอจะใช้จริงก็ต้องควักของออกมาล่วงหน้า ต้องจัดวางให้เข้าที่ แล้วค่อยถ่ายเทพลังปิศาจเข้าไป พอใช้เสร็จก็ต้องรีบเก็บ ไม่อย่างนั้นขืนเกิดพังเสียหายขึ้นมาก็เป็นเรื่องแย่อีก"

"แล้ว... อาจารย์ท่านนี้มีความเห็นว่ายังไงครับ"

อาจารย์ท่านนั้นยืดอกขึ้นอย่างมั่นใจ

"ฟังฉัน สักลงบนตัวไปเลย! ไม่ต้องกังวลเรื่องการนำพลังปิศาจ ปล่อยสกิลได้โดยตรง ไม่มีสื่อกลางมาคอยขัดขวางการส่งผ่านพลัง"

เฉินฉี "…"

ดูเหมือนเรื่องราวกำลังเฉไฉไปในทิศทางพิลึกพิลั่นชอบกล

แต่พอมาลองคิดดูอีกที

แบบนี้มันก็เข้าทางเขานี่นา

เรื่องสกิลน่ะช่างมันก่อนเถอะ

แค่มีรอยสักเด่นหราอยู่บนตัว เวลาใครเห็นหน้า อย่างน้อย ๆ ก็คงต้องยอมเปย์แต้มขาใหญ่มาให้บ้างล่ะน่า

นี่มันเครื่องมือฟาร์มแต้มขาใหญ่ชั้นยอดชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ

ซวยล่ะสิ! ดันเผลอไปค้นพบทางลัดของระบบเข้าให้แล้ว

ตอนนั้นเอง อาจารย์อีกคนก็แย้งขึ้นมา

"จะดูเป็นผู้เป็นคนได้ยังไงกัน! นักศึกษาวัยรุ่นประพฤติดีคนหนึ่ง นายจะให้เขาไปสักลายเนี่ยนะ คนอื่นเขาจะมองเขายังไง"

เฉินฉีรีบพูดแทรกขึ้นมาทันควัน

"อาจารย์ครับ! อาจารย์พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ ในเมื่อรอยสักสามารถพัฒนาขึ้นมาได้ มันก็ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่งเหมือนกัน ผมตั้งใจเรียนหนังสือก็เพื่อความรุ่งโรจน์ของประเทศจีน ประเทศของผมไม่มีทางดูถูกผมเพียงเพราะมีรอยสักหรอกครับ ถ้าการสักจะช่วยรีดเร้นอานุภาพสูงสุดของสกิลออกมา ทำให้ผมตอบแทนปิตุภูมิได้ดียิ่งขึ้นละก็ ผมบอกเลยว่า จัดเพิ่มมาอีกสักร้อยล้านลายได้เลยครับ!"

พอได้ยินคำพูดของเฉินฉี อาจารย์ก็มีสีหน้าซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก

"เด็กดีจริง ๆ! เด็กดีเหลือเกิน! คนรุ่นใหม่สมัยนี้ขาดคนที่มีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่แบบเธอเนี่ยแหละ! สักเลย! จัดลายใหญ่ ๆ ไปเลย! เดี๋ยวอาจารย์ออกเงินให้เอง!"

เฉินฉีชะงักไปนิด

"งะ...งั้นคงไม่ต้องหรอกครับ ที่บ้านผมพอมีอันจะกินอยู่"

อาจารย์ "..."

"ก็จริง ฉายาของเธอคือเถ้าแก่บริษัท คงไม่ขัดสนเรื่องเงินหรอก ถ้างั้นพวกเราไม่กวนเธอแล้วล่ะ รีบไปสักเถอะ พวกเราเองก็ต้องกลับไปศึกษาวิจัยเรื่องผงกฎเกณฑ์เหมือนกัน"

"ได้ครับอาจารย์ เดินดี ๆ นะครับอาจารย์ สวัสดีครับอาจารย์"

บรรดาอาจารย์เอามือไพล่หลังพลางเดินออกจากห้องทบทวนบทเรียน

อาจารย์ท่านหนึ่งพลันนึกขึ้นได้

"จริงสิ พวกเรายังไม่ได้ให้เขาจ่ายค่าเสียหายห้องทบทวนบทเรียนเลยไม่ใช่เหรอ สิ่งปลูกสร้างในโลกสยองขวัญไม่ใช่ถูก ๆ ด้วยสิ"

อาจารย์คนที่กำลังซาบซึ้งใจกับเฉินฉีทำสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันควัน

"พูดอะไรแบบนั้นกัน! นักศึกษาเฉินฉีเปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ขนาดนั้น! ขืนเขามาได้ยินคำนี้เข้า ไม่ทำร้ายจิตใจกันแย่เรอะ! หักจากเงินเดือนฉันนี่!"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ทั้งนั้น! นักศึกษาแบบนี้ พวกเราจะทำให้เขาผิดหวังในตัวมหาวิทยาลัย หรือผิดหวังในประเทศชาติไม่ได้เด็ดขาด!"

"ไม่ใช่ ฉันหมายถึง ถ้านายจะออกคนเดียว มันก็ไม่เปิดโอกาสให้พวกเราได้มีส่วนร่วมเลยสิ! ช่วยกันออกทุกคนนี่แหละ! คนละไม้คนละมือ ให้พวกเราได้มีส่วนร่วมบ้าง!"

"ดี! ดีมาก! พวกเรานี่มันยอดเยี่ยมกันทุกคนจริง ๆ!"

เหล่าอาจารย์ต่างพากันยืดอกเชิดหน้า ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างผึ่งผายองอาจ

นักศึกษาข้างทางต่างพากันเหลียวมองจนตาค้าง

"พวกอาจารย์ดูมีราศีจับกันจังแฮะ"

...

"ฮัด...ชิ่ว! ฟู่!"

เฉินฉีสะบัดหัวไปมา อยู่ดีไม่ว่าดี ไหงถึงจามขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย

อย่าพัดเอาสกิลฉันปลิวหายไปเชียวนะ

เขากุมผงกฎเกณฑ์เอาไว้แน่นจนมิดชิด

เฉินฉีสับเท้าวิ่งเหยาะ ๆ ไปตลอดทาง

ในมหาวิทยาลัยมีร้านสักอยู่จริง ๆ ด้วย

สาเหตุหลักก็เพราะอาชีพในโลกสยองขวัญมันพิลึกกึกกือเกินไป

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจึงแตกแขนงสารพัดอาชีพแปลก ๆ ออกมาเต็มไปหมด

ต่อให้คุณเห็นคนที่มีฉายาเหนือหัวว่า 'ฆาตกรทำส้วมซึมตัน' อยู่ริมถนน ก็คงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด

คงได้แต่รู้สึกว่าหมอนี่ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเหลือเกิน

โครม!

เขาถีบประตูห้องสักเปิดออกเต็มแรง

"ใครเป็นช่างสักบ้าง ชาวยุทธขอความช่วยเหลือด่วน! ช่วยทีครับ"

ช่างสักเจ็ดแปดคนในห้องสักกำลังนั่งจับกลุ่มคุยเล่นกันอยู่

ถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อเฉินฉีพรวดพราดเข้ามา

หัวหน้ากลุ่มเป็นชายร่างกำยำที่มีรอยสักสารพัดลวดลายเต็มตัว

พอได้ยินคำพูดของเฉินฉี เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

"พวกเราเป็นช่างสักมืออาชีพ สักให้เฉพาะปิศาจเท่านั้น ไม่รับลูกค้าที่เป็นนักศึกษาทั่วไป ไสหัวออกไป!"

เฉินฉีใช้ปากคาบเหรียญปิศาจใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

"หนึ่งหมื่นเหรียญปิศาจ!"

ชายร่างกำยำ "..." "ฉันจะบอกนายให้นะ พวกเราไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน พวกเรามีหลักการเว้ย"

เฉินฉีเหวี่ยงออกมาอีกใบ

"หนึ่งแสน"

ชายร่างกำยำ "..."

"ไอ้สอง แกไปเตรียมอุปกรณ์! ไอ้สาม แกปรับเก้าอี้ให้เรียบร้อย ไอ้สี่ แกผสมหมึก ไอ้ห้า แก... แกมาฉีกขาโชว์พี่ใหญ่แกหน่อยซิ อย่าให้พี่ใหญ่เขาเบื่อ ขยับกันเร็วเข้า! เร็วเข้าสิเว้ย!"

ชายร่างกำยำปรบมือรัว ๆ พลางเร่งเหล่าช่างสักในห้อง